Loading ...
Sorry, an error occurred while loading the content.

Laxdaela Saga 18 -art 2 - - Thank Pattin!

Expand Messages
  • Fred and Grace Hatton
    Very strange. Lost in the ether somewhere. Wonder what happens when all that missing stuff suddenly tumbles from where ever it hides. Grace Þorsteinn surtur
    Message 1 of 1 , Aug 2, 2010
    • 0 Attachment
      Very strange. Lost in the ether somewhere. Wonder what happens when all
      that missing stuff suddenly tumbles from where ever it hides.

      Grace



      Þorsteinn surtur bjó ferð sína af vorþingi en smali var rekinn eftir
      ströndinni. Þorsteinn skipaði ferju og gekk þar á með tólfta mann. Var þar
      Þórarinn á mágur hans og Ósk Þorsteinsdóttir og Hildur hennar dóttir er enn
      fór með þeim og var hún þrevetur.

      Þorsteinn tók útsynning hvassan. Sigla þeir inn að straumum í þann straum er
      hét Kolkistustraumur. Sá er í mesta lagi þeirra strauma er á Breiðafirði
      eru. Þeim tekst siglingin ógreitt. Heldur það mest til þess að þá var komið
      útfall sjávar en byrinn ekki vinveittur því að skúraveður var á og var
      hvasst veðrið þá er rauf en vindlítið þess í milli. Þórarinn stýrði og hafði
      aktaumana um herðar sér því að þröngt var á skipinu. Var hirslum mest hlaðið
      og varð hár farmurinn en löndin voru nær. Gekk skipið lítið því að
      straumurinn gerðist óður að móti. Síðan sigla þeir á sker upp og brutu ekki
      að. Þorsteinn bað fella seglið sem skjótast, bað menn taka forka og ráða af
      skipinu. Þessa ráðs var freistað og dugði eigi því að svo var djúpt á bæði
      borð að forkarnir kenndu eigi niður og varð þar að bíða aðfalls. Fjarar nú
      undan skipinu.

      Þeir sáu sel í strauminum um daginn, meira miklu en aðra. Hann fór í hring
      um skipið um daginn og var ekki fitjaskammur. Svo sýndist þeim öllum sem
      mannsaugu væru í honum. Þorsteinn bað þá skjóta selinn. Þeir leita við og
      kom fyrir ekki. Síðan féll sjór að. Og er nær hafði að skipið mundi fljóta
      þá rekur á hvassviðri mikið og hvelfir skipinu og drukkna nú menn allir þeir
      er þar voru á skipinu nema einn maður. Þann rak á land með viðum. Sá hét
      Guðmundur. Þar heita síðan Guðmundareyjar.

      Guðríður átti að taka arf eftir Þorstein surt föður sinn, er átti Þorkell
      trefill. Þessi tíðindi spyrjast víða, drukknun Þorsteins surts og þeirra
      manna er þar höfðu látist. Þorkell sendir þegar orð þessum manni, Guðmundi,
      er þar hafði á land komið. Og er hann kemur á fund Þorkels þá slær Þorkell
      við hann kaupi á laun að hann skyldi svo greina frásögn um líflát manna sem
      hann segði fyrir. Því játti Guðmundur. Heimtir nú Þorkell af honum frásögn
      um atburð þenna svo að margir menn voru hjá. Þá segir Guðmundur svo, kvað
      Þorstein hafa fyrst drukknað, þá Þórarin mág hans. Þá átti Hildur að taka
      féið því að hún var dóttir Þórarins, þá kvað hann meyna drukkna því að þar
      næst var Ósk hennar arfi, móðir hennar, og lést hún þeirra síðast. Bar þá
      féið allt undir Þorkel trefil því að Guðríður kona hans átti fé að taka
      eftir systur sína.
      Fred and Grace Hatton
      Hawley Pa
    Your message has been successfully submitted and would be delivered to recipients shortly.