Loading ...
Sorry, an error occurred while loading the content.

Launch and second encounter of Jerusalem-Hebron Youth Interfaith Encounter, August 2nd and September 9th

Expand Messages
  • Yehuda Stolov
    (òáøéú åòøáéú àçø äàðâìéú - ????? ??????? ? ??????? ???? ????? ?????????? - Hebrew & Arabic follow English) Launch and second encounter of
    Message 1 of 1 , Oct 7, 2007
    • 0 Attachment
      דיווח –

       

      (עברית וערבית אחר האנגלית - اللغة العربية و العبرية تتبع اللغة الانجليزية - Hebrew & Arabic follow English)

       

      Launch and second encounter of the first Israeli-Palestinian ongoing Interfaith Encounter group:

      Jerusalem-Hebron Youth Interfaith Encounter, August 2nd and September 9th

       

      Similar to other groups of the Interfaith Encounter Association, this group too puts its emphasis on ongoing and deep encounter between people of different faiths who live here (in the Holy Land). What is unique about our group is the composition of its members: young Jewish Israelis and Palestinian Muslims. Under the current political and security conditions this is a remarkable achievement. While news every day tell about Kassam missiles and prisoners, about terrorist attacks and injustices, a group of young adults from both peoples meets for joint learning, as if they forgot for a moment all the despair and hatred around.

       

      The Jews are mostly young adults from Jerusalem and its surroundings, religious and secular, most of them students. The Palestinians are mostly from Hebron and its surroundings (Dura, Yatta), most of them with academic education, currently working in free professions.

       

      The main obstacle we face is the language. As a solution we conduct our conversations in English, but as for most of us it is not our mother tongue this fact limits the free expression. It is a price that we need to pay in order to establish dialogue.

      Nonetheless, we reached an interesting solution regarding the texts. I think it bears great novelty and I recommend other groups to adopt it. It is well known that Hebrew and Arabic are very similar in their morphology, vocabulary etc. But these two Semitic sisters drifted away from one another and today most speakers of these languages are unable to understand each other. Things are different when we deal with texts' translations. Translators of Holy literature tend to keep, in a slightly artificial way, the syntactic structure of the translated sentence. Already Rav Sa'adiah Gaon (882-942) took this course when he came to translate the Hebrew Bible into Arabic. Some of the modern translations of the Bible into Arabic and the Koran into Hebrew also pursue the same path. Therefore, the way we use is the following: the Jewish members read the Koran out loud in Hebrew, while the Muslim friends follow silently the Arabic text in front of them (or in their memory). And vice versa: the Muslims read the Torah out loud in Arabic, while the Jews follow the Hebrew text in front of them (or in their memory). Since the text is well remembered, at least for some of the participants, from the Mosque of the Synagogue, it is easy to track its words even when they are read in the other language. The similarities are immediately made visible. A few examples are quoted in the Hebrew and Arabic versions of this report from the texts we dealt with in the first verses of Genesis 39: Egypt, of the hand of the Ishmaelites, and he saw, in his sight, the LORD blessed the Egyptian's house.

       

      Our two first encounters dealt with the image of Joseph. Many detailes are provided about Joseph in both the Torah and the Koran. We tried to see what each tradition says about the figure of Joseph. In Islam Joseph is considered a prophet (unlike Judaism) and this has certain implications about the perception of his image.

      Both sides were curious to learn what the "other" tradition says. Sometimes one tradition goes into detail while the other is silent, and vice versa. For example: the Jews were surprised to find out that Islam mentions the name of Potiphar's wife who tried to seduce Joseph (Zelicha) while Muslims were surprised to realize that the Torah tells us the name of Joseph's mother (Rachel), which is not known in the Muslim tradition.

      In general the life story of Joseph is similar in both traditions, but there are also many differences. The differences arouse different discussions. One of the questions that intrigued the Jewish side was the throwing into prison of Joseph. According to the Torah Joseph is thrown into prison because his master believes his wife's libel that Joseph slept with her. According to the Koran, the master exposes the deceit thanks to the rip in Joseph's cloth which is in the back and not the front, which proves that the wife grabbed the cloth while he was trying to escape (as Joseph claimed). If indeed the master did not believe his wife – why did he put Joseph in prison? From here the discussion rolled to the principal question about the right to interpret freely the texts. It seems to me that two "camps" consolidated: the Jewish side claimed infinity of interpretations to the Holy text and that every one has the right to present an interpretation, while the Muslim side leaned more to the claim that the texts have one agreed canonical interpretation.

       

      In our next encounter we intend to deal with the Ramadan fast and compare it with fasting in Judaism. I hope that the next time will allow, besides studying, for more time for informal conversations, acquaintance, making contacts etc.

       

      Reported: Dotan Arad

      Group's coordinators: Dotan Arad (Interfaith Encounter Association) and Ra'ed Abu Eid (Palestinian Peace Club)

       

       

      2 פגישות של קבוצת הלימוד הישראלית-פלסטינית (2.8.07, 6.9.07)

       

      בדומה לקבוצות אחרות בעמותת המפגש הבין דתי, גם קבוצה זו שמה את הדגש על מפגש רצוף ומעמיק בין אנשים מדתות שונות החיים כאן. המייחד את קבוצתנו הוא הרכב משתתפיה – צעירים ישראלים - יהודים ופלסטינים - מוסלמים. בתנאים הפוליטיים והביטחוניים העכשוויים יש בכך הישג ראוי לציון. בעוד החדשות בכל יום מספרות על קסאמים ועל אסירים, על פיגועים ועל עוולות, נפגשת קבוצה של צעירים משני העמים ללימוד משותף, כאילו שכחו לרגע מכל הייאוש והשנאה מסביב.

       

      היהודים הם ברובם צעירים מירושלים וסביבתה, חילונים ודתיים, רובם סטודנטים. הפלסטינים ברובם מחברון וסביבתה (דורא, יאטה), רובם בעלי השכלה אקדמית וכעת עוסקים במקצועות חופשיים.

       

      המכשול העיקרי העומד בדרכנו הוא השפה. כפיתרון אנו מנהלים את הדיונים באנגלית, אולם לרובנו אין זו שפת אם ולכן יש בכך מעצור להבעה החופשית. זהו מחיר שיש לשלם על מנת לכונן דיאלוג.

      עם זאת, הגענו לפיתרון מעניין בעניין הטקסטים. אני חושב שיש בו חידוש גדול ואני מציע לשאר הקבוצות לאמץ אותו. כידוע, העברית והערבית דומות מאוד במורפולוגיה, באוצר המילים וכדומה. אולם, האחיות השמיות הללו הלכו והתרחקו וכיום דוברי השפות הללו אינם יכולים להבין איש את רעהו. שונים הדברים כשאנו עוברים לעסוק בתרגום של טקסטים. מתרגמי ספרות הקודש נוטים לשמור באופן מלאכותי מעט את המבנה התחבירי של המשפט אותו הם מתרגמים ובמידת האפשר הם משתדלים לחפש מילים בעלות צליל דומה בשפה אליה מתרגמים. כבר רב סעדיה גאון נקט בדרך זו בבואו לתרגם את התנ"ך לערבית. גם חלק מהתרגומים המודרניים של התנ"ך לערבית ושל הקוראן לעברית הולכים בדרך זו. לכן, הדרך בה אנו נוקטים היא זו: החברים היהודים קוראים את הקוראן בקול בעברית ואילו העמיתים המוסלמים עוקבים בשקט בטקסט הערבי שלפניהם (או בזכרונם). וכן להיפך: המוסלמים קוראים את התורה בקול ואילו היהודים עוקבים בטקסט העברי שלפניהם (או בזכרונם). כיוון שהטקסט שגור בזיכרון, לפחות של חלק מהמשתתפים, מהמסגד או מבית הכנסת, ניתן בקלות לעקוב אחריו גם כאשר הוא נקרא בשפה אחרת. הדמיון מיד קופץ לעין. כך למשל בטקסט שלפנינו, הפסוקים הראשונים של בראשית פרק לט:

      עברית

      ערבית

      מצרים

      מצר

      מיד הישמעאלים

      מן יד אלאסמאעיליין

      וירא

      וראא

      בעיניו

      פי עיניה

      ויברך ה' את בית המצרי

      אלרב [=האדון, ה'] בארך בית אלמצרי

       

      שני המפגשים הראשונים שלנו עסקו בדמותו של יוסף. יוסף זכה להרחבה רבה הן בתורה והן בקוראן. ניסינו לראות מה אומרת כל מסורת על דמותו של יוסף. יוסף  נחשב באסלאם נביא (שלא כמו ביהדות) ויש לכך השלכות מסוימות על תפיסת דמותו.

      שני הצדדים הסתקרנו ללמוד מה אומרת המסורת ה"אחרת". לעיתים מרחיבה מסורת אחת היכן שהאחרת שותקת, ולהיפך. כך למשל, היהודים התפלאו לגלות שהאסלאם נוקט בשמה של אשת פוטיפר שניסתה לפתות את יוסף (זליחה) ואילו המוסלמים התפלאו לגלות שהתורה יודעת לספר מה שם אימו של יוסף (רחל), שאינה מוכרת במסורת האסלאמית.

      באופן כללי סיפור חייו של יוסף תואם בשתי המסורות, אולם קיימים גם הבדלים רבים. ההבדלים עוררו שאלות שונות לדיון. אחת השאלות שסיקרנו את הצד היהודי הייתה השלכתו של יוסף לכלא. לפי הסיפור בתורה יוסף מושלך לכלא כיוון שאדוניו מאמין לעלילה של אשתו לפיו שכב עימה יוסף. לפי הקוראן האדון חושף את התרמית של האישה בזכות הקרע בבגדו של יוסף שנמצא בגבו ולא מלפניו, מה שמוכיח שהאישה אחזה בו בעת שניסה לברוח (כטענת יוסף). אם אכן לא האמין האדון לאשתו, מדוע השליך את יוסף לכלא? מכאן התגלגל הדיון לשאלה העקרונית בדבר הזכות לפרש באופן חופשי את המקראות. נדמה לי שהתגבשו שתי מחנות. הצד היהודי עמד על אינסופיות הפירושים לטקסט המקודש ועל כך שלכל אחד הלגיטימציה להציג את הפירוש שלו בעוד שהצד המוסלמי נטה יותר לטענה כי לכתובים יש פירוש מוסכם אחד וקנוני.

       

      במפגש הבא אנו מקווים לעסוק בעניין הרמדאן ולהשוותו לצום ביהדות. אני מקווה שבפעם הבאה יוותר יותר זמן לשיחות בלתי-פורמליות, להיכרות, ליצירת קשרים וכו' ולא רק ללימוד. 

       

      דיווח: דותן ארד

      רכזי הקבוצה: דותן ארד (אגודת המפגש הבין דתי) וראאד אבו עיד (מועדון השלום הפלסטיני)

       

       

      2 لقاءات لمجموعات تعلم اسرائيلية – فلسطينية ( 2.8.07 – 6.9.07 )

       

      كمثيل لمجموعة اخرى في جمعية القاء بين الديانات, هذه المجموعة وضعت ايضا نصب عينيها بناء لقاء مطول, متواصل ومعمق بين اشخاص من ديانات مختلفة يعيشون هنا, ما يميز هذه المجموعة تركيبة المشاركيين فيها, شبان اسرائيلين – عرب فلسطينين- مسلمون, وفي مثل هذه الظروف السياسية والامنية ان تلتقي مثل هذه المجموعة فهذا يعتبر انجازا مثار اعتزاز. ففي حين تعلن الاخبار عن سقوط صواريخ قسام ومن اعتقالات عن تقجيرات عن انتهاكات, تجلس مجموعة شباب من الشعبين بهدف التعلم المشترك, وكأنهم نسوا للحظة ما يدور حولهم من يأس وكراهية.

       

      غالبية اليهود هم شباب من القدس وما حولها, علمانيون ومتدثيون , يدرسون في الجامعات, غالبية الفلسطينين من الخليل وما حولها ( دورة – يطة ) حصلوا على ثقافة اكاديمية ويعملون الان في مجال الاعمال الحرة.

       

      العقبة الرئيسية التي وقفت امام هذه المجموعة هي اللغة الانجليزية, ولكن تبقى هذه اللغة ليست لغة الام مما يحد من قدرة التعبير الحر , هذه ثمن لا بد من دفعه في سبيل اجراء الحوار. ومع هذا توصلنا الى حل خاص في مجال التعامل مع النصوص , اعتقد انه يحوي بداخله تجديدا , اقترح ان تتبناه بقية المجموعات

      كما هو معروق فأن اللغتيين – العربية والعبرية – متشابهتان في المبنى الصرفي   المرفولوجي, قاموس الكلمات وغير ذلك, ولكن مع مرور الزمن افترقت اللغتان الاختان تدريجيا, واليوم ليست بمقدور متكلم لغة واحدة فهم متكلم اللغة الاخرى هذا الامر يختلق عندما نتعامل مع ترجمة نصوص.

       

      مترجمو الكتب المقدسة يميلون وبشكل صناعي الى المحافظة على مبنى الجمل التعبيري, يحاولون البحث عن مرادفات لها نغمات موازية للغة التي تتم الترجمة اليها.

       

      هذا ما فعله الرابي ( سعادية غائون ) حين ترجم التوراة الى العربية , وكذلك هذا ما يفعله المترجمون المعاصرون عند ترجمة التوراة الى العربية أو القرآن الى العبرية, عليه فأن الطريقة التي نتبعها في كالتالي:

       

      الزملاء اليهود يقرأون القرآن بصورة جهرية اللغة العبرية, في حين ان الزملاء المسلمين يرافقون ذلك من خلال المتابعة الصامتة للنص في اللغة العربية إما المكتوب او من خلال التذكر. والعكس تماما: المسلمون يقرأون التوراة بصورة جهرية واليهود يرافقون ذلك من خلال النص العبري المتوفر امامهم او من خلال التذكر, وبما ان النص مألوف لقسم من المشاركيين من المسجد او البيت او الكنيس فأن هذا يتيح امكانية التعقب حتى وأن قُرأ بالغة اخرى, ومباشرة يطفو التشابه, وهكذا نرى النص الذي امامنا – الايات الاولى من ( בראשית قسم ל"ט )

       

      العبرية

      العربية

      מצרים

      مصر

      מיד הישמעאלים

      من يد الاسماعيليين

      וירא

      ويرى

      בעיניו

      في عينيه

      ויברך ה' את הבית המצרי

      الرب بارك بيت المصري

       

       

      اللقاءان الاولان اختصا بشخصية يوسف, فيوسف حظي بتوسع واهتمام في التوراة وفي القرآن. حاولنا الوقوف على ماذا تقول كل ديانة عن شخصية يوسف, الاسلام يعتبر يوسف نبيا ( ليس كما باليهودية ) وهذا يؤثر بصورة معينة على كيفية ادراك هذه الشخصية.

       

      حب الاستطلاع اثار الجانبين للوقوف على ماذا تقول كل ديانة, في حالات معينة , تعمقت ديانة في مكان لم  تذكره الديانة الاخرى – والعكس , وهكذا مثلا تعجب اليهود ان يكتشفوا ان الاسلام ذكر علانية اسم زوجة فرعون والتي حاولت اغراء يوسف ( زليخة ), في حين ان المسلمين تعجبوا من اكتشاف ان التوراة تذكر صراحة اسم أم يوسف ( راحيل ) والتي لم تُذكر في الديانة الاسلامية.

       

      بشكل عام قصة حياة يوسف متوازية في الديانتين, ولكن توجد كذلك فروق عدة بينهما, هذه الفروق اثارت عدة اسئلة للنقاش , احدى الاسئلة التى اثارها اليهود كانت قضية القاء يوسف في السجن, فبحسب التوراة فان يوسف اودع في السجن لان سيده صدق فرية زوجته التي ادعت أنه مارس علاقة غير مشروعة معها, وبحسب القرأن فان سيده يكتشف خدعة زوجته بالاستعانة بقميصه الذي كان قد قُدّ من دبر وليس من قُبل ( من الخلف وليس من الامام ) والامر الئي اثبت ان الزوجة هي التي لاحقته وحاولت الامساك به ( ادعاء يوسف ) ولكن اذا لم يصدق السيد زوجته فلماذا اودع يوسف في السجن؟

       

      من هنا تطور النقاش حول السؤال المبدائي في الترجمة الحرة للنصوص المقدسة.

      اعتقد انه تبلور موقفان – الجانب اليهودي الذي اكد وجود لا نهاية من التفسيرات للنصوص المقدسة وان هناك حرية لكل شخص في تفسير الامور كما يراها, والجانب الاسلامي الذي مال الى اتجاه وجود تفسير واحد للنص المقدس.

       

      نأمل ان نناقش في اللقاء القادم موضوع رمضان ومقارنته مع الصوم عند اليهود , أمل ان نحظى بوقت اطول لمحادثات غير رسمية , تعارف, بناء علاقات وما اشبه, وليس للتعلم لوحده

       

    Your message has been successfully submitted and would be delivered to recipients shortly.