Loading ...
Sorry, an error occurred while loading the content.

Re: Brothers Grimm

Expand Messages
  • David Parke
    I ll have a go at Rapuncel -- might take me a little while though...
    Message 1 of 3 , May 1, 2006
    • 0 Attachment
      I'll have a go at Rapuncel -- might take me a little while though...

      --- In folkspraak@yahoogroups.com, Michael Adams <abrigon@...> wrote:
      >
      > http://www.nationalgeographic.com/grimm/index2.html
      >
      > Ideas for translations?
      >
      > Mike
      >
      >
      > [Non-text portions of this message have been removed]
      >
    • David Parke
      Here s an attempt at Rapuncel (Rapunzel) Eins levde en mann ond en frau, di hadde wünschd lang fergeves for en jungling. Lang hopd de frau dat schuld Godd
      Message 2 of 3 , May 6, 2006
      • 0 Attachment
        Here's an attempt at Rapuncel (Rapunzel)

        Eins levde en mann ond en frau, di hadde wünschd lang fergeves for en
        jungling. Lang hopd de frau dat schuld Godd geve strax hirer beger tou
        hir. Dis lüde hadde en lüttel fenster an de rügg av der haus, wärfran
        kund en prachtig garden wese sejen, di was fülld mid de schönest bloume
        on’ kraude. Döch ett was omgeven av en höch mur, on’ nein hadd genoug
        moud om tou ingäe, fordat gehörd de garden tou en hex, di hadd gröt
        macht on’ di was befärd av de heil wereld. Ein dag, stond de frau an dis
        fenster on’ blickd innen de garden, on’ si saj en bloumbedd, di was
        planted mid de schönest rapuncel, on’ ett saj aut so fresch on’ gröün,
        dat ferlangd si for him, on’ si hadd de grötest beger om tou ete einig
        av him. Dis beger waxd eilk dag, on’ fordat wist si dat kund si nejt
        fatt einig av him, pÿnigd si sick on’ saj aut wÿt on’ mager.
        Dann sorgd hirer mann for hir, on’ frägd hi, ”Wärfor äre du siek, mÿn
        liev frau?”
        “Ach,” reagerd si, “infall kann ik fatte nein av de rapuncel, di is in
        de garden tourügg usser haus, om tou ete, schall ik sterve”.
        De mann, di lievd hir tenkd, “better als tou läte de frau av ein sterve,
        bringe tou hir einig av de rapuncel einselv, mag ett koste ein wat
        schall ett koste.”
        In de schade av de ävend, klimmd hi over de mur innen de garden av de
        hex, rasch fatted hi en handfull av rapuncel, on’ bringd hi him tou sÿn
        frau. Direkt makd si for sick en salad av him, on si at him mid gröt
        placer. Eidöch genieted si him so ser manig, dat ferlangd si de näxt dag
        for him, trimäl so manig als befor.Om tou have rast, moust sÿn mann
        stÿge unden upniew innen de garden. Därfor, in de düüsterheid av de
        ävend, läte hi sick unden upniew, döch wann klimmd hi unden de mur, was
        hi ser bang, fordat saj hi de hex, di stond befor hin.
        “Hu kann du wese so brav”, seggd si mid en wreid gesijt, ”om tou
        undenstÿge innen mÿn garden on’ stele mÿn rapuncel als en tiev? Därfor
        schall du smerte!”
        “Ach,” reagerd hi, “lät justic wese autwexeld mid genäd. Blöt moust ik
        doue dis av nödwendigheid. Mÿn frau saj dÿn rapuncel fran de fenster,
        on’ si erfard sulk en ferlanging for him, dat schuld si have stervd
        infall hadd si nejt fatted einig tou ete.
        Dann liet de hex wese dempd hirer wreid, on’ si seggd tou hin, “infall
        is de sak als du segg, schall ik läte di tou bere weg mÿd dÿ so manig
        rapuncel als du will. Blöt ha ik ein klausul: du mout geve tou me de
        jungling, di schall dÿn frau gebere; Ett schall wese goudbehandeld, ond
        ik schall plege tou him als en mouder.”
        In sÿn frücht, ackorderd de mann tou all, on’ wann kam de lütteler tou
        deim, kam de hex forbÿ direkt, nemmd de jungling Rapuncel, on’ fatted
        hir weg mid her.

        Rapuncel waxd tou wese de schönest jungling under de sonn. Wann was si
        twelv järe ald, slauted de hex hir in en tourn, di lag in en wald, on’
        di hadd nein trappe oder dür, döch an de höchtpunkt was en lüttel
        fenster. Wann wold de hex innengäe, stelld si sick under dis on’ roupd,
        “Rapuncel, Rapuncel, lät unden dÿn här tou mi.”
        Rapuncel hadd herrlik lang här, so fÿn als goldträd, on’ wann hörd si de
        stemm av de hex, ontband si hirer flejted locke, winded deim om ein av
        de hake av de fenster, dann fiel de här unden twentig elle, on’ de hex
        klimmd oven av him.

        After ungefär ein oder twei jär, passerd ett dat, reid de son av de
        Koning turj de wald on’ ging forbÿ de tourn. Dann hörd hi en gesang, di
        was so ferlockend, dat stond hi still fast on’ lüssend. Dis was
        Rapuncel, di in hirer einsamheid gebraukd hirer tÿd mid de öüving av
        hirer söüt stemm. De son av de Koning wold klimme oven tou hir, on’ hi
        söükd de dür av de tourn, döch nein kund wese funden.
        Hi reid heim, döch de singing hadd beröürd sÿn hert so diep, dat ging hi
        eilk dag innen de wald on’ lüssend tou him. Eins stond hi tourügg en
        böm, wann saj hi de hex, di kam där, on’ hi hörd dat roupd si,

        “Rapuncel, Rapuncel, lät unden dÿn här tou mi”

        Dann liet Rapuncel falle de flejte av hirer här, on’ de hex klimmb oven
        tou hir. “Infall is dat de leider av di menn stÿg, eins schall ik
        autprobere mÿn chance”, seggd hi, on’ de näxt dag, wann begann ett tou
        werde dunkel, ging hi tou de tourn on’ roupd,

        “Rapuncel, Rapuncel, lät unden dÿn här tou mi.”

        Strax, fiel de här unden, on’ de son av de koning klimmd oven. Erst was
        Rapuncel ser bang, wann kam en mann tou hir, di hadd hirer ögen neimäl
        before sejen; döch de son av de Koning beginnd tou spreke tou hir blöt
        als en friend, on’ seggd tou hir dat hadd sÿn hert wesd so beröürd, dat
        hadd ett läten hin have nein frid, on’ was hi twingd tou seje hir.
        Dann werd Rapuncel nejt mer bang, on’ wann frägd hi ov wold si fatte him
        for hirer mann, on’ si saj dat was hi jung on’ ansejnlik schön, tenkd
        si, “Hi schall lieve mi mer als ald Dam Gothel”, on’ si seggd ja on’ si
        leggd hirer hand in sÿn.
        Si seggd, “Willind schall ik gäe weg mid di, döch weit ik nejt hu werd
        ik unden. Bring mid di en streng av sÿde eilk mäl di komm du, on’ ik
        schall weve en leider mid him, on’ wann is ett bereid, schall ik
        undenstÿge, on’ du schall fatte mi weg up dÿn ross.”
        Dei ackorderd dat till dat tÿd, schuld hi komme tou hir eilk ävend,
        fordat kam de ald frau forbÿ dags.
        De hex merkd nejt av di, till eins segg Rapuncel tou hir, “Ferklar tou
        mi, Dam Gothel, hu is ett dat is du so manig swärer for mi tou tüge oven
        als de jung son av de Koning – hi is mid mi in en ögenblick!”
        “Ach, Du fals jungling,”, klagd de hex, “wat hör ik di tou segge! Ik
        tenkd dat hadd ik separerd di fran de heil wereld, döch du ha bedrügd mi!”
        In sÿn wreid, grÿpd si Rapuncels schön härflejtes, winded deim up
        tweimäl om hirer backbord hand, fatted schäre mid hirer rejt hand, on’
        knipp, knipp, dei wäre avscherd, on’ de herrlik flejte lag up de bodem.
        On’de hex was so hard dat fatted si de arm Rapuncel innen en wöüst,
        wärin moust si leve in gröt drörigheid ond armoud.
        Up de gelÿk dag, döch, dat ferbannd si Rapuncel, up de ävend band de hex
        fast de härflejte di hadd si avsnÿded tou de hak av de fenster, on’ wann
        kam de son av de Koning on’ roupd, “Rapuncel, Rapuncel, lät unden dÿn
        här tou me”, liet si falle de här unden.
        De son av de Koning stÿgd up, döch fand hi nejt sÿn lievest Rapuncel
        oven, döch de hex, di blickd an hin mid en üvel on’ giftisch gesijt.
        “Aha!” schelded si aut. “Du wold fatte dÿn lievest, döch de schön fogel
        sitt nejt mer singend in de nest; de katt ha him, on’ schall autslitte
        dÿn öge ök. Rapuncel is ferlüsd tou di; du schall nejt mer seje hir.”
        De son av de Koning was sieksinning mid pÿn, on’ in sÿn fertwÿveling,
        sprang hi unden fran de tourn. Hi levd eidöch, döch hi fiel innen torne,
        di stak sÿn öge. Dann wanderd hi komplet blind om de wald, at nejt auten
        worte on’ bere, on’ doud nejt auten jammere on’ klage om de ferlüsing av
        sÿn lievest frau. Därfor wanderd hi in miseri for einig järe, on’ kam
        tou de wöüst, wär wond Rapuncel in elend. Hi hörd en stemm, ond ett
        gelÿkd dat kennd hi him, därfor ging hi tou him, on’ wann kam hi när,
        kennd Rapuncel hin on’ fiel up sÿn neck on’ jammerd. Twei av hirer täre
        makd humid sÿn öge on’ dei werdede klar upniew, on’ hi kunde seje mid
        deim als forig Hi leided hir tou sÿn koningrÿk, wär was hi wellkommen
        früwdig, on’ dei levd for en lang tÿd after, früwdig on’ fergenöügd.



        David Parke wrote:

        >I'll have a go at Rapuncel -- might take me a little while though...
        >
        >--- In folkspraak@yahoogroups.com, Michael Adams <abrigon@...> wrote:
        >
        >
        >>http://www.nationalgeographic.com/grimm/index2.html
        >>
        >>Ideas for translations?
        >>
        >>Mike
        >>
        >>
        >>[Non-text portions of this message have been removed]
        >>
        >>
        >>
        >
        >
        >
        >
        >
        >
        >Browse the draft word lists!
        >http://www.onelist.com/files/folkspraak/
        >http://www.langmaker.com/folkspraak/volcab.html
        >
        >Browse Folkspraak-related links!
        >http://www.onelist.com/links/folkspraak/
        >
        >Yahoo! Groups Links
        >
        >
        >
        >
        >
        >
        >
        >
        >
        >
      Your message has been successfully submitted and would be delivered to recipients shortly.