Loading ...
Sorry, an error occurred while loading the content.
 

Çeta "ÇAMËRIA" 65 vjet më parë Ibrah im D. Hoxha

Expand Messages
  • AGIM XHEMALI
    Çeta ÇAMËRIA 65 vjet më parë Ibrahim D. Hoxha ,Historian e folklorist Gjashtëdhjetë e pesë vjet më parë dhe pikërisht më 1.2.1943 në skajin
    Message 1 of 1 , Mar 21, 2008
      Çeta "ÇAMËRIA" 65 vjet më parë
      Ibrahim D. Hoxha

      ,Historian e folklorist
      Gjashtëdhjetë e pesë vjet më parë dhe pikërisht më 1.2.1943 në skajin jugor të shtetit shqiptar mbiu bima e parë, e cila në vazhdim u bë e ëma, gjyshja dhe stërgjyshja e njësive të njëpasnjëshme: batalionit "Çamëria", e grupit IV "Çamëria" dhe së fundi ky grup veçanërisht i fuqishëm u shndërrua në brig. XIX S. Ajo, gjithashtu, u bë pararendësja ushqyese e 5 brigadave: VI, VII, VIII, XII dhe XIV. Disa nga luftëtarët themelues të saj me gjakun e tyre njomën jo vetëm fund e krye shtetin shqiptar, por edhe Malin e Zi e Bosnjën, duke vënë kështu vulën e bashkëluftëtarëve ndërkombëtarë për mundjen e nazifashizmit.

      Vendimin për ngritjen e çetës "Çamëria" e mori Këshilli A-F. Nacionalçlirimtar në mbledhjen e tij të 17 janarit 1943; po, zanafilla e saj është që e mesit të tetorit 1942. Një grup atdhedashësish të njohurçamër të kryesuar nga "Gjarpëri"(Haki Rushit sheh Dauti) nga Konispoli dhe Taho Mehmet Sejkua nga Filati, u takua në Manxétë(vend ndërmjet Markatit e Pandalejmonit) me të dërguarit e Qarkorit të P.K.SH. për qarkun e Gjirokastrës, të kryesuar nga "Grùmi"(Memo Metua) prej Kùçit të Labërisë. U gjet gjuha e përbashkët dhe prej atij takimi filluan përgatitjet për ngritjen në Konispol dhe rrethin e tij e një çete partizane.

      Sipas vendimit të marrë nga K. A-F. Nç. i Konispolit, gjatë 2-3 netëve të fundit të 10-ditshit të tretë të janarit 1943 nga Konispoli zunë të delnin kur një nga një e kur dy nga dy luftëtarët e parë. Ata u mblodhën në Markat, fshat i caktuar për qendër themelim të çetës. Më 1.2.1943 të 29 luftëtarët -të dalët fshehtazi prej Konispoli dhe ata të fshatrave, duke patur komandant ish-n/toger Haki Rushitin, komisar ish-drejtorin e shkollës së Konispolit, Sami haxhi Murat Kapetanin dhe n/komandant ish-kryetarin e komunës së Pandalejmonit, Taho Mehmet Sejkon shpallën themelimin e çetës dhe njëherit edhe kryengritjen e armatosur. Që të nesërmen në mëngjez çeta filloi veprimtarinë luftarake: fillimisht çarmatosi karabinierët e vendkomandave në Markat e Sopik e në vijim kufiruajtësit e vendkomandës së Vërvës dhe të Janjarit. Brenda 15 ditëve numri i luftëtarëve i kaloi të 250 vetët; meqë numri i tyre u shtua shumë -aq sa në kushtet e atëhershme lëvizja e një njësie aq të madhe ishte tepër e vështirë, madje edhe krejt e pamundshme- me luftëtarët në moshë mbi 30 vjeç u ngritën tri vendkomanda, secila me rreth 35-40 luftëtarë: njëra në Markat me Xhemo Malon në krye, tjetra në Shàlës me ish-rreshter Hazbi Korron dhe një në Jànjar me Demo Fejzon(e pastaj Ibrahim Binozin) në krye.

      Rreth 15-20 shkurtit tërë krahina ndërmjet Bistricës dhe kufirit shtetëror -me përjashtim të qytetit Konispol- ishin çliruar. Duke qarkulluar nëpër të në çdo fshat çeta rrëzoi kryepleqësitë që deri asokohe përfaqësonin pushtetin fashist dhe në vend të tyre ngriti këshillat A-F. Nç. Ndërkaq filloi bashkëveprimi me çetat "Çerçiz Topulli", "Hajredin Tremishti", "Koto Hoxhi" etj. Çeta e zgjeroi veprimtarinë edhe përtej kufirit shtetëror, sidomos në Çamërinë e përtej kufirit.

      Si nyjë çelës për tej e këndej kufirit që ishte, komanda ushtarake italiane, në Konispol kishte përqëndruar 3 batalionë: një bersalierësh, një alpinistësh dhe një këmishëzinjsh, karabinierët e kufiruajtësit e rrethkomandave përkatëse si edhe një kompani milicie ushtarake; meqë tek kjo s'kishte besim -ngase mbi 20 prej tyre kishin ikur fshehtazi dhe ishin rreshtuar në çetën "Çamëria"- e çarmatosi. Në fund të shkurtit ato u gjendën të rrethuara anë e kënd brenda qendrës së qytetit, aq sa edhe uji dhe ushqimet u hidheshin me parashuta në Sheshin e Madh nga aeroplanët. I gjendur ditë e natë i rrethuar, s'i mbetej tjetër veçse të zbriste në anëdet dhe të hidhej në Korfuz. Më 2 maj 1943 çeta hyri fitimtare në Konispol, e pritur me brohoritje e gëzim nga mbarë popullata. Andej e mbrapa çetës iu ngarkuan detyra edhe jashtë krahinës ndërmjet kufirit dhe Bistricë-Dropullit. Njëra prej tyre ishte edhe ajo e qarkullimit edhe nëpër Pogon, Voshtinë, Delvinàq etj. Vlen të përmendet gëzimi dhe mikpritja shembullore e popullatën në cilindo vendbanim; sidomos në Delvinàq ajo arriti kulmin. Gjatë udhëtimit për t'u kthyer në krahinën përkatëse, çeta goditi dhe shpartalloi krejtësht një kompani prej ushtarakësh italianë. Duke mësuar lëvizjen e çetës jashtë krahinës së lirë, komanda e njësisë italiane të përqëndruar në Jergucat e Muzinë e kishte dërguar atë në Dhrovjan. Gati gjysma e automjeteve në pajisje të saj u kap dhe u dogj.

      Po çetës "Çamëria" i ra barra të ndeshej edhe me veglat dhe shërbëtorët e njohur të asfalisë greke. Mirëpo, edhe pse me përvojë të gjatë dhe para të shumta të dërguara nga Korfuzi, Janina etj., çdo përpjekje e tyre u shua në ngjashmëri me flakën e kashtës. Disa u ndëshkuan siç e kërkonin, kurse shumë prej tyre avulluan tek ata që i manarisnin.

      I vetmi i mbetur ende gjallë prej atyre trimave me fletë, e pashë me vend t'i përkujtoj me po atë nderim e dashuri që u pasqyruan në mënyrë shembullore ato vite lavdie, të cilat shpunë në fitoren e bujshme kundër pushtuesve të huaj dhe shpëtimin e shtetit shqiptar.

      Lavdi atyre burrave aq të paktë që guxuan të rrëmbenin armët dhe t'u kundërviheshin armatave armike e që sa e sa prej tyre ranë në fushën e nderit!

      Jemi të gjithë përgjegjës

      Nga Ndini Bardhi

      Tiranë, Maj 1997. Një foshnje pesëdhjetë ditëshe vjen urgjentisht nga një grua në spitalin e fëmijëve në gjendje të rraskapitur, e gjallë e mezi merrte frymë. Në kokën e njomë të fëmijës dalloheshin trauma të rënda, nxirje lëkure dhe edema. Ajo ishte rrahur shtazërisht. Dora vrastare s’kishte njohur kufi mbi trupin e foshnjës. E gjithë qenia e saj e nxirë.

      -Urdhëroni, zonja doktoreshë, shpëtojeni këtë krijesë të pafajshme. E ka rrahur babai i saj. Një njeri i papërgjegjshëm, i droguar dhe psikopat. Jeton në shkallën e apartamentit tim. Fëmijën e gjeta gjysmë të vdekur siç e shikon, jashtë në shkallë. Si nënë e tre fëmijëve, shpirti mu drodh dhe menjëherë e solla këtu në spital, në duart e juaja doktoreshë. Shpëtojeni ju lutem, është e pafajshme, është krijesë e Zotit. Ju lutem!

      E gjithë kjo dramë më drodhi shpirtin, trupin dhe gjithë qenien time. O zot, thashë, ç’janë këta përbindësha, ç’mban kjo tokë. Ju luta edhe unë bashkë me gruan nënë fisnike që ta shpëtonim e ta sillnim në jetë këtë krijesë, këtë engjëll e dërguar nga Zoti.

      Doktoreshat si nëna, si mjeke filluan të shqetësuara punën e tyre mjekësore.

      I shqetësuar edhe unë si babai i tre fëmijëve ju drejtova kësaj gruaje se si qëndronte historia e kësaj foshnjeje. Në apartamentin përballë meje jetojnë ose bashkëjetojnë një burrë i quajtur Ilir me një grua e quajtur Ollga, prej tre vjetësh. Jetojnë së bashku, nuk i njoh se nga janë si origjinë, por vetëm një gjë shikoj tek ata, një varfëri dhe skamje totale. I ndihmojnë komshinjtë e pallatit me ç’të mundin. Këtë fëmijë e ushqejnë me ujë e sheqer, çaj, qullëra, supëra. Që të dy burrë e grua janë të sëmurë psikik me një gjendje digofrenie dhe debilitet. Në pamje të jashtme duken njerëz normal, individ të shëndoshë. Babai i fëmijës është i punësuar në një punë të lehtë pa ngarkesë fizike dhe mendore. Është roje në një firmë ndërtimi. Iliri herë pas here vizitohet në spitalin psikiatrik, është me kartelë mjekësore si pacient i jashtëm. Kur e kapin krizat humbet ekuilibrin. Një ditë foshnja qante pa pushim, u acarua në maksimum, krizat arritën kulmin dhe rrufeja u shkarkua mbi foshnjën e gjorë. Ollga, asnjëherë nuk ka qenë e trajtuar në asnjë spital, por edhe ajo rrallë herë vuante nga kriza të përkohshme të cilat i kalonte shpejt. Ishte disi ndryshe nga burri i saj, por përsëri mbetej e rrezikshme për jetën e të tjerëve dhe të foshnjës së saj. Tregojnë se në ditën e lindjes së foshnjës së saj, ajo kishte tentuar ta vriste duke e lëshuar foshnjën qëllimisht të bjerë prej duarve të saj. Ajo e ka rrahur çdo ditë foshnjën e saj, Gerta.

      - Kjo është historia e këtij çifti dhe fëmijës fatkeqe

      - ǒdramë e tmerrshme- i thashë gruas fisnike. Vijnë në këtë jetë krijesa të pafajshme, engjëj të Zotit, që kërkojnë jetën e tyre, dritën e jetës, dashurinë prindërore dhe të shoqërisë. Është detyrë e çdo njeriu të vërtetë me zemër dhe dashuri të madhe, si ajo gruaja e madhe që i shpëtoi jetën asaj foshnje të pafajshme, është detyrë e çdo individi, e çdo shoqërie, e çdo institucioni bamirës dhe politik.Le ta kryejmë këtë detyrë njerëzore. Të gjithë kemi përgjegjësi.


      Inviato da Yahoo! Mail.
      Tanti modi per restare in contatto con chi vuoi.
    Your message has been successfully submitted and would be delivered to recipients shortly.