Loading ...
Sorry, an error occurred while loading the content.

AVENTURA, SHKAKU I DINJITETIT

Expand Messages
  • Olsi
    AVENTURA, SHKAKU I DINJITETIT http://www.shekulli.com.al/news/53/ARTICLE/24828/2008-05-01.html Ishte çështje kombëtare dhe do ishte e turpshme të
    Message 1 of 1 , May 1, 2008
    • 0 Attachment
      AVENTURA, SHKAKU I DINJITETIT

      http://www.shekulli.com.al/news/53/ARTICLE/24828/2008-05-01.html

      Ishte çështje kombëtare dhe do ishte e turpshme të
      tërhiqja. Ne shqiptarët kurrë nuk kishim vepruar në bazë të
      besimeve. Të gjithë kishim qenë tok ndaj të keqes.

      Ali Podrimja
      Enj, 01 Maj 2008 08:41:00




      Historia e një libri



      Ishte çështje kombëtare dhe do ishte e turpshme të
      tërhiqja. Ne shqiptarët kurrë nuk kishim vepruar në bazë të
      besimeve. Të gjithë kishim qenë tok ndaj të keqes. Tek e
      fundit Nëna Tereze ishte e të gjithëve. Nga Roma informimi
      ishte i shkurtër dhe i saktë. Qeveria maqedone e të ndjerit
      Trajkovski, me rastin e Lumnimit të Nënës Tereze, do e
      plasonte një libër në gjuhën maqedone dhe angleze: se kjo
      Nënë na qenka me origjinë maqedone. Dhe ky ishte një
      falsifikim tipik sllav. Mbi tavolinë kisha librin "Mësomë
      të dua", i cili sapo ishte botuar në gjuhën gjermane. Nga
      Lumnimi nuk na ndante as një muaj. Mund të përkthehej edhe
      në anglisht brenda një kohe të shkurtër, nuk mund ta
      besoja. Dëgjohem me Avni Spahiun, i cili në mes tjerash, më
      thotë se shumica e poezive dhe e uratave gjendeshin në
      gjuhën angleze. Duhej të përktheheshin vetëm ato që ishin
      të vonshme.

      Ndërkohë, përgatitesha për në Tiranë. Dy botuesit, "Rozafa"
      nga Prishtina dhe "Arbëria" nga Tirana, kishin rënë në
      dakord të botonin antologjinë e parë për çamët "Eni vjen
      pej Çamërie", e cila ishte në fazën përfundimtare. Botohej
      me rastin e 60- vjetorit të dëbimit të çamëve nga trojet e
      tyre. Në Tiranë kisha lënë takimin edhe me poetin e mikun
      Visar Zhiti. Dëshiroja të di se a ekziston diç në papat për
      origjinën e Nënës Tereze, për të cilën aq shumë kishte zënë
      të përflitej në Ballkan. Visari kishte qenë ca vite si
      atashe kulture në ambasadën shqiptare në Romë dhe me siguri
      kishte njohuri për këtë. Më njofton se një tekst domethënës
      të Papa Gjon Palit II, kisha shqiptare në Tiranë e kishte
      lëshuar si thirrje. Teksti mjaftonte të shkonte dhe si
      parathënie. Ishte në tri gjuhë italisht, anglisht dhe
      shqip. Libri "Mësomë të dua" tani thuajse ishte i
      kompletuar. Me përkthyesin isha në kontakt dhe numëroja
      ditët deri te Lumnimi.

      Pas tri javësh përkthyesi e kishte kryer punën e vet.
      Mbetej përgatitja dhe ana teknike e librit. Shpejt ikën dhe
      dy ditë e libri "Teach me to love" tashmë po shtypej. Nga
      gëzimi kisha zënë vend në një kafene ku takova rastësisht
      një mik, përkthyes i një gjenerali amerikan në Bondstill. I
      them se libri i poezive dhe uratave të Nënës Tereze në
      gjuhën angleze pritet të dalë së shpejti. Disa ekzemplarë
      kemi vendosur t'ua shpërndajmë konsullatave të huaja në
      Prishtinë, një kontigjent t'ua dhurojmë ushtarëve amerikanë
      në Bondstill, të cilët na u gjetën në kohën më të vështirë,
      ndërsa njëmijë ekzemplarë do t'i dërgojmë në Vatikan, me
      rastin e Lumnimit të Nënës Tereze, t'ua ndajmë
      burrështetasve, masmediave dhe ca t'ia lëmëbibliotekës së
      Vatikanit. Gjesti ynë e kishte habitur mikun, por kishte
      shtuar se për këtë duhet të kem një ekzemplar për ta
      shikuar gjenerali. Nga shtypshkronja na sollën dy
      ekzemplarë: një për gjeneralin dhe një për mikun. Me
      zyrtarët e Bondstillit pasi ishte konsultuar, miku ia
      kishte behur të nesërmen me dy ushtarakë dhe një xhip. Nuk
      mund të besonin ende për një dhuratë të çmuar nga një
      shtëpi e vogël botuese që kishte ndarë pesëqind ekzemplarë
      për ta. Thoshin se ishte diçka befasuese. Kurrkush nuk i
      kishte kujtuarmë parë nga Kosova ushtarët amerikanë.
      Zotërinjtë nga Bondstilli na kishin shprehur falënderime.
      Brenda dite libri ishte shpërndarë deri në kopjen e fundit.


      Shkelnim në javën e fundit. Njëmijë ekzemplarët ishin
      paketuar për destinacion në Itali. Lumnimi i Nënës Tereze
      mbahej nga data 18 deri 21 tetor 2003. Më 18 tetor
      aeroplani me pelegrinët nga Kosova ishte ngritur nga
      Sllatina në drejtim të Romës. Mendoja për librat dhe ç'do
      të bënte qeveria e zotit Trajkovski, sapo të ketë një
      ekzemplar të librit tone, a do të skuqej nga fjalët e Papa
      Gjon Palit II, që fliste me admirim për "bijën e popullit
      shqiptar që i ka dhënë nder dhe shkëlqim kombit të saj…".
      Maqedonia ishte shtet e unë isha vetëm individ, që plasoja
      të vërtetën për Nënën Tereze.

      Mirëpo, befasia ndodhi në aeroportin e Romës. Mezi kishim
      kaluar zonën e kontrollit. Shiriti transportues i bagazhit
      kishte filluar të sjellë plaçkat, por dhe pakot e derdhura
      me librat e Nënës Tereze. Nesër ajo nderohej nga tërë bota,
      po ç'kishte ndodhur ? Isha shtangur dhe nuk dija ç'të bëja
      me pakot e derdhura. Kisha marrë një libër dhe iu kisha
      drejtuar policisë: "Frikësoheni edhe nga Nëna Tereze?"
      Shefi i aeroportit i tëri i zverdhur, sapo kishte parë në
      ballinë fotografinë e asaj që tubonte një dynja njerëz nga
      tërë rruzulli, u kishte britur kolegëve. Imzot Mark Sopi,
      ish-ministri i kulturës së qeverisë së Kosovës, z. Behxhet
      Brajshori, ca gra të shtyra në moshë, disa policë dhe unë
      filluam t'i mbledhim librat. Shërbimi i kontrollit kushedi
      ç'kishte menduar se ka në ato pako, drogë apo diçka tjetër
      më të rrezikshme. Njëri nga pelegrinët kishin zënë të
      zgërdhiheshin tamam si Lepi Cane nga seria serbe
      "Muzikantët", kurse ca vraponin të dilnin sa më parë nga
      aeroporti, dëshironin të shënonin momentin historik në
      bllokun e prapanicës, njëkohësisht të mos u shihej as
      pasaporti i Serbisë. Se, më në fund, udha i kishte qitur
      edhe në Romë. Pas një ore librat ishin palosur në thasë të
      rinj dhe vendoseshin në autobusët që na bartnin në hotel.
      Tek udhëtonim mendoja se Nëna Tereze nuk më takonte vetëm
      mua. Unë kisha kryer një punë të ndershme për të mposhtur
      një falsifikim tipik sllav dhe për t'u treguar të tjerëve
      nga ishte Nënëmadhja. Kryeja, pra një punë atdhetare.
      Bindesha se njerëzit tanë kur ia mësyjnë botës, më tepër u
      intereson levërdia e xhepit se çështja nacionale . Mendoj
      kështu dhe tani. Mjafton të përqendrohesh në bisedat e
      paraqitjet e tyre në masmedia e të bindesh se kush na mbron
      nga e liga. Atdheun e konsiderojnë para dhe asgjë tjetër.
      Nuk më habit, pra nëpërkëmbja jonë edhe nga ata që nuk kanë
      identitet ende. Ështe tmerruese kjo.

      Më 19 tetor pelegrinët nga Kosova gjendeshin në rendin e
      pare, meqë vinin nga vendlindja e Nënës Tereze. Papa Gjon
      Pali II, i cili do e mbante meshën për Lumnimin e të
      Shenjtës sonë, nuk ishte as dhjetë metra larg nesh.
      Masmediat gumëzhinin në sheshin e madh të Vatikanit, ku
      ishin tubuar afër një milion njerëz. Atje në fund ishte
      shpalosur skaj më skaj një flamur shqiptar. Nga stacionet e
      huaja televizive e sidomos nga CNN nuk hiqej kopertina e
      librit "Teach me to love" e Nënës Tereze, të cilin tanimë e
      kishin të gjithë burrështetasit e masmediat. Një i kishës
      sonë po ashtu kishte arritur t'ia dorëzojë dy ekzemplarë
      dhe Papës Gjon Palit II.

      Personi që më kishte informuar nga Roma për dredhinë
      maqedone, më kishte gjetur në mesin e pelegrinëve dhe më
      kishte thënë: falsifikatorët e tërhoqën librin, e kishin
      lexuar se ç'thoshte Papa për bamirësen tonë. Ky ishte fundi
      i një ëndrre sllave.Nuk besoj se kishte njeri më të lumtur
      se unë atë moment. Kisha kryer një punë të vogël për një
      çështje të madhe. Nga muri i lartë i Katedrales së Shën
      Pjetrit vazhdonte të buzëqeshte Nëna Tereze. Ishte zbrazur
      dikur sheshi i pafund i Vatikanit, ku fitues ishte populli
      im që kurrë nuk u nda sipas besimeve. Dikur vonë isha
      larguar nga aty. Në ekranet televizive vazhdonte filmi për
      jetën e Nënës Tereze.

      Me rastin e 600 vjetorit të lindjes së Gjergj Kastriotit
      Skenderbeut në Cyrih, gjendesha prapë me Imzot Mark Sopin
      dhe kryesinë e kishës sonë (nëntor 2005). Biseda kishte
      filluar aty ku e kishim lënë në Romë. Mesha e së dielës
      është mirë të fillojë në kishën tonë me uratën e Nënës
      Tereze, të cilën e thotë vetë ajo dhe është e inçizuar. Kjo
      ide imja i kishte habitur zotërinjtë, që kishin filluar të
      shikojnë njëri-tjetrin, tek ua ofroja tekstin. Dukesha para
      tyre një diktator ndoshta, por unë mendoja se fillimi i
      meshës së të dielës me uratën e Nënës Tereze nderon kishën
      tonë dhe ne si popull.



      ____________________________________________________________________________________
      Be a better friend, newshound, and
      know-it-all with Yahoo! Mobile. Try it now. http://mobile.yahoo.com/;_ylt=Ahu06i62sR8HDtDypao8Wcj9tAcJ
    Your message has been successfully submitted and would be delivered to recipients shortly.