Loading ...
Sorry, an error occurred while loading the content.

RIMEKEMBJA 07/ 11/ 2006 [ i ]

Expand Messages
  • Olsi
    Totalitarizëm jo vetëm i një rektori Olsi Jazexhi Akti që rektori i Durrësit, Agim Kukeli ndërmorri këto ditë në Shqipëri, duke persekutuar dhe
    Message 1 of 1 , Nov 10, 2006
    • 0 Attachment

      Totalitarizëm jo vetëm i një rektori

       

      Olsi Jazexhi

       

      Akti që rektori i Durrësit, Agim Kukeli ndërmorri këto ditë në Shqipëri, duke persekutuar dhe dëbuar nga shkolla dy besimtarë muslimanë, shumë shqiptarësh i solli ndërmend kohën e Partisë së Punës, kur njerëzit dëboheshin nga puna apo shkolla për shkak të mënyrës së bindjes apo veshjes së tyre. Edhe pse pas vitit 1990, ne shqiptarët që rrëzuam bustin e Enver Hoxhës në Tiranë, u betuam që mes nesh nuk do të ketë më totalitarizëm, duket se viti 2007 do të prodhojë një totalitarizëm të ri në Shqipëri. Personat që po risjellin totalitarizmin në shoqërinë tonë sot, janë po ata që 40 vite më parë, këtij populli i hoqën lirinë për tu veshur, jetuar e besuar sipas normave të Perëndisë. Personat që 40 vite më parë luftuan shfaqjet dhe kulturën e huaj, idetë reaksionare, anadollakët, prapanikët, reaksionarët, kulakët, fetarët dhe e kthyen Shqipërinë në vendin e vetëm ateist të botës, sot nën pretekstin e luftës kundër terrorizmit kanë vënë në shënjestër besimtarët muslimanë, të cilëve duan t’ju mohojnë atë që ju ndaluan edhe 40 vite më parë; lirinë e besimit.

      Mesazhe totalitarizmi në këtë fundvit 2006, shoqërisë shqiptare nuk i kanë ardhur vetëm nga rektori i Universitetit të Durrësit, i cili inspirimet e tija për të diskriminuar muslimanët mesa duket i ka marrë nga sekti Bahai që ai frekuenton dhe studimet që amerikanët i mundësuan atij në ’tokën e lirisë’. Përkrah rektorit, në vallen e rivendosjes së totalitarizmit në Shqipëri, prej disa kohësh është rivënë edhe vetë shkrimtari i cili pasi projektoi në letërsinë e realizmit socialist, regjimin më kriminal të Evropës Juglindore, tashmë është vënë në krye të rikonkuistës së totalitarizmit antimusliman dhe kërkon me çdo mjet që të ndajë shqiptarët nga feja dhe kultura e tyre islame.

      Totalitarizmi që po rishfaqet sot në Shqipëri nuk po vjen nga Lindja Sovjetike siç erdhi 40 vite më parë. Rrënjët totalitarizmi modern shqiptar, duket se kësaj here i ka në perëndim. Me një popullatë plakë dhe një kristjanizëm në vdekje, perëndimi sot po mundohet me mish e me shpirt të mbijetojë në dominimin e globit siç ka bërë këto 200 vitet e fundit. Por mungesa e burimeve natyrore dhe sfida ekonomike kineze, dhe për më tepër popullata e re dhe aktive që Islami posedon në brigjet mesdhetare të Evropës i shkaktojnë perëndimit kriza dhe nervozizëm. Fundi i luftës së ftohtë që e la perëndimin pa armikun e tij gjysëm shekullor, komunizmin, po stërmundon që prej 15 vitesh qarqet e tij imperialiste për të gjetur një armik të ri. Shumë nga baronët dhe magjistarët e fuqishëm të perëndimit sot kërkojnë që armikun e ri ta projektojnë te sfiduesi mbi 1000 vjeçar i tij, Islami, i cili që nga shfaqja e tij e deri më sot vazhdon të sfidojë ideologjinë dhe teologjinë e qytetërimit pauljano – kristjan me mesazhin triumfalist të Muhamedit.

      Ashtu siç Marksi portretizonte në kohën e tij, se Evropës i vërtitej një fantazëm dhe ky ishte komunizmi, sot qarqet raciste në perëndim po kërkojnë që fantazmën komuniste të Marksit ta zëvendësojnë me xhindin e paqenë Islam. Si rrjedhojë, sot në perëndim një seri klikash dhe organizatash fetare dhe jofetare po mobilizohen dhe ndërtojnë një mori strukturash për të survejuar, ndjekur, konvertuar, persekutuar dhe shtypur muslimanët që rrethojnë kontinentin. Këto organizata që kanë shtrirë tentakulat e tyre edhe në Shqipëri, i kanë mbjellë vendit tonë që prej disa vitesh një mori fondacionesh evangjelistësh, mormonësh, bahaish, dëshmimtarësh Jehovai, hari krishnash, adventistësh, peace corps-ash etj që predikojnë dhe blejnë me para natë e ditë shpirtra shqiptarësh për në misionin e tyre global. Këto organizata kanë nga pas mbështetjen e një morie bursash, financimesh dhe projektesh të cilat synojnë të edukojnë, studiojnë dhe konvertojnë shqiptarët në renegadë dhe shërbëtorë në luftën e madhe për dominim që perëndimi kërkon të ndezë me Islamin në këtë shekull të 21. Agim Kukeli që dëboi studentët muslimanë nga universiteti i Durrësit, vetëm pse ata ishin besimtarë muslimanë është një nga produktet e kësaj kryqëzate, e cila racizmin, ksenofobinë dhe inatin e saj e ka drejtuar drejt fesë dhe përkatësisë kulturore të pjesës më të madhe të kombit shqiptar.

      Përpjekjet globale që perëndimi po bën sot për të zhdukur Islamin lexohen fare qartë dhe kudo. Duke nisur që me Francën e cila me ligjet diskriminuese të saj, muslimanët i ka mbyllur nëpër geto dhe nuk ju jep asnjë të drejtë integrimi apo përfaqësimi politik, e duke dalë deri në Itali ku shkruesi i këtij shkrimi ndodhet, Evropa sot është kthyer në një kamp të dominuar gjithnjë e më tepër nga histeria që ideologu hebre, Samuel Hantingtoni mbolli dhjetë vite më parë mbi të ardhmen e kontinentit plak. Sot nëpër metrotë e Romës dhe të Parisit, përreth Duomos së Firences dhe rrugëve të Londrës, shihen muslimanë. Fukarenjë dhe të shtypur, shërbëtorë dhe pa të drejta, të bardhë dhe të zinj, ata i japin Evropës shërbimet dhe rininë që ajo nuk ja ofron dot vetes. Por pasuria e diversitetit dhe multikulturalizmi që këta refugjatë i sjellin kontinentit ka nxitur në zhvillimin e një racizmi dhe islamofobie të frikshëm në Evropë.

      Ashtu siç nazistët nxitën në vitet 30-të anti-semitizmin, i cili u pasua me ndodhinë kriminale të Holokaustit, edhe në ditët tona, anti-islamizmi është sëmundja që po pushton mendjet e sëmura evropjane dhe që mund të degjenerojë herët apo vonë në krijimin e një holokausti të ri. Urrejtja e perëndimit kundër Islamit sot lexohet sa në fjalimin e Papës Benedikt i cili portretizoi Islamin si fe të dhunës pak javë më parë, te botimi i karikaturave kundër profetit Muhamed në një numër gazetash evropjane, e deri te protesta e ish-ministrit të jashtëm anglez Xhek Strou i cili përpara disa ditësh protestoi kundër ferexhesë që gratë muslimane mbajnë në qytetin e tij.

      Racizmi dhe islamofobia në Evropë po merr përmasa të frikshme dhe ’kristallnachtet’ antimuslimane tashmë janë një gjë e përditshme në rrugët e Parisit, Nju Jorkut dhe Milanos. Në Itali, fashistët e Lega Nordit protestuan 2 ditë më parë në Piacenzë të Emilia-Romanjës kundër pjesës operistike "Shark" (Orient), që u drejtua nga kompozitori libanez Markel Kalifé, ndërsa në Francë qeveria Shirak që ndalon me ligj vajzat e veshura sipas modës islame të edukohen, së fundi ka ndaluar edhe burrat me origjinë muslimane që të punojnë në aeroportet e vendit.

      Revanshi për të shtypur Islamin dhe muslimanët sot shihet më qartë se kurrë në hipokrizinë e kancelarive perëndimore, të cilat ndërsa disa vite më parë qanin me qepë ’krimet’ që talibanët bënin me gratë në Afganistan, sot sponsorizojnë disa nga regjimet më totalitare të botës islame, siç është rasti i Tunizisë, ku diktatori Zine Abidine Ben Ali terrorizon muslimanët vendas, ndërsa muhabaratët (policia sekrete) e tij rrahin dhe turpërojnë në mes të rrugës gratë që vendosin shami në kokë dhe nuk vishen sipas modës evropjane.

      Ashtu si në vitet 30-të kur valët e fashizmit krijuan kuislingët e tyre në Shqipëri, edhe sot mes shqiptarësh tendenca po shfaqen në një seri njerëzish që kërkojnë sa ndalimin me ligj të fesë islame në vend, e deri në diskriminimin e muslimanëve dhe izolimin e tyre total. Ashtu si në vitin 1940 kur Mustafa Kruja mbante fjalime përpara Duçes mbi luftën kristjane të Skënderbeut kundër Islamit dhe hafijet e tij kërkonin për të gjetur hebrej nëpër Shqipëri dhe i bënin presion Komunitetit Musliman, edhe sot presidentët dhe sundimtarët e Shqipërisë ndërsa shkojnë në Londër dhe Uashington tundohen të tregojnë që në Shqipëri nuk ka më muslimanë dhe se edhe ata pak që janë, mbahen nën presion dhe survejim. Revanshi i kuislingëve shqiptarë arriti kulmin e tij këtë javë, kur nga Amerika, Skënder Shkupi, kërkoi që në Shqipëri shteti të ndjeki shembullin e Ataturkut i cili shfarrosi disa

       

      “mijëra hoxhallarë, madje duke i detyruar ata që mbetën të dalin me kapele republike e me kravatë në rrugë, kurse veshjen ceremoniale ta veshin e ta zhveshin në xhami; i detyroi femrat të zbulohen, nxori ligjin që në zyra nuk pranoheshin gra të veshura tradicionalisht por vetëm alla-franga e masa të tjera të shumta drakoniane që... përbëjnë shkelje flagrante të të drejtave të njeriut.“

       

      Klithjet për dhunë kundër muslimanëve nga Skëndër Shkupi, të bashkuara me ofendimet e presidentit Moisiu në Londër, diskriminimi i Agim Kukelit ndaj studentëve muslimanë, fyerjet e Mustafa Nanos dhe Aurel Plasarit nëpër media, ulërimat e Ismail Kadaresë dhe deklaratat për pakësim të muslimanëve nga Rexhep Mejdani pak javë më parë, muslimanëve shqiptarë ju tregojnë se sot, 40 vite pas gjenocidit të 1967-ës, këlyshët e krerëve të ateizmit komunist dhe të fashizmit të Mustafa Krujës janë ende gjallë dhe po përpiqen të ndërtojnë një totalitarizëm të ri në Shqipëri. Edhe pse sot totalitaristët shqiptarë nuk mbështeten më nga zyrat e Traktatit të Varshavës por nga zyrat e NATO-s, ata po bëjnë pikërisht atë që i bën këtij populli 40 vite më parë. Po duan ta sovjetizojnë – ose kristjanizojnë – me pahir çdo pjesë të realitetit shqiptar.

      Duke parë islamofobinë që vlon sot në perëndim kundër Islamit, dhe reminishencat e saj në Shqipëri, brezi i ri besimtarëve muslimanë ndjehet i frikësuar dhe pyet nëse edhe ai do të ketë fatin e të parëve tanë, të cilët për 50 vite me radhë u shtypën dhe dhunuan deri në limit nga diktati totalitarist që ju mohoi të drejtën për të qenë muslimanë?

       

       

       

      NË GJURMË  ANALIZASH 

           PËR REFORMËN E ARSIMIT TË LARTË

       

                  U bënë disa muaj që po vazhdojnë analizat dhe diskutimet për reformën e arsimit të lartë. Këto analiza dhe diskutime rreth të mirave që sjell reforma në fjalë, kanë tërhequr vëmendjen e mbarë opinionit publik. Dhe kjo është e kuptueshme. Shqetësimi i të gjithë qytetarëve në tërësi dhe i familjeve shqiptare në veçanti vjen e reduktohet në një pyetje të vetme: cilat janë mënyrat dhe rrugët më të efektshme të  përgatitjes sa më të mirë të kuadrove të larta, nga radhët e të cilave do të dalin jo vetëm specialistë të shumë fushave të dijes, por edhe breza  politikanësh të së ardhmes?

                  Nënkuptohet që niveli i arsimit të lartë nuk mund të merret i shkëputur nga niveli i zhvillimit të përgjithshëm ekonomiko-shoqëror të vendit. Dihet që në kushtet e diktaturës komuniste, edhe arsimi i lartë do t’u nënshtrohej po atyre ligjësive që ishin karakteristike për të gjitha sferat e jetës shoqërore. Por ndryshimet që ndodhën në jetën e vendit tonë fill pas përmbysjes së sistemit komunist dhe vendosjes së sistemit pluralist, nuk u pasuan me ndryshime të menjëhershme edhe në mënyrën e ngritjes së strukturave drejtuese të universiteteve tona. Kësisoj, mënyra e ngritjes së këtyre të fundit, për inerci, vazhdoi të mbetej po ajo që kishte mbizotëruar edhe në kushtet e diktaturës komuniste: edhe rektorët, edhe dekanët, edhe përgjegjësit e departamenteve vazhdonin të ishin të emëruar, një praktikë kjo që mbeti në fuqi edhe për disa vjet, me të vetmin ndryshim që tashmë emërimet e personave të lartpërmendur bëheshin në varësi të ngjyrës që mbizotëronte në parlamentin shqiptar. Pra, universitetet, fatkeqësisht, nuk mundën të mbeteshin jashtë ndikimit të politikës. Por nënkuptohet që ndryshimet e mëdha që duhej të përballoheshin në tërë jetën ekonomike të vendit pas vendosjes së sistemit pluralist, nuk mundën të pasqyroheshin vrulltazi edhe në ngritjen e strukturave drejtuese të universiteteve. Prandaj, dora-dorës, vazhdoi tradita e vjetër e drejtimit të tyre, me emërime.

                  Vetëm me fillimin e vitit akademik 1999-2000 u mendua për të kaluar në sistemin me zgjedhje të strukturave drejtuese të universiteteve, me një mandat trevjeçar të titullarëve të tyre. Zgjedhjet e fundit të këtyre strukturave u bënë në dhjetorin e vitit 2002 (për shefat e departamenteve) dhe gjatë janarit dhe shkurtit të vitit 2003 për dekanët dhe rektorët.

                  Koha e kalimit në sistemin me zgjedhje të strukturave drejtuese të universiteteve përkoi me mandatin e pushtetit të partisë socialiste. U krijua përshtypja sikur kalimi në ngritjen e strukturave drejtuese të universiteteve me sistemin me zgjedhje, do t’i çlironte universitetet nga ndikimi i politikës. Por, çuditërisht, nuk ndodhi kështu. Me rastin e hapjes së fushatës së zgjedhjeve në vjeshtën e vitit 2002, vetë ish-kryeministri socialist Nano “lëshoi kushtrimin”: t’i fitojmë zgjedhjet në universitete! Për pasojë, fill pas shpalljes së fushatës zgjedhore në universitete, nëpër mjediset e këtyre të fundit, siç thekson me shumë të drejtë profesori Tupja, “populizmi u shfaq sheshit.., praktikat populiste qenë vepër e atyre që aspironin për këto poste dhe që kopjuan jo pa dashje dhe as rastësisht… modelin e zgjedhjeve politike; kështu, demokracia e Opinionit u vu mbi demokracinë e Dijes” (“Standard”, 22 tetor 2006, f.20).

                  Periudha tetëvjeçare e qëndrimit të Partisë Socialiste në pushtet u karakterizua nga një mësymje e gjithanshme e korrupsionit në shumë struktura të shtetit shqiptar. Dihet fare mirë se në një vend me nivel të lartë korrupsioni, edhe treguesit e varfërisë do të zbresin gjithnjë e më poshtë. Kështu, në një botim të INSTAT-it për varfërinë, të gushtit të vitit 2005, thuhej se “një e katërta e popullsisë apo  790 mijë njerëz janë të varfër. Kjo shifër i korrespondon 25,4% të popullsisë që jeton nën linjën e varfërisë, e përcaktuar 4981 lekë për frymë në muaj. Treguesit flasin për 150 mijë persona, rreth 5% e popullsisë, që jetojnë në varfëri ekstreme dhe nuk plotësojnë as nevojat për t’u ushqyer”  (“Ekspres”, 7 gusht 2005, f.5). Ndërkohë, në një raport të Qendrës për Kërkime Sociale pranë Institutit Kombëtar të Statistikave, mbështetur nga UNICEF, theksohej se “293 mijë fëmijë jetojnë nën nivelin minimal të varfërisë” (“Tema”, 5 tetor 2005, f.9). Kurse në bazë të të dhënave të Zyrës për Mbrojtjen e Qytetarëve, e cila i ishte referuar raportit të Transparencës Ndërkombëtare, Shqipëria renditej në vendin e 126 “për nivelin e lartë të korrupsionit në botë dhe në vendin e fundit në Evropë” (“Albania”, 19 tetor 2005, f.2).

                  Në kushtet e një korrupsioni të përmasave kaq të frikshme në strukturat e shtetit shqiptar, edhe mjediset e universiteteve vështirë se do të mund të mbeteshin pa u infektuar nga virusi i tij. Pikërisht për dukuri korruptive nëpër universitete, janë bërë analiza dhe komente në mjetet e komunikimit pamor dhe të shkruar. Mes analizave të atyre që kohë pas kohe kanë shprehur pikëpamjet e veta për dukuri të  korrupsionit nëpër universitete, korrupsion që çoi edhe në një krizë të tyre institucionale, krahas shqetësimeve të profesorëve të tjerë, më kanë rënë në sy edhe shqetësimet e profesorit të Fakultetit të Gjuhëve të Huaja të Universitetit të Tiranës, Edmond Tupja. Pikëpamja ime është se të drejtën qytetare për t’u rreshtuar në krahun e pjesës më të shëndoshë të profesoratit të universiteteve, në luftën që ky i fundit zhvillon kundër korrupsionit, e kanë vetëm ata pedagogë dhe ato pedagoge që, së pari, vetë janë për t’u marrë si shembull për qëndrimin që mbajnë ndaj punës dhe, së dyti, që vetë dallohen për një integritet të admirueshëm moral, që vetë janë model i korrektësisë jo vetëm në marrëdhëniet që kanë ndërtuar me djemtë studentë dhe me vajzat studente, por edhe në marrëdhëniet që kanë ndërtuar me kolegët dhe me koleget e tyre. Duke e gjykuar figurën e profesorit të universitetit nga ky këndvështrim, e them me bindje të plotë se profesori Tupja, ashtu si edhe shumë e shumë kolegë të tij, është model i qëndrimit ndaj punës dhe model në ndërtimin e marrëdhënieve korrekte me masën e studentëve dhe me kolegët e tij. Njohja me profesorin Edmond Tupja që prej vitit 1972 dhe marrëdhëniet miqësore që kemi ndërtuar së bashku ndër vite, qoftë si pedagogë-kolegë në Fakultetin e Gjuhëvë të Huaja të Universitetit të Tiranës, qoftë si përkthyes në ish-Shtëpinë Botuese “8 nëntori”, më kanë bindur një herë e mirë për dy tiparet e lartpërmendura që janë mbizotëruese në karakterin e tij: pra, për qëndrimin model ndaj punës dhe për ndërtimin e marrëdhënieve korrekte me studentët dhe me kolegët.

                  Gjatë verës që kaloi, kur ndodhesha për një vizitë te fëmijët e mi në SHBA, përmes internetit u njoha me një artikull-analizë të zotit Mark Marku që  titullohej “Kundër retorikës përgjithësuese të luftës antikorrupsion”, botuar në gazetën “Shekulli” të datës 10 korrik.  Në analizën e vet zoti Marku shqetësohej me të drejtë lidhur me përmbajtjen e një projektligji për arsimin e lartë që u qenkej paraqitur universiteteve për diskutim në javën e parë të muajit korrik, një projektligj ky, në të cilin cenohej autonomia universitare dhe rekomandohej zëvendësimi i zgjedhjeve me emërime. Jam plotësisht i një mendimi me zotin Marku që “korrupsioni nuk luftohet duke luftuar  demokracinë”. Të njëjtën pikëpamje ndaj me të edhe për faktin që zëvendësimi “i të zgjedhurve me të emëruar është gjëja më e papërshtatshme, pasi deri tani është e dëshmuar se korrupsion ka si tek të zgjedhurit, ashtu edhe tek të emëruarit”. Veçse këtu dëshiroj të theksoj se në artikujt, analizat apo intervistat e profesorëve Artan Fuga, Dhori Kule, Ismail Hoxha, Edmond Tupja, Klara Lagji, Nikoleta Mita etj. asnjëherë nuk është thënë se na qenka fajtore demokracia për ekzistencën e korrupsionit nëpër universitetet shqiptare. Përkundrazi, artikujt, analizat dhe intervistat e tyre përshkohen fund e krye nga ideja se korrupsioni nëpër universitetet tona është pasojë e keqpërdorimit të demokracisë nga ana e strukturave të tyre  drejtuese.

                  Në analizën e vet zoti Marku ngrihet kundër atyre artikujshkruesve që nxijnë realitetin e mjediseve universitare për shkak të korrupsionit që vihet re aty. Ama vetë zoti Marku e pranon që “dukuritë korruptive në universitete, ashtu si edhe në të gjithë shoqërinë, janë evidente, të neveritshme dhe të dënueshme”,  dukuri këto, që, siç e thekson ai me të drejtë, “nuk vijnë për shkak të demokracisë”. Atij i bën përshtypje që në disa shkrime kritike për dukuritë e korrupsionit nëpër universitete, këto të fundit vlerësohen si “çerdhe të korrupsionit (gjë që është pjesërisht e vërtetë)”, siç thotë ai. Unë pajtohem në këtë pikë me zotin Marku për faktin e vërtetë që kurrsesi nuk mund ta quash të korruptuar tërë masën e profesoratit të universiteteve tona. Por unë në asnjërin nga artikujt, analizat apo intervistat e profesorëve të lartpërmendur nuk kam gjetur ndonjë rresht, ku tërë masa e profesoratit të universiteteve të etiketohej si e korruptuar. Madje profesori Tupja, në kumtesën e vet me titull “Kriza morale në universitete”, të mbajtur në mbledhjen e Kolegjit të Profesorëve, të zhvilluar më 18 prill 2006, në mjediset e Tirana International Hotel, tha se “kolegët e mi të ndershëm… nuk janë pak” (“Panorama”, 21 prill 2006). Por si i bëhet hallit kur nofka e të korruptuarit vjen e i ngjitet padrejtësisht edhe pjesës më të madhe dhe më të shëndoshë të këtij profesorati? Si i bëhet hallit kur ndodhemi para mendësisë së një opinioni të gjerë shoqëror që nuk i shpëton dot ndikimit të asaj fjalës së urtë që thotë se një mollë e kalbur prish gjithë shportën, apo të asaj tjetrës, sipas së cilës një dru e shtrembër prish gjithë stavën?

                  E kuptoj shqetësimin e zotit Marku, që, në artikujt e disa autorëve, sipas tij, nuk jepen zgjidhje apo alternativa për të shpëtuar nga korrupsioni në universitetet tona. Ndërkohë, profesori Tupja, po në kumtesën e lartpërmendur, shtron kërkesën që “qeveria, komisioni parlamentar i arsimit, MASH-i, kolegët e mi të ndershëm… në mbarë universitetet e Shqipërisë, organizatat sindikale e studentore, qeveria studentore, shoqëria civile, madje edhe biznesi i ndershëm, të ndërgjegjësohen dhe të ulen rreth një, dy, tri a më shumë tryezash të rrumbullakta për të diskutuar e për t’ia nxjerrë qelbin kësaj lunge…” (po aty). Por ama edhe vetë zoti Marku mbetet brenda kuadrit të kritikës dhe nuk jep as rekomandime, as zgjidhje apo alternativa. Atij i bën përshtypje që në ato shkrime nuk jepen fakte konkrete për individë të korruptuar në universitete. Në kumtesën e lartpërmendur të profesorit Tupja flitej për realitete të prekshme dhe për mjedise konkrete, ku ia bën mu se ku drejtohet tehu kundër korrupsionit! Megjithatë, mendoj se disa fakte për ekzistencën e një korrupsioni të frikshëm në universitetet tona kanë qenë tepër të njohura nga ana e opinionit të gjerë shoqëror dhe s’ishte nevoja që ato të përmendeshin edhe nga autorë artikujsh të ndryshëm. Këto fakte me siguri që  duhet t’i kenë rënë në sy me kohë edhe zotit Marku. Po mjaftohem vetëm me përmendjen e dy fakteve të tilla.

                  Së pari, kanali televiziv “Top channel”, në shtatorin e vitit 2005, zbuloi vjedhjen e tezave të konkursit që do të organizohej në Fakultetin e Drejtësisë. Rezultoi që qenkeshin vjedhur dhe shitur 140 teza, me nga 700 mijë lekë (të reja) secila. Problemi i kaloi prokurorisë për zbulimin e së vërtetës, por “e shkreta” e vërtetë nuk ka dalë në shesh deri sot e kësaj dite. Vjedhja e tezave të konkursit të sipërpërmendur vërtetoi fare sheshit se korrupsioni në Universitetin e Tiranës ishte bërë sa arrogant aq edhe agresiv, derisa arriti të ndërmerrte një hap të till të kuturisur. Siç duket, korrupsioni në universitete nuk mund të mbetej as edhe një hap të vetëm prapa korrupsionit që kishte mbytur struktura të tëra shtetërore të kohës së qeverisjes socialiste. Njerëzit që i kishin në ruajtje tezat e atij konkursi ishin dhe janë njerëz konkretë. Por publikut të gjerë nuk iu bënë kurrë të njohur emrat e tyre. Pjesa më e shëndoshë, më e pakorruptuar e profesoratit të Universitetit të Tiranës a ka të drejtë të dyshojë që korrupsioni në mjediset e tij e kishte bërë me kohë gati “grason” për lyerjen “qerreve”, që nga Fakulteti i Drejtësisë, rektorati e deri në prokurori? Më e pakta që duhej të bënte dekani i Fakultetit të Drejtësisë, prof.dr.Kudret Çela, duhej të kishte qenë dorëheqja e tij e menjëhershme. Me e pakta që duhej të kishte bërë rektori i Universitetit të Tiranës, prof.dr.Shezai Rrokaj, duhej të kishte qenë pezullimi i menjëhershëm nga detyra i dekanit të Fakultetit të Drejtësisë. Por as njëri as tjetri nuk e ndërmori hapin përkatës. Atëherë, pjesa më e shëndoshë, më e pakorruptuar e profesoratit të Universitetit të Tiranës a ka të drejtë t’ia shtrojë vetes pyetjen e mëposhtme: pas vjedhjes skandaloze të tezave të konkursit në Fakultetin e Drejtësisë, dekanit të këtij fakulteti a iu vu në pikëpyetje integriteti moral? Po rektorit të Universitetit të Tiranës, që nuk e pezulloi dekanin në fjalë, a iu cënua integriteti moral?

                  Së dyti, gjatë një konference shtypi që zëvendësministrja e Ministrisë së Arsimit dhe të Shkencës, zonja Gjoni, dha në muajt e parë të vitit 2006, theksoi se pas kontrolleve financiare që ajo ministri kishte ushtruar nëpër universitetet e vendit, rezultonte se disa dekanë qenkeshin vetëshpërblyer me nga pesëmbëdhjetë rroga. (Madje një pedagog i njërit nga universitetet e jugut të vendit, me të cilin u takova rastësisht në Tiranë para do ditësh, më tha shprehimisht: “Rektori ynë është vetëshpërblyer me njëzet rroga!”). Ky është një tjetër fakt skandaloz që vërteton përsëri se sa e shtrenjtë është ajo autonomia financiare për disa rektorë universitetesh dhe dekanë fakultetesh (siç e kuptojnë ata), të cilët paratë e studentëve që kullojnë gjak dhe djersë apo edhe paratë e shtetit që i sigurojnë përmes tenderave që organizojnë, u ngjajnë si ujët e detit që nuk zbrazet kurrë me kova. Do të kishte bërë mirë zonja Gjoni sikur t’i kishte përmendur me emra këta dekanë të korruptuar, këta të ashtuquajtur profesorë që na qenkan shndërruar në lubi të parasë, në mënyrë që ata të shkarkoheshin një sahat e më parë dhe në vend të tyre të komandoheshin të tjerë. Nuk e di se cila ka qenë arsyeja që Ministria e Arsimit dhe e Shkencës nuk i ka bërë publikë emrat e këtyre dekanosaurëve (siç i etiketon me shumë të drejtë profesori Tupja) që ende vazhdojnë të qëndrojnë në postet e tyre padrejtësisht. Mos vallë në këtë mes kemi të bëjmë me probleme të përkatësisë së heshtur partiake të njërit apo tjetrit dekan?

                  Duke e vlerësuar si shumë të rëndësishme deklaratën e zonjës Gjoni, a nuk do të ishte e arsyeshme të sugjerohej që Komisioni i Kontrollit të Pasurisë të mos mjaftohej vetëm me kontrollin e pasurisë së politikanëve, por ta shtrinte atë edhe më poshtë, deri edhe në strukturat drejtuese të universiteteve, madje deri edhe te pedagogët e këtyre universiteteve, një pjesë e të cilëve, në dallim nga pjesa dërrmuese e tyre, janë majmur ca si tej mase, gjë që bie në sy nga apartamentet që kanë siguruar në bregdet? Duhet pranuar se edhe pedagogët e universiteteve janë persona publikë, prandaj edhe ata duhet t’i nënshtrohen kontrollit të pasurisë.

                  Në analizën e vet zoti Marku nënvizon se mes atyre që shkruajnë kundër korrupsionit në universitete, “gjen ca njerëz të paaftë, të korruptuar, të cilët e përdorin luftën kundër korrupsionit për arsye thjesht propagandistike në dispozicion të ambicieve personale për të zënë poste drejtuese në universitet”. Dhe mes tyre, si prototip,  ai merr profesorin Edmond Tupja, pa e përmendur me emër. Në rastin e profesorit Tupja, zoti Marku  i lejon vetes fyerje dhe shpifje të rënda, të cilat nuk i shkojnë për shtat një njeriu të pashkolluar, e jo më një njeriu me gramë. Shpifja asnjëherë nuk mund të merret si argument. Në rastin e profesorit Tupja, fjalët e sapocituara të zotit Marku janë kryekëput larg së vërtetës. Dhe kjo për tri arsye.

                  Së pari, profesori Tupja është një pedagog shumë i zoti, me një përgatitje shkencore për ta pasur zili, një metodist i përkryer dhe me aftësi të lakmueshme për komunikimin me studentët në auditor. Ai është një përkthyes i talentuar dhe një interpret i shkëlqyer.

                  Së dyti, profesori Tupja nuk mund të përfshihet kurrsesi në sërën e pedagogëve të korruptuar në Universitetin e Tiranës. Për pastërtinë e figurës së tij, si pedagog, janë dëshmitarë qindra e qindra studentë të tij dhe kolegët e Departamentit të Gjuhës Frënge në Fakultetin e Gjuhëve të Huaja të Universitetit të Tiranës. Profesori Tupja asnjëherë nuk i ka lejuar vetes të hyjë në “marrëdhënie financiare” me studentët e vet dhe gjithmonë, sa herë që i qëllon të takohet rrugëve të Tiranës apo gjetiu me ata që u ka dhënë mësim dikur, pra, me ish-studentët e vet, ai i vështron drejt e në sy, se vazhdimisht ka qenë ballëlart në komunikimin me ta. Ndoshta mund të jetë ndokush tjetër nga kolegët e tij që nuk guxon t’i shikojë drejt e në sy ish-studentët e vet, për shkak të marrëdhënieve jo korrekte që ka pas ndërtuar me ta. Ku ta dish, e vërteta një ditë mund të dalë edhe në dritën e diellit. Se e vërteta mënon, por nuk harron. Se ajo është “e çalë” dhe vjen ngadalë.

                  Së treti, profesori Tupja nuk mund t’i përkasë në asnjë mënyrë kategorisë së njerëzve karrieristë. “Virusi” i karrierës zakonisht vjen e shfaqet që kur njeriu është në moshë të re. Por që të bëje karrierë në kushtet e sistemit komunist, duhej që domosdo të pranoheshe në parti. Se në ato kushte, nëse nuk ishe komunist dhe syrin e kishe për karrierë, nuk mund të pretendoje më shumë sesa posti i kryetarit të organizatës së bashkimeve profesionale. Por profesori Tupja asnjëherë nuk pati bërë kërkesë për t’u pranuar në radhët e Partisë së Punës. Përkundrazi, ndonjë koleg i tij ishte ai që pati bërë kërkesë për t’u pranuar në radhët e asaj partie. Madje kërkesa iu mor parasysh dhe ai duhej të fillonte edhe stazhin  e kandidatit të partisë në prodhim, por uragani i rinisë studentore, që shpërtheu në dhjetor të vitit 1990, solli pluralizmin në Shqipëri, i cili nuk ia dha kënaqësinë t’i shijonte “bukuritë” e stazhit të kandidatit të Partisë së Punës në akshamin e ekzistencës së saj. Profesori Tupja asnjëherë nuk ka synuar të zërë postin e përgjegjësit të Departamentit të Gjuhës Frënge në Fakultetin e Gjuhëve të Huaja, as kur ishte në fuqi sistemi me emërime, as kur u kalua në sistemin me zgjedhje, paçka se e ka merituar plotësisht atë post. Ai as që ka menduar të “lëvizë gurët” ndonjëherë për t’u zgjedhur anëtar i Këshillit Shkencor të Fakultetit. Ai asnjëherë nuk ka ushqyer ambicie për të zënë postin e dekanit të fakultetit, as më parë dhe as tani. Përkundrazi, kolegu i tij, prof.dr.Nonda Varfi, është ai, i cili gjatë fushatës zgjedhore të vitit akademik 2002-2003 “ra copë” që të bëhej dekan. Por natyra antikarrieriste e profesorit Tupja del edhe më shumë në pah kur njihesh me një të vërtetë të kulluar: kryetari i ish-opozitës, sot kryeministri i vendit, zoti Sali Berisha, para zgjedhjeve të 3 korrikut e ftoi atë të përfshihej në Komitetin e Orientimit të Politikave, një strukturë kjo që Partia Demokratike e krijoi që para fillimit të fushatës elektorale të vitit 2005. Dhe jam i mendimit që zoti Berisha e ftoi profesorin Tupja në atë strukturë, duke qenë i bindur plotësisht për natyrën antikarrieriste dhe karakterin e tij të pakorruptueshëm. Megjithatë, profesori Tupja nuk e pranoi propozimin e zotit Berisha.

                  Në fund të artikullit-analizë, zoti Marku, për ta bërë edhe më të spikatshëm mllefin e vet, i lejon vetes një guxim të tepruar, duke u futur madje edhe në probleme të brendshme, deri edhe në dramat familjare të profesorit Tupja. Kjo mënyrë të sulmuari kundër atij, me të cilin nuk kemi të njëjtat mendime, të kujton praktikat e Partisë së Punës, e cila, për t’i demaskuar kundërshtarët e vet, nuk lejonte përplasjen e pikëpamjeve të ndryshme, por fillonte e rrëmonte në biografinë e tyre familjare, për t’ua mbyllur gojën me dhunë. Më vjen keq që zoti Marku ende nuk qenka çliruar nga kujtimet e së shkuarës komuniste të vendit tonë. Drama familjare mund t’i ndodhin kujtdo. Askush nuk është i imunizuar prej tyre. Ama në një debat publik, që duhet të jetë intelektual, t’ia përmendësh kundërshtarit të mendimeve të tua dramat familjare që ai ka përjetuar, madje t’ia përmendësh jashtë çdo konteksti të debatit në fjalë, do të thotë që të kërkosh t’i mbyllësh gojën se s’bën, do të thotë që debatin intelektual ta katandisësh në nivelin e mjerimit intelektual.

                  Tani le t’i rikthehemi problemit të reformës së arsimit të lartë. Dhe konkretisht: strukturat drejtuese të universiteteve do të ngrihen me zgjedhje apo me emërime? Nëse do të ngrihen me zgjedhje, atëherë disa titullarë të tanishëm i kanë marrë të gjitha masat që t’i ruajnë postet e tyre nëpërmjet grupit të “shqytarëve” që kanë grumbulluar rreth vetes. Por edhe nëse do të kërkohet që titullarët e tanishëm të mos kandidojnë, përsëri ca titullarë universitetesh dhe fakultetesh, përmes klaneve që kanë krijuar gjatë këtyre katër vjetëve, janë përkujdesur me kohë që të zgjidhen “sozitë” e tyre. (Madje kanë “piketuar” njerëzit e tyre deri edhe për përgjegjës departamentesh). Kështu, fjala vjen, nëpër mjediset e Fakultetit të Gjuhëve të Huaja qarkullojnë fjalë se dekani i tanishëm i atij fakulteti, prof.dr.Nonda Varfi, e ka zgjedhur tashmë “sozinë” e vet, në mënyrë që edhe paskëtaj, që nga prapaskena, të vazhdojë ta drejtojë fakultetin sikur të ishte vetë në krye të tij.

      Por edhe ngritja e strukturave drejtuese të universiteteve me sitemin me emërime nuk e zgjidh problemin. Madje kjo mënyrë jo vetëm që cenon pavarësinë akademike të universiteteve, por edhe  nuk i imunizon këto nga dukuritë e korrupsionit.

                  Po të shikohet problemi hollë, do të vërehet se titullarët e universiteteve, përfshirë edhe titullarët e fakulteteve, deri tani, qoftë në sistemin me emërime, qoftë në sistemin me zgjedhje, kanë pasur të njëjtat kompetenca, si edhe në kushtet e sistemit komunist. Në trajtimin e problemeve të mprehta, siç janë problemet financiare, qoftë këshillat shkencore të fakulteteve, qoftë senatet e universiteteve, kanë shërbyer thjesht si organe këshillimore të titullarëve përkatës. “Fati i financave” gjithmonë ka qenë në dorën e rektorëve dhe të dekanëve. Ndërsa njësitë bazë shkencore, siç janë departamentet, kanë qenë të zhveshur nga çdolloj e drejte për shfrytëzimin e drejtpërdrejtë të burimeve financiare të fakulteteve. Në të vërtetë, qoftë autonomia financiare, qoftë pavarësia akademike duhet të gjejnë mishërimin e vet pikërisht në departamentet e fakulteteve, se pikërisht këto janë njësitë bazë shkencore. Dikur u fol dhe u diskutua gjatë për shndërrimin e departamenteve në njësi shkencore me llogari më vete. Por nuk u bë asgjë. Rektorët dhe dekanët mbetën të plotpushtetshëm në administrimin e mjeteve financiare të universiteteve dhe të fakulteteve. Duke qenë të plotpushtetshëm në postet e tyre, rektorët dhe dekanët i kanë lejuar vetes vetëshpërblime skandaloze. Kur ish-kryeministri Fatos Nano vetëshpërblehej me pesë rroga në fund të vitit kalendarik, si të mos vetëshpërbleheshin tri herë më shumë disa dekanë të universiteteve? Se s’i thonë kot asaj fjalës së urtë: kur komandanti këput (vjedh) një kokërr mollë, ushtari do ta shkulë mollën me gjithë rrënjë.

                  Tani lind pyetja: kjo qeveria shqiptare, kjo Ministria e Arsimit dhe e Shkencës, a kanë përgjegjësi, së paku, për mjetet financiare shumëmilionëshe që harxhojnë për mbajtjen më këmbë të mbarë universiteteve publike? A duhet, së paku, ta dijë qeveria shqiptare se si dhe ku harxhohen fondet që ajo jep, duke respektuar autonominë e tyre financiare? A i bën përshtypje asaj vetëshpërblimi i disa dekanëve me nga pesëmbëdhjetë rroga secili? A nuk ka rrezik që, me këtë mënyrë administrimi të mjeteve financiare të universiteteve, nesër-pasnesër të krijohet një mafie e fuqishme universitare që jo vetëm nuk do të çajë më kokën për çdolloj qeverie, por edhe do të kuturis t’i kundërvihet dhe madje ta rrëzojë, sa herë që do të tentohet të kontrollohen financat e saj?

                  Sot flitet shumë për autonomi dhe pavarësi institucionesh. Opozita, një takëm analistësh, demek, të pavarur dhe shumë organizata joqeveritare, po bien “theror” në mbrojtje të pavarësisë së institucioneve. Pra, gjithandej kërkohet që institucionet të jenë të pavarura. Madje edhe Akademia e Shkencave na është ngritur më këmbë në mbrojtje të pavarësisë së saj, paçka se puna e saj në “mbrojtje” të çështjes kombëtare shqiptare, ende të pazgjidhur në Evropën Juglindore, deri tani ka çuar ujë në mullirin e shovinizmit serbogrek dhe të ortodoksisë serbogreke. Pra, shumë institucione gjithandej kërkojnë të jenë të pavarura. Të jenë të pavarura nga qeveria, sigurisht. Pavarësisht se çdo fillim muaji të gjitha këto institucione u bëjnë “temena” parave të qeverisë që i tërheqin nga Banka e Shtetit Shqiptar. Po atëherë cili institucion u dashka të jetë i varur? Na rezultoka se i varur qenka vetëm një institucion në Shqipëri. Dhe ky institucion na qenka (mos u habisni, të dashur lexues) qeveria shqiptare! A është vënë re ndokund në botë një paradoks i tillë? Institucione që mbahen me buxhetin e qeverisë kërkokan të jenë të pavarura nga qeveria dhe nga parlamenti!

      Atëherë cilat duhet të jetë zgjidhja, që të ruhet autonomia e universiteteve dhe të shmangen shfaqjet flagrante të korrupsionit? A nuk duhen kthyer sytë nga përvoja e pasur e shumë universiteteve të botës? Gjatë kohës që ndodhesha për vizitë në SHBA, u njoha me një profesor-kardiolog të Universitetit publik të Minnesotës, me të cilin djali im bashkëpunonte për një projekt në fushën e mjekësisë. U interesova të mësoja diçka prej tij për strukturat drejtuese të atij universiteti. Prej tij mësova se atje funksiononin dy struktura, në bashkëpunim të ngushtë me njëra-tjetrën, por krejtësisht të pavarura nga njëra-tjetra: struktura akademike dhe struktura financiare. Në strukturën akademike titullarët përzgjidheshin pas seleksionimit që u bëhej kandidaturave të ndryshme që paraqiteshin për konkurrim. Përzgjedhjen e bënte një bord i posaçëm që caktohej nga shteti, i cili kërkonte nga kandidatët që ata të ishin të njohur jo vetëm për autoritetin e tyre shkencor, por edhe për integritetin e tyre moral. Madje ky lloj integriteti ishte parësor në përzgjedhjen e titullarit. Titullarët e strukturave akademike ndiqnin procesin mësimor, përgatitjen shkencore të pedagogëve, punësimin e të rinjve nëpërmjet një konkursi të rreptë me dosje, mbrojtjen e gradave dhe marrjen e titujve shkencorë.

                  Kurse në krye të strukturave financiare zgjidhej një bord që kishte në krye një drejtor ekzekutiv të emëruar nga shteti. Ky drejtor, në marrjen e vendimeve për shpenzimin e mjeteve financiare, duhej të kishte detyrimisht pëlqimin e të gjithë anëtarëve të bordit. Ky bord ndiqte edhe bashkëpunimin e universitetit me kompani të ndryshme për shitje projektesh këtyre të fundit dhe sigurimin e burimeve të tjera financiare. Të ardhurat nga shitja e këtyre projekteve bordi i administronte në universitet në mënyrë të pavarur dhe i jepte llogari grupit të kontrollit financiar që funksiononte brenda universitetit.

                  Të dhënat që më dha profesori i Universitetit të Minnesotës m’u dukën mjaft interesante dhe prandaj vendosa t’ua bëj të njohura edhe lexuesve të kësaj gazete shumë të respektuar. Se në universitetet tona, fatkeqësisht, flitet shumë për autonomi financiare dhe tërë shqetësimi i titullarëve të tyre, që nga rektoratet e deri në fakultete, vërtitet vetëm në një pikë: si e si të mos i lëshojnë nga duart financat, sigurisht, edhe për t’i keqpërdorur ato, siç edhe i kanë keqpërdorur, siç theksonte zonja Gjoni. Përqendrimi i financave në duart e këtyre titullarëve ka bërë që disa prej tyre të shndërrohen në njerëz arrogantë, të plotpushtetshëm, të cilët kanë grumbulluar rreth vetes njerëz të paaftë, servilë dhe hipokritë, që nuk u intereson dhe aq fort mbarëvajtja e procesit mësimor. Prandaj kam mendimin që edhe në universitetet tona strukturat akademike duhet të jenë të ndara nga strukturat financiare. Rektorët dhe dekanët duhet të merren vetëm me jetën akademike të universiteteve. Në të kundërt, në qoftë se do të vazhdohet e njëjta praktikë, si deri tani, korrupsioni do të jetë i pranishëm dhe kërcënues në mbarë universitetet tona.

                  Me sa jam në dijeni, zgjedhjet e strukturave drejtuese akademike në universitete, sipas projektligjit të arsimit të lartë që pritet t’i përcillet parlamentit për diskutim, do t’u bëkan përmes një votimi të gjerë, ku do të marrkan pjesë të gjithë: që nga pastrueset e fakulteteve, studentët e kurseve të para, e deri te profesorët. Dëshiroj t’i bëj thirrje kryeministrit Berisha, ministrit Pollo dhe deputetëve të parlamentit që të heqin dorë nga kjo praktikë e shëmtuar populiste dhe të marrin shembull nga praktikat e universiteteve të tjera të botës në ngritjen e strukturave drejtuese akademike.      Se sa herë që Shqipëria është munduar të japë shembuj origjinaliteti për zgjidhjen e njërit ose tjetrit problem të brendshëm, pa marrë parasysh edhe përvojën e vyer të të tjerëve, ajo gjithmonë është bërë gazi i botës. Me praktikat populiste që kërkohet të zbatohen edhe në ngritjen e strukturave drejtuese të universiteteve, përsëri do të vazhdojmë të jemi gazi i botës.

      Në një intervistë që rektori i Universitetit të Tiranës, prof.dr.Shezai Rrokaj, dha më 20 tetor para mikrofonave të disa kanaleve televizive, u shpreh se projektligji për arsimin e lartë i dukej i pëlqyeshëm, veçse u shpreh me ca rezerva për emërimin e kuadrit të ri, i cili duhet të jetë në kompetencën e universiteteve, në kuadrin e lirisë akademike. Nëse në projektligj qenka shkruar që kuadrot e reja, domethënë pedagogët e rinj, i   emëroka ministria dhe u dashka që universitetet vetëm t’i pranojnë, kjo qenka për t’u diskutuar, se nuk është e drejtë të veprohet në këtë mënyrë. Kësaj i thonë që të kthehemi në praktikat e sistemit komunist. Përzgjedhja e kuadrit të ri, detyrimisht nëpërmjet konkurrimit të rreptë me dosje, duhet të jetë tërësisht në kompetencën e departamenteve, si njësitë bazë shkencore të universiteteve, kurse ministria, pas përcjelljes formale të emrit të kandidatit nëpërmjet fakultetit dhe rektoratit, thjesht duhet të bëjë aprovimin e tij për arsye të çeljes së pagës.

                  Kërkesa e profesorit Rrokaj është shumë e drejtë. Por, për fat të keq, ai nuk është treguar parimor në respektimin e saj. Kur rektor i Universitetit të Tiranës ishte prof.dr. Marenglen Spiro dhe dekan i Fakultetit të Gjuhëve të Huaja ishte prof.dr.Maks Daiu, në Departamentin e Gjuhëve Sllave dhe Ballkanike u hap një vend pune për pedagog të gjuhës ruse. Për këtë vend konkurruan me dosje dy kandidatura. Në mbledhjen e departamentit, gjatë shqyrtimit të të dyja dosjeve, nga rektorati mori pjesë zoti Burhan Tabaku, një punonjës tepër korrekt ky i degës mësimore, kurse nga dekanati i fakultetit ishte i pranishëm vetë dekani. Në përfundim të shqyrtimit të të dyja dosjeve, doli që kandidatura që i përmbushte të gjitha kërkesat, ishte ajo e zonjës Alma Kollari, një ish-studente kjo mjaft e talentuar, e cila sot vazhdon të punojë si pedagoge pranë atij departamenti.

                  Ndërkohë, në fillim të vitit akademik 2003-2004, po në atë departament u hap një tjetër vend pune për pedagog të letërsisë ruse. Por, në vend që kandidatët e mundshëm për atë vend pune të konkurronin me dosje, çuditërisht, në departament erdhi i emëruar zoti Korab Hoxha. Edhe sot e kësaj dite mbetet e paqartë se për ç’merita zoti Korab Hoxha e zuri atë vend pune. Në fillim pedagogët e departamentit menduan se ai i kishte përfunduar studimet e larta për gjuhë dhe letërsi ruse. Por doli që ai s’paskej asnjë diplomë për gjuhë dhe letërsi ruse. Ai i paskej mbaruar studimet e larta për gjuhë dhe letërsi shqipe dhe paskej bërë një specializim në Institutin “Gorki” në Moskë, të cilin nuk dihet nëse e ka mbaruar ose jo. Ishte pikërisht mungesa e përgatitjes shkencore të tij që u binte në sy edhe studenteve të gjuhës ruse, të cilat, sidomos ato që kishin mbaruar degën e gjuhës ruse në Shkollën e Mesme të Gjuhëve të Huaja “Asim Vokshi”, detyroheshin t’i korrigjonin thekset e fjalëve pedagogut të tyre, për çka vunë në dijeni  dy kolege të mia të departamentit dhe mua, si ish-pedagog i jashtëm. Pra, zoti Korab Hoxha merita të veçanta s’paska pasur për ta zënë atë vend pune, studimet e larta s’i paska mbaruar për gjuhë dhe për letërsi ruse, pra, nuk paska diplomën përkatëse të specialistit që kërkohet për atë vend pune, në zotërimin e gjuhës së folur ruse (të cilën, ashtu si edhe çdo gjuhë tjetër të huaj, pedagogu duhet ta flas “bilbil”) paska pasur boshllëqe të ndjeshme. Atëherë cilat paskan qenë arsyet që dekani i Fakultetit të Gjuhëve të Huaja, prof.dr.Nonda Varfi, dhe rektori i Universitetit të Tiranës, prof.dr.Shezai Rrokaj, zotin Korab Hoxha e emëruan pedagog të letërsisë ruse në Departamentin e Gjuhëve Sllave dhe Ballkanike, duke e anashkaluar konkurrimin e tij me dosje në departament? I kanë bërë nder se e kanë mik të afërt?  Nuk i kanë vënë shumë rëndësi lëndës së letërsisë ruse? Apo në këtë mes kemi të bëjmë me ndonjë arsye të dyshimtë që bie era korrupsion? Emërimi pedagog i zotit Korab Hoxha në këtë mënyrë nga ana e rektorit Rrokaj dhe e dekanit Varfi, është një praktikë e pastër e ish-sistemit komunist, kur Partia e Punës, në jo pak raste, i punësonte ca kuadro nëpër institucione të ndryshme, pa e çarë shumë kokën për përgatitjen e tyre shkencore, mjafton që ata të ishin bij apo bija të militantëve të saj. Nuk jam në dijeni nëse rektori Rrokaj ka lejuar që të tjerë “korabë” të jenë punësuar po kësisoj në fakultete të tjera të Universitetit të Tiranës.

                  Ama kur në fund të vitit akademik 2003-2004, në Departamentin e Gjuhëve Sllave dhe Ballkanike, zonjusha Ledina Ferhati e mbaroi degën e gjuhës ruse  me rezultate shumë të larta, dekani, prof.dr.Nonda Varfi, nuk tregoi as interesimin më të vogël për ta emëruar pedagoge të brendshme. Por edhe në fund të vitit akademik 2004-2005, kur u kthye nga Rusia zonjusha Elona Limaj, e cila i kishte mbaruar studimet e larta në Universitetin Linguistik të Moskës dhe kishte marrë diplomën shkëlqyeshëm (me shenjë të kuqe), përsëri dekani, prof.dr.Nonda Varfi, nuk e vuri fare ujin në zjarr për ta marrë në punë si pedagoge të brendshme në Departamentin e Gjuhëve Sllave dhe Ballkanike. Në të dyja rastet, departamenti ka mundur t’u japë veç disa orë si pedagoge të jashtme. Ndërkohë ende vazhdon të mbahet si pedagog i brendshëm i lartpërmenduri Korab Hoxha.  

                  Kohët e fundit kam mësuar se Ministria e Arsimit dhe e Shkencës dhe personalisht zoti Pollo (i cili duhet falënderuar posaçërisht për maturën shtetërore që organizoi, duke shpëtuar sa e sa të rinj nga “kthetrat” e korrupsionit gjatë zhvillimit të konkurseve nëpër universitetet shqiptare) kanë ndërmarrë nismën që të verifikohen diplomat e mësuesve nëpër të gjitha shkollat e Shqipërisë, në mënyrë që këta t’u përgjigjen kërkesave të  vendit të punës, në përputhje me përgatitjen e tyre shkencore. Mos ndoshta do të ishte e arsyeshme që kjo kërkesë të  shtrihet deri në arsimin e lartë, në mënyrë që të verifikohet nëse janë brenda sferës së specialitetit të tyre të gjithë pedagogët e universiteteve, duke pasur parasysh, detyrimisht, edhe mesataren e notave, apo aty ka edhe “korabë” të tjerë.

       

                           Eshref Ymeri


    Your message has been successfully submitted and would be delivered to recipients shortly.