Loading ...
Sorry, an error occurred while loading the content.

Nëma e shqiptarit kundër shqiptarit

Expand Messages
  • Olsi
    Nëma e shqiptarit kundër shqiptarit http://www.balkanweb.com/analiza/2689/nema-e-shqiptarit-kunder-shqiptarit-89147.html NGA: ALFRED CAKO Tashmë dihet se
    Message 1 of 1 , May 11, 2012
    • 0 Attachment
      Nëma e shqiptarit kundër shqiptarit

      http://www.balkanweb.com/analiza/2689/nema-e-shqiptarit-kunder-shqiptarit-89147.html

      NGA: ALFRED CAKO


      Tashmë dihet se shqiptarët janë një racë e vjetër në këto troje dhe ndoshta më të vjetër se vetë deti i tyre. Jemi një racë që edhe pse nuk kemi mundur të ndërtojmë shtet politik të njehsuar etnik e më tej, ndonjë perandori ku të kishim nën qeverisje e sundim popuj të tjerë në Ballkan apo në perëndim të Adriatikut, prapëseprapë shtetet e popujt e tjerë i bënin hesapet mirë kur ngatërroheshin me këtë racë kokëkrisur, agresive e shumë rigjeneruese. Kështu ka ndodhur me grekët, romakët, bullgarët, turqit, serbët; ose thënë ndryshe, shqiptarët mund të pushtoheshin, por jo të qeveriseshin kollaj nga të huajt. Madje edhe atëherë kur duket se ne na qeverisi me shekuj Roma, Konstandinopoli, Rashka, Zeta e Stambolli etj, kjo është një gjysmë e vërtetë, pasi ne nuk kishim vullnet të çliroheshim e të ndërtonim një shtet me bazë etnike shqiptare, por kemi pasur vullnet të mos u nënshtroheshim e të
      mos rrinim para pushtuesit si çuna të urtë, por gjithmonë, duke pasur si aleat malin, kemi qenë rebelë ndaj këtyre qendrave perandorake. Tre religjionet e ndryshme dhe disa tarikate brenda fesë islame sa e kanë shpëtuar gjuhën dhe kombin tonë, aq edhe e kanë përçarë atë. Identifikimi fetar, duket se na ka mbrojtur gjuhën për shkak të komponentës së fortë që ka pas kësaj të fundit feja në identifikimin qytetërimor të një kombi. Nëse ne do të kishim një institucion të përbashkët fetar me pushtuesin, kjo do të sillte një asimilim të gjuhës dhe një asimilim virtual e më pas real të racës sonë. Ky ka qenë në përgjithësi shkaku i konvertimit fetar të shqiptarëve. Për t’u mbrojtur nga romakët paganë, u konvertuam në krishterim me Papën e Parë, Eleutherin e Çamërisë të mirosur nga Shën Pali; kur perandori bullgar Samueli u konvertua në krishterim nga priftërinjtë shqiptarë të Bylisit, së
      bashku me ushtarët e tij, shqiptarët filluan të ndjeheshin të kërcënuar prej kishës dhe gjuhës bullgare e më vonë asaj serbe. Gjenialiteti i kombit tonë mbajti si ushta mbrojtëse krishterimin katolik kundër krishterimit bizantin dhe krishterimit ortodoks bullgaro-serb. Kur njëra pjesë e popullatës fillonte të ndjente kërcënimin prej fesë dhe institucioneve kulturore e shpirtërore apo administratës me gjuhën e pushtuesit, pjesa tjetër mbante zjarrin ndezur. Menjëherë sapo në Ballkan u shfaq islami, pjesa e krishterë ortodokse filloi konvertimin vullnetar në masë të vogël para se në Shqipëri të hynte shpata osmane. Intuitivisht, shqiptarët e kërcënuar që s’kishin besim as te Vatikani e as te Fanari i Konstantinopolit, e shihnin si mjet shpëtimi konvertimin në një fe, në mungesë të shtetit të fuqishëm. Ashtu si kazarët e Kaspikut që nuk u konvertuan nga paganizmi në krishterim ose islam (por në
      judaizëm) - për shkak të trysnisë asimiluese të shteteve të fuqishme të Bizantit apo kalifatit arab - edhe shqiptarët shihnin në fund të shekullit të XIV një rrezik të vogël nga osmanët e Adrianopojës. Ndaj një pjesë e vogël e shqiptarëve, kryesisht ortodoksë e ndoqën murgun Sari Salltik me kuran në dorë, para se kuajt arabë të ushtrisë osmane të trokëllinin patkonjtë në tokat tona. Kisha katolike dhe xhamia do të ishin një garanci që qytetërimi dhe gjuha e shqiptarëve të lashtë, të mos asimiloheshin nga pushtuesit dhe shtetet sllavo bizantinë. Gjithashtu, më pas kur raca dhe gjuha jonë u kërcënua nga asimilimi osman - pasi ushtritë osmane pushtuan në mënyrë permanente territoret e shqiptarëve për gati 5 shekuj - religjioni ortodoks, katolik dhe ‘religjioni’ nacionalist bektashi i mbrojtën shqiptarët prej regjimit ushtarak të Stambollit e derës së Konias për mbijetesë.
      Përçarja
      Kur kombet e tjera të Ballkanit filluan të identifikoheshin me religjionin dhe racën e tyre kundër osmanëve, duke filluar me grekët më 1921, shqiptarëve, dhuntitë shpëtuese të konvertimit gati dymijë vjeçar në religjion iu kthyen për një moment në të kundërt të qëllimit të vet. Ashtu si gjatë pushtimeve të gadishullit të Ballkanit prej osmanëve, në shumicën e rasteve luftuan shqiptari kundër shqiptarit, edhe në revolucionin grek ndodhi fatkeqësisht e njëjta gjë. Tre shqiptarë të mëdhenj si Mehmet Aliu, Ali Pasha dhe bushatllinjtë e Shkodrës nuk e kishin kapur identifikimin e tyre shtetëror mbi racën dhe gjuhën e tyre. Fenomene të çuditshme dhe një paqartësi për të pasur si bosht mbrojtjen e qytetërimit të tyre ndodhën atë botë. Aliu i Janinës vriste suliotët dhe Ibrahim pashë Vlorën e Beratit; suliotët me Marko Boçarin luftonin për inat të turqve të Aliut në krah të grekëve, së bashku me
      ortodoksët shqiptarë; në Mesollongj, Bajroni do të shkruante se armiku s’ua pa kurrë shpinën; Mustafa Pashë Bushati vinte me katolikët dhe muslimanët e Shkodrës për të vrarë Marko Boçarin; Kollokotroni kundër Ali Farmaqit; Dajlan bej Qafzezi kundër hidriotëve; Ismail Vlora i parë luftonte me kushëririn e vet Sulejman Vlorën, ndërsa armiku i egër i shqiptarëve, Reshit Pasha gëzonte dhe i quante armiq më të egër të portës vetëm shqiptarët (të cilët i griu dhe masakroi për rreth 10 vjet së bashku me birin e tij guvernator të Janinës) dhe jo grekët; edhe Jusuf beu i Selanikut më 1920, kishte frikë t’i shuante grekët sepse kërkonte ti organizonte ata kundër bejlerëve dhe jeniçerëve shqiptarë; Ibraim pasha i Egjiptit, djali i Mehmet Ali shqiptarit, po të mos ishte mundur në Navarino, do t’i kishte dalë Moresë së rebeluar tej e tej, duke shkuar në jatagan grekët dhe shqiptarët; sulltan Mahmuti me
      ndihmën e Ismailit, nipit të Ali Pashës (djali i Veliut) i doli këtij krah kundër jeniçerëve dhe bektashinjve shqiptarë në 1927-n, deri në shfarosjen e plotë të tyre. Pas Pavarësisë së Greqisë peloponeziane, Reshit Pasha i ktheu sytë kundër shqiptarëve. Thirri së pari si mik Ismail Vlorën në Janinë dhe e theri me pabesi; thirri në Manastir gjithë parinë e dyerve të bejlerëve shqiptarë toskë dhe i griu po ashtu me pabesi (Porta Osmane po çmendej dhe ishte kthyer në një gjarpër Ouroboros që hante bishtin e vet); thirri gjakovarët e malësorët e Mbishkodrës për të nënshtruar pejanët dhe dibranët; thirri matjanët dhe mirditorët kundër gjakovarëve; në kohën e Abdylmexhidit dhe tanzimatit sakatuan gjithë parinë e ‘aleatëve’ të tyre duke i kthyer shqiptarët në skllevër me mëditje të Portës Osmane; madje më pas do të rekrutonin katolikët e Bibë Dodës, kundër rusëve në luftën ruso-turke.
      Shqiptarët ishin çorientuar dhe luftonin kundër njëri-tjetrit, ose në favor të armiqve të tyre, prej manipulimit të osmanëve dhe fqinjëve. Mungesa e këtij sensi të orientimit zgjati deri në Lidhjen e Prizrenit, kur raca dhe kauza e shqiptarisë filloi të hidhte rrënjë të dobëta. Megjithatë, kaloi edhe një shekull ku shqiptarët u manipuluan në dhjetëra raste kundër njëri-tjetrit. Fqinjët tanë më të fuqishëm na çapëlyen nën vëzhgimin aprovues të fuqive të mëdha në dy luftërat ballkanike. Londra ’13 ishte vula që zyrtarizoi gjithë masakrat ndaj trojeve dhe popullsisë shqiptare në Ballkan. Përçarja dhe mungesa e homogjenitetit konfesional dha frytet e saj të hidhura. Kjo përçarje vazhdoi edhe pas Luftës së Parë Botërore, kur politikanët shqiptarë si brenda vendit ashtu edhe në emigracion manipuloheshin nga shërbimet sekrete dhe ministritë e Jashtme të fqinjëve. Edhe në Luftën e Dytë Botërore,
      Kominterni dhe Jugosllavët arritën të kontrollonin fitoren e tyre kundër shqiptarëve, duke i përçarë ata nëpërmjet degës së tyre, PKSH-së dhe duke i hedhur në një luftë civile vëllavrasëse të paparë më parë për nga shkalla e përmasave. Kur pushkatoheshin nacionalistët antikomintern në Shqipëri, vrasësit e E.Hoxhës, para dhe pas aktit makabër të përcaktuar nga ‘gjykatat’ e Kominternit, këndonin dhe hidhnin valle nga parandjenja e gjakut të vëllezërve të tyre. Enveri kontrollohej nga njerëzit e Jugosllavisë si H.Lleshi, M.Peza, H.Kapo e dhjetëra të tjerë. Madje duart e shtrira të fqinjëve tanë që nuk duan ta shohin Shqipërinë etnike janë ende të zgjatura edhe në Tiranë. Ndoshta viti 1997 ishte njëkohësisht apogjeu dhe preludi i dobësimit të ndikimit të tyre të fortë mbi Shqipëri. Pas ’90-ës ishte shuar vetvetiu Jalta, Perdja e Hekurt dhe skemat e Rendit Botëror të pasluftës. Fqinjët
      dhe bota ortodokse po tkurreshin pa dëshirën e tyre, duke u skërmitur dhëmbët si hiena fitimtarëve perëndimorë të Luftës së Ftohtë që po zinin vakuumin. Po fillonte me vonesë shekulli i shqiptarëve. Gati 200 vjet pas grekëve, grekëve që fituan me suljotët, speciotët, hidriotët, Kollokotronin, Kapodistrian, Ali Farmaqin, Bubulinën, Miaulin në krah të tyre.
      Kosovë, 1999-2005
      Akti final i nëmës së shqiptarit kundër shqiptarit natyrisht që u shkrua në Kosovë, në prag dhe pas luftës kundër Serbisë për çlirimin e saj. Pas deklaratave rrëqethëse të Nazim Bllacës, deklaratat e freskëta të shtypit të Kosovës të dhëna këto ditë prej të penduarit Agim Hoti nga burgu - ku ai deklaronte se ishte paguar nga lider apo njerëz të afërt me politikanët e PD-së së Hashim Thaçit për të vrarë I.Rugovën, - duket se e kanë shokuar ambientin politik e qytetar të rëndomtë të Kosovës. Por jo ambientin e ndriçuar shqiptar dhe aq më pak atë ndërkombëtar. Dihet se lufta brenda llojit është më e egër se lufta me kundërshtarin. UCK e ardhur nga lufta, kishte marrë nga SHIKU i Shqipërisë dhe bijtë e Enverit që qeverisnin në Tiranë me F.Nanon dhe F.Klosin, metodat e luftës civile të viteve ’43-’53 në Shqipëri. Këta krijuan SHIK-un (Shërbimi Informativ i Kosovës) e UCK-së me në krye
      Xh.Halitin dhe A.Sulja (nënkupto H.Thaçin, F.Klosin dhe Grupi i Llapit të Podujevës). Ka shqiptarë të akuzuar nga UNMIKU si xhelatë kundër rugovianëve si “komandant Gashi” (A.G dhe L.G) të cilët nuk imagjinohet se si mund të qëndronin në Kuvendin e Kosovës; apo edhe i akuzuari tjetër i madh pranë H.Thaçit, S.Lushtaku, kryebashkiaku i Skënderajt, të cilët edhe pse kanë qenë luftëtarë të mëdhenj të UCK, futën më pas në Kosovë elementët e luftës civile me vrasjet ndaj rugovianëve. Kjo është arsyeja objektive se përse shkruajnë kundër shqiptarëve të tillë autorë me peshë në trajnimin e TMK (Trupat Mbrojtëse të Kosovës) në Amsterdam si Francesco Strazzari në librin e tij Notte balcanica (“Netë ballkanike”), apo gazetarët e shërbimeve sekrete të Italisë në Kosovë si Giuseppe Ciulla dhe Vittorio Romano te libri i tyre shumë i famshëm në Itali, Lupi nella nebbia (“Ujqër në mjegull”) të
      cilët
    Your message has been successfully submitted and would be delivered to recipients shortly.