Loading ...
Sorry, an error occurred while loading the content.

KA8HMERINH: Pˆpas & Batikano

Expand Messages
  • Antonis Papadopoulos
    http://www.kathimerini.gr/sunday/content.asp?id=80441 KAΘHMEPINH, Κυριακή, 29 Απρ. 2001 - ενημέρωση: 10:53 GMT Βίος και
    Message 1 of 1 , Apr 30, 2001
    • 0 Attachment
      http://www.kathimerini.gr/sunday/content.asp?id=80441

      KAΘHMEPINH, Κυριακή, 29 Απρ. 2001 - ενημέρωση: 10:53 GMT

      Βίος και πολιτεία του Πάπα Και μια αναδρομή στην έναρξη σχέσεων με το Βατικανό

      Πέντε ημέρες πριν από την πολυσυζητημένη επίσκεψη του Πάπα Ιωάννη Παύλου του Β'
      στην Αθήνα, που έχει ανάψει φωτιές στην Εκκλησία και οδηγεί, ήδη, αλαλάζοντες
      φανατικούς στους δρόμους, ο πρέσβης Στέφ. Σταθάτος θυμάται την υποδοχή που
      επεφύλαξε ο Ποντίφηκας στον αείμνηστο Κων. Καραμανλή (φωτογραφία) και στον ίδιο,
      στο Βατικανό πριν από 20 χρόνια, και περιγράφει ένα άγνωστο πρόσωπο του
      Ποντίφηκα: εκείνο του φιλέλληνα που θαυμάζει τον πολιτισμό μας, αναγνωρίζει τον
      ιστορικό ρόλο της Εκκλησίας μας και, εν έτει 1980, ευχόταν ταχεία λύση του
      Κυπριακού (σ.σ. αναφορά που τώρα αποφεύγει), αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις.

      Μία προσωπικότητα αμφιλεγόμενη και σύνθετη, βεβαίως, δεν μπορεί να κριθεί υπό το
      πρίσμα μιας καλής μαρτυρίας: ο ίδιος Πάπας 20 έτη μετά «ναρκοθετούσε» τον
      οικουμενικό διάλογο με το «δόγμα Ράτζινγκερ», που επισημαίνει ότι «δεν υπάρχει
      σωτηρία έξω από την Καθολική Εκκλησία»... Η «Κ» επιχειρεί μία αναδρομή στην
      πολυκύμαντη πορεία του Ποντίφηκα, στο έργο και τις πολλαπλές παρεμβάσεις του σε
      κοσμικό και δογματικό επίπεδο, στις επίγειες και... επουράνιες βλέψεις του, με
      κυριότερη την εξύψωση του Βατικανού σε κέντρο θρησκευτικής κοσμοκρατορίας.

      --------------------------------------------------------------------------------

      http://www.kathimerini.gr/sunday/content.asp?link=42904200118-80467

      KAΘHMEPINH, Κυριακή, 29 Απρ. 2001 - ενημέρωση: 10:53 GMT

      Βατικανό: επίγειες και επουράνιες βλέψεις

      Κατά την παραμονή του στο Βατικανό ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ΙΙ παρενέβη πολλαπλώς
      και ουσιαστικά σε κοσμικό και δογματικό επίπεδο

      Του Γιάννη Χρυσάφη

      Λέγεται ότι η Καθολική Εκκλησία αν δεν είχε σήμερα τον Πάπα Ιωάννη Παύλο τον Β'
      θα έπρεπε να τον εφεύρει. Δεν χρειάστηκε, γιατί τον απόκτησε πριν από 20 και
      πλέον χρόνια, βρίσκοντας κυριολεκτικά τον κατάλληλο άνθρωπο για την κατάλληλη
      θέση. Μετά τον Ιωάννη τον ΚΓ' (23ο), ένα βαθιά απλοϊκό και ενάρετο ιερωμένο, και
      τον Παύλο τον Στ', έναν χαμηλών τόνων ήρεμο και μετρημένο στις κινήσεις του
      Πάπα, το Βατικανό και ολόκληρη η Καθολική

      Εκκλησία ευτύχησε να αποκτήσει τον Πολωνό -και όχι Ιταλό, έχει τη σημασία του-
      Πάπα Ιωάννη Παύλο τον Β', αφού μεσολάβησε η μόλις 29 ημερών παπική θητεία του
      Ιωάννη Παύλου του Α'.

      Ακόμη και στην περίπτωση του προκατόχου του σημερινού Πάπα, το Βατικανό στάθηκε
      «τυχερό»: Μετά την αποδημία του Παύλου του Στ', και σε ένα κόσμο που άλλαζε με
      δραματικό τρόπο, το Κονκλάβιο των καρδιναλίων επέλεξε έναν διάδοχο στον οποίο
      επέβαλε τα ονόματα των δύο προηγούμενων ποντίφηκων, Ιωάννη και Παύλο,
      ευελπιστώντας ο νέος προκαθήμενος να συνδυάσει την καλοσύνη του πρώτου και τη
      διπλωματία του δεύτερου. Από τις πρώτες ημέρες έγινε κατανοητό ότι ο Πάπας
      Ιωάννης Παύλος ο Α' μακράν απείχε των προσδοκιών του κατεστημένου της Αγίας
      Εδρας και κύκλων που συνεργάζονται με αυτήν. Το αδιέξοδο έσπευσε να επιλύσει ο
      ίδιος ο προκαθήμενος με την ξαφνική αποδημία του, μετά από παραμονή 29 ημερών
      στον παπικό θρόνο. Επισήμως, λόγω καρδιακής προσβολής (υπό το βάρος των πιέσεων
      που του ασκήθηκαν;). Ωστόσο, δεν είναι λίγοι εκείνοι που μίλησαν ακόμη και για
      δολοφονία.

      Επειτα από 400 χρόνια

      Υπό αυτό το πρίσμα, η εκλογή του Κάρολ Βοϊτίλα, ενός καρδιναλίου από την
      Πολωνία, μετά από μια σειρά Ιταλών ποντίφηκων επί 400 χρόνια, και μάλιστα με τα
      «ειδικά» προσόντα του, ήταν επιτακτική. Από τις πρώτες ημέρες της εγκαθίδρυσής
      του στο Βατικανό δικαίωσε τις προσδοκίες όλων. Δεν θα σταθούμε στο έργο του,
      πράγματι εντυπωσιακό: Τα 100 και πλέον ταξίδια του ανά τον κόσμο, οι υπερχίλιοι
      άγιοι και όσιοι που ανέδειξε, οι εμπρηστικές εγκύκλιοι επί σειράς θεμάτων, από
      θεολογικής μέχρι κοινωνικής, οικονομικής και -κυρίως- πολιτικής πλευράς.
      Ειδικότερα ως προς το τελευταίο σημείο, η παρέμβασή του ήταν καταλυτική έως ωμή,
      που έφθασε ώς το σημείο να θεωρηθεί η αιχμή του δόρατος στην προσπάθεια της
      Δύσης για τη διάλυση της κομμουνιστικής αυτοκρατορίας.

      Το «δόγμα Ράτζινγκερ»

      Αλλά εκεί που έλαμψε το άστρο του ήταν στη με κάθε τρόπο εξύψωση του ρόλου της
      Καθολικής Εκκλησίας, καθιστώντας το Βατικανό αδιαμφισβήτητο κέντρο θρησκευτικής
      κοσμοκρατορίας. Αρκεί να αναφέρουμε ένα μόνο παράδειγμα -που χαρακτηρίζει βέβαια
      σε κάποιο βαθμό όλα τα θρησκευτικά δόγματα- που αγγίζει όμως σε αυτή την
      περίπτωση τα όρια της άμετρης αλαζονείας και δίνει το στίγμα της φιλοσοφίας που
      διέπει την Καθολική Εκκλησία και τον προκαθήμενό της.

      Το Σεπτέμβριο του 2000 ο καρδινάλιος Γιόζεφ Ράτζινγκερ, επικεφαλής της «Συνόδου
      για το δόγμα της πίστης» έδωσε στη δημοσιότητα ένα 34σέλιδο ντοκουμέντο με τίτλο
      «Για τη σωτηριολογική μοναδικότητα και οικουμενικότητα του Ιησού Χριστού και της
      Εκκλησίας». Το κείμενο προσυπογράφει ο ίδιος ο πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β' με το
      σπάνιο χαρακτηρισμό δίπλα στην υπογραφή του «certa scientia et apostolica
      auctoritate», που σημαίνει ότι το επικυρώνει με «άμεση γνώση και αποστολική
      εντολή».

      Στο κείμενο επισημαίνεται ότι «Δεν υπάρχει σωτηρία έξω από την Καθολική
      Εκκλησία» και τονίζεται ότι «η Καθολική, Αποστολική και Ρωμαϊκή Εκκλησία είναι
      "Η'' Εκκλησία και έξω από αυτήν δεν υπάρχει σωτηρία». Διατυπώνεται και η λογική
      βάσει της οποίας «υπερέχει» η Καθολική Εκκλησία των άλλων Εκκλησιών: Σε όλες τις
      Εκκλησίες που είναι διαφορετικές από την Καθολική, είναι δυνατόν να υπάρχει το
      «καλό» ως «οδός σωτηρίας», από τη στιγμή που είναι «έργο πνεύματος του Ιησού
      Χριστού», αλλά οι «θρησκείες από μόνες τους δεν μπορούν να θεωρηθούν οδοί
      σωτηρίας». Και για να διευκρινισθεί η θέση των «άλλων» Εκκλησιών και δογμάτων,
      παρατίθεται στο ντοκουμέντο και η κατηγοριοποίησή τους, φυσικά μετά την Καθολική
      Εκκλησία: Στην πρώτη ομάδα ανήκουν οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, από τη στιγμή που
      έστω και αν δεν βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία, συνδέονται με το Βατικανό με την
      αποστολική διαδοχή και την τέλεση του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Η δεύτερη
      ομάδα περιλαμβάνει τις Εκκλησίες που δεν τηρούν την επισκοπική ιεραρχία και τη
      γνήσια έκφραση της Θείας Ευχαριστίας, εντάσσοντας ουσιαστικά σε αυτήν την
      κατηγορία όλες τις προτεσταντικές Εκκλησίες. Στην τρίτη κατηγορία εντάσσονται
      κυρίως τα υπόλοιπα δόγματα. Ειδικότερα σε ό,τι αφορά στην εβραϊκή θρησκεία ο
      καρδινάλιος Ράτζινγκερ αφήνει περιθώρια ελπίδας υπενθυμίζοντας την προς Ρωμαίους
      επιστολή του Αποστόλου Παύλου, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ θα σωθεί όταν
      αναγνωρίσει τον Χριστό ως υιό του Θεού.

      Ναρκοθετεί τον οικουμενικό διάλογο

      Ανεξάρτητα -ίσως και αδιαφορώντας- για τις έντονες αντιδράσεις των άλλων
      Εκκλησιών, αφού πρόδηλα το ντοκουμέντο ναρκοθετεί τον οικουμενικό διάλογο, είναι
      φανερό ότι η Καθολική Εκκλησία και ο προκαθήμενός της στρέφουν το βλέμμα
      περισσότερο στο εσωτερικό παρά στο εξωτερικό του οίκου τους. Είναι ιστορικά
      αποδεδειγμένο ότι η Καθολική Εκκλησία κινδύνευσε περισσότερο από τους
      εσωτερικούς παρά από τους εξωτερικούς «εχθρούς». Και ως τέτοιοι καταγράφονται
      όχι τόσο και μόνο οι απομακρυνόμενοι από τους κόλπους της, όσο εκείνοι που
      ευαγγελίζονται αλλαγές και απαγκιστρώσεις από την παραδοσιακή και κεντρική, εν
      ολίγοις καθεστηκυία γραμμή της Αγίας Εδρας. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ο
      καρδινάλιος Ράτζινγκερ αναφερόμενος στους αποδέκτες της επίμαχης εγκυκλίου
      μίλησε πάλι για τους εκφραστές της «θεολογίας της απελευθέρωσης» της Λατινικής
      Αμερικής και τους εμπνευστές της αμβισβήτησης στους θεολογικούς καθολικούς
      κύκλους της Ασίας.

      Είναι βέβαιο ότι το Βατικανό και στον 21ο αιώνα θα συνεχίσει με ελάχιστες
      αλλαγές τη μακραίωνη πορεία του, που θα χαρακτηρίζονται πάντα από τα «αλάθητα»
      βήματα του εκάστοτε προσκαθημένου της σε συνδυασμό με τη «μοναδικότητα» της
      Καθολικής Εκκλησίας πίσω από τη νοητή γραμμή που ορίζει -και χωρίζει- το κράτος
      του Βατικανού από τη Ρώμη και τον υπόλοιπο κόσμο.

      Οικονομικό μεγαθήριο

      Της Ευρυδίκης Μπερσή

      Οπως γνωρίζουν όσοι προσπάθησαν να ξεδιαλύνουν τα οικονομικά της Εκκλησίας της
      Ελλάδος, καμία εκκλησία ή εκκλησιαστική οργάνωση στον κόσμο δεν μοιράζει αφειδώς
      στοιχεία για τα έσοδα και τις δαπάνες της. Ομως στην Αγία Εδρα, η έλλειψη
      διαφάνειας βρίσκει την αποθέωσή της, αναδεικνύοντας το ζήτημα της περιουσίας του
      Βατικανού σε ένα από τα καλύτερα φυλασσόμενα μυστικά του πλανήτη.

      Η άκρα μυστικότητα που περιβάλλει τα εφήμερα της Αγίας Εδρας διατηρείται χάρη
      στο ιδιότυπο καθεστώς μιας Εκκλησίας που είναι ταυτόχρονα και κράτος. Το
      Βατικανό δεν είναι υποχρεωμένο να ανοίξει την πόρτα σε κανενός είδους έλεγχο ή
      να δημοσιεύσει οιανδήποτε στοιχεία. Συνειδητοποιώντας ότι η μυστικότητα αυτή
      τροφοδοτούσε οργιώδεις φήμες για νόμιμες και παράνομες δραστηριότητες, ο Πάπας
      Ιωάννης Παύλος ο Β' αποφάσισε τη σύνταξη και τη δημοσιοποίηση ετήσιας αναφοράς.
      Ομως οι αριθμοί στην αναφορά μοιάζουν περισσότερο με προϋπολογισμό μεγάλου
      νοσοκομείου, παρά με ρεαλιστική αποτύπωση των εσόδων και εξόδων ενός οργανισμού
      σαν το Βατικανό.

      Στον Ατλαντα της CIA για το 2000 διαβάζουμε: έσοδα 209,6 εκατ. δολάρια, έξοδα
      198,5 εκατ. δολάρια. Τα στοιχεία αυτά περιλαμβάνουν μόνο τα διαμερίσματα του
      Πάπα, την Κουρία, τις επιτροπές των καρδιναλίων και την εφημερίδα, το ραδιόφωνο
      και την τηλεόραση του Βατικανού. Με λίγα λόγια, ακόμη και τα στοιχεία για τα
      έσοδα από τις πωλήσεις αναμνηστικών στα μουσεία του Βατικανού είναι μυστικά,
      πόσο μάλλον οι ανά τον κόσμο επενδύσεις και πηγές εσόδων της Αγίας Εδρας.

      Το ζήτημα είναι ταμπού για τους εκατομμύρια πιστούς που υποστηρίζουν οικονομικά
      με τις δωρεές τους την Εκκλησία, αλλά και για ολόκληρο τον ιταλικό Τύπο,
      περιλαμβανομένης ακόμη και της αριστερής Ουνιτά. Οποτε κάποιο σκάνδαλο βγήκε
      στην επιφάνεια, οι πρωταγωνιστές του είχαν κακό τέλος, ενώ η ουσία της ανάμιξης
      του Βατικανού παρέμεινε αδιευκρίνιστη. Οταν το 1982 η τράπεζα Αμπροσιάνο, μέλος
      του δικτύου των «καθολικών» τραπεζών χρεοκόπησε, ο διευθυντής της Ρομπέρτο Κάλβι
      βρέθηκε κρεμασμένος κάτω από τη γέφυρα Μπλακφρίαρς του Λονδίνου. Σε συνεργασία
      με την Τράπεζα του Βατικανού (επισήμως «Ινστιτούτο Θρησκευτικών Εργων»), η
      Αμπροσιάνο διοχέτευε κεφάλαια του Βατικανού εκτός Ιταλίας. Για ποιο σκοπό
      συνέβαινε αυτό και ποια ήταν η τελική κατάληξη των χρημάτων ουδείς γνωρίζει. Ο
      αρχιεπίσκοπος Μαρσίνκους, τότε επικεφαλής της Τράπεζας του Βατικανού, παρέμεινε
      επί επτά χρόνια κρυμμένος στο μικροσκοπικό κρατίδιο για να αποφύγει την ιταλική
      δικαιοσύνη, ενώ ο Μικέλε Σιντόνα, ο σύνδεσμος του νεκρού Κάλβι με το Βατικανό
      πέθανε πίνοντας δηλητηριασμένο καφέ στη φυλακή το 1986.

      Μια νέα ευκαιρία για λίγο φως στα οικονομικά στοιχεία του Βατικανού δίνει η
      ομαδική αγωγή που κατέθεσαν το 1999 στις ΗΠΑ τα θύματα των Ουστάσι, των Κροατών
      ναζί. Οι ενάγοντες ζητούν από το Βατικανό να ανοίξει αρχεία της εποχής του
      πολέμου, ώστε να αποδειχθεί αν η Καθολική Εκκλησία ήταν πράγματι αποδέκτης του
      χρυσού των Κροατών ναζί σε συνεργασία με τις ελβετικές τράπεζες. Το Βατικανό
      αρνείται μετά βδελυγμίας τις κατηγορίες, αλλά εξακολουθεί να κρατά μυστικά τα
      αρχεία του.

      Ποιοι διεκδικούν το επόμενο χρίσμα

      Εδώ και πολύ καιρό, από τότε που άρχισαν να εκδηλώνονται οι συνέπειες των
      ασθενειών και εγχειρήσεων που υπέστη ο Πάπας, αλλά και η ηλικία, γίνονται
      συζητήσεις και διατυπώνονται προβλέψεις αναφορικά με τη διαδοχή του. Οι
      περισσότεροι συγκλίνουν με την άποψη ότι μετά το διάλειμμα ενός Πολωνού Πάπα, ο
      επόμενος θα είναι πάλι Ιταλός, χωρίς να αποκλείεται, βέβαια, η επιλογή ενός μη
      Ιταλού. Σε αυτήν την περίπτωση πριμοδοτείται η Αφρική, με μαύρο ιερωμένο, με
      δεύτερη εκδοχή Λατινοαμερικανού καρδιναλίου.

      Αν επικρατήσει η πρόθεση εκλογής Ιταλού Πάπα, οι πιθανοί διεκδικητές του παπικού
      θρόνου είναι: Ο καρδινάλιος Διονίτζι Τεταμάντσι, 66 χρόνων, αρχιεπίσκοπος
      Γένοβας, υποστηρικτής της γραμμής και των επιλογών του σημερινού Πάπα. Ο μέχρι
      πρόσφατα προηγούμενος Κάρλο Μαρία Μαρτίνι, αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου, 73 χρόνων,
      χάνει τα πρωτεία τόσο λόγω των φιλελεύθερων απόψεών του όσο και λόγω ηλικίας.

      Παρά την ηλικία του -72 χρόνων- ισχυρή είναι η υποψηφιότητα του καρδιναλίου
      Τζιάκομο Μπίφι, αρχιεπισκόπου Μπολόνιας, λόγω των άκρως συντηρητικών θέσεών του.
      Είναι ο ιερωμένος που ζήτησε εγγράφως να εισέρχονται στην Ιταλία μόνον καθολικοί
      μετανάστες. Οι μεγάλοι λειτουργοί των θεσμών του Βατικανού παραδοσιακά είναι
      πάντα υποψήφιοι, λόγω θέσεως: Είναι ο καρδινάλιος γραμματέας (δηλαδή
      πρωθυπουργός) του κράτους του Βατικανού, Αντζελο Σοντάνο, 73 χρόνων, και ο
      καρδινάλιος Κάμιλο Ρουίνι, 69 χρόνων, πρόεδρος της Συνόδου των Επισκόπων
      Ιταλίας. Από τους μη Ιταλούς, αλλά από τον χώρο της Ευρώπης, προηγούνται στον
      κατάλογο των πιθανών υποψηφίων ο καρδινάλιος Γιόζεφ Ράτζινγκερ, Γερμανός,
      επικεφαλής της «Συνόδου για το δόγμα της πίστης», ο καρδινάλιος Κρίστοφ Σέμπερν
      (νέος όμως, μόλις 55 χρόνων), αρχιεπίσκοπος της Βιέννης, ο καρδινάλιος Ζαν -
      Μαρί Λουστιζέ, Εβραίος που έγινε καθολικός, 66 χρόνων, Γάλλος, και ο καρδινάλιος
      Βίνκο Πούλιτς, 54 χρόνων, αρχιεπίσκοπος του Σεράγεβο.

      Γ. Χ.

      Εργα και ημέρες του Πάπα Ιωάννη Παύλου ΙΙ

      Του Γιαννη Ελαφρου

      Ηταν 6.20 το απόγευμα της 16ης Σεπτεμβρίου του 1978 όταν η βαριά εξωτερική πύλη
      του Βατικανού άνοιξε από τον επικεφαλής της φρουράς, με την αναγεννησιακή στολή.
      Ο πρύτανης της εκλογής νέου Πάπα ανακοινώνει σε 100.000 πιστούς: Χαμπέμους
      Πάπαμ! Εχουμε Πάπα! Επειτα από δύο ημέρες και οκτώ άκαρπες συνεδριάσεις το
      εκλεκτορικό σώμα κατέληξε στον 264ο Πάπα. Αλλά την ευφορία θα διαδεχτεί η
      έκπληξη: νέος Πάπας είναι ο Πολωνός Κάρολ Βοϊτίλα, ο πρώτος μη Ιταλός από το
      1522 και τον Ανδρέα VI της Ολλανδίας.

      Η εκλογή του Βοϊτίλα θεωρήθηκε αμέσως περισσότερο μια πολιτική επιλογή και
      λιγότερο μια έκφραση της επιφοίτησης του Αγίου Πνεύματος, το οποίο υποτίθεται
      ότι κατευθύνει την ψηφοφορία. Πόσο μάλλον που ο προηγούμενος Πάπας, ο 65χρονος
      Αλμπίνο Λουτσιάνι (Ιωάννης-Παύλος Ι) είχε βρεθεί νεκρός μόλις 33 ημέρες μετά την
      εκλογή του, δίνοντας ευκαιρία για ουκ ολίγα δημοσιεύματα που μιλούν ευθέως περί
      δολοφονίας.

      Ο Κάρολ Βοϊτίλα, που διαλέγει το όνομα Ιωάννης-Παύλος ΙΙ, δεν είναι τυχαίος. Με
      ανώτατες φιλολογικές και θεολογικές σπουδές στα Πανεπιστήμια της Κρακοβίας και
      της Ρώμης, με τέσσερις γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και γερμανικά) αλλά
      και με έντονη πολιτική δραστηριότητα. Ορκισμένος αντικομμουνιστής δρα σε μία από
      τις πιο πολιτικοποιημένες καθολικές εκκλησίες, που ο καρδινάλιος Στεφάν Βιζίνσκι
      την έχει μετατρέψει σε βασικό μοχλό της πολωνικής αντιπολίτευσης. Την ίδια
      περίοδο σύμβουλος για θέματα ασφαλείας του προέδρου των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ είναι ο
      Αμερικανοπολωνός Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι και υπουργός Εξωτερικών ο Εντμουντ Μάσκι,
      με ίδια καταγωγή. Πολλές οι συμπτώσεις...

      Αεικίνητος ταξιδευτής

      Ο Ιωάννης-Παύλος ο Δεύτερος αναδείχτηκε αεικίνητος ταξιδευτής. Οντας μόλις 58
      ετών όταν ανέλαβε τα ηνία (ο νεότερος Πάπας του 20ού αιώνα), έκανε το γύρο του
      κόσμου πολλές φορές. Μεξικό και ΗΠΑ το 1979, ταξίδι-μαμούθ σε έξι αφρικανικές
      χώρες, Βραζιλία, Δυτική Γερμανία (πατρίδα του Λούθηρου) το 1980, Φιλιππίνες
      (όπου τον υποδέχεται θερμότατα ο δικτάτορας Μάρκος) και Ιαπωνία όπου μιλά υπέρ
      της ειρήνης στη Χιροσίμα, το 1981.

      Το έργο του θα διακόψουν οι δύο σφαίρες του Τούρκου ακροδεξιού Μεχμέτ Αλί
      Αγκτσά, ο οποίος επιχειρεί να τον δολοφονήσει μέσα στην πλατεία του Αγίου
      Πέτρου, στις 13 Μαΐου του 1981. Αλλά ο Κάρολ Βοϊτίλα δεν πτοείται. Σύντομα είναι
      σε πλήρη δράση. Στις 13 Δεκεμβρίου του 1981 καταγγέλλει τον στρατιωτικό νόμο που
      επέβαλε το καθεστώς Γιαρουζέλσκι στην Πολωνία. Τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1982
      θα κάνει επίδειξη των διπλωματικών του ικανοτήτων στον πόλεμο Βρετανίας -
      Αργεντινής για τα Φόκλαντς - Μαλβίνες. Επισκέπτεται τη Βρετανία (πρώτη φορά
      Πάπας στο νησί από το 1531) και την Αργεντινή, συμβάλλοντας στην τελική
      συμφωνία, που σφραγίζεται από την ταπεινωτική ήττα των λατινοαμερικανών. Ακόμη
      πιο ικανός αποδείχτηκε τον Ιούνιο του 1983, αποδεχόμενος πρόσκληση του
      Γιαρουζέλσκι να επισκεφτεί την Πολωνία. Το στρατιωτικό καθεστώς φιλοδοξούσε να
      επιδείξει δημοκρατικότητα, σπάζοντας την απομόνωσή του. Ο Βοϊτίλα εκμεταλλεύεται
      την ευκαιρία μιλώντας για την «πικρή γεύση της εξαπάτησης, του εξευτελισμού και
      της δυστυχίας» από την επιβολή του στρατιωτικού νόμου, ενώ καταφέρνει να
      συναντηθεί με τον Λεχ Βαλέσα.

      Την ίδια ευθεία παρέμβαση είχε κάνει μερικούς μήνες πριν και στα εσωτερικά της
      Νικαράγουας, όταν την επισκέφτηκε κατά τη διάρκεια περιοδείας στην κεντρική
      Αμερική. Καταδίκασε απερίφραστα την επανάσταση των Σαντινίστας, ενώ δεν βρήκε
      δυο λόγια κριτικής στις χούντες της περιοχής.

      Το ανατολικό... μέτωπο

      Η ολοκλήρωση της πτώσης των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού δεν επέφερε μόνο
      αγαλλίαση στην Αγία Εδρα, αλλά και νέα καθήκοντα, καθώς έμπαινε επί τάπητος η
      ανάπτυξη της επιρροής της στις χώρες αυτές. Ετσι το Βατικανό δεν δίστασε να
      ρίξει λάδι στη φωτιά των Βαλκανίων, αναγνωρίζοντας την ανεξάρτητη κρατική
      υπόσταση της Σλοβενίας και της Κροατίας στις 13 Ιανουαρίου του 1992, από τους
      πρώτους σε όλον τον κόσμο! Οταν το ΝΑΤΟ βομβάρδισε τη Γιουγκοσλαβία θα μείνει σε
      γενικόλογες ειρηνικές επικλήσεις, καλώντας το Βελιγράδι σε υποχωρήσεις.

      Το 1998 ο Πάπας επισκέπτεται την Κούβα και χαρακτηρίζει αξιοθρήνητη την πολιτική
      των ΗΠΑ, χωρίς να παραλείψει βέβαια να τονίσει ότι η ελευθερία δεν έρχεται από
      τον κομμουνισμό αλλά από τον χριστιανισμό. Το 2000 από την αιματοβαμμένη Μέση
      Ανατολή θα υποστηρίξει το αίτημα για δημιουργία παλαιστινιακού κράτους. Την
      περσινή Πρωτομαγιά τα ιταλικά συνδικάτα θα τη γιορτάσουν μαζί με τον Πάπα.

      Προοδευτική στροφή; Δύσκολο να το υποστηρίξει κάποιος. Ο Βοϊτίλα παρά την
      επικοινωνιακή του δεινότητα είναι ένας σαφώς συντηρητικός ιεράρχης. Μαχητικός
      πολέμιος των αμβλώσεων, επανέφερε το 1988 τα... συγχωροχάρτια, ενώ προωθεί την
      αγιοποίηση του Πάπα, του Χίτλερ, του Πίου ΙΒ (συμβόλου της πιο συγκεντρωτικής
      και αυταρχικής γραμμής στην Καθολική Εκκλησία). Σήμερα σε ηλικία 81 ετών, βαριά
      άρρωστος από πάρκινσον, είναι άγνωστο εάν και κατά πόσον ελέγχει το Βατικανό.
      Πάντως, τα θαύματα δεν έχουν λείψει. Το 1992, έπειτα από 11 χρόνια μελετών,
      ειδική επιτροπή του Βατικανού ανακοίνωσε ότι πρέπει να αποσυρθεί η κατηγορία
      εναντίον του... Γαλιλαίου! Χρειάστηκαν 350 χρόνια... Οπως λένε στο Βατικανό,
      «σκεπτόμαστε με αιώνες»!

      ---------------------------------------------------------------

      http://www.kathimerini.gr/sunday/content.asp?link=42904200136-80483

      KAΘHMEPINH, Κυριακή, 29 Απρ. 2001 - ενημέρωση: 10:53 GMT

      «Η εμπειρία μου από τον Πάπα»

      Ο πρέσβης Στέφ. Σταθάτος θυμάται την υποδοχή που του επιφύλαξε ο Ποντίφηκας

      Του Κωνσταντίνου Ζούλα

      «Το Εθνος σας είναι ο πρώτος και φυσικός θεματοφύλακας ενός από τους πιο
      εξέχοντες πολιτισμούς που εμφανίσθηκαν στην Ιστορία και επηρέασε τόσο βαθιά τη
      σκέψη, την τέχνη

      και το μέλλον της ανθρωπότητας. Ο ελληνικός πολιτισμός προσέδωσε μια υψηλή
      έννοια στον άνθρωπο και κυρίως στις δυνατότητές του να διεισδύει στα μυστήρια
      της φύσεως και πρωτίστως στην αυτογνωσία του. Με την έννοια αυτή ο Απόστολος
      Παύλος φθάνοντας στη χώρα σας θα μπορούσε να αρχίσει την ομιλία του λέγοντας
      "Αθηναίοι, βλέπω ότι από κάθε άποψη είστε οι πιο θρησκευόμενοι των ανθρώπων"».

      Οχι, οι φράσεις που προηγήθηκαν δεν ανήκουν σε κάποιον από τους καταγεγραμμένους
      ως γνωστούς φιλέλληνες της πρόσφατης ιστορίας. Ο πρόλογος είναι τμήμα μόνον μιας
      ομιλίας που ανέγνωσε σε ανύποπτο χρόνο ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β', ο οποίος
      αναμένεται αυτήν την εβδομάδα στη χώρα μας. Αφορμή στάθηκε η επίδοση των
      διαπιστευτηρίων του πρώτου Ελληνα πρέσβη κ. Στέφανου Σταθάτου στο Βατικανό στις
      12 Ιουνίου του 1980. Μάλιστα, ο Ποντίφικας δεν περιορίστηκε τότε μόνον σε
      εγκωμιαστικές αναφορές για το ιστορικό μας παρελθόν. Στην ίδια ομιλία του είπε
      επί λέξει: «Δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον ενεργό ρόλο της σύγχρονης Ελλάδος η
      οποία διακρίνεται από τις προσπάθειες ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού, από την
      προσήλωσή της στη διαδικασία της Ευρωπαϊκής ενοποίησης». Επιπλέον, δε, έδωσε
      «την ευχή της Αγίας Εδρας για μια ταχεία και δίκαιη λύση του οδυνηρού κυπριακού
      προβλήματος, στο οποίο η Ελλάς, δικαιολογημένα, αποδίδει τόση σημασία».

      Εκπληξη

      Ο πρέσβης επί τιμή σήμερα κ. Σταθάτος θυμάται ότι εξεπλάγη από τη θέρμη με την
      οποία ο Πάπας υποδέχθηκε την απόφαση του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου
      Καραμανλή να συνάψει η Ελλάδα για πρώτη φορά διπλωματικές σχέσεις με το
      Βατικανό. «Στην κατ' ιδίαν συνάντηση που είχαμε, μου έκανε εντύπωση όχι μόνο η
      βαθιά γνώση του Πάπα για τον ελληνικό πολιτισμό, αλλά και το γεγονός ότι
      υπερθεμάτισε, όταν τον "προκάλεσα" να μου μιλήσει για την καθοριστική σημασία
      της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην ιστορική εξέλιξη του Εθνους».

      Αναλόγως εντυπωσιασμένος είχε μείνει από την προσωπικότητα του Ποντίφικα και ο
      Καραμανλής, αναφέρει ο κ. Σταθάτος. «Είχαμε επισκεφθεί το 1980 μαζί με τον
      πρωθυπουργό την Αγία Εδρα και η κατ' ιδίαν συζήτησή του με τον Πάπα είχε
      προσδιορισθεί σε περίπου 30 λεπτά. Θυμάμαι, λοιπόν, την αμηχανία των δύο
      αντιπροσωπειών καθώς η συνάντησή τους υπερέβη τη μιάμιση ώρα, γεγονός που
      ανέτρεψε το πρόγραμμα της επίσκεψης. Οταν μάλιστα βγήκε ο Καραμανλής χαμογέλασε
      και με το γνωστό ολιγόλογο ύφος του, μου είπε μια φράση που έχω συγκρατήσει.
      «Είσαι τυχερός που θα αναλάβεις πρέσβης δίπλα σε μια τέτοια φυσιογνωμία»...

      Ο κ. Σταθάτος διαψεύδει και μια φήμη που θέλει τη σύναψη διπλωματικών σχέσεων
      της Ελλάδος με το Βατικανό να ήταν προϊόν πολιτικών πιέσεων από τις ευρωπαϊκές
      καθολικές πρωτεύουσες. «Δεν είναι αλήθεια. Απλώς, ο Καραμανλής είχε διαβλέψει
      ότι θα ήταν όχι μόνο παράδοξο, αλλά ενδεχομένως να δημιουργούσε και προβλήματα
      στην Ελλάδα να μην έχει αναγνωρίσει το Βατικανό σε μια εποχή κατά την οποία η
      ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση ήταν θέμα μηνών. Σκεφτείτε μόνον ότι όταν
      διαπιστεύθηκα εκεί το 1980, πρεσβείες είχαν ήδη εκεί η Κίνα, η Ιαπωνία, ακόμη
      και η Αίγυπτος, το Ιράν και η Τουρκία»...

      Αναδρομή

      Αλλά και η επίσημη Ελληνική Εκκλησία ουδεμία αντίρρηση προέβαλε στη σύναψη
      διπλωματικών σχέσεων με την Αγία Εδρα. «Θυμάμαι», αναφέρει ο κ. Σταθάτος «ότι
      ακόμη και ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ μου έδωσε ανεπιφύλακτα τις ευχές του».

      Η αναδρομή αυτή γίνεται προκειμένου να καταδείξει ότι η μέχρι σήμερα στάση του
      Πάπα Ιωάννη Παύλου έναντι της χώρας μας και της ορθόδοξης ιστορίας της, κάθε
      άλλο παρά αιτιολογεί τις υπερβολικές αντιδράσεις με τις οποίες αντιμετωπίζεται η
      άφιξή του από μικρή -ευτυχώς- μερίδα του κλήρου και κάποιων εκκλησιαστικών
      οργανώσεων.

      Είναι γνωστό ότι ο Ποντίφικας έχει ούτως ή άλλως γίνει δεκτός με κάθε
      επισημότητα από δεκάδες κυβερνήσεις του κόσμου, πολλές εκ των οποίων ήταν
      αλλόθρησκες του καθολικισμού. Εις δε τας δυσμάς του βίου του εξέφρασε απλώς την
      επιθυμία να επισκεφθεί και την Αθήνα, ακολουθώντας τα βήματα του Αποστόλου
      Παύλου. Με την έννοια αυτή, πιθανές συγκεντρώσεις των γνωστών αλαλαζόντων
      μαυροφορεμένων σταυροφόρων αυτήν την εβδομάδα, το μόνο που θα πετύχουν είναι η
      τηλεοπτική τους υπερπροβολή από τα εγχώρια Μέσα Ενημέρωσης. Το ανησυχητικό
      είναι, ωστόσο, ότι στις επισκέψεις του ο Πάπας ακολουθείται συνήθως και από
      δεκάδες ξένα τηλεοπτικά συνεργεία, τα οποία πιθανώς να αντιμετωπίσουν για μια
      ακόμη φορά τη χώρα μας και κυρίως τις αντιδράσεις του λαού μας ως αξιοπερίεργες,
      αν όχι γραφικές...

      Ερωτήματα για την επίσκεψη

      Του Γρηγόρη Καλοκαιρινού

      «Γιατί δεν συγκλήθηκε η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος να αποφασίσει αυτή
      εάν θα πει ναι ή όχι στο αίτημα του Πάπα να επισκεφθεί προσκυνηματικώς την
      Αθήνα;». Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα το οποίο πλανάται στους κόλπους των
      Ελλαδιτών Ιεραρχών, λίγα 24ωρα πριν από την επίσημη έλευση του Ποντίφικα στη
      χώρα μας. Σύμφωνα με πληροφορίες μέσα από το σύνολο των Μητροπολιτών, υπάρχει
      δυσφορία, όχι τόσο για τη θετική απάντηση που δόθηκε, αλλά γιατί ο Αρχιεπίσκοπος
      χειρίστηκε με λάθος τρόπο το θέμα και βεβαίως επέλεξε τις «προσωπικές επαφές»,
      εκτός και εντός Ελλάδος, αγνοώντας τα συνοδικά όργανα. Συγκεκριμένα, οι απορίες,
      οι προβληματισμοί, τα ερωτήματα και οι επισημάνσεις που γίνονται μεταξύ των
      περισσοτέρων Ιεραρχών αναδεικνύουν μια τελείως διαφορετική διάσταση του όλου
      προβλήματος που καλείται να αντιμετωπίσει η Εκκλησία τώρα, μεσοπρόθεσμα και
      μακροπρόθεσμα. Τονίζεται λοιπόν μεταξύ άλλων:

      - Επρεπε να συνέλθει η Ιεραρχία, να ενημερωθεί σωστά, να εκφρασθούν πολλές
      απόψεις και να βγει μια απόφαση μέσα από συγκλίσεις. Και πολλοί Μητροπολίτες
      πιστεύουν ότι και πάλι θα «εδίδετο το πράσινο φως» στον Πάπα, αλλά με ένα σαφές
      σκεπτικό, ακλόνητο σε επιχειρήματα το οποίο δεν θα δημιουργούσε κραδασμούς στο
      συντηρητικό πλήρωμα και στον μοναστικό κόσμο. Παράλληλα, θα επελέγοντο κινήσεις
      που δεν θα εξέθεταν την Εκκλησία στο θέμα της συμμετοχής της στις εκδηλώσεις για
      τον Ποντίφικα. Και στο σημείο αυτό αναφέρεται ότι θα ήταν ουσιαστικότερο και
      γενικώς αποδεκτό, να υπήρχε μία και μόνη συνάντηση του Αρχιεπισκόπου,
      συνοδευομένου από την αρμοδία συνοδική επιτροπή με τον Πάπα, καθαρά εθιμοτυπική,
      σε ουδέτερο χώρο κατά τη διάρκεια της οποίας θα επεδίδετο σε αυτόν μνημόνιο με
      τις ανακολουθίες και τα προβλήματα που δημιουργεί το Βατικανό στην Ορθοδοξία.
      Αντίθετα, ισχυρίζονται οι Μητροπολίτες, οι ανταλλαγές επισκέψεων προσδίδουν άλλο
      χαρακτήρα και βγάζουν άλλα μηνύματα που εξυπηρετούν μόνον τους ρωμαιοκαθολικούς.

      - Κατά τις επαφές που είχε ο Αρχιεπίσκοπος με τους εκπροσώπους του Πάπα θα
      έπρεπε να παρευρίσκεται και η αρμοδία συνοδική επιτροπή και να μετάσχει των
      προκαταρκτικών συνομιλιών. Οχι όμως δεν έγινε κάτι τέτοιο, αλλά, έφθασε στο
      σημείο ο κ. Χριστόδουλος να έχει καλέσει την συνοδική επιτροπή στην συνάντησή
      του με τον Νούντσιο του Βατικανού και όταν άρχισε να συνομιλεί μαζί του, πέρασε
      τους Ελλαδίτες αρχιερείς στο διπλανό δωμάτιο. Ετσι οδηγήθηκε η Εκκλησία σε μια
      απόφαση τυπικώς συνολικά δική της, στην ουσία όμως ήταν προσωπική του
      Αρχιεπισκόπου.

      Η απόφαση αυτή όμως δεσμεύει όλους τους αρχιερείς, οι οποίοι καλούνται να
      απαντούν σε επιθέσεις, κατηγορίες και απορίες με βάση, όχι τα όσα θα έπρεπε να
      γνωρίζουν όλοι από τους συλλειτουργούς τους της Επιτροπής που θα έπρεπε να ήσαν
      παρόντες στις διαπραγματεύσεις με τους παπικούς, αλλά μόνον με βάση τα όσα τους
      έχει ενημερώσει προσωπικώς ο κ. Χριστόδουλος. Ετσι, χωρίς να έχουν εκφραστεί οι
      ίδιοι στην Ιεραρχία, χωρίς να υπάρχει ευρύτερη συμμετοχή στα διαδραματισθέντα
      και στο σκεπτικό της αποφάσεως, βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση, ειδικά εκείνοι
      που έχουν σχέσεις με Μοναστήρια, το Αγιον Ορος και έχουν και πολύ πιστό ποίμνιο.
      Ερωτήματα επίσης έχει προκαλέσει η απόφαση της ΔΙΣ για την έγκριση στο αίτημα
      του Πάπα. Είναι γνωστό ότι υπήρξαν εντονότατες διαφωνίες, αλλά στο τέλος
      ανακοινώθηκε ότι η απόφαση ήταν ομόφωνη ως προς την έκδοση... κοινού θετικού
      ανακοινωθέντος. Η μειοψηφία ή η πλειοψηφία (ποτέ δεν ανακοινώθηκαν οι αριθμοί),
      εμφανίστηκε τελικώς σαν «ομοφωνία». Και όπως τονίζουν οι περισσότεροι από τους
      Ιεράρχες που επικοινώνησε η «Κ» υπήρχε τρόπος και να δοθεί θετική απάντηση
      -γιατί δεν μπορεί η Εκκλησία μας να εμφανίζεται το 2001 σαν φοβισμένη και
      αναχρονιστική- και ο λαός, ο κλήρος και οι μοναχοί να είχαν λάβει τεκμηριωμένες
      και άρα πειστικές απαντήσεις, με αποτέλεσμα να περιορίζονταν οι αντιδράσεις και
      να μην έπαιρνε διαστάσεις το θέμα. Ομως ο Αρχιεπίσκοπος επέλεξε τις «προσωπικές
      επαφές», από μοναχούς και κληρικούς, μέχρι τους παπικούς, αγνοώντας τη
      συνοδικότητα, αλλά και την ουσία...

      ---------------------------------------------------------------
    Your message has been successfully submitted and would be delivered to recipients shortly.