Loading ...
Sorry, an error occurred while loading the content.
 

Re: [Friesland-genealogy] naamgeving (was Gaele Jans van der Veen)

Expand Messages
  • Onno Elgersma
    Nynke, Je hebt de vernoemingsregels duidelijk geformuleerd. Toch wil ik er nog een paar kanttekeningen bij maken. Ten eerste vernoemen was een gebruik en geen
    Message 1 of 4 , Aug 23, 2002
      Nynke,

      Je hebt de vernoemingsregels duidelijk geformuleerd. Toch wil ik er nog een
      paar kanttekeningen bij maken.

      Ten eerste vernoemen was een gebruik en geen wettelijk voorschrift. In de
      praktijk zijn er natuurlijk legio redenen te vinden om van het gebruik af te
      wijken. Je hebt er al een paar genoemd, zoals het vermijden van dubbele
      namen in een gezin, in de tijd van de geboorte overleden familieleden,
      favorieten en zelfs omkoping door naamzieke familieleden. Je kunt er dus
      geen bewijsvoering op baseren, maar wel helpt het enorm bij het uitpluizen
      van familierelaties en voor de toekomstige genealogen is het heel vervelend
      dat het gebruik heden ten dage nauwelijks meer bestaat. Ik ben zelf wel eens
      door het ontbreken van een naam in de vernoemingsrij op het spoor gekomen
      van een kind dat geboren was in een andere gemeente.

      Ten tweede heb ik wat twijfel over je formulering van de regels, nadat de
      grootouders vernoemd zijn. Jij stelt dat dan de overgrootouders aan de beurt
      zijn. In mijn ervaring kom je beter uit met de oudste broers/zusters van
      vader of moeder. Heel vaak komt dat op hetzelfde neer, omdat de oudste broer
      naar een van de overgrootvaders genoemd is. In het geval van een tweede
      huwelijk heb ik het echter meegemaakt dat vernoemd werd naar de oudste
      halfbroer. De naamgevende grootvader van deze halfbroer hoeft dan geen
      overgrootvader van het naamontvangende kind te zijn.
      Bovendien zijn er twee overgrootvaders/moeders aan vaders of moeders kant,
      je regels geven niet aan welke van de twee het eerst vernoemd wordt.

      In de grote gezinnen van het eind van de 19e eeuw loop ik vaak tegen deze
      kwesties aan. Ik ben daarom benieuwd naar jullie ervaringen.

      Groeten,

      Onno Elgersma

      Knip

      En dus, de regels:

      Mannelijke kinderen:
      De eerste zoon krijgt de naam van zijn grootvader van vaders kant.
      De tweede zoon krijgt de naam van zijn grootvader van moeders kant.
      De derde zoon krijgt de naam van zijn overgrootvader van vaders kant (en
      daardoor kan het dus lijken alsof hij naar een oom is genoemd)
      De vierde zoon heet naar de overgrootvader van moeders kant.
      Vijfde en volgende zoons: favoriete broers en ooms van de ouders; het eerste
      beetje flexibiliteit in het systeem!

      Voor de vrouwelijke kinderen geldt hetzelfde, met dien verstande dat hierbij
      van de vrouwelijke kant van de familie wordt uitgegaan. Dus de eerste
      dochter heet naar de grootmoeder van moeders kant. De tweede dochter naar de
      moeder van vaders kant, de derde dochter krijgt de naam van de
      overgrootmoeder van moeders kant etc.

      De enige keer dat de naam van een ouder voor een kind wordt gebruikt is als
      de vader vóór de geboorte van het betreffende kind overlijdt, of als de
      moeder overlijdt in het kraambed. In dat geval krijgt het kind, ongeacht het
      geslacht, de naam van de overleden ouder.

      En natuurlijk zijn er afwijkingen / variaties:
      -Alle Nederlandse (en ook Friese) namen hebben zowel een mannelijke als een
      vrouwelijke vorm. Als er na 3 of 4 kinderen nog geen jongetje (cq meisje) is
      geboren krijgt een jongen de mannelijke variatie van zijn grootmoeders naam
      (en een meisje dus de vrouwelijke variatie van haar grootvaders naam).
      -Het naamgevingspatroon werd soms gewijzigd als een naam in zowel de
      vaderlijke als de moederlijke lijn voorkwam. De naam werd dan maar voor één
      kind gebruikt of werd de tweede keer in de variatie voor een andere sexe
      gebruikt. Als bijv. beide grootvaders Hendrik heette, zou men de
      eerstgeboren zoon Hendrik noemen en het eerste meisje Hendrikje/Hendrika. De
      juiste volgorde werd dan met de geboorte van een volgend kind weer gewoon
      voortgezet.
      - Als de geboorte van een kind min of meer samenviel met de dood van een
      grootouder, dan werd de naam van die grootouder wel gebruikt, ongeacht wie
      "aan de beurt" was.
      - Als een eerder huwelijk van één van de ouders was geëndigd door de dood
      van de toenmalige echtgeno(o)t(e), gebeurde het wel dat eerste kind in het
      volgende huwelijk van die ouder naar de overleden echtgeno(o)t(e) uit het
      vorige huwelijk werd genoemd.
      - Wanneer een kind jong overleed, werd die naam opnieuw gebruikt voor het
      eerstvolgende kind van hetzelfde geslacht.
      - Als de naam van een grootouder overduidelijk afwezig is, dan is er
      ongetwijfeld sprake van "mot" in de familie.

      Knip


      Met vriendelijke groet,
      Nynke van den Hooven (alias His Douwes :-)).

      PS Als tweede dochter heb ik niet de naam van mijn beppe van vaders kant
      gekregen. Zij wilde nl. niet dat één van haar kleindochters met haar naam
      zou worden "opgescheept" en kwam dus met de "vervangende" naam Nynke op de
      proppen! En kennelijk had zij dat "recht"! Nóg een variatie dus.
    Your message has been successfully submitted and would be delivered to recipients shortly.