Kryetari republikanëve Fatmir Mediu, princi trashëgimtar i kodoshllëqeve politike të Sabri Godos dhe "Genci i urtë" i Pollove që ka filluar të tërbohet nëpër takimet ku e presin me brohoritje për Sali Berishën, kanë ndërrmarrë nëpër Shqipëri një fushatë "të tipit e stilit Nano" me shpesë se erërat e forta të greqizmës do ta nxjerrin edhe varkën e tyre të shpuar e me vela të grisura në limanin e fitores së grekofilisë. Ditët e fundit Gencin e pamë në Shkodër ku ia kënduan turpin me dajre e me lodër. Mediu na kishte marrë rrugët për në Peshkopi ku në datën 18 dhjetor kishte tentuar të mblidhte si dëgjues nga gjithë partitë politike (se republikanë në çdo rreth nuk ka më shumë se 3-4 funksionarë që paguhen me pare trageti) për të mbajtur një nga ato fjalimet e tij tullumbace që plasin aty për aty si flluskat e sapunit pa lënë kurrfarë gjurme.

Dikush nga të pranishmit në sallë i kishte kërkuar Mediut të jepte ndonjë shpjegim për vlerësimin që bëri "Rimëkëmbja" para disa muajsh se Mediu e Pollo ishin skalioni më i ri grekofilisë për të luftuar Berishën në Shqipëri. Kryetari i republikanëve që bashkë me Pollon e bën shpesh rrugën e Amerikës nën kujdesin e Ekrem Bardhës, kishte nisur t’u tregonte dibranëve përrallën më të fundit që ka sjellë nga Amerika për mëkatet e e A.Baletës andej nga viti 1981 kur ishte përfaqësues në OKB. Me atë që ka përrallisur Mediu në Peshkopi ka dëshmuar se është dedektiv shumë më i zoti se Nikoll Lesi dhe "zbulues" më i pakujdeshëm se Niko Kirka. Nikolla edhe pse u lavdërua para 7 vitesh se kishte bërë zbulime të mëdha kundër Baletës gjatë një vizite në SHBA ende nuk ka folur fare deri tani. Kirka megjithëse e kishte bërë hundën copë duke ndjekur erën e një ambasdori jugosllav ende nuk e ka "individualizuar atë restorantin ku ai ka ngrënë drekë më A. Baletën para 20 vitesh.

Kurse Mediu e bëri fora duke deklaruar para dibranëve se sipas një shqiptari nga Kosova me emrin Shaqir Gashi, pronar restoranti në Nju Jork, në vitin 1981 kur e kanë pyetur Baletën si do t’i vejë halli Kosovës pas demonstratave, përfaqësuesi i Shqipërisë enveriste në OKB paska dhënë përgjigjen mëkatare "Mos u merakosni se këtë e di shoku Enver". Me siguri kur ka dëgjuar një përgjigje të tillë që dikush e paska ruajtur në kujtesë 20 vite për t’ia bërë dhuratë Mediut e Pollos, kryetarit republikan do t’i jenë ngritur flokët përpjetë si gjemba iriqi nga kjo "paudhësi", sepse sipas tij atëherë ambasadori i Shqipërisë duhej t’u thoshte vëllezërve nga Kosova "mos u shqetësoni se për këtë punë mendon e punon natë ditë drejtori i ndërmarrjes së tregtimit të frutave e perimeve" (domateve të prishura e qepëve të kalbura), Sabri Godo, që është më i fortë se Nostradamusi në parshikimin e ngjarjeve, madje ai ka parshikuar se punët do të marrin për mbarë kur një gjeni i politikës shqiptare do të mbërrijë moshën për t’u bërë kryetar i Partisë Republikane.

Më vjen keq që zë në gojë emrin e mikut tim Shaqir Gashi, që me bujari Kosove na ka pritur në restorantin e tij, banesën e tij (siç e prisja edhe unë në Misionin e Shqipërisë). Por e njëjta pritje që mund t’i ketë bërë edhe Mediut si shqiptar i del zarar se po i përfolet emri për punë të ndyra provokuese. Mediu megjithatë ka bërë një gafë të madhe se e ka ulur shumë pazarin e trillimit të Niko Kirkës, mercenarit të "klanit grekofil Bardha" në Nju Jork, që bëri pyetjen se çfarë ka biseduar Abdi Baleta me ambasadorin jugosllav në restorantin e një shqiptari në Nju Jork. Meqenëse bukëshkalë si Fatmir Mediu mund t’u paraqiten edhe më shqiptarëve në Nju Jork dhe pasi shijojnë mikpritjen në restorantet e tyre ua përdorin emrat për të sajuar gjëra të kota, ose për të vënë në gojën e tyre trillimet që i sajojnë specialistët e sigurimit UDB-së e Asfalisë e ndjej për detyrim moral që që t’u kujtoj zotërinjëve Shaqir Gashi, Shyqyri (Bruno) Selimaj, Z. Gjonbalaj, restorantet e të cilëve ishin të vetmet ku kam shkuar, përveç reratorantit të "Moby Dick" të minoritarit Kosta Trika dhe "Coach Hause" të minoritarit Leonidha.... (dhe dy restorante të huaja ku punonin zotërinjtë D. Elezaj dhe Z.Shkreli) se mund të krijohet për ta në Shqipëri edhe përshtypja se paskan qenë atëherë çerdhë të "UDB-së.

Nësse në restorantet e tyre ka vajtur vërtetë erënuhatësi i ambasorëve jugosllavë Niko Kirka dhe ka shpërdoruar a mirësjelljene tyre të paktën ta mësojnë këtë gjë më ketë rast. Fatmir Mediu kurrë nuk ka bërë gjëra të mençme se kurrë nuk mendon me kokën e tij. Ai edhe këtu në Shqipëri nuk bën asnjë deklaratë pa vajtur të pyesë në ndonjë ambasadë të huaj. Prandaj ka përdorur edhe emrin e Shaqir Gashit në Dibër për t’i dhënë pak peshë fjalës së tij, me të cilën gjithsesi është për të qeshur, sepse A. Baleta kur ishte ambasador në OKB do t’i referohej Enver Hoxhës e jo Sabri Godos që edhe tani ngjall më shumë neveri se Enver Hoxha.

Mjeshtri i zbulimeve të mëdha (me marifetet që ka mësuar gjatë vizitave të tij në Athinë dhe ambasadën greke në Tiranë) edhe një herë ka dashur t’i "mahnisë" dibranët duke bërë aluzion për atë që ka shkruar Baleta me stilografin e tij. I trashi nga trutë për vete Mediu ka kujtuar se njerëzit nuk dinë më asgjë për ato që janë shkruar e thënë me kohë për punën e studentit "Kabongo" nga Kongo. Vënien e Mediut në shërbim të politikës greke nuk e shfajëson asgjë që mund të përrallisë ai nëpër takimet që bën.

Abdi Baleta

Zëdhënësi i presidentit Kenedi, Pierr Salinxher, në librin e tij "Kujtime" (botim frëngjisht i vitit 1995), në faqet 265-66 pasi ka shpjeguar një qëndrim të tij në Rusi ku ka kaluar 14 orë takime me Hrushovin shkruan "Kur po largohesha kryetari sovjetik më tha: Zotëri Salinxher kam marrë vesh se i pëlqeni shumë purot. Unë vetë nuk i pi ato dhe sapo më ka mbërritur një dhuratë shumë e bukur nga Fidel Kastro, që unë dua nga ana ime t’jua bëj juve". Pas këtyre fjalëve një kuti e madhe me 150 puro kubane, m’u zgjat mua. Unë i mbetur pa mend po admiroja kutinë. Mendimi i parë që më shkrepi ishte embargo mbi të gjitha importet kubane. O Zot, është e kundraligjshme, unë nuk mund ta fus kutinë në SHBA. Pastaj thashë me vete: pa prit një minutë. Unë kam pasaportë presidenciale. Unë jam me mision jashtë shtetit, i dërguar nga presidenti i SHBA. Askush nuk do të më ndalojë në doganë. Dhe presidenti i ka shumë qejf purot.

Unë i mora purot, kutinë e bukur në bagazhet e mia dhe sigurisht nuk pata asnjë problem. E kalova doganën si në ëndërr dhe menjëherë vajta drejt në Shtëpi të Bardhë. Sapo Kenedi mori vesht për mbërritjen time ai më thirri që të raportoja për udhëtimin tim dhe takimet e mia më Hrushovin. Unë i bëra një raportim të hollësishëm dhe surprizën e ruajta për në fund.

-Për çfarë është fjala ?- pyeti ai.

Duke kërcyer nga vendi i thashë me gëzim "Kam 150 puro kubane".

Jo vetëm nuk buzëqeshi me kënaqësi, siç e prisja. Kenedi vrenjti vetullat:

-Ju ma merr mendja nuk i keni futur kontrabandë këto puro në vendin tonë ?

I prekur i thashë se e kisha kaluar doganën bashkë me purot.

-Pierr, Pierr-më qortoi presidenti- a e kupton çfarë skandali shkaktohet po të merret vesh nga shtypi kjo punë e purove ?

-Po si mund ta zbulojë shtypi këtë, Zotëri president ? Vetëm tre veta në botë dinë për këtë, ju, unë dhe Hrushovi.

Ai tundi kokën.

-Jo, jo, jo. Dhe meqenëse nuk kam shumë besim tek ju për punët e purove unë kërkoj që të shkoni drejt tek shefi i doganës amerikane dhe t’ia dorëzoni personalisht këto puro. Unë dua që ai t’i numërojë dhe të nënshkruajë një dokument ku të shënohet se të gjtha këto puro janë dorëzuar.

I sikletosur shkova të takoja shefin e doganës dhe i dhashë purot, të cilat ai i numëroi dhe pastaj nënshkroi një dokument për 150 puro dhe një kuti. Duke dalë e pyeta se ç’do të bënte me purot. Ai me një ton zyrtar m’u përgjigj se do t’i prishte. Unë psherëtiva e thashë: e di, një për një. Zyrtari zemërgur deshi atëherë të më tregonte se dinte të ishte i mirësjellshëm "Atëherë merre pra kutinë". Për një çast më lindi një shpresë, por ai tashmë e kishte përmbysur kutinë, kishte zbrazur përmbajtjen e saj prej 150 purosh. Ishte një kuti shumë e bukur dhe unë e ruaj atë ende".

Kështu tregon Pierr Salinxher. Kështu mbrohet shteti nga korruptimi i nëpunësve të tij të të gjitha rangjeve. Fatkeqësisht kjo duket si një marrëzi kur shihet se si veprojnë pushtetarët e nënpunësit e Shqipërisë.

Politika, diplomacia dhe gazetaria zyrtare e qeveritare shqiptare shekullin e XX po e mbyllin me frymë të lartë bolshevike dhe plot me kinezërira. Nuk ka kinezëri më të madhe politike se kur kryetari i shtetit shqiptar shkon t’ia vërë kapakun diplomacisë për këtë shekull në sheshin e masakrave "Tien An Men", kur ende pa u fshirë nga muret e ambasadës shqiptare në Pekin gjurmët e shkatërrimeve nga turmat vandale që përsëritën histeritë e revolucionit kulturor më i kinezizuari i pushtetarëve shqiptarë presidenti Meidani, duke tërhequr pas simbolin e kinezizimit të diplomacisë shqiptare, Reis Malile, vajti tek "shokët kinezë të armëve" që të fyejë tërë kosovarët kundër të drejtave të të cilëve u ngrit Kina, të fyejë gjithë shqiptarët të cilëve ai u ka dërdëllisur pa pushim se do të punojë vetëm për "integrimin euroatlantik", të fyejë mikun më të madh dhe shpëtimtarin e shqiptarëve SHBA-në.

Megjithatë, gazeta "Zhenminzhiao", botim i Tiranës (në përkëthim "Zëri i Popullit") i drejtuar nga një kinezuc si Erion Braçe ka gjetur marifete kineze (që quhen dhe kinezërira) për të vërtetuar se anët e horizontit tashmë kanë ndërruar, se Perëndimi është në Kinë dhe Lindja në SHBA. Në dy faqet që "ZP" ("Zhenminzhibao" shqiptare) i vë çdo ditë në dipozicion të amplifikimit të klithmave antiberishaine në datën 17 dhjetor 1999 është botuar edhe një "Vëzhgim" nga një "i paemër" me titull "Fondametalisti i fundit". Nuk thuhet se për çfarë lloj fondametalizmi ishte fjala: politik, ideologjik, moral, fetar, sepse zhgarravitësit në faqet e "Zhenminzhibaos" së Tiranës nuk e kanë fare idenë se çdo të thotë fjala "fondamentalizëm" dhe as kanë ditur se për çfarë fomdamentalizmi të akuzojnë të shënjuarin prej tyre, Abdi Baletën. Duket që Jakin Marena, gazetari i specializuar për trillime e provokime kundër Berishëss e PD-së, nga që është diskreditur fare, është dubluar me një tjetër për të bërë këtë rubrikë dhe vetë ka marrë rolin lugatit pa emër të përvetshëm në gazetë. Këtij "emërhumburi", apo ndonjë tjetri me fytyrën e tij në "bandën e provokatorëve të vegjël të kinezizuar" të Erion Braçes, që duhet t’i japin prova besnikërie të plotë "bandës së madhe të greqizuar" të Fatos Nanos i është dukur si gjetje origjinale të sulmojë poshtërsisht Ilir Yzerin vetëm që të hapte një shtreg për të dalë rrokapjekthi tek paragrafi mbyllës se Yzeri ka bërë mëkatin e pafalshëm se ka imituar fondamentalistin e vetmuar të politikës shqiptare, Abdi Baletën që qenka konseguent vetëm në qëndrimin antiperendimor dhe sheh vetëm nga Lindja".

Tuafët e "ZP" shkruajnë për "qëndrimin antiperëndimor" të të tjerëve pikërisht në kohën kur Meidani ka dalë e po bën dashuri të madhe politike në Lindjen më të Largme, në Kinën komuniste. Qëndrim më anti-perëndimor se ky nuk mund të ketë. Sfidë më të madhe ndaj perëndimit e sidomos SHBA nuk mund të imagjinosh. Meidani shkon në Pekin me atë mallëngjim, me atë pasion politik siç shkonin Enver Hoxha, Hysni Kapo, Mehmet Shehu, Ramiz Alia në vitet e miqësisë së kuqe marksiste-leniniste shqiptaro-kineze Mao Ce Dunin, Liu Shao Çinë, Çu En Lain, Ten Hsioa Pinin, Kan Shenin. Lin Biaon. Çian Çinin, Hua Kuo Fenin e të tjerë. Rexhep Meidani mbase nuk ma marrë për të tundur në Pekin librin me kapak të kuq të citateve të Maos, por me të gjitha gjestet që ka bërë e fjalët që ka thënë u ka treguar kinezëve se ai këto citate i ka të skalitura përgjithmonë në mendje e në zemër qysh nga koha kur ato libra krijonin det të kuq në duart e demonstruesve në Kinë dhe mbaheshin si hajmali edhe në Shqipëri. Duket që kjo ka qenë ëndrra e fshehtë më e madhe e Rexhepit që të shkojë një herë në Kinë ku të mbajë pa ndrojtje fjalimet e tij të stilit më të pastër enverist të cilat në Shqipëri shumicën e njerëzve i bëjnë për të qeshur ose për të rrudhur turinjtë nga neveria kur Rexhepi del si sozi i Enverit t’i flasë publikut.

Meidani tha në Kinë në emër të "komunisto-kinezëve" të Shqipërisë se ai nuk njeh Taivanin, se Taivani e Kina së shpejti do të bashkohen. Kjo ishte shprehja më e thellë e mirënjohjes që presidenti i Shqipërisë i bënte Kinës për qëndrimin e saj kundër pavarësimit të Kosovës, për ndihmën që Kina i dha Serbisë së Millosheviçit që të masakronte kosovarët, për mbrojtjn e politike dhe diplomatike që Kina i ka bërë genocidit dhe spastrimit etnik serb në Kosovë. Kurse "Zhenminzhibao" e Tiranës (alias "Zëri i Popullit" i të kinezizuarve e greqizuarve të Shqipërisë) për më antiperëndimorin në Shqipëri u përmend Abdi Baletën, i cili asnjëherë nuk ka udhëtuar më në Lindje se Teherani, madje edhe atje për të mbrojtur pikërisht atë politikë perëndimore që nuk pëlqehet nga Lindja, sidomos ajo e largmja ku ka mbërritur tani Meidani për të afirmuar poltikën e tij të integrimit "euroatlantik, na falni "kinezo pacifik". Ky kështu "xhevahiresh mund të lexosh në gazeta në gjuhën shqipe kur kanë emër si ato të Pekinit.

Është vërtetë një marri që duhet të bëjë çdo shqiptar të skuqet kur një kryetar shteti shqiptar shkon deri në Lindjen e Largme në Kinë që të mbështesë teorinë se kinezët duhet të përfshijnë në barkun e shtetit të tyre të madh edhe ato pjesë të banuara nga kinezë që nuk e duan këtë gjë, kurse shqiptarët e Kosovës nuk kanë të drejtën as për t’u bashkuar me pjesën tjetër të trupit Shqipërinë, as për të qenë të pavarur. Ndërsa Perëndimi e sidomos SHBA hap pas hapi po pranojnë e po mbështesin të drejtat kombëtare të shqiptarëve, presidenti i Shqipërisë Meidani shkon në Kinë të nxisë botën kundër pavarësimit e bashkimit të shqiptarëve, shkon tek miqtë e aleatët e serbëve, rusëve dhe grekëve t’u thotë se edhe presidenti dhe qeveritarët neokomunistë që sot janë në pushtet mendojnë si ata: të bashkohen kinezët, të gllabërojnë kinezët e sllavët popuj të tjerë dhe të copëtohen shqiptarë e të gllabërohen shqiptarët nga popuj të tjerë. Kinez-pekinez apo shqiptar-sojsëz është Rexhep Meidani ?! "Zhenminzhibao" ("E përditshmja e popullit në kinezçe) e Tiranës këtë duhet ta shpjegojë meqenëse në krye të faqes së parë vë emrin "Zëri i Popullit". "Zhenminzhibao" e Tiranës duhet të tregojë se nga vjen gjithë ky antishqiptarizëm fondamentalist sllavo-kinez i pushtetarëve më të lartë të Shqipërisë, ose të argumentojë me kinezërirat e saj se pse qenka patriotizëm shqiptar që të mbrosh të drejtën e Kinës të gllabërojë Taivanin dhe të mohosh të drejtën e shqiptarëve në Ballkan për t’u bashkuar në një shtet.

Padroni i "ZP", Fatos Nano atë që Meidani e bëri në Kinë vajti ta bënte në Mal të Zi. Vllahu i helenizuar politikisht Nano deklaroi para mikpritësve të tij malazezë se ai do të luftojë me thonj e me dhëmbë që të mos ketë kurrë "Shqipëri të madhe" sikurse e cilëson ai Shqipërinë Etnike me gjuhën e serbëve e të grekëve. Fatos Nano në Mal të Zi shpalli idealin e tij edhe më të zi që shqiptarët të bëhen kurban i bashkimit në Ballkan. Nano lëshoi akuzën më të përbindshme kundër shqiptarëve se çdo dëshirë për bashkim, qoftë edhe të brishtë kombëtar "pa ndryshuar kufinjtë" qenka terrorizëm shqiptar. Rexhep Meidani sipas kësaj logjike të Nanos duhet të kishte thënë në Pekin se çdo dëshirë për bashkimin e Taivanit me Kinën të çon në konceptin e "Kinës së madhe" dhe përbën terrorizëm kinez. Por Nano e Meidani janë internacionalistë të vendosur enveristë. Ata pranojnë Kinë të Madhe, Serbi të Madhe, Maqedoni të Madhe, Mal të Zi të Madh, Ballkan të Madh, por urrejnë për vdekje Shqipërinë Etnike dhe janë gati të bashkëpunojnë me rusët, kinezët, serbët, grekët maqedonët, malazezët e ndoshta edhe me alienët që të mos bëhet "Shqipëria e Madhe" (Etnike). "Zhenminxhibao"e Tiranës këtë e quan politikë të intergrimit euroatlantik, por që do të realizohet në Lindjen e Largme e Pacifik ku lidhen nyjet e partnetitetit ruso-sllavo-kinez kundër Amerikës e cila qëndron më shumë se çdo vend tjetër në anën e shqiptarëve.

"Zhenminzhibao" e Tiranës mbasi ka bërë lëmsh çdo gjë në politikën shqiptare kërkon të ndërrojë edhe anët e horizontit në përfytyrimet e shqiptarëve, ta paraqesë Kinën e Lindjen e Largme për Perëndim dhe Perëndimin për Lindje. Dikur të moshuarit u thonin fëmijëve kur donin t’u shpjegonin paralajmërimete librave të shenjta dhe t’i bënin të besonin në botën e përtejme e ditën e kiametit në tokë se një nga shenjat e kiametit do të jetë kur dielli do të lindë atje ku sot është Perëndimi dhe do të perëndojë atje ku sot është Lindja. Sipas "Zhenminzhibaos" (ZP) së Tiranës njëra nga shenjat e kiametit tashmë paska ndodhur; Rexhep Meidani perëndimin e ka spostuar në Lindjen e Largme. "Sipas "Zhenminzhibaos" së Tiranës del që Rexhep Meidani dhe Fatos Nano në këtë fund të shekullit XX janë pararendësit e ditës së kiametit për shqiptarët. Por duhet besuar se kiameti do të vijë për ata që i përgatisin ditë kiameti kombit shqiptar, për ata që Perendimin duan ta kërkojnë në Kinë në Moskë, Beograd e Athinë.

Meqenëse "Zhenmminzhibao" e Tiranës ka zbuluar se në Shqipëri tashmë ka mbetur vetëm një "fondamentalist" nga ata që i ka shumë mëri grekofilia dhe sebofilia atëherë kjo gazetë dhe ata që e komandojnë për të qenë pak seriozë nuk duhet të na rrokasin më kokën me pallavra për fondamentalizmin. Kurse ne kemi plotësisht të drejtë të vazhdojmë të ngremë zërin kundër fondametalizmit dhe fondamentalistëve të orodoksisë sllavo-greko-bizantimo-komuniste.

(Kush ia mpreh dhëmbët "çakallit" Mustafa Nano ?)

Ka dalë me kohë, por hapur fare po shfaqet tani hija vrastare në gazetari, Mustafa Nano. Do të hiqet profet, por është satana, projektues dhe mbjellës i vdekjes nëpërmjet fjalës së shkruar. Hiqet si i babëzitur për demokraci, por është i tejngopur me urrejtjen e thithur që në kohën e diktaturës 50 vjeçare dhe e vjell atë urrejtje si demon i diktaturës duke dhënë udhëzime për "të qënurit ndryshe", për "kolektivitetin e shpresës". Ai që hiqet "shpirt njeriu" në rastin më të parë është i gatshëm që të pjekë në hell si kuzhinier i specializuar nga sigurimi i shtetit "mishrat e huaj të demokracisë socialiste", është i zellshëm të rekomandojë mbushjen e burgjeve, vënien në përdorim sa për "engledisje" të shkopinjëve e të kallashëve, për të grirë njerëz copa-copa që të mbushen gropa. Këta "përçarës", "intoksikues të ambientit", "sabotatorë" dhe mos o zot "aklimatizues" me demokracinë soc-komuniste-nanoiste duhet të riprivilegjohen edhe një herë si në kohën e Enverit, që të ndërtohen përsëri kampe përqëndrimi e internimi. I tillë është shkurtimisht vreri dhe farmaku që ka derdhur Mustafa Nano në akt-akuzën e tij komuniste "Demokracia dhe vrasëit e saj" shkruar në "Shekulli" në datën 17 dhjetor 1999.

Plagjiat-akuza e tipit enverist e Mustafa Nanos, e denjë për gazetarë si ai, flet qartë se "kapuçonët e zinj" si ai, të ringjallur si urithë e minj fushash janë ata që kanë vrarë dhe po vrasin çdo ditë demokracinë. Janë nanot e të gjitha ngjyrave që sot mundohen të vrasin demokracinë në çdo hap e me çdo mënyrë. Mjafton që në një formë ose një tjetër të jesh një "nano" për të qenë rë radhët e vrasësve të demokracisë. E vrasin ata që me etje ia punojnë njëri-tjetrit kur është puna për t’u bërë ministra e kryeministra. E vrasin demokracinë ata për të cilët Majko po hesht. Por Mustafa Nano që ka mjaft dëshirë të ishte Mustafa Matohiti, si gazetaruc e jo gazetar nuk arrin të kuptojë se manuali i gazetarisë e urdhëron të hetojë e të zbulojë në emër të publikut, por ai bën punën e guerrilasit nanoist. Ai ka marrë përsipër të mësojë demokraci ashtu si na e mësuan komisarët e Enverit për dekada dhe pret nga njerëzit të thonë shyqyr që e kemi këtë "çapajev Skrapari" që doli në Tiranë të japë mësime si bëhet demokracia, si një lejfenist i ri në kohën që edhe Meidani po bën pelegrinazh tek vendet e shenjta të Lei Fenit në Kinë. Ndoshta plagjiatin e tij akuzues dhe këshillues Nano i Skraparit e ka bërë si përshëndetje para se Meidani të shkojë për përvojë të çmuar në Kinë dhe para se Nano-vllahu i Gjirokastrës të nisej për tek vëllamët e tij në Mal të Zi. Në këtë epokë neo-socialiste të padritë, të bishtukut e të kandililit na ka zbritur nga malet e tunelizuara të Skraparit "Nano demokrati" të na ndriçojë e dritë e me shkollë, siç na ndriçonte Sulo një herë e një kohë.

Meqenëse deri tani ne të gjorët kemi mbetur gjysmakë nga studimet e librave të diletantëve të tipit Xhovani Sartosi, u dashka të lusim shkollarë të mëdhenj si nanot të na botojnë sërisht veprat e shokur Enver për "demokracinë socialiste". Po ndërkohë shyqyr që kemi "Shekullin" që u ka dhënë mundësi nanove të mprehin baxharët e demokracisë për qafat e atyre që nuk duan të kenë zixhirë të Fatosit. Ka qenë një këngë dikur "Mustafa, o Mustafa...." të cilës i duhet shtuar "lere më e mos e nga, me demokracinë mos bëj shaka". Nuk mund të presë hajër demokracia nga njerëz që i janë sjellur asaj si "p... nëpër brekë" sa patën ndonjë përfitim dhe tani kërkon të lëshojë "p... shekullore" në daullen e "kokë dhimëve", sepse sigurimi dhe ustallarët e huaj u paskan ngarkuar misionin që të mbrojnë soc-demokracinë dhe ndërtuesit e saj nga demokracivrasësit që nuk pajtohen me rikthimin e kohës dhe restaurimin e pushtetit të Enverit e të sulo gradecëve. Soji dhe sorollopi i mustafave që u janë mpirë dhëmbët nga kumbullat e "demokracisë maloke" dhe kërkojnë fiq të butë të "socializmit nanoist" nga Gjirokastra e Skrapari duan me predikimet e tyre t’i trajtojnë shqiptarët vetëm si "lumpen ballkanik" që nanot (fatosë e mustafër) të rrijnë gjithmonë lart mbi fik, ata duan t’i bëjnë shqiptarët skllevër të "demoksocizmit e soc-demokracisë" që të ushqehen vetëm me mësimet e marksizëm-leninizmit për demokracinë proletare-shkatërrimtare. Prandaj edhe bëjnë zhurmë se janë "vrasës të demokracisë" kundër atyre që nuk pranojnë demokracinë e nanove.

Gazetaruci që ndoshta e ka pasur të vështirë të shkruante letra derisa Sali Berisha e bëri diplomat, meqenëse doli si "lule e demokracisë" në një terren të ngrirë të Skraparit, ku në vitin 1991 u vendos kryeqendra e "vullnetarëve të Enverit", tani është bërë leksion dhënës kundër "vrasësve të demokracisë enveriste të restauruar". Leksioni i tij i parë për gazetarët e mbarë hapësirave shqiptare është se gazetari nuk duhet të merret me analizë, të mos jetë "gazetari analitikë", sepse analiza të çon në konkluzione dhe konkluzionet nuk mund t’i bëjë kushdo; ose njerëz të paautorizuar nga nanot, sepse Enveri e ka lënë amanet që vetëm për punë propagande të dëgjohen vetëm thanas nanot (të cilët emrat e përvetshëm mund t’i kenë edhe Fatos ose Mustafa).

Edhe Mustafai, sikurse Fatosi, kur shkruan tregon pasion të madh për fjalë të huaja dhe përpiqet ta bëjë tekstin sa më të pakutueshëm që të shfaqë nivel të lartë llafollogjie. Edhe ai tundet e shkundet shumë me frazat e veta që t’i hedhë popullit trutë e gomarit e të përlyejë sa më shumë njerëz me llucën e batakut ku është rehatuar për vete dhe ku ka marrë atë minimumin e kulturës e të formimit politik me të cilën i mburret vetes. Musta i llucës së "Shekullit" paska arritur madje të zbulojë se "në Shqipëri mungon të qënit dhe vetëdija qytetare" se kjo "mungesë dramatike fatale" mund të plotësohet vetëm nga njerëz si e si "kokëdhimët", që frymëzohen nga Fatosi i Nanos. Duke përdorur gramatikisht "me mullarë, pa mullarë", "ndën pleh e përmbi pleh", pra me formulën "përveç të tjersh e mbi të tjerat", gjel-kacagjeli Mustafa përdhos të gjithë shqiptarët që denbabaden kanë jetuar në harmoni e diversitet, të cilat as Enveri vet nuk arriti t’i prishte përfundimisht megjithëse u mundua gjysëm shekulli. Odat shekullore, kuvendet e burrave, pleqnimet e të urtëve, sipas tij nuk paskan qenë harmoni e diversitet dhe mirëkuptim e respektim brezash, moshash, grupesh shoqërore, fisesh, ofiqesh etj. Pra ai kërkon t’i zhveshë shqiptarët nga gjërat që i kanë, për t’u shitur ai se po ua mëson për herë të parë. Dhe pastaj zë e sillet kuturru nëpërmjet tangenteve të vllehëve që të na nxjerrë në Rumani, që të na mësojë kuptimësinë e "kolektivitetit" të të "përbashkëtës" ndërmjet nesh. Nuk na çon deri në Rusi, sepse na braktis diku afër Katovicës. Është një Mustafa, dinak për hata !

Deduksionet dhe konkluzionet e teorive botërore që paska mësuar i jep të përmbysura në stilin "komunistçe". I ka banalizuar gjërat sikur të ishte duke shkruar edhe një herë "Problemet ekonomike të socializmit në Bashkimin Sovjetik", por në përshtatje me kushte lokale të ish kooperativave bujqësore në Skrapar, sepse tani që kryeministri është nga Skrapari kjo duhet të bëhet edhe përvoja më e përparuar në Shqipëri, të mos mbetemi vetëm me atë përvojën e fshatrave grekofone të Dropullit. "Bashkëjetesa është urdhër, alfa dhe thelbi i çdo vizioni politik". Këto janë disa nga postulatet që na krijon e jep Mustafai krahas atij që quhet "Llucë inerciale". Me siguri këto janë ndriçime filozofike që i kanë shkrepur në tru Mustafait pas rebelimit greko-komunist të vitit 1999, sepse tani ata që bënë "revolucionin bolshevik" e kanë kuptuar se "bashkëjetesa është domosdoshmëri" madje sipas Mustafait kur bashkëjetesën e kërkojnë komunistët revanshistë ajo bëhet edhe "urdhër", sikurse ka qenë në kohën e Enverit.

Mustafai ende nuk ka arritur tek kapitujt e mençurisë njerëzore se bashkëjetesa është koshiencë hyjnore para se të jetë njerëzore. Ai nuk mund të shkojë më larg se kuptimi i bashkëjetesës si urdhër i komunistëve të Nanos, si në shoqërinë e kazermës ushtarake që krijoi Enveri për "njeriun e ri" që fabrikoi dhe që duan ta rikthejnë siç ishte nanot e sotëm. Në kurrë nuk mund të biem në një mendje me Mustafanë se duhet të pranojmë "bashkëjetesën" me pushtetin e dhunës komuniste, nën këtë dhunë vetëm "për hir të ruajtjes me fanatizëm të të përbashkëtës sonë dhe të qënurit ndryshe". Në ato gjëra ku jemi krejt të ndryshëm nuk mund të kemi "përbashkësi", sikurse na predikon Mustafai i arumunizuar apo katovicizuar. Në e dimë se cila është ajo përvoja komuniste për të qenë bashkë në emër të së përbashkëtës. Atë e pamë për dekada në procesin e luftës së klasave që po rikthehet me shpejtësi.

Mustafait i duket vetja se ka dalë si Enveri me shpatë në dorë (në fakt ka marrë rolin e gomarit në dasëm) dhe kërkon "mënjanimin dhe injorimin" e atyre që guxojnë t’i zbulojnë petët lakrorit të poshtërsive politike që gatuajnë nanoizmat (mustafajanë e fatosjanë). Me plagjiat-akuzën e tij Mustafai ka çjerrë maskën e vet që mezi e kishte përshtatur për fytyrën e tij, sepse ato që ai thotë e bën bien erë sigurim të vjetër shteti apo siç është emërtuar tani "shishi". Pasi ka reshtuar të gjitha propozimet se si duhen shkatërruar ata aë për soc-komunsitët duhen shpallur "demokracivrasës" Nano Mustafa kërkon të lajë duart si Pons Pillati dhe thotë se "nuk po jep receta". Kur shkruan këto fjalë ka harruar, ose nuk ka lexuar me vemendje se në shkrimine botuar me firmëne tij në kolonat 4 dhe 5 në 19 rreshta ka koncetruar tërë farmakun e mundshëm ndëshkues të enverizmit kundër kundërshtarëve të "demokracisë proletare".

Ë tërë vërdallisja llafollogjike pa kokë e pa këmbë e Mustafait kundër "vrasësve të demokracisë nanoiste-enveriste" në Shqipëri është bërë me synimin për të shtruar rrugën për tek paragrafi i fundit ku është dhënë konkluzioni "politika shqiptare ka ngecur në llucën inerciale të bolshevizmit të përmbysur tashmë e të përfaqësuar aktualisht nga do njerëz të cilëve u fillon mbiemri me "B". Kështu Nano ka bërë shpikjen e mijëvjeçarit në Shqipëri: tërë fajet i kanë njerëzit që u fillon mbiemri me "B". Këta ose nuk duhen lënë të hyjnë në politikë, ose duhen nxjerrë nga politika me çdo mjet. Kështu Nano (Mustafai) dha shpjegimin më origjinal përse PS dhe bishtrat e saj, "ZP" dhe sozitë e saj, grekofilia e serbofilia e sulmuakan përditë me rrëmbim Berishën, kryetarin e PD-së, përse paska filluar një fushta e tërë sulmesh kundër kryetarit të Rimëkëmbjes Kombëtare, Baletës. Madje edhe "bolshevikë" këta duhen quajtur në Shqipëri se u fillon mbiemri me "B". Tani e kuptuam përse u angazhua aq shumë Pollo të mënjanonte Berishën nga politika se, donte të luftonte shkronjën "B".

Megjithatë porositësit e shkrimit të Nanos hallin e kanë më serioz se sa supersticioni për shkronjën "B". Mustafai zbulon se e keqja më e madhe qenka se ata që u fillon mbiemri me këtë shkronjë nuk po lënë gur pa lëvizur për të gjetur ndër shqiptarët vetëm tradhëtarë, spiunë, komnsitë vrasës, të shitur, progrekë, proserbë, etj. Nuk po lënë gur pa lëvizur për të përçarë shqiptarët". Sa mjeran del tani Nano kur qaravitet pse ka shqiptarë që denocojnë komunzimin, tradhëtinë, grekofilinë e serbofilinë. Mustafai e kupton unitetin që të mos thuhet asgjë as për tradhëtinë, as për tradtarët, as për spiunllëkun as për spiunët. Mustafai thotë se për hir të të qenurit bashkë lërini të tjerët e të mbrapshtët të shkatërrojnë Shqipërinë pa u bërë asnjë rezistencë. Ja, kjo është demokracia që do të mbrojë Nano nga "vrasësit e demokracisë" demokraci për agjentë spiunë tradhtarë, grekofilë e serbofilë. Dhe për të arritur deri tek kjo demokraci nanoiste Mustafai i tmerron shqiptarët me alarmin "nëse qytetarët e këtij vendi nuk i braktisin ata në fatin e mendjen e tyre të mbrapshtë të tyre koha e ligë për ne nuk do të këtë fund. Demokracia dhe bashkëjetesa do të rezultojnë të jenë një zhgjëndërr e keqe". Më në fund u gjend profeti i shpëtimit të shqiptarëve. Ky është Mustafa Nano që përkrah mesisë Fatos Nano do të çojë përpara "luftën e shenjtë" kundër njerëzve që u fillon mbiemri me "B". Mustafai ka lëshuar kushtrimin: shqiptarë bashkohuni me gjithë grekofilët e serbofilët, me spiunët e tradhtarët që të mposhtni politikën e atyre që u fillon mbiemri me "B". Të shohim sa shqiptarë do t’ia vënë veshin këtij nanisti të gazetarisë shqiptare që do të luajë rolin e pykës në rrotat e demokracisë e të nacionalizmit shqiptar për nuk është më shumë se një kunj i kalbët. Edhe në kemi të drejtë t’u bëjmë thirrje shqiptarëve të përpiqen të shkulin këtë lloj grami të keq nga jeta e tyre shoqërore, që të mos shterpëzohet më tej toka e bekuar e Shqipërisë.

Mustafait në fund mund t’i thuhet mjerë Nano kë të qaj më parë, Fatosin apo Mustafanë. Në qoftë se Mustafai do të mbetet i pakënaqur nga ky dialogim me të mund t’i kalojmë edhe një herë nëpër duar shkrimet e tij që janë "thesare me vlera" për ANXA të reja.

Qemal Ze. Guri

Njëri nga inkuizitorët më të mëdhenj të PD-së në shtyp, Armando Meta i "Shekullit" më 7 dhjetor kishte vendosur të luante rolin e zjarrfikësit e jo të zjarrvënësit. Për këtë kishte thirrur në ndihmë Aleksandër Meksin të propozonte "ngritjen e një komisioni të Urtësh që të vinte në rregull konfliktin që ka shpërthyer në PD midis Berishës dhe Pollos". Ashtu si Bardhyl Londo më parë në "Albania" edhe Meksi veprimtarinë e egër diversioniste që i kanë shpallur "të moderuarit" PD-së për ta katandisur në "Godo-parti" e cilëson vetëm "një mendim ndryshe". Ashtu si Pollo, Londo, Shehu etj. edhe Meksi zgjidhjen e sheh në hedhjen poshte të Kuvendit të gjashtë të PD-së e të forumeve që dolën prej tij dhe në nisjen e një loje të re ku grupoi i të pakënaqurve të barazohet me vetw partinë dhe t’i imponohet asaj. Meksi madje edhe teorizon se edhe në parti të tjera kështu u zgjidhkan punët me "komisione të urtësh". Meksi me këtë "hedhje guri me dorë të fshehur prapa kurrizit synon të vrasë disa zogj njëherësh.

1-Gurgulenë që ka shkatuar grupi i Pollos në PD për muaj me radhë ai do ta paraqesë si një punë kalamajsh, inatesh e kapriçiosh midis Berishës e Pollos, pra të mohojë se kemi të bëjmë me një ofensivë të egër grekofile në PD dhe në politikën shqiptare.

2- Do të krijojë përshtypjen se vet ai Aleksandër Meksi nuk është trazuar fare në këto punëra, por ka ndenjur mënjanë. Madje me siguri synon të bëhet njëri nga ata të komisionit të të urtëve në mos edhe "kryeurti" i PD-së.

3-Meksi përpiqet që të krijojë një situatë amullie që PD të mos i shkojë deri në fundin logjik punës së diversionit Pollo-Meksi. Pra, do që të riabilitohet në njëfarë mënyre linja politike grekofile që pësoi një goditje, por nuk wshtë shkatërruar në PD.

4- Meksi synon të bëjë njëfarë distancimi nga grupi Pollo që të mos pësojë po atë disfatë si ata dhe të lërë një shteg për lojëra të mëtejshme.

Nuk mund të thuhet se Meksi nuk i ka cilësitë e të "urtit". Mbase ai është "më i urti" nga "moderatorët". Veçse "urtia" e tij është tepër bizantine. Kjo nuk vjen thjesht nga fakti se punë kryesore në jetë para se të bëhej kryeministër ka pas studimin dhe restaurimin e monumenteve të arkitekturës kishtare bizantine. Meksi e do "komisionin e të urtëve" edhe për shqyrtimin e akuzave për korrupsion. Pra, ai nuk do të dalë për këto probleme as para organeve statuore të partisë, as para organeve shtetërore. Meksi vazhdon t’i rekomandojë PD-së praktika mashtruese sipas filozofisë së tij se përderisa socialistët u fshehin pisllëqet e njëri-tjetrit, pse t;i nxjerrin demokratët të tyret.

"Urtitë" bizantine si ajo që rekomandon Meksi PD-në mund të fusin në qorrsokakë edhe më të ngatërruar e më të rrezikshëm. PD ka nevojë për maksimumin e transparencës në qoftë se synon të pastrohet nga çdo zhul e çdo ndryshk dhe të nisë një jetë të re të shëndetshme.

Kur kam marrë penën të shkruaj artikujt mbi "skemën Pollo" në PD si pjesë e strategjisë së grekofilisë dhe të Greqisë për të kontrolluar edhe më fort politikën shqiptare duke hedhur Sali Berishën jashtë saj, ishta plotëisht i vetëdijshëm se po ngacmoja një fole grenxash e çerdhe gjarpërinjsh që do të tërboheshin më shumë se kurrë. Por do të ishte tradhëti ndaj një punë e përkushtimi shumëvjeçar sikur të mbaja heshtje në ato momente kur dukej qartë se as Berisha vet, as përkrahësit e tij më të afërt në forumet PD-së nuk e kishin mbledhur si duhet veten, nuk kishin qartësinë, apo ndoshta vullnetin dhe lirshmërinë politike për ta bërë atë që duhej bërë. Parashikmet dolën të gjitha. Filluan sulme nga shumë anë. Kësaj here u tërbuan grenxat përtej oqeanit, në SHBA, ku ishte dhe qendra e orkestrimit dhe e zhurmës për fushatën e elektorale të Pollos në PD. Kësaj here klani i Ekrem Bardhës ishte më i vendosur se kurrë dhe më i organizuar e mobilizuar se asnjëherë për të dërrmuar Berishën dhe për ta realizuar atë qëllimin e madh të shprehur vazhdimisht nga Ekrem Bardha që opozita në Shqipëri të jetë thjesht dekoracion për pushtetin e rivendosur të komunistëve, që PD të jetë një kone e lezetshme në oborrin e burbonëve komunistë të rikthyer në pushtet, sikurse Partia Republikane e Godos e Mediut, miqve të Ekremit. Kësaj here ndryshe nga koha kur Ekremi bridhte nëpër reparte ushtarake të Shqipërisë të nxiste pakënaqësinë e oficerëve kundër presidentit të vendit, Sali Berisha, Bardha kishte blerë edhe "Illyrinë" në Nju Jork dhe me ekipin e gazetarëve që grumbulloi e kishte bërë atë mjet propagande socialiste e grekofile.

Fillimisht për sulme u përdorën njerëz mercenarë si Pëllumb Kulla, Niko Kirko dhe gazetat e partive të lidhura në të "Djathtën e bashkuar (bastarduar) shqiptare". Por shpejt këtyre u ra vlera. Shumë më shpejt se mund të pritej u detyrua të hidhej në veprim konkret direkt vet "bosi i madh", Ekrem Bardha, por pa burrninë e njeriut që flet hapur duke i drejtuar sulmet e tij me adresë të saktë. Sipas një skeme që është përdorur edhe herë të tjera në valle u fut një gazetë tjetër, jo më "Balli i Kombit" dhe "Republika", por "Dopio Pesa (55)" e personazhit shumë të përfolur Fahri Balliu, për të cilin duhet thënë pa frikë se do t’i shkonte më mirë se gjithçka karakterizmi sipas një perifrazimi të vargjeve të Hasan Zyko Kamberit: "Kadiut po t’i rrëfesh paranë/ ters e vërtit sherianë". Edhe Balliut po t’ia ngrohësh kuletën, ters e vërtit gazetën.

Dihet se Ekrem Bardha kur i duhet të bëjë punë të zeza i ka mundësitë të ngrohë edhe kuleta, të bëjë ftesa e të presë bileta për të tërhequr njerëz në Amerikë, që t’i përpunojë e t’i vërë në shërbim. Kur kam shkuar për herë të parë në Nju Jork në shtator të vitit 1971 si anwtar delegacioni në OKB më bëri përshtypje të veçantë kur njw amerikano-shqiptar nga ata që vinin në mision na shpjegoi formulën e thjeshtë si shqiptarët atje masnin vlerën e njeriut. "Pyetjes çfarë burri është filani i përgjigjeshin" ai është kaq apo aq "dollaro-burrë". Pra, Ekrem Bardha mund ta vrasë lart me atë mendjen e tij, sepse dihet që është "shumë dollaro-burrë". Por mua dhe mjaft të tjerëve besoj kjo nuk u bën ndonjë përshtypje të madhe kur është fjala për gjëra që nuk mund të maten me dollarë, as të blihen me dollarë, kur është fjala për faqe të zeza që nuk i zbardh dot as dollari. Pasanikëve shqiptarë që punuan për Greqinë poeti Çajupi siç e kemi përmendur u ka pas lëshuar mallkimin "u palltë varri". Vargjet e Çajupit janë shumë të gjetura edhe për sot "Robëria na bën kafshë/ na turpëron varfëria/ moj e shkreta varfëri/ mjera ti për këto gjëra/ ai që s’ka nuk di/ dhe kush ka i di të tëra...njerëzit me nder e me mend/ s’qahen nga varfëria/ kur s’është nderi në vend / ç’u duhet madhëria/". Në që nuk kemi paratë e Ekrem Bardhës nuk na pëlqen të na kafshërojë "robëria greke" që Ekremi do të na e sevirë për lumturi e mirësi. Por që nga koha e Çajupit njerëzimi është emancipuar aq shumë sa edhe paratë nuk të bëjnë më të fisëm se je në sjellje shpirt e mendime, më të ditur se sa ke futur në kokë. Lufta duhet bërë për nderin. Këtu e ndjej veten një mijë here më të pasur se tregtari i makdonaldëve.

Në një rast Ekremi është mburrur se edhe Gramoz Pashko e Sali Berisha në mars të vitit 1991 udhëtimin e parë në Amerikë e kanë bërë në sajë të dollarëve e organizimeve të Ekremit. Për këtë episod kam diçka për t’i thënë edhe unë lexuesit, madje edhe Ekremit që të na e shpjegojë deri në fund këtë manevër të tij. Një ditë marsi dy miq të mij amerikano-shqiptarw që i kisha njohur qysh kur isha ambasador në OKB, të cilët kishin qenë në Shqipëri gjatë demonstratave të dhjetrit 1990 e janarit 1991 më telefonuan dhe me thanë se dikush kishte menduar në Amerikë të ftonte për një viztë punë Sali Berishën, Abdi Baletën dhe Gramoz Pashkon. Më kërkuan që unë të bisedoja më dy të tjerët dhe të ktheja përgjigje. Një mbrëmje bashkë me Berishën u drejtuam për në shtëpinë private ku bëhej lidhja telefonike. Por paraprakisht i propozova Berishës që në grup të mos bënte pjesë Gramoz Pashko, pasi unë kurrsesi nuk pranoja të isha bashkë më të në çfardo misioni në emër të lëvizjes demokratike. Në atë kohë unë isha sekretar i Forumit për të Drejtat e Njeriut, (Komiteti i sotëm i Helsinkit) i krijuar në dhjetor 1990. Berisha pranoi dhe unë e bëra këtë sugjerim përtej oqeanit. Pas dy ditësh u interesova se si po shkonte procedura. Përgjigja ishte "këtu kërkojnë patjetër që në grup të jetë Pashko". Refuzova edhe një herë. Pas tri ditësh të tjera i zoti i shtëpisë ku flisnim në telefon përsëriti kërkesën në SHBA. Përgjigja kësaj radhe ishte e vakët. Ende nuk kanë ardhur ftesat nga ata që duhej t’i dërgonin. Kaluan edhe tri ditë të tjera dhe kur po ndiqja emsionin e lajmeve në televizor mësova se atë ditë "Sali Berisha dhe Gramoz Pashko ishin nisur për një vizitë në SHBA". Megjithëse ia kam këkuar publikisht disa herë Berishë ta shpjegonte se si u rivendos lidhja dhe pse ndodhi kështu ai nuk ka kthyer përgjigje. Mos edhe kjo paska qenë punë që e kishte në dorë dhe e vërtiste sipas interesash të caktuara Ekrem Bardha ?! Derisa nuk ishte lëvduar Bardha se tërhoqi Berishën e Pashkon në Amerikë unë kam kujtuar se kishte vepruar "linja Dosti". Tani shtohet konfuzioni, aq më tepër që tre muaj më vonë, qershor 1991 u ftova edhe unë në Amerikë edhe miqtë e mij më thanë se as ata nuk kishin më dijeni se si ndodhi ndryshimi. Sidoqoftë unë në atë udhëtim mora "notë negative në provim", sepse në Departamentin e Shtetit ku u pritëm së bashku grupi nga Shqipëria dhe ai nga Kosova, i përbërë nga Rexhep Qosja, Mahmut Bakalli, Mark Krasniqi, (ishte edhe ish-kongresmeni Dioguardi) iu përmbajta tezës se çështja e Kosovës nuk ishte çështje të drejtash njeriu, por çështje nacionale e pazgjidhur. Një fakt mbetet i qartë: Bardha gjithmonë ka mbajtur lidhje të ngushta me Pashkon, grekofilia e të cilit, e trashëguar dhe personale është e njohur shumë mirë.

Bardha ka tërhequr vazhdimisht politikanë, artistë, kineastë, veprimtarë shoqatash në SHBA për hesapet e tij politike. Unë jam tepër i lumtur që nuk kam qenë në ekipin me Berishën e Pashkon në vitin 1991, sidomos po të jetë e vërtetë se udhwtimi është bërë me paratë e Bardhës, ose edhe me para të tjera, por të administruara nga Bardha. Ekremi na ka neveritur me atë tërheqjen në Amerikë të një ekipi televiziv nga Shqipëria për të xhiruar propagandë për të. Na dha një shembull të shfrytëzimit me mendësi primitive të parave të tij për kësi mburrjesh megallomane. Si duket këto praktika i ka përdorur edhe me grupe të tjera. Ndoshta kështu ka vepruar edhe në rastin e tanishëm kur "ustallesha" e Fahri Balliut, Kledi Shegani që në gazetën "Dopio Pesa (55)" ka një pozicion të lartë, paksa nën atë të drejtorit Fahri, pra kryeredaktore dhe atje në Miçigan paska meloduar edhe si "turtulleshë" e Ekrem Bardhës. Intervista e saj me Bardhën e botuar në "Dopio Pesa" në datën 11 dhjetor dëshmon se Kledi e ka dredhur e përdredhur mirë llafin për të bërë aq "zbulime" sa i është dashur Ekremit të mos thotë ato që duhet t’i thotë dhe të sulmojë aq sa të mos merret vesht qartë nëse "bosi i makdonaldëve" do apo nuk do të përfshihet në debat.

Shumë i kursyer është treguar Bardha në shpjegimin arratisjes së tij nga Shqipëria dhe atë sigurimin e shtetit sikur e paraqet si shumë naiv kur pretendon se në kohën që kishin kapur një "diversant" të tmerrshëm vwllain e Eqeremit e linin të ikte aq kollaj në Greqi. Ankimet për tradhwtinë e Fillbit vlejnë për të shpjeguar dështimin e operacioneve diversive perëndimore nën nacionalistët shqiptarë në shkallë globale, jo për të shpjeguar se kush e denoncoi vwllain e Bardhës në shtëpinë e tij në fshat ku sipas shkrimeve në Shqipëri ishte fshehur. Pavarësisht se çfarë librash ka lexuar për Fillbin është mirë të lexojë edhe një libër të shkruar nga ish shefi i CIA-s, Riçard Helms (titulli nuk më kujtohet) se ka një kapitull si dështonin këto operacione në Shqipëri, madje të na dërgojë një fotokopje që të njihen edhe lexuesit shqiptarë.

Kur ka plotësuar dëshirën e Kledit për të shpjeguar lidhjet e sotme me mëmëdheun Bardha sigurisht në plan të parë ashtu siç e do rregulli ka vënë lidhjet shpirtërore, pastaj ka përmendur veprimtaritë e tij afariste e kulturore duke u mburruar me modesti se "ka investuar shuma të konsiderueshme, po në asnjë mënyrë investimet nuk i ka bërë për fitim material". Kam buzëqeshur pak me vete kur e kam lexuar këtë mburrje, sepse investimi më i madh që di është një restorant i gatshëm në qendër të Tiranës që ka blerë badiava kur ligjin për këto punë në emër të demokracisë e bënte i adhuruari i tij Gramoz Pashko. Ka blerë dhe atë vilwn ngjitur me zyrat e Këshillit të Ministrave, Kuvendin, Presidencën, Radiotelevizionin dhe ia ka dhënë ambasadorit të Greqisë. Ajo vilë është vendi më ideal në Tiranë për të instaluar aparatura përgjimi e kontrolluar gjithçka. Kur Bardha thotë se nuk ka bërë investimin për fitim, mos është më mirë për të që vilën ta këtë blerë për t’ia dhuruar Greqisë për kësi punësh ?! Mirë pasanikët e dikurshëm shqiptarë në Evopë si Zhapat, Bankat, Averofët e të tjerë që Çajupi i mallkonte "u palltë varri" i bënë Greqisë ndërtesa në Athinë, po ç’djall kanë pasanikët si Bardha nga Amerika që përsëri i bëjnë ndërtesa dhuratë Greqisë në Tiranë. Të paktën Bardha këtë vilë ta kishte vënë në dipozicion të Ballit Kombëtar se edhe ata janë në disa zyra për faqe të zezë, pak më mirë se ne të "Rimëkëmbjes" që nuk kemi zyra fare, sepse në nuk kemi as ndonjë degë emigrantësh në Amerikë që të na dërgojë ndonjë dollar. Pse mendoni kaq shumë për grekët xhanëm ?!

Është e vërtetë se njeriu bën çfarw të dojë me paratë e veta, madje edhe me shpirtin e vet, që mund t’ia falë dreqit e t’ia shesë shejtanit, sidomos kur ka mësuar demokracinë e gjërë në Amerikë. Edhe ne e kemi marrë vesh këtu në Shqipëri fjalën e fuqishme të Berri Gollduotërit "Një person mund të bëjë çfarë të dojë me veten e vet. Ai mund të gjejë edhe një luan që t’i këpusë kokën". Edhe Bardha mund të bëjë ç’të dojë me paratë e tij me vilën e tij të blerë badiava për grekët. Me sponsorizimet e politikanëve artistëve që të mburret me ta. Por nuk mund të bëjë ç’të dojë me idealet shqiptare, më përpjekjet që kemi bërë e bëjmë për kombin vetëm se ai paska para makdonaldësh. Shumat e parave që ka Ekrem Bardha mbase i kanë krjuar një ndjenjë të tepruar madhështie dhe pret që çdo politikan i Shqipërisë të shprehet për të ashtu siç ka shkruar për shembull Teodor Laço "kaluan një darkë në një kthinë të restorantit "Piazza" të Donika Bradhës. I ati saj Ekremi njw shqiptaro-amerikan i pasur nga Kolonja, i arratisur në moshë të re kishte hyrë gjithashtu në orbitën e Verës (Grabockës) dhe e mbështeste vazhdimisht. Ekremi dhe e shoqja një çift i mrekullueshëm në marrëdhëniet e tyre zotëronin një dhunti të tillë që të bënte t’i ndjeje të afërt shpejt e shpejt". Por kur njihesh me përgjigjen që Bardha i ka dhënë pyetjes së 12 -të të Kledi Sheganit nuk të besohet se ky mund të jetë ai Ekrem që ka përshkruar Teodor Laço. Pyetja e Kledit është tejet hileqare, sepse duket ka qenë e instruktuar që të ishte në harmoni me përgjigjen që do të jepej. Në përgjigjen për pyetjen 12 që duket se ka motivuar edhe twrë intervistën Ekrem Bardha harron fare se suksesin e ka nga tregtia e mbarë që i ka ecur me makdonaldët (e çuditshme si nuk ka bërë një shitore makdonaldësh në Shqipëri nga ato që ka kjo firmë në shumë vende) dhe herë bëhet dedektiv, herë mynafik, herë censor, herë psikiatër e deri njëfarë terroristi.

Ekremi është "mospërfillës" ndaj atyre që kanë bërë shkrime qortuese për të duke i nënshkruar me pseudonime. Inatin prej qytetari të lirë të rritur në Amerikë (jo inatin prej kaurri si miku i tij Kirka) e ka me ata që janë "shkrues të sëmurë, sepse me këta "problemi është i mprehtë". Por ndërsa e përbuz anonimatin kur të tjerë shkruajnë për të, këtu bëhet për t’u përbuzuar vetë se u drejtohet gjithmonë njerëzve pa zënë emra. Kjo është cilësia më e dobët e një njeriu që do të përfshihet në replika, kur të tjerët kanë pasur ndershmërinë të firmosin me emrin e tyre të vërtetë. Pra këtu tregon se edhe në debat publik Ekremi mbetet rob i psikologjisë së kulisave, të veprimit në hije. Për t’u mbrojtur nga qortuesit e tij Bardha ka zgjedhur së pari të kapet pas bishtit të kalit të Skënderbeuut, pastaj pas emrit të Fan Nolit e të Ismail Kadaresë që nuk duron t’i qortojë kush. Pra ky është i vetmi argumnet me të cilin Bardha mendon se i ka fituar të gjitha duelet e debatet ideore e politike dhe kush nuk i bindet këtij argumenti Bardha merr vendim ta nisë për në çmendinë. Vetëm një i çmendur real mund të sajoja mençurira të tilla intelektuale.

Por para se të marrë vendimin e autoritetin e kryepsikiatrit të Amerikës, Bardha dekreton dyshimin se dikush qëndron prapa këtyre që prekin tabutë që ka rrasur në kokë Ekremi i makdonaldëve për figurat politike e historike të shqiptarëve. Sa mirë që ditka të dyshojë si një ai për të tjerët. Tani edhe në kemi të drejtë të kemi shumë e shumë dyshime për atë. Bardha pyet se ku i gjenë paret gazetat "Bota Sot" që botohet në Zvicër, Gjermani, Shkup, Nju Jork dhe "Rimëkëmbja" në Tiranë. Këto dy gazeta Bardha i paska si thotë populli "gjak të palarë", domethënë e tërbojnë atë si bezja e kuqe demin në arenat e Spanjës. Po pse si ka kujtuar deri tani Bardha se vetëm me paret e tij ose të Serbisë e të Greqisë mund të mbahen gazeta shqiptare, madje të bëhen si "Bota Sot", gazeta shqiptare më e përhapur dhe më e rëndësishme në pikwpamje profesionale e nacionaliste. Pse nuk pyet Bardha nga financohen gazeta të tilla si "Shekulli", "Koha Jonë", "Gazeta Shqiptare" e plot stacione televizive e radio që bëjnë politikë antikombëtare në Shqipëri. Pse nuk pyet Bardha po gazeta "Dopio pesë" të cilës i jep intervistën, "Albania" që është bërë tribunë e Pollos nga financohen ? Apo Bardha i di se nga finacohen dhe pajtohet që këto gazeta duhet të bëjën atë që po bëjnë, shumica punën e grekofilisë e të serbofilisë. Si mendon Bardha se atë dyshimin nga finacohen "Bota Sot" apo "Rimëkëmbja" Shiku shqiptar, spiunazhet e huaja e kanë lënë ta bëjë Bardha tani që është zemëruar se në këto gazeta bëmat e tij qortohen e nuk lavdërohen në stilin e Teodor Laços ? Meqenëse e pranon si metodë punë gjykimin mbi bazën e dyshimit të dyshojmë edhe në pak se si i ka vënë ato paratë e shumta Bardha, si iku aq lehtë nga kufiri shqiptar, ai vwllai i "diversantit" aq të rrezikshëm ? Për të fituar paratë Bradha thotë se "ka pasur edhe fatin pranë". Sipa metodës së tij kemi të drejtën të dyshojmë në çfarë forme i vajti pranë fati ? Mos është ai që është mësuar ta bëjë suksesin me para nga burime të pista dhe kujton se të gjithë kështu bëjnë ?! Për gazetën "Bota Sot" nuk është nevoja të bëj avokatin unë. Dyshimin e Bardhës e kanë bërë publik shumë më herët agjenturat serbe, greke, shqiptare. Për "Rimëkëmbjen", kur të doni ua shpjegoj me hollësi se si ka mbërritur të mbahet për 6 vite. Po a do të ketë pak burrëri Ekrem Bardha të skuqet një fije në fytyrë nga turpi kur t’ia rreshtojmë faktet, kur t’i themi se pensionistë me 30 dollarë pension në Shqipëri kanë kontribuar për këtë gazetë që përhap e mbron nacionalizmin, kurse ai pareliu i madh i Amerikës nuk ka bërë asgjë për kontribute të tilla, por përkundrazi angazhohet me sulme të tipit të agjenturave greke e serbe dhe të sigurimsave e komunistëve shqiptarë. Unë nuk besoj se do të turpërohet as atëherë përderisa nuk është turpëruar tani dhe ka bërë ato sulme e trillime më tepër injorante se perfide.

Bardha ka shpallur si rrezik kombëtar ata që shkruajnë për nacionalizmin në "Bota Sot" dhe "Rimëkëmbja" dhe ato që shkruhen për nacionalizmin në këto dy gazeta që ai me budallalëlk të pashoq thotë se janë të palexuara. Por pse shqetësohet atëherë ? Sepse ai e di të vërtetën, sidomos nga shitja e "Bota Sot" në Nju Jork, ku "Illyria" e Bardhës është eklipsuar krejt. Përderisa Bardha mendon e pohon se "Bota Sot" dhe "Rimëkëmbja" me shkrimet dhe autorët tyre u bëjnë shërbim armiqve tradicionalë të vendit, atëherë për atë armiq të vendit qenkan shaiptarët, kurse miq të vendit qenka shovinistët serbë e grekë që demaskohen fuqishëm nga këto gazeta. Bardha e identifikon kështu vetën me shovinistët serbë e grekë, me grekofilët e serbofilët shqiptarë. Prandaj sado të ketë mësuar psikiatri duke shitur makdonaldë ai paska shumë nevojë të jetë klient i psikiatrëve. Për fat të mirë në Amerikë ka psikiatër mjaft të kualifikuar. Por çmendurinë politike as ata nuk e shërojnë dot. Unë e ftoj Ekrem Bradhën të angazhojë detektivë privatë dhe të nxjerrë të vërtetën për finacimet e "Rimëkëmbjes". Pasi të bëhet kjo, vulën e tradhëtisë njëri duhet ta mbajë me shëndet.

Qëllimi Bardhës kur ka dhënë këtë intervistë është nisur të shtrojë detyrën që "Bota Sot", "Rimëkëmbja" dhe "të sëmurët" që bëjnë këto gazeta të "paralizohen deri sa të shërohen", pra deri sa të vinë në atë gjendje që mund t’i pranojë mendja e shëndoshë në trupin e shëndoshë të Bardhës. Kështu, i rrituri me demokracinë amerikane është një bolshevik stalinist i tipit më arkaik. Ku i mësoi kaq mirë Bardha praktikat e KGB-së për mbyllje në spitale psikiatrike të kundërshtarëve politikë. Mos vallë i kanë ngarkuar Ekrem Bardhës detyrën që të ngrejë spitale psikiatrike në Shqipëri për kundërshtarët e Greqisë e të Serbisë, ta Nanos e Abaz Ermenjit ? Sado që është munduar të fshehë natyrën e vërtetë dhe synimet e vërteta Ekrem Bardha del në pozicionin e një terroristi, sepse tek fjalët që lëshon ai kanë nxitje për akte likuidimi e izolimi.

Bardha ka dashur ta mbyllë provokimin e tij me fjalë nënvleftësuese. Por ai nuk mund ta hedhë kaq lehtë lumin e opinionit publik shqiptar, duke u kapur vetëm pas bishtit të kalit të Skënderbeut dhe pas dollarëve të tij. Ekrem Bardha për t’u bërë më i besueshëm ka shumë gjëra për t’u shpjeguar shqiptarëve, midis të tjerave edhe faktin se ai shfaqet në Shqipëri në prag ngjarjesh të trazuara. Edhe faktin se pse ka bredhur sa në Greqi e në Itali në kohën e rebelimit greko-komunist të vitit 1997. Bardha më në fund na ka bërë nderin se na thotë që me të na ndan tradhëtia ndaj kombit e çështjes kombëtare. Mbetet të vërtetohet para opinionit publik cili është tradhëtari. Mbetet për përcaktuar edhe më qartë se cili është psikiatri dhe cili i sëmuri psiqik kur njerwzit ndeshen në pikwpamje qëndrime për çështjen kombëtare. Le të ndihmojnë gjithë shqiptarët për t’i sqaruar këto gjëra. Kurse Bardhës i duhet kujtuar të mos shkojë më tej me mendësitë dhe projektet e tij terroriste. Dollarët që ka mos t’i vërë në shërbin për punë të tilla, sepse përndryshe do të japë provën më të pakundërshtueshme se ato dollarë nuk i ka "në sajë të punës së ndershme e të fatit".

13. 12. 1999 Abdi Baleta

Tashmë "Lagja e Re" do të quhet Lagja "Visarion Xhuvani", kryepeshkopi i parë shqiptar, elbasanasi që u burgos nga diktatura komuniste, njeriu që juridikisht kontribuoi më shumë nga ortodoksët për arritjen e një kishe shqiptare. Është kërkuar nga At Nikolla zhvarrimi i eshtrave të tij nga një fshat afër Elbasanit për në oborrin e Kishës "Shën Maria", afër varrit të Kristoforidhit. Deri tani shteti shqiptar (qeveri, pushtet lokal) nuk e quan si detyrim këtë dhe mbetet ana private për të marrë një akt të tillë. Nuk na duket çudi që ditën kur po vendosej emërtimi i lagjes së re me emrin "Visarion Xhuvani" në Elbasan, ia beh Vasil Melo, që mbledh në një klub nja dhjetë grekofonë të ardhur në Elbasan dhe u flet se si "do të luftojnë korrupsionin". Merrte pjesë edhe Sekretari i Prefekturës Arqile Basha, i cili shqipen e flet me vështirësi (për këtë nuk ka faj, e ka gjuhë të huaj).

Për kryepeshkopin e parë shqiptar duhet të turpërohemi të gjithë që vepra e tij nuk është vënë aty ku duhet dhe varri i tij është pa emër. Vlerësimi i figurave historike do të ishte i plotë në konkretizimin e gjithçkaje të mundshme për të cilën nuk është kurrë vonë.

Në Elbasan ka vite që një prift patriot lufton thuajse i vetëm për autoqefalinë e Kishës Ortodokse, përballë ushtarëve të Janullatosit, që më të zi kanë shpirtin se sa rrobën e Zotit. At Nikoll Marku, primari i Kishës "Shën Maria", Elbasan (lagja "Kala"), nuk iu përul presioneve të Patriarkanës greke as në vitin e zi 1997, kur "ushtarëve" të Janullatosit iu shtuan ordinerë të paguar prej tij. Meqenëse Janullatosi dështoi në marrjen e Kishës "Shën Maria", ai iu vu punës për marrjen e objektit-shkollë në territorin e brendshëm të Kishës. Ky objekt i ndërtuar mbi dyqind vjet përpara në oborr të Kishës me kontributin e banorëve të kalasë, administrohej po prej tyre. Afër këtij objekti gjendet varri i babait të gjuhës shqipe, Konstandin Kristoforidhit (Nelku). Këtu, më 2-8 shtator 1908, është zhvilluar Kongresi i Elbasanit, ku morën pjesë 35 delegatë të shoqërive të klubeve shqiptare dhe pati si vendim kryesor hapjen e normales së parë në Shqipëri (që u bë më 1 dhjetor 1909).

Janullatosi i hyri proceseve gjyqësore për ta ndarë shkollën nga kisha dhe për ta marrë kisha e tij me qëllim kryesor sjelljen e një dyzine murgjish që nuk do të ishin gjë tjetër, veçse agjentë grekë. Shkelja e parë që bie në sy është ndërhyrja e kishës qendrore në vetadministrimin e Kishës "Shën Maria", e cila ndalohet sipas normave kanonike. Nuk duam t’i hyjmë anës juridike të këtij problemi (që është problem më vete) por duam të themi se odiseja e këtij gjyqi maratonë vazhdon. Gjykata e Faktit, Elbasan, i ka dhënë të drejtë Janullatosit (Në Elbasan, edhe fëmijët e dinë shumën prej 5 milionë dhrahmi që mori Gjykata për vendimin që dha). Ndërkohë, gjyqtari i Apelit në Durrës arrin deri aty sa të kërcënojë At Markun me prangosje (Nuk e dimë a është në dijeni të këtij gjyqin "patriotin e madh" mërgimtar Niko Kirka ?)

Elbasan, më 8.12.1999 Kastriot Dervishi

(Vijon nga numri kaluar)

Lidhja e trinomit pansllavizëm-ortodoksizëm-komunizëm duket fare qartë edhe nga ulërimat e tërbuara si të ujqërve që çirren gjithandej, krerët e partive komuniste dhe ata eurosocialistë në Greqi, Itali, Gjermani, Francë etj., sidomos komunistët e tërbuar grekë dhe italianë të kallëpit Kosuta-Bertinoti, Umberto Bosi etj., të cilët u vunë me thonj e me dhëmbë në mbrojtje dhe ndihmë të agresionit komunisto-nazist serb.

Këta monstra të urryer ulëritën me pretekstin e vrasjes së rreth 20 serbëve nga një bombë e hedhur gabimisht pa dashje nga piloti. Po këta ujqër të tërbuar për qindra-mijë kosovarë të pafajshëm që i masakroi komunizmo-nazizmi i tërbuar serb sikurse nuk duan t’ia dinë për barbaritë që bëjnë rusët tani në Çeçeni. Po kështu veprojnë dhe ulërijnë patriarkët ortodoksë të Moskës, Athinës, Beogradit etj., socialkomunistët grekë organizojnë demonstrata e protesta antiamerikane e proserbe.

Dhe më e habitshme për të gjithë opinionin e shëndoshë demokratik ndërkombëtar është edhe qëndrimi shumë i poshtër antikombëtar i komunistëve serbo-grekofilë shqiptarë apo shqipfolës, sejmenët e merimangës së zezë-famëkeqit sigurim, të UDB-së, të KGB-së ruse, të Asfalisë greke etj., si antishqiptarë të tërbuar-inetrnacionalistë, krijojnë qeveriçka e partiçka fantazma për të përçarë UÇK-në dhe gjithë kombin shqiptar, hartojnë lista të zeza për vrasje, shpallje tradhëtarë të figurave më të nderuara të kombit. Tamam sikurse veprimet djallëzore të Titos, Stalinit dhe përbindëshit, dikatorit Enver Hoxha, i cili pa u çliruar Shqipëria, formonte qeverira nga Përmeti, Berati etj., dhe sipas listave të zeza që kishte bërë me kohë me Miladin Popoviçin e Dushan Mugoshën vrau tërë inteligjencën, nacionalistët dhe më tepër se gjysmën e popullit. Të njëjtën rrugë po ndjein edhe këta plehra shqipfolës.

Disa tellallë komunistë, jo vetëm ata rusë, kinezë, grekë. Italianë, francezë, gjermanë etj., por edhe komunistët stalinisto-enveristë shqiptarë si vllehogreku, hajduti e tradhëtari i urryer Fatos Nano, Rexhep Meidani, Neritan Ceka, Skënder Gjinushi, Paskal Milo dhe i menderosuri Kali i Trojës, njëfarë Tritan Shehu, çoç na dalin në televizor dhe na shesin mend se kosovarët mund të jetojnë bashkë me serbët po të hiqet Millosheviçi dhe të vihen gjarpërinjoviçë të tjerë, të demokratizohet egërsia serbe. Këtij kavalli i bien edhe shumë politikanë dhe diplomatë europianë. Shtrohet pyetja: Me ç’mandat dhe autorizim të të cilit komb flasin këta karagjozë-liliputë ? Kjo bashkëjetesë është provuar rreth shtatë shekuj, me lumenj gjaku.

Gjermani, zoti Stefan Shvarc, drejtor i Institutit të Studimeve Ballkanike, midis të tjerave ka thënë: "Ata, shqiptarët e kanë paguar me lumenjtë gjaku lirinë që po kërkojnë. Tre mijë vjet më parë kur në vareshim nëpër pemët ndër pyje, të parët e tyre, Ilirët, kishin kulturën e tyre".

Edhe i mallkuari Marksi ka patur alergji dhe urrejtje për racën tonë Iliro-Pellazge, si duket i nxitur edhe nga teologët ortodoksë rusë, grekë dhe sidomos nga serbët si Svetozar Markoviçi. Për shqiptarët, midis të tjerave, Karl Marksi ka thënë: "Arnautët (shqiptarët) janë pjesërisht të krishterë të ritit ortodoks grek dhe pjesërisht të ritit musliman turk. Ata janë shumë pak të përgatitur për t’u qytetëruar. Prirjet e tyre grabitqare duhet të detyrojnë çdo "qeveri fqinje" t’i mbajë ata nën trysni të rreptë ushtarake, përderisa përparimi industrial në vendet fqinje të mos u sigurojë punë atyre si druprerës dhe ujëmbajtës"!

Po kështu, na kanë denigruar edhe mjaft të ashtuquajtur "akademikë dhe historianë" rusë, serbe dhe greke, d.m.th. ata sllavët e stepave që jo shumë kohë më parë kacavirreshin nëpër pemët, orvaten që të na etiketojnë si veten e tyre, sllavo-serbët historinë e tyre mesjetare nuk e përmendin se u vjen turp. Jo vetëm ajo e lashta e mesjetës, por edhe e sotmja është e mbushur me krime e barbarizma çnjerëzore. Historia është gjykatësi i pamëshirshëm, pallavrat, dokrrat dhe çorbat e prishura serbo-ruso-greke, stomaku i historisë nuk i pranon, i vjell si jashtëqitje.

(Vijon) Ferid Veizaj

Njëri nga inkuizitorët më të mëdhenj të PD-së në shtyp, Armando Meta i "Shekullit" më 7 dhjetor kishte vendosur të luante rolin e zjarrfikësit e jo të zjarrvënësit. Për këtë kishte thirrur në ndihmë Aleksandër Meksin të propozonte "ngritjen e një komisioni të Urtësh që të vinte në rregull konfliktin që ka shpërthyer në PD midis Berishës dhe Pollos". Ashtu si Bardhyl Londo më parë në "Albania" edhe Meksi veprimtarinë e egër diversioniste që i kanë shpallur "të moderuarit" PD-së për ta katandisur në "Godo-parti" e cilëson vetëm "një mendim ndryshe". Ashtu si Pollo, Londo, Shehu etj. edhe Meksi zgjidhjen e sheh në hedhjen poshte të Kuvendit të gjashtë të PD-së e të forumeve që dolën prej tij dhe në nisjen e një loje të re ku grupoi i të pakënaqurve të barazohet me vetw partinë dhe t’i imponohet asaj. Meksi madje edhe teorizon se edhe në parti të tjera kështu u zgjidhkan punët me "komisione të urtësh". Meksi me këtë "hedhje guri me dorë të fshehur prapa kurrizit synon të vrasë disa zogj njëherësh.

1-Gurgulenë që ka shkatuar grupi i Pollos në PD për muaj me radhë ai do ta paraqesë si një punë kalamajsh, inatesh e kapriçiosh midis Berishës e Pollos, pra të mohojë se kemi të bëjmë me një ofensivë të egër grekofile në PD dhe në politikën shqiptare.

2- Do të krijojë përshtypjen se vet ai Aleksandër Meksi nuk është trazuar fare në këto punëra, por ka ndenjur mënjanë. Madje me siguri synon të bëhet njëri nga ata të komisionit të të urtëve në mos edhe "kryeurti" i PD-së.

3-Meksi përpiqet që të krijojë një situatë amullie që PD të mos i shkojë deri në fundin logjik punës së diversionit Pollo-Meksi. Pra, do që të riabilitohet në njëfarë mënyre linja politike grekofile që pësoi një goditje, por nuk wshtë shkatërruar në PD.

4- Meksi synon të bëjë njëfarë distancimi nga grupi Pollo që të mos pësojë po atë disfatë si ata dhe të lërë një shteg për lojëra të mëtejshme.

Nuk mund të thuhet se Meksi nuk i ka cilësitë e të "urtit". Mbase ai është "më i urti" nga "moderatorët". Veçse "urtia" e tij është tepër bizantine. Kjo nuk vjen thjesht nga fakti se punë kryesore në jetë para se të bëhej kryeministër ka pas studimin dhe restaurimin e monumenteve të arkitekturës kishtare bizantine. Meksi e do "komisionin e të urtëve" edhe për shqyrtimin e akuzave për korrupsion. Pra, ai nuk do të dalë për këto probleme as para organeve statuore të partisë, as para organeve shtetërore. Meksi vazhdon t’i rekomandojë PD-së praktika mashtruese sipas filozofisë së tij se përderisa socialistët u fshehin pisllëqet e njëri-tjetrit, pse t;i nxjerrin demokratët të tyret.

"Urtitë" bizantine si ajo që rekomandon Meksi PD-në mund të fusin në qorrsokakë edhe më të ngatërruar e më të rrezikshëm. PD ka nevojë për maksimumin e transparencës në qoftë se synon të pastrohet nga çdo zhul e çdo ndryshk dhe të nisë një jetë të re të shëndetshme.

Kur kam marrë penën të shkruaj artikujt mbi "skemën Pollo" në PD si pjesë e strategjisë së grekofilisë dhe të Greqisë për të kontrolluar edhe më fort politikën shqiptare duke hedhur Sali Berishën jashtë saj, ishta plotëisht i vetëdijshëm se po ngacmoja një fole grenxash e çerdhe gjarpërinjsh që do të tërboheshin më shumë se kurrë. Por do të ishte tradhëti ndaj një punë e përkushtimi shumëvjeçar sikur të mbaja heshtje në ato momente kur dukej qartë se as Berisha vet, as përkrahësit e tij më të afërt në forumet PD-së nuk e kishin mbledhur si duhet veten, nuk kishin qartësinë, apo ndoshta vullnetin dhe lirshmërinë politike për ta bërë atë që duhej bërë. Parashikmet dolën të gjitha. Filluan sulme nga shumë anë. Kësaj here u tërbuan grenxat përtej oqeanit, në SHBA, ku ishte dhe qendra e orkestrimit dhe e zhurmës për fushatën e elektorale të Pollos në PD. Kësaj here klani i Ekrem Bardhës ishte më i vendosur se kurrë dhe më i organizuar e mobilizuar se asnjëherë për të dërrmuar Berishën dhe për ta realizuar atë qëllimin e madh të shprehur vazhdimisht nga Ekrem Bardha që opozita në Shqipëri të jetë thjesht dekoracion për pushtetin e rivendosur të komunistëve, që PD të jetë një kone e lezetshme në oborrin e burbonëve komunistë të rikthyer në pushtet, sikurse Partia Republikane e Godos e Mediut, miqve të Ekremit. Kësaj here ndryshe nga koha kur Ekremi bridhte nëpër reparte ushtarake të Shqipërisë të nxiste pakënaqësinë e oficerëve kundër presidentit të vendit, Sali Berisha, Bardha kishte blerë edhe "Illyrinë" në Nju Jork dhe me ekipin e gazetarëve që grumbulloi e kishte bërë atë mjet propagande socialiste e grekofile.

Fillimisht për sulme u përdorën njerëz mercenarë si Pëllumb Kulla, Niko Kirko dhe gazetat e partive të lidhura në të "Djathtën e bashkuar (bastarduar) shqiptare". Por shpejt këtyre u ra vlera. Shumë më shpejt se mund të pritej u detyrua të hidhej në veprim konkret direkt vet "bosi i madh", Ekrem Bardha, por pa burrninë e njeriut që flet hapur duke i drejtuar sulmet e tij me adresë të saktë. Sipas një skeme që është përdorur edhe herë të tjera në valle u fut një gazetë tjetër, jo më "Balli i Kombit" dhe "Republika", por "Dopio Pesa (55)" e personazhit shumë të përfolur Fahri Balliu, për të cilin duhet thënë pa frikë se do t’i shkonte më mirë se gjithçka karakterizmi sipas një perifrazimi të vargjeve të Hasan Zyko Kamberit: "Kadiut po t’i rrëfesh paranë/ ters e vërtit sherianë". Edhe Balliut po t’ia ngrohësh kuletën, ters e vërtit gazetën.

Dihet se Ekrem Bardha kur i duhet të bëjë punë të zeza i ka mundësitë të ngrohë edhe kuleta, të bëjë ftesa e të presë bileta për të tërhequr njerëz në Amerikë, që t’i përpunojë e t’i vërë në shërbim. Kur kam shkuar për herë të parë në Nju Jork në shtator të vitit 1971 si anwtar delegacioni në OKB më bëri përshtypje të veçantë kur njw amerikano-shqiptar nga ata që vinin në mision na shpjegoi formulën e thjeshtë si shqiptarët atje masnin vlerën e njeriut. "Pyetjes çfarë burri është filani i përgjigjeshin" ai është kaq apo aq "dollaro-burrë". Pra, Ekrem Bardha mund ta vrasë lart me atë mendjen e tij, sepse dihet që është "shumë dollaro-burrë". Por mua dhe mjaft të tjerëve besoj kjo nuk u bën ndonjë përshtypje të madhe kur është fjala për gjëra që nuk mund të maten me dollarë, as të blihen me dollarë, kur është fjala për faqe të zeza që nuk i zbardh dot as dollari. Pasanikëve shqiptarë që punuan për Greqinë poeti Çajupi siç e kemi përmendur u ka pas lëshuar mallkimin "u palltë varri". Vargjet e Çajupit janë shumë të gjetura edhe për sot "Robëria na bën kafshë/ na turpëron varfëria/ moj e shkreta varfëri/ mjera ti për këto gjëra/ ai që s’ka nuk di/ dhe kush ka i di të tëra...njerëzit me nder e me mend/ s’qahen nga varfëria/ kur s’është nderi në vend / ç’u duhet madhëria/". Në që nuk kemi paratë e Ekrem Bardhës nuk na pëlqen të na kafshërojë "robëria greke" që Ekremi do të na e sevirë për lumturi e mirësi. Por që nga koha e Çajupit njerëzimi është emancipuar aq shumë sa edhe paratë nuk të bëjnë më të fisëm se je në sjellje shpirt e mendime, më të ditur se sa ke futur në kokë. Lufta duhet bërë për nderin. Këtu e ndjej veten një mijë here më të pasur se tregtari i makdonaldëve.

Në një rast Ekremi është mburrur se edhe Gramoz Pashko e Sali Berisha në mars të vitit 1991 udhëtimin e parë në Amerikë e kanë bërë në sajë të dollarëve e organizimeve të Ekremit. Për këtë episod kam diçka për t’i thënë edhe unë lexuesit, madje edhe Ekremit që të na e shpjegojë deri në fund këtë manevër të tij. Një ditë marsi dy miq të mij amerikano-shqiptarw që i kisha njohur qysh kur isha ambasador në OKB, të cilët kishin qenë në Shqipëri gjatë demonstratave të dhjetrit 1990 e janarit 1991 më telefonuan dhe me thanë se dikush kishte menduar në Amerikë të ftonte për një viztë punë Sali Berishën, Abdi Baletën dhe Gramoz Pashkon. Më kërkuan që unë të bisedoja më dy të tjerët dhe të ktheja përgjigje. Një mbrëmje bashkë me Berishën u drejtuam për në shtëpinë private ku bëhej lidhja telefonike. Por paraprakisht i propozova Berishës që në grup të mos bënte pjesë Gramoz Pashko, pasi unë kurrsesi nuk pranoja të isha bashkë më të në çfardo misioni në emër të lëvizjes demokratike. Në atë kohë unë isha sekretar i Forumit për të Drejtat e Njeriut, (Komiteti i sotëm i Helsinkit) i krijuar në dhjetor 1990. Berisha pranoi dhe unë e bëra këtë sugjerim përtej oqeanit. Pas dy ditësh u interesova se si po shkonte procedura. Përgjigja ishte "këtu kërkojnë patjetër që në grup të jetë Pashko". Refuzova edhe një herë. Pas tri ditësh të tjera i zoti i shtëpisë ku flisnim në telefon përsëriti kërkesën në SHBA. Përgjigja kësaj radhe ishte e vakët. Ende nuk kanë ardhur ftesat nga ata që duhej t’i dërgonin. Kaluan edhe tri ditë të tjera dhe kur po ndiqja emsionin e lajmeve në televizor mësova se atë ditë "Sali Berisha dhe Gramoz Pashko ishin nisur për një vizitë në SHBA". Megjithëse ia kam këkuar publikisht disa herë Berishë ta shpjegonte se si u rivendos lidhja dhe pse ndodhi kështu ai nuk ka kthyer përgjigje. Mos edhe kjo paska qenë punë që e kishte në dorë dhe e vërtiste sipas interesash të caktuara Ekrem Bardha ?! Derisa nuk ishte lëvduar Bardha se tërhoqi Berishën e Pashkon në Amerikë unë kam kujtuar se kishte vepruar "linja Dosti". Tani shtohet konfuzioni, aq më tepër që tre muaj më vonë, qershor 1991 u ftova edhe unë në Amerikë edhe miqtë e mij më thanë se as ata nuk kishin më dijeni se si ndodhi ndryshimi. Sidoqoftë unë në atë udhëtim mora "notë negative në provim", sepse në Departamentin e Shtetit ku u pritëm së bashku grupi nga Shqipëria dhe ai nga Kosova, i përbërë nga Rexhep Qosja, Mahmut Bakalli, Mark Krasniqi, (ishte edhe ish-kongresmeni Dioguardi) iu përmbajta tezës se çështja e Kosovës nuk ishte çështje të drejtash njeriu, por çështje nacionale e pazgjidhur. Një fakt mbetet i qartë: Bardha gjithmonë ka mbajtur lidhje të ngushta me Pashkon, grekofilia e të cilit, e trashëguar dhe personale është e njohur shumë mirë.

Bardha ka tërhequr vazhdimisht politikanë, artistë, kineastë, veprimtarë shoqatash në SHBA për hesapet e tij politike. Unë jam tepër i lumtur që nuk kam qenë në ekipin me Berishën e Pashkon në vitin 1991, sidomos po të jetë e vërtetë se udhwtimi është bërë me paratë e Bardhës, ose edhe me para të tjera, por të administruara nga Bardha. Ekremi na ka neveritur me atë tërheqjen në Amerikë të një ekipi televiziv nga Shqipëria për të xhiruar propagandë për të. Na dha një shembull të shfrytëzimit me mendësi primitive të parave të tij për kësi mburrjesh megallomane. Si duket këto praktika i ka përdorur edhe me grupe të tjera. Ndoshta kështu ka vepruar edhe në rastin e tanishëm kur "ustallesha" e Fahri Balliut, Kledi Shegani që në gazetën "Dopio Pesa (55)" ka një pozicion të lartë, paksa nën atë të drejtorit Fahri, pra kryeredaktore dhe atje në Miçigan paska meloduar edhe si "turtulleshë" e Ekrem Bardhës. Intervista e saj me Bardhën e botuar në "Dopio Pesa" në datën 11 dhjetor dëshmon se Kledi e ka dredhur e përdredhur mirë llafin për të bërë aq "zbulime" sa i është dashur Ekremit të mos thotë ato që duhet t’i thotë dhe të sulmojë aq sa të mos merret vesht qartë nëse "bosi i makdonaldëve" do apo nuk do të përfshihet në debat.

Shumë i kursyer është treguar Bardha në shpjegimin arratisjes së tij nga Shqipëria dhe atë sigurimin e shtetit sikur e paraqet si shumë naiv kur pretendon se në kohën që kishin kapur një "diversant" të tmerrshëm vwllain e Eqeremit e linin të ikte aq kollaj në Greqi. Ankimet për tradhwtinë e Fillbit vlejnë për të shpjeguar dështimin e operacioneve diversive perëndimore nën nacionalistët shqiptarë në shkallë globale, jo për të shpjeguar se kush e denoncoi vwllain e Bardhës në shtëpinë e tij në fshat ku sipas shkrimeve në Shqipëri ishte fshehur. Pavarësisht se çfarë librash ka lexuar për Fillbin është mirë të lexojë edhe një libër të shkruar nga ish shefi i CIA-s, Riçard Helms (titulli nuk më kujtohet) se ka një kapitull si dështonin këto operacione në Shqipëri, madje të na dërgojë një fotokopje që të njihen edhe lexuesit shqiptarë.

Kur ka plotësuar dëshirën e Kledit për të shpjeguar lidhjet e sotme me mëmëdheun Bardha sigurisht në plan të parë ashtu siç e do rregulli ka vënë lidhjet shpirtërore, pastaj ka përmendur veprimtaritë e tij afariste e kulturore duke u mburruar me modesti se "ka investuar shuma të konsiderueshme, po në asnjë mënyrë investimet nuk i ka bërë për fitim material". Kam buzëqeshur pak me vete kur e kam lexuar këtë mburrje, sepse investimi më i madh që di është një restorant i gatshëm në qendër të Tiranës që ka blerë badiava kur ligjin për këto punë në emër të demokracisë e bënte i adhuruari i tij Gramoz Pashko. Ka blerë dhe atë vilwn ngjitur me zyrat e Këshillit të Ministrave, Kuvendin, Presidencën, Radiotelevizionin dhe ia ka dhënë ambasadorit të Greqisë. Ajo vilë është vendi më ideal në Tiranë për të instaluar aparatura përgjimi e kontrolluar gjithçka. Kur Bardha thotë se nuk ka bërë investimin për fitim, mos është më mirë për të që vilën ta këtë blerë për t’ia dhuruar Greqisë për kësi punësh ?! Mirë pasanikët e dikurshëm shqiptarë në Evopë si Zhapat, Bankat, Averofët e të tjerë që Çajupi i mallkonte "u palltë varri" i bënë Greqisë ndërtesa në Athinë, po ç’djall kanë pasanikët si Bardha nga Amerika që përsëri i bëjnë ndërtesa dhuratë Greqisë në Tiranë. Të paktën Bardha këtë vilë ta kishte vënë në dipozicion të Ballit Kombëtar se edhe ata janë në disa zyra për faqe të zezë, pak më mirë se ne të "Rimëkëmbjes" që nuk kemi zyra fare, sepse në nuk kemi as ndonjë degë emigrantësh në Amerikë që të na dërgojë ndonjë dollar. Pse mendoni kaq shumë për grekët xhanëm ?!

Është e vërtetë se njeriu bën çfarw të dojë me paratë e veta, madje edhe me shpirtin e vet, që mund t’ia falë dreqit e t’ia shesë shejtanit, sidomos kur ka mësuar demokracinë e gjërë në Amerikë. Edhe ne e kemi marrë vesh këtu në Shqipëri fjalën e fuqishme të Berri Gollduotërit "Një person mund të bëjë çfarë të dojë me veten e vet. Ai mund të gjejë edhe një luan që t’i këpusë kokën". Edhe Bardha mund të bëjë ç’të dojë me paratë e tij me vilën e tij të blerë badiava për grekët. Me sponsorizimet e politikanëve artistëve që të mburret me ta. Por nuk mund të bëjë ç’të dojë me idealet shqiptare, më përpjekjet që kemi bërë e bëjmë për kombin vetëm se ai paska para makdonaldësh. Shumat e parave që ka Ekrem Bardha mbase i kanë krjuar një ndjenjë të tepruar madhështie dhe pret që çdo politikan i Shqipërisë të shprehet për të ashtu siç ka shkruar për shembull Teodor Laço "kaluan një darkë në një kthinë të restorantit "Piazza" të Donika Bradhës. I ati saj Ekremi njw shqiptaro-amerikan i pasur nga Kolonja, i arratisur në moshë të re kishte hyrë gjithashtu në orbitën e Verës (Grabockës) dhe e mbështeste vazhdimisht. Ekremi dhe e shoqja një çift i mrekullueshëm në marrëdhëniet e tyre zotëronin një dhunti të tillë që të bënte t’i ndjeje të afërt shpejt e shpejt". Por kur njihesh me përgjigjen që Bardha i ka dhënë pyetjes së 12 -të të Kledi Sheganit nuk të besohet se ky mund të jetë ai Ekrem që ka përshkruar Teodor Laço. Pyetja e Kledit është tejet hileqare, sepse duket ka qenë e instruktuar që të ishte në harmoni me përgjigjen që do të jepej. Në përgjigjen për pyetjen 12 që duket se ka motivuar edhe twrë intervistën Ekrem Bardha harron fare se suksesin e ka nga tregtia e mbarë që i ka ecur me makdonaldët (e çuditshme si nuk ka bërë një shitore makdonaldësh në Shqipëri nga ato që ka kjo firmë në shumë vende) dhe herë bëhet dedektiv, herë mynafik, herë censor, herë psikiatër e deri njëfarë terroristi.

Ekremi është "mospërfillës" ndaj atyre që kanë bërë shkrime qortuese për të duke i nënshkruar me pseudonime. Inatin prej qytetari të lirë të rritur në Amerikë (jo inatin prej kaurri si miku i tij Kirka) e ka me ata që janë "shkrues të sëmurë, sepse me këta "problemi është i mprehtë". Por ndërsa e përbuz anonimatin kur të tjerë shkruajnë për të, këtu bëhet për t’u përbuzuar vetë se u drejtohet gjithmonë njerëzve pa zënë emra. Kjo është cilësia më e dobët e një njeriu që do të përfshihet në replika, kur të tjerët kanë pasur ndershmërinë të firmosin me emrin e tyre të vërtetë. Pra këtu tregon se edhe në debat publik Ekremi mbetet rob i psikologjisë së kulisave, të veprimit në hije. Për t’u mbrojtur nga qortuesit e tij Bardha ka zgjedhur së pari të kapet pas bishtit të kalit të Skënderbeuut, pastaj pas emrit të Fan Nolit e të Ismail Kadaresë që nuk duron t’i qortojë kush. Pra ky është i vetmi argumnet me të cilin Bardha mendon se i ka fituar të gjitha duelet e debatet ideore e politike dhe kush nuk i bindet këtij argumenti Bardha merr vendim ta nisë për në çmendinë. Vetëm një i çmendur real mund të sajoja mençurira të tilla intelektuale.

Por para se të marrë vendimin e autoritetin e kryepsikiatrit të Amerikës, Bardha dekreton dyshimin se dikush qëndron prapa këtyre që prekin tabutë që ka rrasur në kokë Ekremi i makdonaldëve për figurat politike e historike të shqiptarëve. Sa mirë që ditka të dyshojë si një ai për të tjerët. Tani edhe në kemi të drejtë të kemi shumë e shumë dyshime për atë. Bardha pyet se ku i gjenë paret gazetat "Bota Sot" që botohet në Zvicër, Gjermani, Shkup, Nju Jork dhe "Rimëkëmbja" në Tiranë. Këto dy gazeta Bardha i paska si thotë populli "gjak të palarë", domethënë e tërbojnë atë si bezja e kuqe demin në arenat e Spanjës. Po pse si ka kujtuar deri tani Bardha se vetëm me paret e tij ose të Serbisë e të Greqisë mund të mbahen gazeta shqiptare, madje të bëhen si "Bota Sot", gazeta shqiptare më e përhapur dhe më e rëndësishme në pikwpamje profesionale e nacionaliste. Pse nuk pyet Bardha nga financohen gazeta të tilla si "Shekulli", "Koha Jonë", "Gazeta Shqiptare" e plot stacione televizive e radio që bëjnë politikë antikombëtare në Shqipëri. Pse nuk pyet Bardha po gazeta "Dopio pesë" të cilës i jep intervistën, "Albania" që është bërë tribunë e Pollos nga financohen ? Apo Bardha i di se nga finacohen dhe pajtohet që këto gazeta duhet të bëjën atë që po bëjnë, shumica punën e grekofilisë e të serbofilisë. Si mendon Bardha se atë dyshimin nga finacohen "Bota Sot" apo "Rimëkëmbja" Shiku shqiptar, spiunazhet e huaja e kanë lënë ta bëjë Bardha tani që është zemëruar se në këto gazeta bëmat e tij qortohen e nuk lavdërohen në stilin e Teodor Laços ? Meqenëse e pranon si metodë punë gjykimin mbi bazën e dyshimit të dyshojmë edhe në pak se si i ka vënë ato paratë e shumta Bardha, si iku aq lehtë nga kufiri shqiptar, ai vwllai i "diversantit" aq të rrezikshëm ? Për të fituar paratë Bradha thotë se "ka pasur edhe fatin pranë". Sipa metodës së tij kemi të drejtën të dyshojmë në çfarë forme i vajti pranë fati ? Mos është ai që është mësuar ta bëjë suksesin me para nga burime të pista dhe kujton se të gjithë kështu bëjnë ?! Për gazetën "Bota Sot" nuk është nevoja të bëj avokatin unë. Dyshimin e Bardhës e kanë bërë publik shumë më herët agjenturat serbe, greke, shqiptare. Për "Rimëkëmbjen", kur të doni ua shpjegoj me hollësi se si ka mbërritur të mbahet për 6 vite. Po a do të ketë pak burrëri Ekrem Bardha të skuqet një fije në fytyrë nga turpi kur t’ia rreshtojmë faktet, kur t’i themi se pensionistë me 30 dollarë pension në Shqipëri kanë kontribuar për këtë gazetë që përhap e mbron nacionalizmin, kurse ai pareliu i madh i Amerikës nuk ka bërë asgjë për kontribute të tilla, por përkundrazi angazhohet me sulme të tipit të agjenturave greke e serbe dhe të sigurimsave e komunistëve shqiptarë. Unë nuk besoj se do të turpërohet as atëherë përderisa nuk është turpëruar tani dhe ka bërë ato sulme e trillime më tepër injorante se perfide.

Bardha ka shpallur si rrezik kombëtar ata që shkruajnë për nacionalizmin në "Bota Sot" dhe "Rimëkëmbja" dhe ato që shkruhen për nacionalizmin në këto dy gazeta që ai me budallalëlk të pashoq thotë se janë të palexuara. Por pse shqetësohet atëherë ? Sepse ai e di të vërtetën, sidomos nga shitja e "Bota Sot" në Nju Jork, ku "Illyria" e Bardhës është eklipsuar krejt. Përderisa Bardha mendon e pohon se "Bota Sot" dhe "Rimëkëmbja" me shkrimet dhe autorët tyre u bëjnë shërbim armiqve tradicionalë të vendit, atëherë për atë armiq të vendit qenkan shaiptarët, kurse miq të vendit qenka shovinistët serbë e grekë që demaskohen fuqishëm nga këto gazeta. Bardha e identifikon kështu vetën me shovinistët serbë e grekë, me grekofilët e serbofilët shqiptarë. Prandaj sado të ketë mësuar psikiatri duke shitur makdonaldë ai paska shumë nevojë të jetë klient i psikiatrëve. Për fat të mirë në Amerikë ka psikiatër mjaft të kualifikuar. Por çmendurinë politike as ata nuk e shërojnë dot. Unë e ftoj Ekrem Bradhën të angazhojë detektivë privatë dhe të nxjerrë të vërtetën për finacimet e "Rimëkëmbjes". Pasi të bëhet kjo, vulën e tradhëtisë njëri duhet ta mbajë me shëndet.

Qëllimi Bardhës kur ka dhënë këtë intervistë është nisur të shtrojë detyrën që "Bota Sot", "Rimëkëmbja" dhe "të sëmurët" që bëjnë këto gazeta të "paralizohen deri sa të shërohen", pra deri sa të vinë në atë gjendje që mund t’i pranojë mendja e shëndoshë në trupin e shëndoshë të Bardhës. Kështu, i rrituri me demokracinë amerikane është një bolshevik stalinist i tipit më arkaik. Ku i mësoi kaq mirë Bardha praktikat e KGB-së për mbyllje në spitale psikiatrike të kundërshtarëve politikë. Mos vallë i kanë ngarkuar Ekrem Bardhës detyrën që të ngrejë spitale psikiatrike në Shqipëri për kundërshtarët e Greqisë e të Serbisë, ta Nanos e Abaz Ermenjit ? Sado që është munduar të fshehë natyrën e vërtetë dhe synimet e vërteta Ekrem Bardha del në pozicionin e një terroristi, sepse tek fjalët që lëshon ai kanë nxitje për akte likuidimi e izolimi.

Bardha ka dashur ta mbyllë provokimin e tij me fjalë nënvleftësuese. Por ai nuk mund ta hedhë kaq lehtë lumin e opinionit publik shqiptar, duke u kapur vetëm pas bishtit të kalit të Skënderbeut dhe pas dollarëve të tij. Ekrem Bardha për t’u bërë më i besueshëm ka shumë gjëra për t’u shpjeguar shqiptarëve, midis të tjerave edhe faktin se ai shfaqet në Shqipëri në prag ngjarjesh të trazuara. Edhe faktin se pse ka bredhur sa në Greqi e në Itali në kohën e rebelimit greko-komunist të vitit 1997. Bardha më në fund na ka bërë nderin se na thotë që me të na ndan tradhëtia ndaj kombit e çështjes kombëtare. Mbetet të vërtetohet para opinionit publik cili është tradhëtari. Mbetet për përcaktuar edhe më qartë se cili është psikiatri dhe cili i sëmuri psiqik kur njerwzit ndeshen në pikwpamje qëndrime për çështjen kombëtare. Le të ndihmojnë gjithë shqiptarët për t’i sqaruar këto gjëra. Kurse Bardhës i duhet kujtuar të mos shkojë më tej me mendësitë dhe projektet e tij terroriste. Dollarët që ka mos t’i vërë në shërbin për punë të tilla, sepse përndryshe do të japë provën më të pakundërshtueshme se ato dollarë nuk i ka "në sajë të punës së ndershme e të fatit".

13. 12. 1999 Abdi Baleta

Tashmë "Lagja e Re" do të quhet Lagja "Visarion Xhuvani", kryepeshkopi i parë shqiptar, elbasanasi që u burgos nga diktatura komuniste, njeriu që juridikisht kontribuoi më shumë nga ortodoksët për arritjen e një kishe shqiptare. Është kërkuar nga At Nikolla zhvarrimi i eshtrave të tij nga një fshat afër Elbasanit për në oborrin e Kishës "Shën Maria", afër varrit të Kristoforidhit. Deri tani shteti shqiptar (qeveri, pushtet lokal) nuk e quan si detyrim këtë dhe mbetet ana private për të marrë një akt të tillë. Nuk na duket çudi që ditën kur po vendosej emërtimi i lagjes së re me emrin "Visarion Xhuvani" në Elbasan, ia beh Vasil Melo, që mbledh në një klub nja dhjetë grekofonë të ardhur në Elbasan dhe u flet se si "do të luftojnë korrupsionin". Merrte pjesë edhe Sekretari i Prefekturës Arqile Basha, i cili shqipen e flet me vështirësi (për këtë nuk ka faj, e ka gjuhë të huaj).

Për kryepeshkopin e parë shqiptar duhet të turpërohemi të gjithë që vepra e tij nuk është vënë aty ku duhet dhe varri i tij është pa emër. Vlerësimi i figurave historike do të ishte i plotë në konkretizimin e gjithçkaje të mundshme për të cilën nuk është kurrë vonë.

Në Elbasan ka vite që një prift patriot lufton thuajse i vetëm për autoqefalinë e Kishës Ortodokse, përballë ushtarëve të Janullatosit, që më të zi kanë shpirtin se sa rrobën e Zotit. At Nikoll Marku, primari i Kishës "Shën Maria", Elbasan (lagja "Kala"), nuk iu përul presioneve të Patriarkanës greke as në vitin e zi 1997, kur "ushtarëve" të Janullatosit iu shtuan ordinerë të paguar prej tij. Meqenëse Janullatosi dështoi në marrjen e Kishës "Shën Maria", ai iu vu punës për marrjen e objektit-shkollë në territorin e brendshëm të Kishës. Ky objekt i ndërtuar mbi dyqind vjet përpara në oborr të Kishës me kontributin e banorëve të kalasë, administrohej po prej tyre. Afër këtij objekti gjendet varri i babait të gjuhës shqipe, Konstandin Kristoforidhit (Nelku). Këtu, më 2-8 shtator 1908, është zhvilluar Kongresi i Elbasanit, ku morën pjesë 35 delegatë të shoqërive të klubeve shqiptare dhe pati si vendim kryesor hapjen e normales së parë në Shqipëri (që u bë më 1 dhjetor 1909).

Janullatosi i hyri proceseve gjyqësore për ta ndarë shkollën nga kisha dhe për ta marrë kisha e tij me qëllim kryesor sjelljen e një dyzine murgjish që nuk do të ishin gjë tjetër, veçse agjentë grekë. Shkelja e parë që bie në sy është ndërhyrja e kishës qendrore në vetadministrimin e Kishës "Shën Maria", e cila ndalohet sipas normave kanonike. Nuk duam t’i hyjmë anës juridike të këtij problemi (që është problem më vete) por duam të themi se odiseja e këtij gjyqi maratonë vazhdon. Gjykata e Faktit, Elbasan, i ka dhënë të drejtë Janullatosit (Në Elbasan, edhe fëmijët e dinë shumën prej 5 milionë dhrahmi që mori Gjykata për vendimin që dha). Ndërkohë, gjyqtari i Apelit në Durrës arrin deri aty sa të kërcënojë At Markun me prangosje (Nuk e dimë a është në dijeni të këtij gjyqin "patriotin e madh" mërgimtar Niko Kirka ?)

Elbasan, më 8.12.1999 Kastriot Dervishi

(Vijon nga numri kaluar)

Lidhja e trinomit pansllavizëm-ortodoksizëm-komunizëm duket fare qartë edhe nga ulërimat e tërbuara si të ujqërve që çirren gjithandej, krerët e partive komuniste dhe ata eurosocialistë në Greqi, Itali, Gjermani, Francë etj., sidomos komunistët e tërbuar grekë dhe italianë të kallëpit Kosuta-Bertinoti, Umberto Bosi etj., të cilët u vunë me thonj e me dhëmbë në mbrojtje dhe ndihmë të agresionit komunisto-nazist serb.

Këta monstra të urryer ulëritën me pretekstin e vrasjes së rreth 20 serbëve nga një bombë e hedhur gabimisht pa dashje nga piloti. Po këta ujqër të tërbuar për qindra-mijë kosovarë të pafajshëm që i masakroi komunizmo-nazizmi i tërbuar serb sikurse nuk duan t’ia dinë për barbaritë që bëjnë rusët tani në Çeçeni. Po kështu veprojnë dhe ulërijnë patriarkët ortodoksë të Moskës, Athinës, Beogradit etj., socialkomunistët grekë organizojnë demonstrata e protesta antiamerikane e proserbe.

Dhe më e habitshme për të gjithë opinionin e shëndoshë demokratik ndërkombëtar është edhe qëndrimi shumë i poshtër antikombëtar i komunistëve serbo-grekofilë shqiptarë apo shqipfolës, sejmenët e merimangës së zezë-famëkeqit sigurim, të UDB-së, të KGB-së ruse, të Asfalisë greke etj., si antishqiptarë të tërbuar-inetrnacionalistë, krijojnë qeveriçka e partiçka fantazma për të përçarë UÇK-në dhe gjithë kombin shqiptar, hartojnë lista të zeza për vrasje, shpallje tradhëtarë të figurave më të nderuara të kombit. Tamam sikurse veprimet djallëzore të Titos, Stalinit dhe përbindëshit, dikatorit Enver Hoxha, i cili pa u çliruar Shqipëria, formonte qeverira nga Përmeti, Berati etj., dhe sipas listave të zeza që kishte bërë me kohë me Miladin Popoviçin e Dushan Mugoshën vrau tërë inteligjencën, nacionalistët dhe më tepër se gjysmën e popullit. Të njëjtën rrugë po ndjein edhe këta plehra shqipfolës.

Disa tellallë komunistë, jo vetëm ata rusë, kinezë, grekë. Italianë, francezë, gjermanë etj., por edhe komunistët stalinisto-enveristë shqiptarë si vllehogreku, hajduti e tradhëtari i urryer Fatos Nano, Rexhep Meidani, Neritan Ceka, Skënder Gjinushi, Paskal Milo dhe i menderosuri Kali i Trojës, njëfarë Tritan Shehu, çoç na dalin në televizor dhe na shesin mend se kosovarët mund të jetojnë bashkë me serbët po të hiqet Millosheviçi dhe të vihen gjarpërinjoviçë të tjerë, të demokratizohet egërsia serbe. Këtij kavalli i bien edhe shumë politikanë dhe diplomatë europianë. Shtrohet pyetja: Me ç’mandat dhe autorizim të të cilit komb flasin këta karagjozë-liliputë ? Kjo bashkëjetesë është provuar rreth shtatë shekuj, me lumenj gjaku.

Gjermani, zoti Stefan Shvarc, drejtor i Institutit të Studimeve Ballkanike, midis të tjerave ka thënë: "Ata, shqiptarët e kanë paguar me lumenjtë gjaku lirinë që po kërkojnë. Tre mijë vjet më parë kur në vareshim nëpër pemët ndër pyje, të parët e tyre, Ilirët, kishin kulturën e tyre".

Edhe i mallkuari Marksi ka patur alergji dhe urrejtje për racën tonë Iliro-Pellazge, si duket i nxitur edhe nga teologët ortodoksë rusë, grekë dhe sidomos nga serbët si Svetozar Markoviçi. Për shqiptarët, midis të tjerave, Karl Marksi ka thënë: "Arnautët (shqiptarët) janë pjesërisht të krishterë të ritit ortodoks grek dhe pjesërisht të ritit musliman turk. Ata janë shumë pak të përgatitur për t’u qytetëruar. Prirjet e tyre grabitqare duhet të detyrojnë çdo "qeveri fqinje" t’i mbajë ata nën trysni të rreptë ushtarake, përderisa përparimi industrial në vendet fqinje të mos u sigurojë punë atyre si druprerës dhe ujëmbajtës"!

Po kështu, na kanë denigruar edhe mjaft të ashtuquajtur "akademikë dhe historianë" rusë, serbe dhe greke, d.m.th. ata sllavët e stepave që jo shumë kohë më parë kacavirreshin nëpër pemët, orvaten që të na etiketojnë si veten e tyre, sllavo-serbët historinë e tyre mesjetare nuk e përmendin se u vjen turp. Jo vetëm ajo e lashta e mesjetës, por edhe e sotmja është e mbushur me krime e barbarizma çnjerëzore. Historia është gjykatësi i pamëshirshëm, pallavrat, dokrrat dhe çorbat e prishura serbo-ruso-greke, stomaku i historisë nuk i pranon, i vjell si jashtëqitje.

(Vijon) Ferid Veizaj

Gazeta "Zëri i Popullit" pasi rivendosi në krye të faqes së parë kaligrafinë e titullit që përdorte në kohën e Enverit bëri edhe një "modernizim" në makiazhin e saj : në krye të çdo faqeje të gazetës përveç numrit figuron edhe një titull i veçantë rubrike. Në gazetën e datës 1 dhjetor 1999, për shembull, lexohen këto tituj faqesh : "rendi dhe shteti", "qeveria e ligji", " qeveri e parti", "ligji e korrupsioni", "parti e konservatorë", "mjedis e probleme", "Kosovë e lirë" etj. Gazeta e datës 28 nëntor 1999 (e "Ditës së Flamurit") faqen e saj të dymbëdhjetë e kishte titulluar "Greqi e Shqipëri" dhe e kishte mbushur cep më cep, madje duke kapërcyer edhe në faqen vijuese, me një montazh publicistik të gazetarit të saj Frano Caka, i cili e ka cilësuar shkrimin "reportazh i shkruar gjatë turneut të 20 gazetarëve shqiptarë në Greqi", në fillim të muajit nëntor 1999.

Fryma e servilizmit ndaj organizatorëve grekë të këtij turneu duket qysh në faktin se edhe titulli i reportazhit "Atje poshtë në Ballkan..." është huazuar nga fjalët e një greku, Niko Demenxis, i cili u paska thënë gazetarëve shqiptarë: "E dini si na gjykojnë ne ballkanasve në veri të kontinentit ?... Në ato vendet atje poshtë,... thonë. Atje poshtë në Ballkan kanë armiqësira shekullore, e kanë në gjak, e kanë në natyrën e tyre, e kanë në traditë të vriten,...thonë. Një shpjegim i tillë i interpreton konfliktet tona si të papajtueshme, si të nevojshme, si një fenomen fizik, jo si rezultat i historisë". Kështu u paska predikuar një "prift i gazetarëisë greke", Demenxis, gazetarëve të rinj shqiptarë për të ngjallur tek këta mërinë ndaj atyre nordikëve që guxuakan të lëndojnë sedrat ballkanike.

Ky predikim prej "shoveni ballkanik" i grekut ndaj të vërtetave që thënkan nordikët për Ballkanin ka prekur thellë "ZP-në" e gazetarin e saj të specializuar për çështjet e diasporës shqiptare dhe probleme ndërkombëtare, Frano Cakaj, sa që "faqen greke" pikërisht më 28 nëntor e kanë nisur duke nxjerrë më në pah këto sofizma të grekut Demenxis që të bindë shqiptarët se puna më e ngutshme tani qenka të shtrëngojnë radhët me grekërit e ballkanasit e tjerë kundër nordikëve që po ua marrin erzin dhe t’i tregojnë botës se ç’do të thotë "ballkanas të bashkuar" grusht rreth helenizmit.

(Parantezë e parë: Me sa del nga "faqja greke" e "ZP" tani e tutje u dashka t’ua vemë mirë veshin grekërve se nuk qenka më ata që na shurdhonin se donin të na merrnin për dorë si fëmijë kopshti që të na çonin në Evropë, por qenkan bërë inatçorë që duan të na ndërsejnë kundër Evropës, madje deri kundër më të qetëve të kontinentit, nordikëve.

Deri tani edhe grekët, edhe grekofilët e Shqipërisë, sidomos politikanët e PASOK-ut dhe të PS të Shqipërisë, na kanë shurdhuruar me britmat e tyre se "Greqia është porta e vetme e natyrshme" për ta futur Shqipërinë në Evropë. Këtë mashtrim e përdor edhe e djathta greke. Para dy muajsh greku që përfaqësoi Demokreacinë e Re në kuvendin e Partisë Demokratike të Shqipërisë, mbasi korri me demagogjinë e tij duartrokitjet e sallës së delegatëve, në bisedat private provokonte rëndë funksionarët e PD-së duke u thënë se "Greqia mbetej porta e Shqipërisë për në Evropë, se PD duhej të ruhej nga qëllimet imperialiste të shtetit e partive politike të Italisë". Pa pikë trurpi politikani grek mashtronte delegatët me fjalë të bukura dhe provokonte funksionarët e PD-së më fjalë shumë të idhta.

Kurse Frano Caka në "faqen greke" na e kthen avazin ndryshe: grekët kërkojnë që Ballkani për "sedër të lënduar" t’i tregojë karshillëk Evropës. Me sa shihet xhelozia që kanë pasur grekët sa herë Shqipëria bënte ndonjë hap për t’u lidhur me Evropën e pjesë të tjera të botës jashtë kanaleve greke po merr përmasa edhe më të mëdha tani që ngjarjet e Kosovës e vunë faktorin shqiptar më mirë të fokusin e vëmendjes së politikës euroatllantike. Grekët tani do të bëjnë edhe më shumë përpjekje të nxisin "prirjet për vetizolim" të politikës zyrtare e politikave partiake në Shqipëri.

Dikur grekët bënin si të tërbuar për të ngritur tërë grekofilinë shqiptare kundër hyrjes së Shqipërisë në Konferencën e vendeve Islamike. Tani e nxisin këtë grekofili që t’i lëpihet Konferencës së vendeve Islamike me qëllim që të mos përparojnë sa duhet lidhjet e Shqipërisë me SHBA. Dikur grekët nuk donin që Shqipëria të ishte në organizmin rajonal të bashkëpunimit midis vendeve të Detit të Zi. Një deputet grek në qershor të vitit 1993 gjatë mbledhjes së parlamentarëve të Detit të Zi në Stamboll, bënte si i tërbuar të më mbushte mendjen se Evropa nuk i sheh me sy të mirë organizma të tillë rajonalë, se Greqia dhe Shqipëria nuk duhet të zemërojnë Evropën dhe duhet të interesohen vetëm për bashkimin evropian. Nuk ishte vështirë për t’i treguar këtij deputeti se ato që thoshte ishin gjepura që Greqia i përhapte nga inati që nismëtare e organizimit të bashkëpunimit të vendeve të Detit të Zi ishte Turqia.

Mirëpo tani reportazhi i Frano Cakës na zbulon se grekët e kanë përqëndruar vemendjen për t’i bërë shqiptarët të hedhin sytë vetëm nga "shtrëngimi i radhëve si ballkanas", pra të neglizhojnë integrimin evropian, sepse grekët paskan mbërritur në një pikë që nuk durojnë dot më "racizmin nordik" ndaj ballkanasve. Kjo tregon se çfarwdo që të ndodhë politika greke mbetet e gozhduar në formulën e vjetër e të dështuar "Ballkani i ballkanasve" me të cilën pëpiqen prej një shekulli e gjysëm grekët e serbët të vendosin hegjemonizmin e tyre ortodoks greko-sllav në Ballkan. Këtë formulë tani as grekët, as grekofilët e Shqipërisë nuk po e trumbetojnë me bujë si disa vite më parë, por punojnë për të duke u maskuar me fjalë prapa projektit evropian për "Paktin e Stabilitetit në Evropën Juglindore".

Fatos Nano përpiqet të bëhet flamurtar i kësaj ideje në Shqipëri. Ai synon të dalë në krye të një komisioni parlamentar për "Paktin e Stabilitetit" në Ballkan me qëllim që të jetë një kryeministër mbi kryeministrin Meta nën pretekstin se tërë politika e shtetit shqiptar, brenda e jashtë vendit, duhet të ecë vetëm në binarët e "Paktit të Stabilitetit". Kështu po bëhen përpjekje që të krijohet një psikozë publike dhe një valë politike e "panballkanizmit" si maskë e mbulimit të ambicieve hegjemoniste të panhelenizmit, pansllavizmit dhe paortodoksizmit në Ballkan. Qysh tani këtij "panballkanizmi" grekët duan t’i japin tonet e një eurofobie, pas amerikanofobisë që i ka kapluar për vete. Këtë kanë dashur t‘ua injektojnë edhe gazetarëve shqiptarë në turneun e Greqisë).

Prandaj grekët e grekofilët shqiptarë përpiqen të zbulojnë dhe të reklamojnë "lidhjet e vjetra" midis shqiptarëve dhe grekëve. Nga reportazhi i Cakës kuptohet që grekët do të bëjnë edhe më shumë përpjekje në tw ardhmen që të vënë në dukje ato veprime të politikanëve shqiptarë të të kaluarës e të sotmes që i kanë shërbyer Greqisë, që i lidhin Shqipërinë e shqiptarët pas politikës greke. Grekët do të shtojnë përpjekjet që të monopolizojnë çdo veprimtari politike, ekonomike, kulturore, shkencore, propagandistike në Shqipëri, sidomos aspektet ndërkombëtare të këtyre veprimtarive. Politikën e jashtme shtetwrore të Shqipërisë ata tashmë nëpërmjet diplomacisë së Milos e kanë kthyer në veprimtari të brendshme të shtetit grek. Grekët kanë ndikim të fuqishëm në shumicën e partive e organizmave të tjerë politiko-shoqëror në Shqipëri, pa përmendur këtu kthetrat që kanë hedhur mbi Kishën Ortodokse Auftoqefalë Shqiptare. "Faqja greke" e paraqitur nga Caka në "ZP" është dëshmia më e freskët dhe më e qartë se si po punojnë e do të punojnë grekët që "pushteti i katërt" në Shqipëri, propaganda të bëhet shtojcë e thjeshtë e propagandës greke.

Pikërisht me këtë synim janë thirrur në Greqi jo për turne, por për stazh përpunimi gazetarët e rinj shqiptar, midis të cilëve duket Caka e ka parë veten si brigadier. Greqia kohët e fundit ka filluar të bëhet më "hovarda" për të tërhequr sa më shumë shqiptarë të profesioneve që kanë të bëjnë direkt me formimin opinionit publik për "vizita e stazhe punë". Grekët thonë se kërkojnë të marrin më shumë studentë nga Shqiëria, më shumë arsimtarë për përvojë, deri edhe më shumë të sëmurë për të kuruar. Në kuadër të këtyre dëshirave e synimeve greke u është mundësuar edhe 20 gazetarëve nga Shqipëria që të shijojnë kushtet e mira në hotelin "Esperia Palace", për të cilat shkruan gjithë kënaqësi Frano Caka, ku këta gazetarë sikurse del nga reportazhi i qenkan nënshtruar një procesi intensiv përpunimi jo vetëm nga gazetarë, por edhe nga specialistë të tjerë të politikës së Greqisë. Synimi duket qartë që ka qenë t’u ngulisnin shqiptarëve sa më shumë e sa më shpejt "panballkanizmin" që do t’i tregojë dhëmbët "racizmit nordik".

Në këtë proces përpunimi të shqiptarëve na qenkan angazhuar deri "të huaj" që banonin në të njëjtin hotel. Reportazhi i Cakës fillon pikërisht me një episod nga kontaktet me "të huajt" e hotelit. Dushin e parë të ftohtë grek gazetarëve shqiptarë qenka munduar t’ua japë në një "bisedë të rastit" një amerikane nga Kalifornia "me origjinë helene që nuk dinte as greqisht". Por kjo "helene Amerike" ka ditur shumë mirë t’i qortojë si ëmbël shqiptarët "ah ju jeni miqtë e Klintonit". Caka duket i gëzuar kur e përshkruan këtë episod dhe zbulimin që ka bërë "amerikanja helene" për shqiptarët. Por të dëgjosh fjalë të tilla në Athinë do të thotë më shumë të qortohesh, sidomos kur këto i dëgjon pak pasi grekët i vunë zjarrin kryeqytetit të tyre vetëm nga inati se u kishte vajtur si për sfidë Klintoni për vizitë, madje pas një qëndrimi mjaft të gjatë e të sukseshëm në Turqi, që u pasua nga vizita historike e presidentit amerikan në Kosovë.

(Paranteza e dytë: Kur Caka flet për këtë kalifornianen thotë se ishte me origjinë helene. Në përgjithësi Caka në vend të cilësorit "grek" përdor "helen". Me këtë sikur na i ngatërron pak përfytyrimet historike që kemi krijuar. Amerikën Kolombi e zbuloi të paktën 1500 vite pasi historia e helenëve kishte marrë fund. Deri tani dimë që në SHBA kanë vajtur si emigrantë grekë e jo helenë. Dimë se lidhjet midis helenëve grekëve, përfshi edhe lidhjet gjuhësore janë këputur me kohë. Vëzhguesi i hollë i problemeve të Ballkanit, veçanërisht të Greqisë, gazetari amerikan Robert D. Kapllan, në librin "Fantazmat e Ballkanit" ("The Balkan Ghosts") shkruar në vitin 1990 e botuar në vitin 1994 në faqen 241 sqaron "raca e sotme greke ka dalë si përzierje e grekëve, turqëve, shqiptarëve, vllehëve, sllavëve të ndryshëm dhe të tjerëve, të cilët kanë emigruar drejt jugut dhe ujrave të ngohta atje ku është pika e fundit e gadishullit ballkanik. Fakti që pak minoritete të dallueshme kanë mbijetuar dëshmon për forcën asimiluese e thithëse të kulturës greke. Fshatarët e Sulit në Greqinë perëndimore , p.sh. dhe ishullorët e Specias e të Hidras në fillim ishin nga soji i pastër shqiptar". Kapllan ka cituar edhe përkëthyesin e poezisë moderne greke, Filip Sherrar që ka thënë se "Greqia e trashëgimisë dhe e romantizmit filohelen ka marrë fund". Kaplan përmend edhe një fakt tjetër domethënës, kur një anwtar i udhëheqjes së Nea Demokracisë, Sotiris Papapulitis pasi e ka ururua në një restorant me fjalët "mirëse erdhe në Orient" më zë të lartë që ta dëgjonin të gjithë është shprehur "Unë e urrej termin "grek". Është një bastardim i fjalës turke që përdoret për qen ose skllav. Më quaj helen, Më quaj madje rom. Por mos më quaj grek".

Pak si me vonesë e kanë mbledhur mendjen grekët që këtë kërkesë të Papapulitisit në një restorant të Athinës ta bëjnë kërkëse zyrtare kryesore që diplomatike deri në konferenca si ajo e e nivelit të lartë të OSBE në Stamboll, duke kërkuar që të mos përdoret më termi emërtues "Greqi", por vetëm "Republikë helenike". Caka duket i është konformuar mirë kësaj kërkese "helene", që synon që edhe nëpëmjet ndryshimeve terminologjike të përdorura historikisht të imponohen ambiciet e politikës greke për panhelenizëm në Ballkan. Do ta kemi vështirë, edhe sikur të kemi dëshirë të mos ua prishim qejfn grekëve, që të heqim nga përdorimi termat Greqi, grek, grekofili, greqizëm, grekomani, i greqizuar. Është i vështirë zwvendësimi i këtyre termave jo vetëm se jemi mësuar me përdorimin e tyre, por se ato nuk mund të zwvendësohen me terma më rrënjën "helen" për arsyet që i shpjegon në librin e tij Robert D. Kapllan. Të paktën ne shqiptarëve grekët nuk duhet të na e marrin për keq që kur ata të thotë helen ne të themi grek, sepse edhe ne jemi shumë liberalë ndaj të tjërve që na quajnë "Albani, albanë" e jo siç e thërrasim ne veten "Shqipëri, shqiptarë").

Pas përshkrimit shkarazi të episodit me "helenen e Amerikës" Caka është hedhur tek ideja që ka më për zemër "Në Ballkan "muret" po bien". Këtë pjesë të reportazhit e nis duke përmendur qendrën e madhe të konferencave në Athinë, të quajtur "Zapion" sipas mbiemrit të vëllezërve Zhapa, shqiptarë të pasur nga Tepelena që kanë ndërtuar këtë qendër e shumë institucione të tjëra për Greqinë.

(Parantëzë e tretë; Për pasanikët shqiptarë që ia lanë pasurinë Greqisë, si Zhapat e Tepelenës e të tjerë poeti Anton Zako Çajupi, nga Zagoria e Gjirokastrës, ka pas vargëzuar mallkimin se "po nuk deshën Shqipërinë u palltë varri". Është "pallje e varrit" kur greqizma përpunon gazetarët shqiptarë në qendrën "Zapion". Përveç Zhapave nga Tepelena kanë qenë edhe Ali Pashai, "Luanai i Janinës", që i krijoi avantzhe të mëdha Greqisë për pavarësim. Nën sundimin e tij në Janinë dhe jo në Athinë u ngjiz gjuha e kultura e grekëve të sotën. Nga zemërimi i suliotëve me Aliun , luftëtarë si Xhavellat e Boçarët u vunë më me përkushtim në shërbim të luftës greke. Mjeku grek i Aliut, Koleti, u bë kryeministër i Greqisë dhe nusja e re e Pashait, Vasiliqia, e ka bërë punë e vet në favor të grekëve. Edhe filogreku anglez, poeti Bajron tek Aliu gjente rehatinë e vet.. Nga Tepelena ishte dhe Kristaq Zografi, renegati që masakroi shqiptarët e shpalli autonominë e Vori Epirit për llogari të Greqisë në vitin1914. Nga Tepelena, madje nga fshati më i maskruar prej grekëve, Hormova, është Skënder Gjinushi që bashkë me tepelenas si Gramoz Ruçi, e me politikanë si Godo, Imami, Ceka e të tjerë i shërbyem mirë rebelimit që organizoi Greqia në vitin 1997 për të shkatërruar shtetin shqiptar dhe djegur Shqipërinë.)

Atje në qendrën e konferencave "Zapion" në Athinë Frano Caka është mahnitur nga mrekullia që kanë bërë Zhapat e Tepelenës dhe në reportazh jep konkluizionin e madh : " në shqiptarët përpiqemi të gjejmë sa më shumë lidhje me grekët dhe ato janë vërtetë aq të shumta sa që lista nuk do të mbaronte kurrë. Jemi mijëra vjet pranë njëri tjetrit". Caka mund të mrekullohet nga kjo, por askush nuk e ka vënë të flasë në emër të gjithë shqiptarëve. Grekofilët përpiqen të gjejnë ato lidhje që përmend Caka. Të tjerët nuk mund të harrojnë ato që kanë thënë më parë poetë e këngëtarë shqiptarë "qysh se kemi dreqin kojshi"...

Nga reportazhi që ka botuar në "ZP", duket se Frano Caka këngët e sirenave greke gjatë turneut të Athinë i ka dëgjuar si Odiseu pa i mbyllur veshët me dyllë, por edhe pa u lidhur pas direkut të anijes më të cilën vinte vërdallë nëpër detra. Edhe gazetarëve të rinj nuk ka pasur njeri t’ua mbyllte veshët që të mos i dëgjonin këto këngë. Nuk dimë ende se deri ku mund të ketë shkuar ndikimi i këngëve të sirenave të propagandës së Athinës. Dimë vetëm që ndërsa Caka zgjidhte ditën e festës kombëtare të shqiptarëve për të treguar në "faqen greke" të gazetës kënaqësitë e tij për këngët e sirenave, policia greke ndërmerrte nëpër rrugët e Athinës gjuetinë e madhe të shtrigave kundër mërgimtarëve shqiptarë dhe përlante përsëri "Fshesën" për të dëbuar shqiptarët nga Greqia, duke treguar një racizëm e ksenofobi ekstreme ndaj shqiptarëve. Me siguri instruktorët grekë të gazetarëve shqiptarë në "Asperia Palace" dhe qendrën "Zapion" të Athinës nuk kanë thënë asnjë fjalë për mësimet që duhet të nxjerrin shqiptarët nga ky racizëm i grekëve ndaj tyre. Me siguri asnjë gazetari nuk i ka vajtur mendja ta pyesë atë grekun që kërkonte "front të përbashkët ballkanik kundër nordikëve", se si duhet vepruar që racizmi antishqiptar i grekëve të mos e turpërojë më tej Ballkanin.

(Parantezë e katërt: Në datën 10 korrik 1999 gazeta "Shekulli" ka botuar një intervistë me Paskal Milon nën titullin "Milo: S’do të ketë më "fshesë" greke". Milo ka thënë "nisur nga ajo që ka ndodhur ditët e fundit unë në emër të qeverisë shqiptare shpreha shqetësimin e thellë për keqtrajtimin që u është bërë shqiptarëve dhe dhunimin e të drejtave të tyre, jo vetëm si emigrantë ekonomikë, por njëkohësisht edhe në planin e të drejtave të njeriut... tek bashkëbiseduesit grekë gjeta mirëkuptim për mënyrën se si u ngrit shqetësimi i qeverisë shqiptare". Kjo do të thotë se qeveritarët shqiptarë mëgjithë grekofilinë e tyre e pohojnë edhe vetë se Greqia shkel të drejtat e njeriut të shqiptarëve. Përderisa grekët kanë qenë të kënaqur me mënyrën si e ka ngritur Milo çështjen do të thotë që Milo e ka ngritur atë sipas oreksit e porosive greke. Milo duhet të ketë kërkuar që të vazhdojnë këto shkelje meqenëse Greqia edhe pse i ka dhënë premtim Milos se "Fshesa" nuk do të përdoret më ajo vazhdon edhe më e hekurt se më parë. Në intervistën e tij Milo më shuëm ka pas për qëllim që të mbronte qeverinë greke, sepse është shprehur se veprimet kundër shqiptarëve "në princip nuk kanë të bëjnë asgjë me politikën zyrtare të qeverisë greke". Prandaj Milo nuk lëviz nga posti i ministrit të Jashtëm të qeverive socialiste të Shqipërisë, sepse grekët e kanë shërbëtorin më të devotshëm dhe më të përshtatshëm për të bërë "politikë shqiptare" si e do Greqia. Ja dhe një "lidhje shqiptaro-greke" nga ato ta panumërtat që kërkon të rreshtojë Caka).

Frano e "ka bërë zemrën gur" dhe në reportazhin e tij e njofton lexuesin për një lektor grek "që flet vetëm për Kosovën, për Shqipërinë e 97-tës në një kënd jo fort të këndshëm, por duke bërë krahasime me Ruandën". Kjo pakënaqësi e shprehur me shumë përvujtuni ndaj qëndrimeve të poshtra të grekut e ka penguar Cakën ta shpjegojë si duhet atë reagimin e dy gazetareve të reja, Suela Mustës të Tele Norbës Shqiptare dhe të Ornela Begës të TV Klan, që sipas dëshmisë së vetë Franos e paskan kërkuar mikrofonin të polemizonin me grekun arrogant. Frano në reportazh nuk sqaron nëse Suelës e Ornelës iu dha apo jo kjo mundësi, çfarë kanë thënë ato e si i pritën grekët fjalët e tyre, as se çfarë qëndrimi mbajtën pjesëtarët e tjerë të grupit shqiptar, sidomos ata të gjinisë mashkullore si Frano. Kur greku ka krahasuar Shqipërinë me Ruandën gazetarët shqiptarë kanë pasur rastin më të mirë t’i kërkonin Niko Demenxis-it që së pari të zhdukte ndjenjat përçmuese greke ndaj një populli fqinj ballkanik dhe pastaj të kujdesej për të krijuar "frontin ballkanas" për hakmarrje primitive greke kundër nordikëve që kanë thënë vetëm të vërteta. Por Frano duket se edhe kur ka ndodhur ky incident ka qenë i preokupuar si të gjejë formulat për ta bërw sa më të pafajshme ksenofobinë greke ndaj shqiptarëve.

Në mënyrë shumë fyese për qëndrimin e Suelës e të Ornelës dhe me përkëdheli për gafat e grekut Frano shkruan në "faqen e zezë greke" të "ZP"-së "Mbase është xhelozi kombesh, sepse lidhjet e grekëve me serbët na duken jo shumë të natyrshme". Nuk e marrim vesh mirë nëse për djallëzi apo paaftësi në të shprehur Frano nuk e sqaron se cilën palë akuzon që ka vepruar për "xhelozi kombesh": grekun që nuk duruaka dot që shqiptarët e Shqipërisë e të Kosovës të kenë lidhjet më të natyrshme midis tyre apo Suelën e Ornelën që kanë reaguar më shumë se sa lejon mendja e Franos, sepse i ka ngacmuar "xhelozia kombëtare" shqiptare ?! Kur thotë se "lidhjet e grekëve me serbët nuk janë edhe aq të natyrshme" bëhet më e besueshme se ai më shumë inatin e ka pasur me gazetaret shqiptare që për xhelozi kombëtare kanë tentuar të prishin mirëkuptimin e madh dhe nuk kuptojnë se edhe kur grekët përkrahin serbët ata përsëri më për zemër kanë shqiptarët.

Është një grekoservilizëm shumë i pështirë të përpiqesh të justifikosh poshtërsitë e një greku që para shqiptarëve të ftuar guxon e tallet me kombin e tyre. Por Frano mbetet i vendosur në zbatimin e mësimit grek se shqiptarët duhet të kërkojnë vetëm atë që i ndan midis tyre dhe atë që i bashkon një pjesë me grekërit, një pjesë me sllavët. Frano dhe të tjerë si ai kërkojë që në evidentohen vetëm historira si ato të Ali Pashë Tepelenës, Xhavellave, Boçarëve, Zhpapave, Bankave, Averofëve, Zografëve, Pitulëve, Nanove, Zervasve, Spiromilove, Milove, Gjinushëve, Ruçëve, Godove, Imamëve, Melove, Çupëve, Cekave e të tjerëve që me Greqinë vetëm "shembin mure" e ndërtojnë llagëme të përbashkëta.

(Paranteza e pestë: Teza mashtruese se grekët nuk mund të kenë lidhje aq të natyrshme me serbët, që le të nënkuptohet se sido që serbë e grekë kanë punuar bashkë kundër shqiptarëve përsëri grekët shqiptarët e i duan më shumë, nuk dëgjohet për herë të parë. Në forma të ndryshme ajo është paraqitur edhe si tezë politike edhe si tezë propagandistike shumë më herët. Qysh në kohën e Rilindjes, kur atdhetarët kanë menduar si të shpëtonte kombi pas shembjes së Perandorisë Osmane ka pas iluzione edhe nga figura të shquara për një lloj shteti të përbashkët shqiptaro-grek. Qysh në shekullin e kaluar në Shqipërinë e jugut prijës popullorë bënin kryengritje për hir të bashkëpunimit shqiptaro-grek kur i intersonte Athinës. Personalitete të shquara të Rilindjes si Sami Frashëri apo Filip Shiroka me kohë kanë shprehur shqetësim nga iluzionet që mund të krijonin shqiptarët për marrëdhëniet e tyre me grekët.

Në vitin 1944 janë bërë deri bisedime në Selanik lidhur me projektin e krijimit të një shteti shqiptaro-grek. Sipas dëshmive të një oficeri grek që kishte marrë kontaktet me Dhimitër Fallon (nëpërmjet gazetarit Aleksandër Orollogai) propozimet kanë qenë nga pala shqiptare. Nga letra e Mitat Frashërit (që ishte në favor të këtij projekti) dërguar Dhimtër Fallos përmenden edhe përfaqësues të tjerë forcash politike shqiptare të kohës, të interesuar për këto bisedime. Historianë shqiptarë që përpiqen ta cilësojnë si veprim nacionalist edhe këtë episod nga jeta politike e Mitat Frashërit kapen pikërisht pas idesë se para rrezikut sllavo-komunist ishte me vend që shqiptarët të mbështeteshin tek grekët. Pra, pak a shumë mendësia që shfaq Caka se "grekët mund të bëhen për shqiptarët më të mirët se sllavët është përpunuar edhe në krahun jo komunist të politikës shqiptare". Kurse grekët, edhe në kushtet kur Greqia ishte e pushtuar, kanë hedhur poshtë çdo shpresë për iluzione të tilla. Qeveria e Cuderu në Londër punonte që aleatët të mos njihnin Mbretin Zog si përfaqësues të Shqipërisë në mërgim si palë aleate. Qeveria e Metaksait edhe kur futi ushtritë në toka shqiptare për të luftuar Italinë shpalli se po çlironte tokat greke për t’ia aneksuar Greqisë. Pas Luftës së Dytë Botërore ishte pikërisht politika e diplomacia e Greqisë që i nxirrnin telashet më të mëdha shtetit shqiptar duke kërkuar coptimine tij, duke e penguar atë në konferencat ndërkombëtare e deri në pranimin në OKB.

Janë komunistët shqiptarë që pas ardhjes së PASOK-ut në pushtet në Greqi zgjodhën formulën "më mirë me Greqinë se me ndokënd tjetër". Kjo rrymë politike inkurajoi prishjen me Kinën në vitet 1970, shembi "muret ndarës", duke përfshirë edhe klonin kufirtar që u zhduk brenda natës së viti të ri 1991, në fillimet e lëvizjes antidiktatoriale në Shqipëri e më pas. Në korrik të vitit 1993 në gazetën "Shqip" (ramiziane) në Tiranë botohej një intervistë ekskluzive me ish ministrin e Jashtëm të Gjermanisë, Hans Ditrih Gensher, nga e cila nxirrej në pah ideja që i atribuohej Gensherit "është e vërtetë se ortodoksizmi grek dhe ai serb janë një fe. Sidoqoftë unë mendoj se Greqia nuk do ta zgjasë shumë lojën me Serbinë". Zhvillimet e ngjarjeve qysh atëherë dhe sidomos qëndrimet thellësisht antishqiptare e proserbe të Greqisë lidhur me ngjarjet në Kosovë e kanë hedhur poshtë plotësisht një mashtrim apo iluzion të tillë. Megjthatë Frano Caka e "ZP" përpiqen ta mbajnë gjallë këtë tezë dhe e përdorin për të qorrollepsur shqiptarët e ulur zemërimine tyre të ligjshëm për bashkëpunimin e Greqisë me Serbinë kundër kombit shqiptar).

Suela, Ornela e të tjerë që kanë qenë në atë "turneun përpunues" në Greqi dhe që e kanë ndjerë peshën e presioneve greke mbi ndjenjat e tyre do të bënin mirë që të trajtonin çëshjet më çiltër e më qartë se sa janë përpjekur grekët që të bindin gazetarët shqiptarë që të mashtrojnë shqiptarët se "lidhjet greko-serbe nuk janë shumë të natyrshme". Këto lidhje janë aq të natyrshme sa ka 200 vite që veç forcohen, madje për hir të këtyre lidhjeve Greqia sfidon NATO-n, Amerikën dhe Perëndimin që i kanë shpëtuar dhe i kanë rehatuar grekët. Pjestarëve të grupit u takon të shpjegojnë më mirë edhe ato që përmend Caka për të qetësuar lexuesit se pas incidentit para gazetarëve shqiptarë dolën lektorë të tjerë grekë "më të vëmendshëm e fare të sinqertë që shpreheshin "Edhe ne (grekët) jemi në Ballkan. Edhe këtu përdoret shprehja "të shkojmë në Evropë. Edhe ne kemi shumë për të bërë". Pikërisht në këtë funksion të qetësimit të shqiptarëve pasi i provokuan rëndë kanë dalë edhe fjalëte Niko Demenxis-it që i përmendëm në fillim dhe ankimet e tij se kur studionte në Skandinavi ka provuar mbi trup "racizmin" e skandinavëve.

Dikush tjetër "nga të kujdesshmit dhe fare të sinqertët" që përmend Caka, u ka bërë një tjetër tallje gazetarëve shqiptarë duke u thënë se Greqia me Turqinë u nagtërruan kot sepse një i çmendur vajti ngriti flamurin në një ishull që është shkëmb i shkretë dhe mjaftoi një tërmet që grekëte turqit tëpajtoheshin. Aluzioni ka qenë që nuk duhet të ngatërroheni për Kosovën me serbët. Kurse vetë grekët do të kërcenin përpjetë sikur dikush t’u thoshte se ata prishin gjithë mundësitë për marrëdhënie të mira me Shqipërinë duke komplotuar kundër saj për të aneksuar "Vorio-Epirin" dhe duke mohuar të drejtate çamëve.

Ndonëse Caka i ka mjegulluar shumë rrëfimet për trajtimin e çështjes së Kosovës në mësimet që u janë dhënw gazetarëve shqiptarë në Athinë përsëri e ka zbuluar thelbin armiqësor e provokues të referuesve grekë kur thotë "kur thekson se një studiues shtroi çështjen e paqartësisë nëse "ishte apo nuk ishte genocid, ishte apo nuk ishte spastrim etnik" ajo që bënë serbët në Kosovë. Po kështu aie ka përmendur se greku Tasos, ish student në Universitetin e Prishtinës ka këmbëngulur shumë t’u mbushte mendjen gazetarëve shqiptarë se problemi i Kosovës mund të ishte zgjidhur në rrugë parlamentare (siç kanë thënë gjithnjë edhe grekofilët e politikës shqiptare). Caka jep edhe një detaj interesant kur thotë se arriti një moment kur të dyja palët ranë në heshtje dhe iu desh koordinatorit Mihalis Micos që për të kapërcyer këtë moment të ndërhynte me shprehje tipike të modestisë revolucionare që kemi pas dëgjuar nga kinezët "kemi kaq shumë për të biseduar e mësuar nga njëri-tjetri.Takimet thyejnë heshtjen shembin muret, rrëzojnë paragjykimet". Pra ka qenë një moment kur leksionete megallomanisë grekë i paskan neveritur shumë gazetarët nga Shqipëria. Por sado të përdorin dinakëri zbutëse grekët nuk e frenojnë dot cinizmin e megallomaninë ndaj shqiptarëve. Një frek tjetër i ka fyer duke e justifikuar kundërshtimin e Greqisw ndaj bombardimeve të NATO-s në Serbi, e mburrjen e çuditshme "mos harroni se vetëm 12 vite kemi që hoqwm ligjin absurd të luftës midis Greqisë e Shqipërisë...". Nëse greku e ka përdorur fjalën absurd për këtë ligj të paktën paska arritur të mësojë diçka me dobi për vete. Kurse gazetarët shqiptarë i ka mashtruar sepse ky ligj nuk është hequr. Këtë e ka konfirmuar me shkrim Ministria e Jashtme e Greqisë, por Paskal Milo e mban të fshehur këtë gjë. Këtë mashtrim grek e kanë konfirmuar edhe zyra avokatore në Greqi të cilat për veprimet në çështje pasurore veprojnë sipas ligjit të miratuar nga Mataksai par 60 vitesh, dhe Ministria e Jashtëme greke i ka udhëzuar të veprojnë kështu. Nuk mund të themi sa kanë ditur e sa dinë për këto punë gazetarët që vajtën të stërviten në Greqi.

Pas përshkrimit të vendeve të bukura e të shtrenjta ku grekët kanë gostuture dëfryet gazetarët Caka paraaqet edhe "tri surpriza lamtumire". Nxit zilinë e lexuesve për mrekullitë që ka përjetuar në retorantin e shtrenjtë "Memories" ku përveç artistëve grekë paska bërë pak aheng edhe gazetarët shqiptarë. Pastaj flet për surpizën që i priste në Naplion, 200 km në jug të Athinës, përballë Egjiptit, ku grekët u kanë shpjeguar luftrat bërë në kodrën e Arvanitjasë midis grekëve e osmanëve. Surpiza greke kanë qenë fjalët "Luftohej për pavarësinë e Greqisë. Mjaft shqiptarë hynë në historinë greke si luftëtarë të shkëlqyer. Por një grup i vogël kaluan në anën e turqve me rrogë. Në tërheqje vetw turqit i vranë dhe i hodhën nga kodra në det". Nënkuptimet janë të qarta. Shqiptarët fitojnë e nderohej vetëm kur vihen në shërbim të grekëve. Vetëm grekët respektojnë shqiptarët, siç kanë bërë duke e quajtur "kodra e shqiptarëve" qtë vend për hir të viktimave shqipare të shkaktuar nga turqit. Kërkesa greke ngaj gazetarëve ka qenë e qartë "bëhuni edhe ju bashkëluftëtarë me grekët që të jeni të fituar e të nderuar". Mëkat që Caka apo ndonjë tjetër nuk u ka bërë një "surprizë lamtumire" grekëve duke i pyetur majë asaj Kodre të Arvanitjasë dhe para derës së Kollokotronit se përse grekët e vranë arvanitasin Kollokiotroni (mbiemrin e vërtetë e kishte shqip Bythguri) heroin e pavarësisë sw Greqisë pas fitores ? (që të mos bëhej një arvanitas udhëheqës kryesor në shtetin grek. Ky ishte çnderim më i madh që u bëhej luftëtarëve arvanitas që i shërbyen aq shumë Greqisë.

Por si duket Caka e ka pas gjithnjë mendjen tek ato surprizat e treta "që janë kudo nëpër Greqi, edhe lidhjet, urat, edhe muret si kudo në Ballkan". Në këtë rast Caka e thotë "surpizën" e vet: "muret të rrëzohen". Po si të qëndrojnë atëherë urat e lidhjet pa mure. Caka nuk e shpjegin këtë gjë, sepse ende nuk e ka shpjeguar Fatos Nano i cili ka vite që bën thirrje për të ndërtuar "shtëpinë tonë të përbashkët ballkanike, duke shembur të gjithë muret ekzistuese". .Megjithë mësimet që ka marrë në Greqi as Caka nuk na sjell ndonjë projekt se si mund të "ngrihet kjo bina krejt në hava". Megjithatë ai na ka sjellë detyrën e re që "Ballkani të bëhet një për inat të nordikëve dhe për karshillëk Evropës" (sidomos Amerikës që në Greqi urrehet në maksimum). Pra në "këtu poshtë në Ballkan" integrimin duhet ta bëjmë të atillë që të marrin vesh mirë ata lart në Skandinavi dhe ata larg në Amerikë se ballkanasit për të mbrojtur sedrat gadishullore janë gati të zulojnë nga fundi i dheut ato lidhjet mijëvjeçare, të hiqen sikur kurrë nuk kanë ndodhur luftëra e sherre midis tyre, të bashkohen fort rreth ortodoksizmit greko-sllavo-bizantin dhe me ndihmën e nënës Rusi t’i tregojnë edhe Skandinavisë, edhe NATO-s e veçanërisht asaj Amerikës që bombardoi Serbinë se nuk lejohet t’i merret erzi Ballkanit.

Frano Caka nga që mund të mos kishte dijeni për librin me titull "The Balkan Ghosts" ("Fantazmat ballkanike") botuar në vitin 1994, shkruar nga gazetari amerikan Robert D. Kapllan mbase ka kujtuar se po i sillte lexuesit një gjë me vlerë kur ka përmendur në reportazh sa e urrenin në Greqi këtë libër, si dhe një libër mbi Bosnjen të shkruar nga një tjetër gazetar amerikan që quhet Xhorxh D. Kaplan. Frano përmend se për t’u mësuar gazetarëve të rinj shqiptar si bëhet gazetari e mirë (sipas standarteve greke kuptohet) Tanos Veremis nga Universiteti i Athinës, që ka qenë drejtor i Institutit helenik të Studimeve Politike Strategjike, është shprehur "dikush ka shkruar librin me titull "Fantazmat ballkanike", plot me eros, që nuk i përgjigjet aspak realitetit". Një grek tjetër me librin e XH. Kaplan në dorë është munduar të thotë se kampete përqëndrimit që ai kishte zbuluar në Bosnje, të ngritura nga serbët për të zhdukur boshnjakët, paskan qenë e kundërta, kapme boshnjake për të zhdukur serbët. Edhe këto sulme greke kundër gazetarëve amerikanë kanë bërë pjesë në programine mësimeve që grekët u jepnin gazetarëve shqiptarë. Grekët të paktën të mos kishin sulmuar gazetarin Kapllan që bëri librin mbi Bosnjën meqenëse nuk jeton më, kurse Roberti i ka mundësitë t’u thotë grekëve se çfarë janë sikurse u ka thënw ndershmërisht e me seriozitet në librin që Veremis e shpall "eros". Në këtë libër letrar, historik, shkencor i vetmi "eros" mund të jetë ku autori përshkruan se si klientët e hoteleve të Bukureshtit e kishin vështirë të shqiteshin nga prostitutat që kërkonin partnerë dhe kur flet për ish kryeministrin grek Andreas Papandreu që pasi u nda nga dy gra e lindi një fëmijë ilegal gjatë mërgimit në Suedi, në pleqëri u dashurua dhe u martua me një stuardesë avionash, e cila u shkurorëzua nga i shoqi, një maosit grek për t’u bërë gruaja e kryetarit të sociaistëve panhelenistë.

Gazetarëve shqiptarë duhej t’ua kishte tërhequr vemendjen përse para tyre sulmohej aq shumë libri i Robert Kapllanit dhe të kishin kërkuar nga grekët të njiheshin me të e të diskutonin për të, sepse kështu do të ishte mirë për "punën mësimore". Nga reportazhi i Cakës nuk del nëse ndonjë nga gazeëtarët kishte dijeni për librin apo u bë kureshtar.

(Parantezë e pestë: Robert D. Kapllan për 15 vite ka lëvizur nëpër botë si gazetar i lirë. Ka udhëtuar shumë nëpër Ballkan, sidomos nëpër Rumanie Bullgari. Ka jetuar 7 vite në Greqi (1982-89). Njohës i mirë i historisë e problemeve të Ballkanit. Libri i tij "Fantazmat ballknaike" është vlersuar shumë lart nga gazetat më të njohura në SHBA. Për disa vende ballkanike ka dhënë zhvillimet historike, gjendjen shoqërore politike në formën e shënimeve të udhëtimit të kombinuara me studime. Kurse pjesën e katërt kushtuar Greqisë dhe të titulluar "Greqia dashnore e Perëndimt dhe nuse e Lindjes" e ka studim të mirëfilltë edhe në stil. Libri është i shkëlqyer në çdo pikëpamje.

Shtjellimin e vëzhgimeve e studimeve të tij mbi Greqinë ai i ka nisur nga konstatimi se "grekët e kalojnë pjesën më të madhe të ditës duke u llafosur nëpër kafenera" dhe e mbështet këtë me mendimin që i ka shprehur një miku i tij grek "Në grekët jemi populli më i talentuar në artin e të ndenjurit katër orë për të pirë një filxhan të vogël kafeje". Robert D. Kapllan jep mendime për historinë e Greqisë, por përqëndrohet në periudhën pas luftës civile, sidomos në vitet e qeverisjes së parë të PAASOK-ut e të Andrea Papandreut.

Gjendjen e mjeruar të Greqisë deri vonë e ka paraqitur nëpërmjet fjalëve të gazetares Elizabet Herring "Kur shkova për herë të parë në ishullin Mikonos, në moshën 10 vjeçare më kujtohet varfëria e skajshme. Pashë fëmijë lakuriq, kockë e lëkurë dhe nuk gjeje qumësht për të blerë. Nga fundi i viteve 1970 rrugët u mbushën me dyqane stolishë dhe në plazh shkela një çift që bënin dashuri" (f.254 ). Kur shpjegon ndryshimet e Greqisë me ndihmën e Perëndimit thekson "Qysh nga pavarësia prej Perandorisë Osmane në Greqi kanë ndodhur aq grushte shteti dhe kriza sa nuk i numron dot...Në kohën kur Papandreu (Andrea) mori pushtetin ishte livruar tashmë edhe kësti i fundit i ndihmës prej 10 miliardë dollarë që iu dha Greqisë në kuadrin e Doktrinës Truman" ( f.255). Kujdesin e veçantë të Perëndimit për Greqinë e shpjegon edhe me këto arsye : "Në qendrat e mësuara të Perëndimit 2000 vitet më të vona të historisë së Greqisë janë injoruar krejt, duke favorizuar një version të idealizuar të Greqisë së lashtë, një qytetërim që ishte vdekur para lindjes së Jezu Krishtit. Perëndimi nuk donte të pranonte se Greqia është më tepër një fëmijë i despotizmit bizantin e turk se i Athinës së Perikliut. Si rezultat pak perëndimorë kuptojnë se çfarë filloi të ndodhte në Greqi në vitet 1980, në një kohë kur ish-kryeministri i Greqisë Karamanlis e ka përshkruar vendin e tij si azil të çmendurish " ( f.248) "Vetëm në vitet 1980 Perëndimi do të fillonte të kuptonte sa afër Ballkanit dhe Evropës Lindore ishte Greqia" ( f.259).

Këtë mësim na e përcjell Caka në komentin hyrës e konkludues të reportazhit të tij kur shkruan "5 muaj pas ndërprerjes së luftës në Kosovë, për gazetarët tanë një "takim" me median greke ishte më shumë se një ballafaqim përvoje". Këtu nuk ke si të mos bësh pyetjen: atëherë çfarë ishte në të vërtetë ky udhëtim i gazetarëve shqiptarë në Greqi, nëse ishte më shumë se një shkëmbim përvoje ?! Sipas asaj që rezulton nga reportazhi, ishte një veprimtari e mirëfilltë greke,e organizuar nga Ministria e mediave të Greqisë, siç mund të organizojë shpesh veprimtari të tilla me gazetarë nga provincat më të largëta të Greqisë. Pra, ishte jo ballafaqim përvojash, por thirrje për t’u dhënë gazetarve shqiptarë përveç përvojës greke edhe diçka më tepër, pra instruksione të qarta greke (tjetër gjë se sa grekët kanë qenë në gjendje ta bëjnë një gjë të tillë dhe sa kanë qenë të gatshëm gazetarët shqiptarë ta hanë këtë "kokërr ulliri" grek. Këtë do ta tregojë koha më vonë). Caka gati sa nuk ka thënë se ai e kishte të domosdoshme një takim për të marrë udhëzime nga grekët 5 muaj pas përfundimit të luftës në Kosovë. Nëse ka gazetari me të cilën gazetarët shqiptarë nuk duhet të bien në kontakt, jo 5 muaj, por edhe 500 muaj pas përfundimit të luftës në Kosovë, është pikërisht gazetaria greke që ndaj luftës në Kosovë u tregua e fëlliqur antishqiptare e proserbe.

(Paranteza e nëntë: Janë dy arsye të forta për të cilat gazetarët shqiptarë nuk kanë përse shkojnë për shkëmbim përvoje dhe aq më pak për kualifikim në Greqi, as në rrugë të organizuar nga shteti dhe redaksitë, as në rrugë private individuale e grupore. Jo 5 muaj por as 555 muaj pas përfundimit të luftës në Kosovë gazetarët shqiptarë nuk duhet të ndjejnë nevojën të taakohen me gazetarinë greke dhe të marrin mësime gazetarie nga grekët. Gazetari greke u tregua më e fëlliqura dhe më armiqësorja kundër shqiptarëve gjatë luftës në Kosovë. Përveç kësaj gazetaria greke e të gjitha zhanreve gjithmonë ka nxitur pa pushim dhe me egërsi një histeri të paashembullt dhe tejet të shfrenuar racizmi e ksenofobie ndaj shqiptarëve që kanë emigruar në Greqi. Kjo gazetari ka bërë të pamundurën për të ngritur fushata denigrimi kundër Shqipëerisë e shqiptarëve në botë, për t’i izoluar e dëmtuar ata. Gazetaria greke luajti rolin më të ndyrë provokues e organizues të veprimeve shkatërruese në Shqipëri gjatë rebelimit greko-komunist të pranverës së vitit 1997. Gazetaria greke është sjllë njësoj si bandat kriminale. Gazetaria greke ka mbajtur qëndrime skandaloze e perverse ndaj NATO-s dhe gjithë veprimeve ndërkombëtare për të frenuam genocidin serb në Kosovë. Gazetari greke është plotësisht e falimentuar në të gjitha drejtimet: profesional, politik, moral, njerëzor. Gazetaria greke është praktikisht njëra më të pandershmet dhe falsifikatoret e fakteve dhe të vërtetave. Shqiptarët nuk kanë përse të marrin përvojë dhe mësime nga një gazetari e tillë Për më tepër gazetaria greke është e njohur edhe për mosrespektimin e standarteve demokratike të shtypit të lirë, fjalës së lirë e deri mendimit të lirë. Robert D. Kapllan për këtë çështje shkruan në "Fantazmat ballkanike": "Rreth vitit 1982 televizioni dhe radioja shtetërore në Greqi ishin bërë kopje të mediave të kontrolluara nga partia në vendet komuniste në veri të Greqisë. Edhe Karamanlisi i kishte pasur nën kontroll... Por në kohën e Papandreut emisionet e mbrëmjes në televizion u kthyen në paradë fjalimesh të Papandreut dhe ceremonish për prerje shiritesh përurimi". Ai shton edhe këto për mospërfilljen e gazetarëve të huaj në Greqi "Gazetarë si unë mund të shkonin në Turqi në çdo kohë dhe t’i merrnin intervistë kryemnistrit Turgut Ozal. Por me Papandreun nuk shiheshim kurrë, ndonëse ai jetonte në Greqi".

Në kontaktet dhe aq më keq në leksionet e njerëzve që bëjnë një gazetari të tillë në Greqi, siç e përshkruan Robert D. Kapllan gazetarët shqiptarë mund të mësojnë vetëm atë që shqiptarët e kanë përjetuar në kohën e diktarurës komuniste të Ever Hoxhës. Këtë mbase ka pëlqyer Frano Caka, kur ka nxjerrë konkluzionin se qëndrimi njëjavor i gazetarëve shqiptarë në Greqi ishte më shumë se "ballfaqim përvoje", ishte pra një kthim në të kaluarën e shtypit të kontrolluar nga partia në fuqi, të kaluar që përpiqen ta kthejnë sa më plotësisht në Shqipëri revanshistët social-komunistë në pushtet).

Duhet të mësojmë si na lypset ne shqiptarëve, të marrim mësim atje ku e vlen, jo si u leverdis grekëve dhe atje ku duan grekët. Ky është mësimi i vlefshëm që mund të nxirret në kahje të kundërt me ato mësime që ka sjellë Frano Caka nga Greqia.

Nga "faqet greke" që nxijnë pa pushim në "Zërin e Popuullit", nga gazetat, radiot e kanalet televizive që mbështeten fuqimisht nga grekët dhe bëjnë propagandë greke krijohet tabllo e qartë sa e lidhur është politika e sotme zyrtare dhe një pjesë e mirë e politikës partiake shqiptare pas Greqisë. Prandaj libra si ai me titull "Fantazmat ballkanike" që urrehen kaq shumë në Greqi ndihmojnë mjaft për të shpjeguar e kuptuar përse socialistët shqiptarë janë tepër të lidhur me PASOK-un e Greqisë, përse Shqipëria po përjeton një situatë të rënduar politike e të mjeruar ekonomike në pushtetin e PS e të aleatëve të saj.

Në librin e tij Kapllan thekson se deri tani vonë politika në Greqi është cilësuar si "politikë paternaliste kafenesh" (f. 263). Në këtë atmosferë Papandreu krijoi PASOK-un, si një lëvizje, jo si parti, për të theksuar më fort "dinamizmin" e saj revolucionar. Menjëherë PASOK vendosi lidhje politike e ideologjike me partinë BATH të Sirisë dhe Kadafin e Libisë. Kadafi ka ndihmuar financiarisht PASOK-un që të arrinte fitoren në zgjedhjet e vitit 1981. Karakteristikë e politikës së PASOK-ut është se asnjëherë nuk ka ndaluar propagandën kundër "imperializmit amerikan". Papandreu shprehte simpati deri për diktatorë të tillë si Idi Amin i Ugandës me të cilin qeshte bota.

Antiamerikanizmi në Greqi është manifestuar jo vetëm me propagandë, por edhe me akte terroriste. Në vitin 1975 u vra Riçard Uellsh, zyrtar amerikan, i cilësuar si eksponent i CIA-s. Në vitin 1988, nëpërmjet shpërthimit të një makine bombë, u vra atasheu ushtarak amerikan Uilliam Nordin. Ka pasur plot akte terroriste që kanë shkaktuar viktima të ndryshme.

Kapllan shkruan se kur shërbimet sekrete amerikane dhe britanike zbuluan në Greqi një arab të dyshuar se kishte futur kontrabandë në Izrael nëpërmjet shoqërisë ajrore greke "Olimpik" eksploziv të lëngshëm, agjenti amerikan u dëbua menjëherë nga Greqia, ndërsa i dyshuari për terrorizëm nuk u prek. Madje Papandreu u shpreh "Aktet për çlirim kombëtar nuk mund të quhen terrorizëm" (fq. 271). Kurse në faqen 273 shkruhet: "Në vitin 1988 Greqia liroi terroristin Ozama Al Zomar, që dyshohej për një atentat në një sinagogë të Romës ku ishte vrarë një fëmijë. Ministri grek i Drejtësisë Vasilis Rotis u shpreh se "Sulmi në sinagogë bënte pjesë në llojin e veprimeve që synojnë fitimin e pavarësisë së vendit të vet dhe pra ishte një veprim për liri". Ndërsa në rastin e Kosovës PASOK-u i Greqisë, i tërë shtypi dhe gjithë politikanët grekë, çirren e ngjiren se lufta e shqiptarëve për liri qenka terrorizëm, ndërsa genocidin, spastrimin etnik dhe terrorizmin shtetëror grek i shpallin mbrojtje të sovranitetit. Dëshmitë që sjell Kapllan për këtë çështje janë shumë me vlerë, sepse shërbejnë për t’ua përplasur grekërve në fytyrë sa herë që ata të mbajnë të tilla qëndrime që kanë mbajtur përpara gazetarëve shqiptarë.

Ato që shkruhen në librin e Kapllanit, vlejnë shumë për të argumentuar sa të paskrupullt janë pushtetarët grekofilë në Shqipëri që, sipas orekseve greke, bëjnë zhurmë për "terrorizmin e fondamentalistëve islamikë në Shqipëri", në një kohë kur Greqia ka qenë dhe mbetet vatër e shumë terrorizmave në Ballkan dhe strehë edhe për njerëz të dyshuar nga ato vende islamike që përmenden më së shumti se inkurajojnë terrorizmin.

Me shumë dobi për shqiptarët janë vlerësimet që bën Kapllan për strukturën dhe natyrën organizative dhe ideopolitike të PASOK-ut. Kapllan, madje, ka bërë paralelizma midis Papandreut dhe Enver Hoxhës duke përmendur si dallim midis tyre vetëm faktin që Papandreu nuk ka vrarë si Enveri. Përshkrimet nga Kapllan për PASOK-un dhe vetitë politike të Papandreut ndihmojnë të kuptosh më mirë dhe natyrën e PS-së sot dhe personalitetin politik të Fatos Nanos në Shqipëri.

PASOK qysh në fillim është mbështetur në tri kategori njerëzish. Në kategorinë e parë bëjnë pjesë intelektualët e majtë ku kanë spikatur figura të tilla si Melina Mërkuri, për të cilën Kapllan është shprehur se i përshtaten disa fjalë nga personazhi i një filmi ku ka luajtur ajo të titulluar "Kurrë të dielën": "Do të dëshiroja që në mendjen e saj të fuusja arsyen në vend të fantazisë". Në kategorinë e dytë të njerëzve të PASOK-ut e përbëjnë të edukuarit jashtë Greqisë, midis të cilëve ka shumë me prejardhje nga shtresa thjeshta të popullsisë. Këta u aktivizuan pas rënies së juntës së kolonelëve në rolin e teknokratëve. Në radhët e tyre ka bërë pjesë dhe kryeministri i tanishëm i Greqisë, Kostas Simitis. Midis këtyre kishte dhe shumë intelektualë të rinj që në të vërtetë nuk i kishin cilësitë e teknokratit, por ishin njerëz gjysmë të formuar ose siç quhen në botë "me ide të mëdha të papërcaktuara". Të tillë njerëz mbushën "gardën e gjelbërt të Papandreut", i cili i shpërndau si garant të detyrimit ideologjik nëpër ambasadat e Greqisë për të mbikëqyrur diplomatët e karrierës. Në kategorinë e tretë, qysh në nisje e përbëjnë ata që nuk ishin shkolluar jashtë Greqisë, se nuk dinin gjuhë të huaja, që vinin nga popullsia fshatare ose punëtore e lagjeve të qyteteve.

Papandreu vetë gëzonte namin e njeriut që përzihet pikërisht me këtë kategori njerëzish, që frekuenton kafetë plot tym. Prandaj është thënë se "PASOK-u u mbush më shumë me rum se me helenë". Në vitin 1981 Papandreu lejoi dhe kthimin e komunistëve nga emigracioni në Greqi. Kapllani përmend ngjashmëri midis Papandreut dhe Musolinit dhe imitimet që shpesh bënte Papandreu personit të Huan Peronit, sindikatorit të dikurshëm në Argjentinë. Kurse bashkëshortja e re e fundit e Papandreut, Dimitria Liani, përflitej për dëshirat e saj për t’u bërë një Eva Peron në Greqi.

Konstatimet dhe vlerësimet e tij, Kapllan i mbështet dhe në një thënie të botuesit greko-amerikan, Aristidh Karaca, në vitin 1990 se "i vetmi regjim fashist i suksesshëm në Greqi ka qenë ai i Andreas Papandreut" (fq. 273). Kapllan e plotëson këtë cilësim me fjalët e tij: "Papandreu ishte fantazma më origjinale ballkanike, një njeri që lëvizte drejt thellësive të errëta të së kaluarës" (fq. 280).

PS e Shqipërisë dhe e Fatos Nano, qysh kur PPSH ndërroi emrin në qershor të vitit 1991, duket qartë se për model të rinovimit kanë marrë PASOK-un e Greqisë dhe figurën e Andreas Papandreut. Tek PS sot gjejmë shumë tipare që i përshkruan Kapllan për PASOK-un. Duket që Nano për çdo gjë përpiqet të imitojë idhullin e tij Andreas Papandreu. Kapllan përmend p.sh., se gjatë tetë viteve të para në pushtet, Papandreu ka bërë 15 rinovime të kabinetit qeveritar në Greqi. Për dy vjet në pushtet, PS e Shqipërisë ka bërë një sërë rinovimesh të kabinetit qeveritar, madje ka ndërruar tre kryeministra. Papandreu PASOK-un e spastronte vazhdimisht me të padëshiruarit e tij. Madje spostonte edhe qeverinë duke krijuar një ekip prej 80 këshilltarësh rreth vetes. Kështu është munduar dhe mundohet të bëjë edhe Nano. Tani që e ka të vështirë të marrë zyrtarisht postin e kryeministrit, po kërkon të bëhet kryeministër de facto nëpërmjet marrjes së kryesisë së një Komisioni Parlamentar për Paktin e Stabilitetit në Ballkan dhe të institucionalizimit të një mekanizmi të kryetarëve të partive të koalicionit "Aleanca për Shtetin".

Kështu, po bëhet gjithnjë e më e qartë se rinovimi i PPSH në PS nuk është gjë tjetër vetëm se një thellim i greqizimit të jetës politike dhe pushtetore në Shqipëri. Kjo nuk është vetëm politikë e PASOK-ut në Greqi. Edhe Partia "Demokracia e Re" ka bërë të njëjtën gjë për ta greqizuar jetën partiake shqiptare duke punuar më shumë në drejtim të PD-së, kurse tani edhe të së Djathtës së Bashkuar. Të gjitha forcat politike greke veprojnë në të njëjtin drejtim për t’i dhënë strukturës politike të Shqipërisë fizionominë e plotë të strukturës politike në Greqi.

Në përfundim të pjesës për Greqinë, në librin e tij "Fantazmat ballkanike", Kapllan jep konkluzionin se: "Në vjeshtën e vitit 1990 Greqia ishte po aq pjesë e Ballkanit sa kishte qenë në kohën e sundimit Osman në fillim të shekullit XIX, pra thjesht një vend tjetër i Europës Lindore". Edhe tani, pas një dekade, po ajo Greqi është. Integrimi në Ballkan, për të cilin flitet kaq shumë, ashtu siç e do Greqia, është largim nga Perëndimi dhe integrim në Evropën Lindore. Kohët e fundit, Greqia ka dalë me "një plan të madh" investimesh në Ballkan. Kuptohet që Greqia nuk ka takat për asnjë lloj investimi, por ajo do që të krijojë rrëmujë e pengesa për investimet që mund të vinë nga jashtë Ballkanit. Greqia shfaq një lloj miniimperializmi lokal me bark shumë të fryrë por krejt pa dhëmbë.

Libri i Robert D. Kapllan për gazetarët shqiptarë është mësues shumë më i mirë se sa udhëtimet për instruktazh politik e shkëmbim përvoje në Athinë. Urrejtjen greke për shtrembërimet që gjoja i paska bërë Kapllani situatës në Ballkan, duhet ta marrim vetëm si një shprehje vulgare të primitivizmit politik e psikologjik grek. Shqiptarët nuk kanë pse të bëhen ortakë me grekët në propagandimin e antivlerave që krijon politika dhe propaganda greke në Ballkan. "Faqet greke" në gazetat shqiptare janë vetëm faqe e zezë. Shqipëria nuk mund të përfshihet në integrimin ballkanik dhe nuk mund t’i afrohet Europës Perëndimore në rast se do të mbetet duke u zvarritur pas politikës greke siç përpiqet të bëjë grekofilia shqiptare.

7.12.1999 Abdi Baleta

Dega e "Ballit Kombëtar" (quksat) e Shkodrës kanë lëshuar një deklaratë të bptuat në "b...e kombit" në datën 5 dhjetor, ku shpallin se e keqja e madhe e Shqipërisë nuk është komunizmi pas retaurimit të burbonëve enveristë, por antikomunizmi. Sipas "quksave" të Shkodrës antikomunizmi përbën sot lojën më të madhe që komunistët fanatikë po lozin në kurriz të popullit". Pra këta vajtjen e Merntor Qukut në Vlorë për t’u solidarizuar me "revolucionin e vonuar demokratik" e shpallin si vijë politike të BK të Ermenjit dhe duan ta imponojnë si qëndrim të përgjithshëm politik në Shqipëri aleancën e komunistët e Nanos kundër antikomunizmit të "komunistëve fanatikë". Quksat kanë bërë dhe një zbulim tjetër të madh: pesë udhëheqësit më të mëdhenj të komunizmit në Shqipëri janë : Enver Hoxha, Ramiz Alia, Fatos Nano dhe Sali Berisha. Mirëpo sipas përmbajtjes së deklaratës nga këta vetëm dy janë të këqinjtë Abdi Baleta e Sali Berisha, sepse tre të tjerët asnjëherë nuk janë shpallur antikomunistë. Kështu quksat lëshojnë thirrjen që nacionalistët shqiptarë të bëhen aleatë me Enver Hoxhën, Ramiz Alinë e Fatos Nanon kundër Abdi Baletës dhe Sali Berishës. Këto pallavra mund të quheshin një marri e "quksave", por ato i ka botuar gazeta e Ermenjit dhe e sigurimsit Skënder Vaqarri dhe e kanë një objektiv. Teoria më e re e aleancës së ballistave me komunizmin kundër antikomunizmit ka gjetur mbështetje edhe nga personi që pretendon të bëhet në këmbë të Ermenjit, patriarku i nacionalizmit shqiptar në sajë të parave të fituara nga tregtia e makdonaldëve, Ekrem Bardha. Në një intervistë që i ka dhënë Kledi Sheganit e botuar në datën 11 dhjetor në gazetën "Dopio pesa (55)" dëshmon se ai luftën kundër komunizmit e quan njësoj luftë klasash si ajo që bënte Enveri. Pra, edhe ky bën thirrje që të kundërshtohen vetëm ata që i kundërvihen komunizmit.

Nganjëherë mendonim se Mentor Qukuu vajti në Vlorë në vitin 1997 për të marrë pjesë në mitingjet me tre gishta serbë të organizuara nga komunistët vetëm që t’i tregonte labokomunizmit se nuk i mban mëri për ato vargjet që ka pas shkruar poeti Shefqet Musaraj në "Epopeja e Ballit Kombëtar" ku ka pasur vargje edhe për xhaxhain e Mentorit, ish-sekretarin e përgjithshëm të "Ballit Kombëtar" në kohën e luftës, Faik Quku të cilit i vjershëronte "Del Faik Quku n’aksion t’ Milotit/ 700 vetë kapa për bes të Zotit/ Po vetëm 7 më njohën për Zot/ Tjerët kishin pushkë s’i mbaja dot/. Megjithatë tani po del se Mentori është edhe më i lidhur me labokomunzmin. Për suksesin e tij të ri politik mund ta përshëndesim vetëm me tekstin e këngës "Labçe me kavall" (melodinë ta gjejë vetë se në nuk dimë të përdorim në pentagramë notat e këngës labe)

Labçe me kavall

Doli njëfarë Quku

tek" Sheshi i flamurit"

si hyzmeqar greku

Mbas "kalit të drurit"

Thelë përmbi bishta

trimërisht "ballistçe"

Me çue tre gishta

sebçe dhe ‘miningçe"

Pastaj za i ka ba

edhe Shkodrës loce

Në Tiranë s’ka ma

qeveri "maloke"

Bashkë me rebela

Greqie dhe jugu

Si nuse me tela

na u kthye Quku

E tash hak e ka

Atje, rranxë Cukalit

labçe me i ra

në një brimë kavallit

Në shëndre majë fikut

le t’ia thotë avazit

Për "Ball" të Faikut

për "Zverk" të Abazit

Havalja e këtij vendi

Quksat e Ermenit

e bëjnë nga rrica

i tremb Katovica

Në shkrimin e botuar para disa ditësh në "Bota Sot" nën titullin "Faqja greke" e Frano Cakës", kam përmendur se në Athinë i kanë mashtruar gazetarët tanë kur u kanë thënë se para 12 vitesh është hequr "ligji i luftës" midis Greqisës e Shqipërisë. Para disa kohësh për lexuesit e "Bota Sot" kam ribotuar edhe pjesë nga interpelanca që kam bërë në parlament për këtë problem kur isha deputet me ministrin e Jashtëm të qeverisë Meksi, zotëri Alfred Serreqin. Atëherë Serreqi u mundua të argumentonte se ligji i luftës është hequr vërtetë nga grekët. Por faktet atëherë dhe tani flasin për të kundërttën. Janë disa arsye për të cilat nuk mund të lë pa parashtruar edhe një herë para lexuesve shqiptarë këtë problem, që dëshmon se si Greqia tallet me shqiptarët dhe ia hedh Shqipërisë.

Për kohën e mënyrën si erdhi në fuqi dhe për misionin që i ka ngarkuar Fatosi, kryeministri Ilir Meta mbase është pak i vonuar me udhëtimin që duhet të bëjë në Athinë, që vetëm për inerci të terminologjisë diplomatike mund të quhet "vizitë e kryeministrit të Shqipërisë".

Më 10 dhjetor 1999 në gazetën grekofile "Shekulli" janë botuar dy shkrime për t’ia turbulluar mendjen opinionit publik shqiptar ashtu si u pëlqen grekëve. Njëri shkrim me autor Nanon (Mustafain jo Fatosin, ndonëse të dy njësoj janë) është fund e krye dinakëri prej Odiseu, aq sa disa që e njohin mirë mendjen dhe zotësinë e Mustafait e kanë zor të besojnë që ai të jetë në gjendje të bëjë vetë gjëra të tilla kaq perfide për hir të grekofilisë. Shkrimi i Nanos titullohet "Një analizë e shkurtër mbi Shqipërinë "Frankofone". Është një kritikë e rreptë me një makiazh të shëmtuar e të shpëlarë "ultranacionalist", për shqiptarët dhe diplomacinë shqiptare që shprehet me fjalë të tilla si "Shqiptarët, ashtu si dhe diplomacia e tyre, janë të prirur të bëjnë e të pranojnë veprime që janë e duken të modës, s’ka gjë se mund të jenë idiote e të pakuptimta".

Qysh në fjalinë e parë të shkrimit që i shërben këtij konkluzioni Nano i ka thënë lexuesit "Pas anëtarësimit të Shqipërisë në Konferencën Islamike gjesti më i pakuptueshëm i diplomacisë sonë është anëtarësimi në organizatën e vendeve frankofone". Për anëtarësimin në Konferencën Islamike janë bërë debate të mëdha të shkaktuara nga reagimi i tërbuar negativ i serbo-grekofilisë në Shqipëri. Gjithnjë kemi theksuar se përderisa Shqipëria anëtarësohet në organizatën e vendeve frankofone (ish-kolonive franceze) anëtarësimi në Konferencën e vendeve Islamike është shumë më i arsyeshëm, më i dobishëm dhe më i përligjur. Por Nano për të argumentuar "akuzën" e tij mbi "idiotësinë" e anëtarësimit në radhët e frankofonëve e sulmon edhe një herë Konferencën Islamike, madje jo thjesht në emër të tij, por të të gjithë shqiptarëve dhe duke përdorur shprehjet "ne myslimanët shqiptarë".

Nano (Mustafai) bën dy spekullime tipike si të Nanos tjetër (Fatosit) kur thotë: 1-"ne kemi bërë mirë që nuk kemi duartrokitur anëtarësimin në Konferencën Islamike në themel të së cilës qëndron nxitja e solidaritetit dhe e interesave të pastra islamike, që nuk ndjek trendin e interesave të sotme të kombit shqiptar (pra Mustafai arsyeton si shovinist serb e grek, si fondamentalist jaullatist)...2- "...por të njëjtën gjë duhet ta bëjmë kur ballafaqohemi me një gatishmëri të mjerë për të tundur myslimançe flamurin e frankofonisë që në fakt s’është flamuri ynë". Këtu idiotësia e Mustafait trazohet shumë edhe me poshtërsi. Për të tundur "Flamurin e Frankofonisë" në Shqipëri erdhi Bhutros Bhutros Ghali, ish-sekretar i përgjithshëm i OKB-së, i cili është vërtetë nga Egjipti, por nuk është i besimit mysliman, është "kopt" siç thirren ortodoksët e Egjiptit. Pra, "flamuri frankofonisë" në Shqipëri u tund jo myslimançe, por "kristiançe".

Ka shumë mundësi që Nano-myslimani ka shkruar kështu sikur të ishte Nano-ortodoksi, sepse aktiv për futjen e Shqipërisë në radhët e frankofonëve është treguar presidenti Rexhep Meidani (ateist me prejardhje myslimane). Edhe kjo nuk qëndron fort se Meidani është i martuar me një ortodokse, pastaj krahas Meidanit shumë i zellshëm ishte edhe ministri i Jashtëm greko-otodoksi Milo. Në të vërtetë inati më i madh i Nanos është pse nuk ngrihet fushatë në Shqipëri kundër pranimit në radhët e vendeve frankofone. Nano harron se ata që bënë fushatë kundër pranimit në Konferencën Islamike ishin grekofilët e serbofilët, të cilët tani nuk guxojnë ta bëjën këtë gjë hapur edhe me Francën. Kurse ata që e pritën si gjë normale përfshrjen në Konferencën Islamike nuk kanë përse të jenë të irrituar për pjesëmarrjen në frankofoni. Kjo nuk pengon Shqipërinë të marrë pjesë në shumë mekanizma e organizma ndërkombëtare me natyra të ngjashme.

Por kjo gjë pengon Greqinë, e cila nuk do që Shqipëria të afirmohet në mënyra të tilla në botë. Greqia e ka penguar Shqipërinë të pranohej në Lidhjen e Kombeve e në OKB, në Konferencën e San Franciskos (1945) dhe të Parisit (1846). Jugosllavia e ka penguar të pranohej në "Informbyro" dhe në KNER. Greqia është irrituar edhe pse u pranua Shqipëria në organizmin e bashkëpunimit në kuadrin e vendeve të Detit të Zi. Greqia kërkon që Shqipëria të mos jetë gjëkundi, vetëm të shkojë atje ku e merr për dore Greqia. Tani grekët e grekofilët shqiptarë duan që të bëhet fjalë vetëm për Paktin e Stabilitetit ballkanik, nëpërmjet të cilit grekët duan të realizojnë hegjemonizmin rajonal sipas formuës "Ballkani i ballkanasve".

Shkrimi tjetër i "Shekullit" në datën 10 dhjetor titullohet "Alfred Uçi dhe njeriu në kufi", në të cilin i bëhen elozhe të mëdha estetit marksit të kohës së Enverit Alfred Uçi, i cili jo vetëm qenka "rinovuar" në mendimet e tij filozofike (gjë që nuk është aspak e vëretë, sepse ai është treguar pas restaurimit të pushtetit komunist më dogmatiku nga të gjithë ata që bënë sikur po ndryshonin), por qenka rinovuar edhe në mendimet lidhur me marrëdhëniet me fqinjët grekë, sepse me librin e tij ndaj grekeve tregon "jo vetëm ndjenja të vërteta miqësie, por edhe tolerancë e humanizëm po të kemi parasysh të kaluarën e familjes së tij (gjyshin Petro Nini Luarasi ia patën helmuar grekët nëvitin 1911 me nxitjen e Patriarkanës)". Kështu sipas "Shekullit" pas Namik Hotit që ka krijuar shoqatë miqësie Shqipëri-Serbi për të treguar se do pajtim me serbët meqenëse familja e tij në breza është vrarë me ta, del edhe nipi i Petro Nini Luarasit, filozofi Alfred Uçi i cili bën libra për miqësinë e madhe shqiptaro-greke që të dëshmojë tolerancë e humanizëm .

Ky është subjekt që duhet trajtuar në mënyrë të veçantë. Këtu mjafton të themi se libri i Uçit, po përsërit rastin e librit të Enverit "Dy popuj miq" (botuar nën kujdesin e veçantë të Sofokli Lazrit) në kohën kur ka shpërthyer fushatë e gjithanshme për të përligjur politikën e helenizmit dhe të helenizimit në Shqipëri.

Rastisi që këto shkrime të "Shekullit" t’i lexoja kur kisha në dorë librin " Kohë për të kujtuar, kohë për të harruar" të një shkrimtari-politikan, Teodor Laço, nga fshati Dardhë i Korçës. Në faqen 150-51 të këtij libri ka një panagjerizëm të pashoq për madhështinë e grekëve dhe një dëshirë të pamasë për të gjetur midis grekëve e shqiptarëve vetëm pika bashkimi dhe armiq të përbashkët, që janë gjithnjë imagjnarë, sepse në realitet si armq midis tyre në shekuj shqiptarët e grekët nuk kanë pas si të kenë armiq të përbashkët.

Shfrytëzimin e pashembullt, keqtrajtimin e padurueshëm që u kanë bërë gjatë këtyre viteve grekët shqiptarëve të mjerë që kanë vajtur për punë në Greqi, Laço i shpall më mirënjohje "dhënie pune e strehe dhe qindra mijëra dollarë të ardhura". "Harron" të thotë dy fjalë se sa përfitojnë grekët nga puna prej hyzmeqari e shqiptarëve dhe si grekët i përdorin imigrantët shqiptarë si peng politik për të nënshtruar Shqipërinë. Përkundrazi, Laço tërë këtë punë e vlerëson vetëm si një shpërblim shumëfish nga grekët të asaj që bënë shqiptarët në kohën e luftës italo-greke të vitit 1940 për të ndihmuar grekët dhe në vitin 1949 kur mbështetën komunistët grekë që kalonin në Shqipëri pasi humbën luftën civile.

Edhe Laço si shumë intelektualë e politikanë të tjerë shqiptarë luftën italo-greke të vitit 1940 në territorin e Shqipërisë e koncepton në mënyrë të njëanshme, si luftë pushtues e nga italianët e çlirimtare nga grekët, brenda në territorin shqiptar. Në të vërtetë, lufta e grekërve ishte po aq pushtuese, madje më e rrezikshme se e italianëve, sepse grekët e bënin jo për të liruar tokat shqiptare, por për të aneksuar toka shqiptare që i quanin greke. Grekët edhe atëherë kanë refuzuar çdo ofertë shqiptare për të luftuar bashkërisht kundër italianëve. Në librin "Gjeraldina Mbretëresha e shqiptarëve" autorja franceze Zhozefinë Dëde ka treguar se si grekët nuk pranuan ofertën që bëri Ahmet Zogu, nëpërmjet anglezëve, që të shkonte në Greqinë veriore për të organizuar rezistencën shqiptare kundër italianëve. Dihen përpjekjet e grekëve për të ndikuar tek Anglia të mos njihte qeveri shqiptare në mërgim. Autorët që kanë përshkruar operacionet e antikomuniste që organizonte Perëndimi kundër komunizmit shqiptar tregojnë se grekët i sabotonin, sepse çdo gjë donin ta lidhnin me aneksimin e Vorio-Epirit.

Mirëpo tani bëhen pëpjekje nga inteletualë, gazetarë, pushtetarë për t’i harruar këto, për të treguar "humanizëm" ndaj politikës greke, sikurse na këshilloka libri i Uçit. Të gjitha këto bëhen në prag të nisjes për një viztë në Athinë të kryeministrit Ilir Meta, i cili nuk mund të ketë shans në këtë post po nuk mori kungimin në Athinë si shumë parardhës të tij. Por fakti më domethënës që hedh poshtë pretendimet se grekët bënë luftë çlirimtare në Shqipëri kundër italianëve në vitin 1940 është qëndrimi i atëhershëm dhe i tanishëm i legjislacionit, politikës dhe praktikës gjyqësore e administartive greke kundrejt interesave pasurore të shqiptarëve në Greqi. Për këtë është folur disa herë. Për këtë ka sjellë argumenta të forta juristi Agim Tartari edhe kohët e fundit në një shkrim të tij studimor në shtypin e Tiranës. Por është e domosdoshme të flasim përsëri, sepse kryeministri Meta po shkon në Greqi në kohën kur Athina ka rikonfirmuar ruatjen e "gjendjes së luftës" më Shqipërinë, pra i "ka shpallur luftë" Shqipërisë përderisa deklaronte se këtë gjendje e hoqi në vitin 1987

Në Prag të viztës së Metës në Greqi, në kohën kur me librin e Alfred Uçit po veprohet si me librin "Dy popuj miq" të Enverit para dy dekadsh kur filloi "marshimi i madh" i politikës greke në Shqipëri, duhet të marrim pjesën e parë të titullit të veprës "kujtim-sajime" të Teodor Laços, "Kohë për të kujtuar" dhe të flakim pjesën e dytë "kohë për të harruar". Shqiptarët me të vërtetë nuk kanë as "hohëra për të harruar", as "nge të harrojnë", e sidomos "gjëra për të harruar".

Pra, edhe tani në mbarim të vitit 1999 duhet të kujtojmë dhe jo të harrojmë se pas sulmit që bëri Italia nëpërmjet territorit të pushtuar shqiptar kundër Greqisë më 28 tetor 1940, parlamenti grek në datën 10 nëntor 1940 miratoi Ligjin Nr. 2636 "Mbi veprimet juridike të armiqve dhe konfiskimin konservativ të pasurive armike". Po atë ditë në Greqi ka dalë edhe Dekreti Mbretëror "Mbi caktimin (shpalljen) e shteteteve armike". Jo vetëm Italia që kishte sulmuar Greqinë dhe që ishte pushtuese në Shqipëri, por edhe Shqipëria e pushtuar shpallej "shtet armik". Frano Caka para disa ditësh në "ZP" shkruan se një grek u kishte thënë gazetarëve shqiptarë në Athinë se ky ishte abusrditet. Por absurditeti më i madh është se ai absurditet nuk ka marrë fund as sot e kësaj dite, megjithëse ka 12 vite që grekët me mburrje kanë deklaruar se i kishin dhënë fund këtij absurdieti. Madje nuk ka qenë hera e parë që grekët nëpërmjet qeverisë Papandreut në vitin 1987 bënë sikur e flakën këtë absurditet nga politika e tyre. Më 30 prill 1941 Këshilli i Ministarve të Greqisë mori një vendim për të shfuqizuar Dekretin Mbretëror të 10 nëntorit 1940. Por përsëri me ligjin nr. 13 në vitin 1944 Shqipëria u shpall "vend armik".

Mbi këtë bazë në vitin 1947 Ministritë e Financave dhe të Ekonomisë të Greqisë nxorrën vendimin nr. 14882/3547 sipas të cilit pasuritë e shtetasve shqiptarë me origjinë greke mund të përjshtoheshin nga sekuestro konservative. Grekë konsideroheshin të gjithë personat e besimit ortodoks që banonin në "Epirin e Veriut". Pra edhe Alfred Uçin, edhe Teodor Laçon dhe cilindo ortodoks në Shqipërinë e jugut grekët me këtë vendim i llogarsin grekë pa begenisur fare të merrnin mendimin e tyre. Tani ata llogarisin si të tillë të gjithë shqiptarët edhe të besimit mysliman që shkojnë në Greqi dhe detyrimisht marrin emra ortodoksë dhe nocionin e tyre për Vorio Epirin e kanë shtrirë deri në Lezhë e deri në Dibër ku është bërë kallashdeputet Paskal Milo. Deri para disa kohësh grekët, sipas një deklarimi në Shkup nga ish-ministri i jashtëm Pangallosi, pretendonin për 600 000 grekë në Shqipëri. Tani me siguri e kanë rritur këtë shifër, por e mbajnë ende sekret (Edhe rumunët janë bërë tahmaqarë të mëdhenj për të shtuar numrin e vllehëve e thonë se në Shqipëri ka 400 000 të tillë. U është hapur mjaft oreksi romëve e magjypëve që disa i quajnë "egjiptanë". Pretendime të tejfryra kanë edhe sllavët. Mbete të themi se vetëm "pakica shqiptare" në Shqipëri është e përgjumur e nuk di sa e madhe është).

Duhet të pajtohemi pjesërisht me një thënie të Laços në librin e tij (f.141-42) se "shovinizmi absurd grek shtyllë të tij kryesore ka patur kishën (edhe e ka). Pikërisht për këtë arsye patriotizmi i ortodoksëve të Jugut ka gjithmonë përmasën e dytë, e cila lartëson rolin e tyre në historinë e pavarësinë dhe konsoldimin e kombit shqiptar". Është vërtetë kështu dhe qoftë përherë kështu, kur kemi parasysh rolin e ortodoksisë patriote të jugut. Por nuk është kështu kur kemi parasysh rolin e ortodoksisë fanariote e grekomane. Tani si ta quajmë ne kur ortodoksi i jugut, Alfred Uçi, bëka libër për të bindur grekët se ai nuk është më me gjyshin e tij Petro Nini Luarasi, që kisha e politika greke e masakroi pse deshi shkolla shqipe e jo greke, kishë shqipe e jo greke ?! Tani me çfarë syri e ndjenje ta shohim në filmin "Mësonjëtorja e parë", ku personazhi heroik është Shega, nëna e Alfredit, që babi i saj e çonte të mësonte shqip para se të sakrifikohej vet, kurse prifëtria greke e mallkonin bashkë me të mëdhenjtë ?

Mos vallë vetëm se Laço ka shkruar atë që cituam nuk duhet të mërzitemi që grekët u ndërrojnë emrat e fenë shqiptarëve, kur bëjnë myslimanët e katolikët ortodoksë, sepse kështu na u rritka mundësia që të shtohen në Shqipëri "patriotët me dy përmasa", ortodoksët, kurse sipas Alfredit e shumë të tjerëve forcohet miqësia me grekët ?! Se sa miqësorë janë ndaj shqiptarëve grekët vazhdojnë ta tregojnë deri me konservimin si "talismanë politikë" për 60 vite të ligjeve e vendimeve më absurde.

Në vitin 1949 me Dekret-ligjin nr.1138/1949 Greqia nuk e konsideronte më vend armik Italinë, e cila e kishte sulmuar nëpërmjet territorit shqiptar. Por Shqipërinë vazhdoi ta quante vend armik. Sipas nenit 21 të këtij Dekret-ligji "gjendja e luftës", pra edhe heqja e sekuestros konsevative mbi pasuritë e shqiptarëve mund të bëhej vetëm me vendim të përbashkët të Kryeministrit, Ministrit të Jashtëm, Ministrit të Drejtësisë dhe Ministrit të Financave dhe pasi vendimi të botohej në Fletoren Zyrtare. Në interpelancën që kam bërë në parlament Alfred Serreqi nuk ishte në gjendje të provonte se një vendim i tillë ishte marrë ndonjëhere dhe se ishte botuar në Fletoren Zyrtare greke, megjithëse ishte trumbetuar për vite me radhë me të madhe se "u hoq ligji i gjendjes së luftës", duke u bazuar thjesht në një deklaratë mashtruese të zëdhënësit të qeverisë greke në datën 27 gusht 1987 se "kjo qeveri kishte vendosur t'i jepte fund gjendjes së luftës me Shqipërinë".

Menjëherë pasi kisha kërkuar interpelancën dhe para se të përgjigjej ministri i jashtëm Serreqi në parlament, ambasada greke në Tiranë, nëpërmjet këshilltarit të saj Failadhis, bëri një gjest shumë brutal duke lëshuar në shyp një deklaratë me të cilën praktikisht i jepej udhëzim Sereqit si të përgjigjej, por pa shpjeguar asgjë konkrete. Për një veprim të tillë një qeveri dinjitoze Failadhisin duhej ta kishte shpallur "persona non grata", sepse ndërhynte në punët e brendshme të shtetit shqiptar duke tentuar t'i diktonte ministrit të Jashtëm të Shqipërisë se si duhej t'i përgjigjes kërkesës së një deputeti. Serreqi praktisht dha shpjegime si ato që dëshironte Failadhis.

Disa herë kemi theksuar në shkrime se me deklaratën e zëdhënësit të saj të datës deklaratë 27 gusht 1987, qeevria greke bënte një absurditet të dytë dhe një mashtrim të dytë. Absurditeti i deklaratës është se pranonte se Shqipëria e Greqia kanë qenë në gjendje lufte edhe për 17 vite pas vendosjes së marërdhënieve diplomatike (1971-1987), gjë që është nonsens politik, juridik, diplomatik e logjik. Nga ana tjetër qeveria greke përdorte vetëm një formulë premtuese, nuk shpallte ndonjë vendim përfundimtar. Këtë e bënte që t'i jepte na atë kohë mundësi diplomacisë shqiptare të Ramiz Alisë, Sofokli Lazrit e Reis Maliles të gënjenin shqiptarët se arritën një sukses të madh në politikën e afrimit të vrullshëm me Greqisë dhe të justifikonin lëshimet e njëpasnjëshme që i bënin Greqisë në Shqipëri dhe që shtruan rrugën për të mbërritur ku jemi sot.

Prandaj nuk është rastësi që njerëzit e Sofokli Lazrit u ngjitën në majat më të larta të pushtetit kuisling pas rebelimit greko-komunist të vitit 1997. Prandaj nuk është rastësi që Reis Malile, ish-ministri i Jashtëm i Ramis Alisë, të cilit Ramizi ia hapi vendin në qeveri duke nisur Nesti Nasen në burg, edhe pse tashmë i rënduar nga mosha është këshilltar i përditshëm tek Paskal Milo, madje shkon bashkë me Rexhep Meidanin në Kinë që të ringjallë miqësitë e nostalgjitë e kohës së Enverit e të Maos. Ishte ky ministër i Jashtëm, Reis Malile, që edhe në vitin 1991 për të penguar valën e demokracisë në Shqipëri u dërgua të kërkonte ndihmë e mbështetje në Kinën e kuqe, megjithëse këtë Enveri e kishte telendisur kot së koti në shkrimet e e tij megallomane.

Në atë kohë në "RD" kam botuar shkrimin me titull "Përsëri kambej-dolli" ("kambej" është fjala kineze që përdoret kur ngrihet dolli "me fund", të cilën për ironi disa lexues e morën sikur flitej për njëfarë "Kamberi"). Tani që në krye të shtetit është burri i mbesës së Sofo Lazrit dhe i zgjedhuri i Ramiz Alisë në vitin 1991 për këtë post, Malile shkon përsëri në Kinë për "kambej dolli" të vjetra komuniste, madje sapo ka përfunduar vizita e Jelcinit në Pekin, ku u thellua partneriteti strategjik Rusi-Kinë në politikën e frenimit të ndikimit të SHBA në botë. Kështu prania e Maliles në delegacionin e Meidanit në Kinë më shumë se për çdo gjë tjetër shërben për të simbolizuar "largimin e Shqipërisë nga Perëndimi dhe marshimin drejt Lindjes", pikërisht në kohën kur duhet bërë e kundërta, sidomos pas ndihmës së pashembullt që u dhanë SHBA dhe Anglia shqiptarëve në Kosovë. Kurse diplomacia e Meidanit, Nanos, Metës, Milos duke restauruar burbonët komunistë-enveristë edhe në diplomaci bëjnë lojën e Greqisë shkojnë të bashkohen më bllokun ruso-kinez Prandaj këshilltar diplomatik i Meidanit është bërë Vladimir Prela ish-zëvendësi i Sofokli Lazrit në Institutin e Studimeve Politike-Ndërkombëtare në vitet 1980, i maskuar si padist e gazetar i "KJ" në vitet e demokracisë, pastaj këshilltar i Nanos kur u bë kryeministër pas vitit 1997 dhe i ripranuar si social-komunist..

Në vitin 1965 në Greqi është miratuar Ligjin nr. 4506 "Mbi ndalimin e kryerjes pa leje të posaçme të veprimeve juridike që kanë të bëjnë me pasuritë që kanë në Greqi personat me origjinë greke e banim në Shqipëri." Pra, kemi një tjetër konfirmim të vazhdimësisë të ligjit të luftës të vitit 1940. Të gjitha bisedimet që grekët u kanë lejuar të bëjnë diplomatëve shqiptarë këto 10 vitet e fundit për pasuritë e shqiptarëve në Greqi kanë qenë vetëm përralla e hi syve. Në takimin me Sali Berishën para tre muajsh gjatë viztës në Tiranë, kryeministri grek Simitis mohoi e hodhi poshtë edhe atë pak gjë me të cilën u munduar të lëvdohet politika shqiptare se është premtuar nga Greqia të zgjidhet çështja e pasurive për çamët e dëbuar. Simitis tha shkurt se kjo është punë e mbyllur.

Berisha ndoshta është habitur nga kjo përgjigje. Kurse pushtetarët shqiptarë e kanë ditur atë më përpara, sepse ata kanë bërë një veprim verifikues (të zgjuar apo të pamatur nuk ka rëndësi) për të ditur se ku janë. Me notën nr.131 të datës 18 qershor 1999 Ambasada e Shqipërisë në Athinë i ka kërkuar Ministrisë së Jashtme të Greqisë të shprehej nëse këto ligje të mëparshme ishin në fuqi. Ministra e Jashtme e Greqisë është përgjigjur me notën nr.237/269 të datës 28 korrik 1999 ku saktëson se Ligji nr.2536/1940 dhe Ligji nr. 4506/1965 janë ende në fuqi. Për më tepër, sikurse ka dalë nga korrespondenca e juristit Agim Tartari me avokatë të Selanikut, të njëjtin njoftim u ka bërë Minsitria e Jashtme e Greqisë edhe avokatëve greke që u bie rasti të trajtojnë çështje pasurore të shqiptarëve. Atëherë për çfarë "heqjeje të ligjit të luftës e të gjendjes së luftës" në vitin 1987 mund të bëhet fjalë ? Përse diplomacia jonë ka mashtruar deri tani ? E mbi të gjitha përse Milo e mban "sekret" përgjigjen greke të datës 28 korrik 1999 se Greqia e konsideron ende veten në gjendje luftë me Shqipërinë e dhe e trajton Shqipërinë si shtet armik qysh nga 10 nëntori i vitit 1940 ? Për çafrë pakti të Stabilitetit ballkanik mund të flitet kur ke të bësh me një politikë të tillë shtetërore të Greqisë ?!

Pikërisht pse e konsideron veten në gjendje lufte me Shqipërinë, më saktë pikërisht se kanë përpunuar e zbaton një politikë lufte agresioni dhe aneksimi ndaj Shqipërisë, të gjitha qeveritë greke qysh nga vendosja para gati tri dekadash të marrëdhënieve diplomatike kanë refuzuar sistematikisht të nënshkruajnë një marrëveshje për kufirin (shmangie incidentesh, rindërtim shenjash kufitare), e cila ka qenë ndër kërkesat e para që ka paraqitur Shqipëria (në fakt kërkesë e kotë nga pikëpamja shqiptare). Ka gati 30 vite që grekët edhe kur takohen formalisht për këto probleme e zvarrisin punën me aryse teknike, me shprehjen "nuk jemi kompetentë të bisedojnë më shumë". Kurse politikën e diplomacinë shqiptare grekët e kanë tërhequr për hunde si kanë dashur dhe atje ku kanë dashur pa i dhënë asgjë për reciprocitet.

Për ta bërë edhe më të pamundur çdo plotësim të kërkesave të ligjshme të pronarëve shqiptarë për pasuritë në Greqi më 27 nëntor 1998 është miratuar Ligji nr.2664 "Mbi kadastrën kombëtare dhe rregulla të tjera" që u vë afate të tilla kohore për veprim personave shqiptarë që kanë prona në Greqi sa ua bën të pamundur çdo kërkesë.

Përderisa Ligji i Luftës me Shqipërinë është në fuqi në Greqi dhe sipas tij të dy vendet janë në gjendje lufte, atëherë edhe reparti ushtarak grek që është vendosur në Yzberisht të Tiranës është dy herë pushtues. Ky repart u vendos këtu pasi erdhi gjoja në kuadrin e forcave ndërkombëtare të stabilizimit në Shqipëri pas rebelimit të vitit 1997 që u organizua nga grekët dhe nuk u largua më. Kështu që Tirana tani është posti i avancuar ushtarak i pushtimit grek në Shqipëri.

Në kuadrin e masave që po premton kryeministri i ri Ilir Meta, të cilin me shpoti kanë filluar ta quajnë "sozi i Nanos në krye të qeverisë" ditët e fundit është njoftuar se këshilltar pranë tij do të jetë një ish-pushtetar i lartë në Greqi , Papadhopullos. Ky është një tjetër hap që dëshmon se gjendja e luftës dhe e pushtimit ushtarak po plotësohet me masa të karakterit administrativ për ta greqizuar esdhe më pushtetin në Shqipëri. Në të njëtën kohë ambasadori grek në Tiranë ka ndërmarrë një fushatë diplomatike duke përpunuar politikanët shqiptarë të pozitës e të opozitës dhe duke i joshur ata me atë planin e famshëm të investimeve që Greqia paska ndërmend të bëjë në Ballkan. Kështu Greqia do të bëhet "minisuperfuqia e Ballkanit". Të pretendosh se shpëton Ballknanin apo vetëm Shqipërinë me investime greke, është njësoj si të pretendosh të ngopësh një ari me miza. Por megallomania greke mund ta pretendojë edhe këtë, sidomos kur qëllimi i saj është të sabotojë sa më shumë vërshimin drejt Ballkanit të investimeve amerikane dhe europiane.

Ambasadori grek në Tiranë, Malias, me një dinakëri që bie erë një kilometër larg paska thënë se i quan interesante mendimet e kryetarit të PD-së, Berisha dhe PD-ja sikur i ka kapërdirë me qejf këto lajka. E pafalshme do të jetë në rast se PD-ja bie kaq lehtë në grackë kur i dërguari i Partisë Demokracia e Re, që ishte në kuvendin e PD-së në datën 30 shtator në çastet e largimit e bëri paturpësinë t'i tërhiqte gjithë arrogancë vëmendjen PD-së se "rruga e Shqipërisë për në Evropë kalon vetëm nga Athina", pra i përsëriste deklaratat e vjetra të bëra nga Fatos Nano. Grekët po përpiqen që Shqipërinë dhe Kosovën t'i shkëpusin sa më shumë nga SHBA dhe ato vende të NATO-s që mbajtën qëndrime më të vendosura kundër Millosheviçit e Serbisë.

Meta pra do të shkojë në Greqi si kryeminstri i një vendi që shteti pritës e quan vend armik dhe shpall zyrtarisht se është nëgjendje lufte me të e me shtetasit e tij. Për më tepër Meta shkon në Greqi si kryeministri i Shqipërisë ku ka ushtri pushtuese greke, kur pranë qeverisë janë vendosur administratorë grekë. Meta shkon në Greqi vetëm si një kuisling. Po ata që janë pranë Metës, pranë Milos, pranë Meidanit, çfarë bëjnë vallë ? A e dinë ata se cilit pushteti po i shërbejnë ? Ministrat e qeverisë Meta dihet se kush janë dhe nuk kemi çfarë t'u themi. Drejtor i kabinetit të Metës qenka bërë Ilir Xhelil Gjoni (nip nga motra i Hysni Kapos), diplomat që edhe në kohën e qeverisë demokratike u mbajt në pëllëmbë të dorës nga Alfred Serreqi. Këshilltar i Metës është bërë edhe Bashkim Fino, dikur ka qenë ambasador në Greqi, punonjës i KQ të PPSH që gjithashtu ishte nga ata që nga të fundit që Serreqi e largoi nga MPJ në kohën e reformës demokratike. Pranë Metës tani ka vajtur edhe Ismail Lleshi, njeriu që shpalli si kryeues i Kongresit të 10 të PPSH në vitin 1991 të kthimit të kësaj partie në PS, u bë nënkryetar i saj pranë Nanos, kryetar grupi parlamentar, pastaj si pa u marrë vesh përse kaloi në hije fillimisht si ambasador në Turqi, pastaj si tregtar dhe tani me restaurimin e burbonëve të kuq këcen në vend me rëndësi pranë kryeministrit. Pranë këtij kryeministri kanë vajtur edhe të tjerë që volën demokracinë si Selim Belortaja, deri edhe Shaban Murati ish-gazetari i "ZP" që iu rras Berishës bashkë me Fahri Balliun, morën në dorë ambasadën shqiptare në Shkup, pastaj gazetën "55" ku Murati shkruante me pseudonime se ishte edhe përgjegjës i PD për marrëdhëniet me jashtë dhe tani kthehet tek ortakëria e vjetër e zëpistave.

Në Ministrinë e Jashtme të Shqipërisë pas kthimit të Nanos në krye të PS është dërguar Ben Blushi si zëvendës i Milos përkrah zëvendësit tjetër Pëllumb Xhufi, dhëndri i Luan Omarit, nipit të Enver Hoxhës. Blushi, biri i Kiços, nipi i Dhimitër Shuteriqit dhe kushëriri i Fatos Nanos karrierën politike në vitin 1991 e nisi si gazetar i "RD"-së pastaj u bë shtyllë e "KJ"-së së Nikoll Lesit më pas zëdhënës i Nanos dhe tani anëtar i udhëheqjes socialiste. Ai dhe klani të cilit i përket njihen për serbofili e grekofili në tre breza të paktën dhe vet Beni ka qenë ndër gazetarët më grekofilë, serbofilë e antishqiptarë. Tani diplomacinë shqiptare e kanë uzurpuar krejtësisht klane të tilla.

Milo hoqi nga Athina ambasadorin e kohës së demokracisë, Hysen Çabej, person me dinjitet, nga një familje e njohur gjirokastrite për ta zëvendësuar me ambasadorin e tanishëm vllahun Kastriot Robo, i cili para shembjes së diktaturës kishte shërbyer si diplomat në Athinë, por arriti ose më mirë e ndihmuan që të përvidhej në diplomacinë e kohës së Berishës dhe e mbajtën në shërbim. Kastriot Robon e dëbuan grekët si "persona non grata" andej nga viti 1994 si raprezalje kur u dëbua nga Shqipëria një konsull grek për spiunazh. Por menjëherë pas rebelimit greko-komunist pikërisht këtë të dëbuar si "persona non grata" grekët sipas kërkesës së Milos e pranuan si ambasador. Kjo bie në kundërshtim me çdo normë e praktikë diplomatike. Lind Pyetja përse Milo dhe grekët kishin kaq shumë nevojë që pikërisht ky vllah të bëhej ambasador në Athinë i pushtetit të restauruar komunist shqiptar ?! Lind dhe pyetja tjetër: mos vallë grekët kur e shpallën "persona non grata" bënë një lëvizje të shkathët që t'i krijonin terren të mbetej në diplomacinë demokratike shqiptare që të ishte për ditën e duhur si tani ?!

Për funksionarë si këta nuk kemi asnjë thirrje për të bërë se ata janë përcaktuar përfundimisht. Por ka plot nënpunës në administratën shqiptare që duhet të shikojnë se në shërbim të kujt po i vë pushteti i restauruar i burbonëve komunistë enveristë. Qytetarët duhet të kuptojnë se me struktura të tilla pushtetore nuk kemi për të ndrequr asgjë për mirë dhe Greqia do të vazhdojë ta nënshtrojë e sundojë Shqipërinë duke e ndihmuar "sinqerisht" si vend mik me të cilin vazhdon të jetë në luftë. Ky është paradoksi i Ballkanit kur flitet për Pakt Stabiliteti.

12. 12. 1999 Abdi Baleta

(Të vërtetat e "Radio Kohës" mbi terrorizmin islamik)

Shqipëria nën kthetrat e terrorizmit islamik !... Qytetarët shqiptarë që rastësisht apo për dreq e kanë ndjekur emisionin "E vërteta në Radio-Koha", të nesërmen duhet të kenë lëvizur plot frikë rrugëve të kryeqytetit, duke pritur nga momenti në moment shpërthimin e ndonjë vale terrori nga ana e islamikëve. Kjo, sepse për 70 minuta rresht, nën sfondin e një muzike të ankthshme, të përshtatshme për kësi rastesh, në këtë emision u tundën këmbanat e alarmit me nota makthi për "retë e zeza" që mbulokan Shqipërinë, për njerëz me "veladon të zi" dhe me pistoleta bomba në brez, për Nasera, Muhametër, Nagipër, saidër e mori emrash të tjerë, të njohur dhe të panjohur që qenkan pjesëtarë të një rrjeti të madh dhe të konsoliduar të terrorizmit islamik, të instaluar në Shqipëri.

Natyrisht, në kuadër të "së vërtetës" nuk u harrua të përmendej dhe lidhja e këtij rrjeti me Talebanët dhe Bin Ladenin. Po ashtu, dhe inspiruesi dhe arkitekti i rrjetit në Shqipëri, ish-kryetari i SHIK-ut Bashkim gazidede si dhe kohën kur filloi të krijohej, fundi i vitit 1992 (domethënë, rreth kohës s pranimit të Shqipërisë në Konferencën islamike, megjithëse për arsye etike, kjo e fundit nuuk u përmend në asnjë rast gjatë kohës së emisionit).

U fol në mënyrë kronologjike dhe për "Zgjimin" e prganeve kompetente shqiptare në vitin 1998 e në vazhdim, për zbulimin e disa elementëve të këtij rrjeti, për egjiptianë, palestinezë etj., për misterin e zhdukjes së tyre, për ekstra-ekstradimin e tyre, për... e shumë plane të tjera si në skenarët e filmave me "oktapodë".

Nuk ishte e vështirë të kuptohej se ky emision ishte i rekomanduar, i telekomanduar e ndoshta dhe përpiluar përtej studiove të kësaj radioje, kjo për vetë mënyrën e leximit të tekstit, ngërçet e drejtuesit të emisionit, dramaticitetin fals të shprehjes apo dhe në insistimin për ta bërë të nguulitshëm çdo frazë të lëshuar në formë mesazhesh. Dhe mesazhet, natyrisht nuk ishin të tipit "fatkeqësi që shqiptarët janë me shumicë myslimane", "ç'na u desh Konferenca Islamike"; "të kthehemi në fenë e krishterë që të jemi të pranishëm në Evropë", etj., mesazhe që janë ndjerë me tonalitete të ndryshme në qarqe të politikës, intelektualizmës apo në hapësirat e medias. Jo, jo, mesazhet e transmetuara nga ky emision (mision) nëpërmjet konstatimeve dhe "dhënies së të vërtetës lakuqir" ishin më të qarta dhe me karakter taksativ: "Shqipëria është fushë e minuar, mos u afroni !", "Shqipëria bën pjesë në shtetet ku dominon rrjeti i terrorizmit islamik", "E keqja fatale që ka pllakosur dhe rrezikon seriozisht Shqipërinë janë islamikët !"...

Themi se ishte i rekomanduar, pasi sa herë krijohen efekte propagandistike dhe tërhiqet vëmendja e opinionit për nga fenomeni "islamik", veprime apo ngjarje të tjera priten në Shqipëri dhe tymnaja manipuluese shpërhapet për të mbuluar kahje të tjera të aktivitetit të huaj, të cilat kalojnë çuditërisht pa u vënë re dhe pa ndezur opinionin. E rekomanduar dhe me tendenciozitet të spikatur, pasi në këtë media apo edhe në pjesën më të madhe të mediave të tjera, të varura apo të pavarura (nga vetja e tyre), rreziqe të tjera nuk zënë asnjë lloj hapësire kohore, rreziqe për të cilat do të flasim më poshtë. Por së pari të hedhim vështrimin mbi fenomenin që trajtohej në këtë emision.

Që një kryetar i Shërbimit Informativ Kombëtar shqiptar si Bashkim Gazidede të jetë krijuesi i një rrjeti agjenturoro-terrorist të huaj, si ai për të cilin ngulmohej në këtë emision, nëpërmjet pretendimit se "kjo është e vërteta", realisht është e mjerueshme dhe e pafalshme (gjithmonë nëse do të ishte e vërtetë). Ashtu siç është e mjerueshme dhe e pafalshme edhe favorizimi i agjenturave serbe apo greke, apo çfarëdolloji tjetër në territorin shqiptar, nga një kryetar tjetër e i cilitdo krah politik që të jetë. Siç është e patolerueshme për çdo segment politik që punon për llogari të tjetërkujt në skenën e politikës e të qeverimit shqiptar.

Por a është instaluar në të vërtetë një rrjet i konsoliduar terroristësh islamikë në Shqipëri, kjo është një gjë tjetër. Është e kuptueshme se me ndërrimin e kursit politik të Shqipërisë pas 1990, me hapjen karshi botës, ashtu siç vërshuan shqiptarët për të marrë rrugët e botës, edhe në Shqipëri vërshuan të huajt e bashkë me to edhe aktivitetet e tyre të ligjshme apo të paligjshme, ashtu siç vërshuan dhe fenomenet e natyralizuara të botës demokratike e jodemokratike. Po ashtu, si një pjesë e elementit keqbërës, të ndrydhur në një Shqipëri të izoluar, vërshoi në hapësirat e Evropës apo më tej-edhe në Shqiëpri bashkë me të tjerët gëluan edhe negacionet e "botës së qytetëruar" ndoshta më së pari ato si paraprijëse e shfrytëzimit të "Terra Bianca".

Xhambazë grekë, italianë, maqedonas, arabë etj, të konvertuar në investitorë "seriozë", spiunë informatorë, vëzhgues, zbulues e lloj-lloj mostrash, të konvertuar në misionarë, bamirës të sekteve, riteve, shoqatave, fondacioneve etj., trafikantë, kriminelë, të konvertuar në biznesmenë, "bosë", pronarë e turlifarë. Bashkë me ndihmat, kreditë, vërshuan edhe paratë për t'u pastruar. Bashkë me beqarët e përvëluar përfemrat shqiptare vërshuan edhe trafikantët e "mishit të bardhë". Bashkë me përfaqësuesit e shoqatave humanitare, civilizuese etj., fluturuan për në Shqiëprinë e pashfrrytëzuar edhe trafikantët e armëve, të drogës, të elementëve radioaktivë, metaleve të çmuara etj.

Bashkë me... natyrisht u dukën edhe "ata", "xhihadistët", islamikët terroristë. Të shpërndarë në një mori shtetesh nuk kishin pse të mos vinin edhe këtu. Dhe në këtë pikë, hartuesit e emisionit në fjalë nuk mashtrojnë. Kuptohet, të maskuar ata paraqiteshin si misionarë, humanitarë nën sfondin e bamirësisë apo të sponsorëve. Por manipulimi i emisionit qëndron padyshim në shfaqjen e përmasave të stërzmadhuara dhe të qëllimit të tyre të devijuar.

Nëse në Shqipëri kanë qarkulluar dhe qarkullojnë terroristë islamikë, kjo nuk do të thotë se Shqipëria gjendet para rrezikut të shpërthimit të terrorizmit islamik. Kjo për arsyen se prej tyre, Shqipëria është konsideruar si pikë kalimi tranzit, ashtu siç mund të jenë edhe shtete të tjera apo edhe si pikë rezidenciale e përkohshme e tyre, para lëvizjes në vende të tjera. Ashtu si dhe tranzitimi i karaktereve të tjera si tranziti i drogës, klandestinitetit, prostitucionit etj. Ashtu siç mund të jetë pikë kalimi ndërlidhjeje apo stacioni tranziti dhe për agjentura të tjera, perëndimore apo lindore qofshin. Kjo për faktin se Shqipëria pas vitit '90 ka krijuar kushtet më se të favorshme për këtë. Pa dashur të ndalemi në shpjegimet se përse ? si ? kushtet, rrethanat etj., mund të themi vetëm me fjalë të përgjithshme se vetë funksionimi apo mosfunksionimi i shtetit rakitik shqiptar është një klimë e përshtatshme për kthimin e Shqipërisë në një stacion të tillë. Dhe për të qenë të bindur se elementët islamikë që qëndrojnë apo kalojnë përkohësisht në Shqipëri, qëllimet e veprimit të tyre i kanë jashtë territorit shqiptar, le të kujtojmë mospërzierjen e tyre në ngjarjet "madhore" që kanë ndodhur në Shqipëri. Edhe pse u fol shumë për implikim të grekëve apo serbëve në ngjarjet e '97 apo më vonë në mars e shtator të '98, megjithëse Kosova kaloi nëpër një konflikt tepër të shënuar-edhe "hasmët" më të mëdhenj të islamikëve nuk tentuan të implikojnë në këto ngjarje elementin islamik. Pra, edhe nëse në territorin e Shqipërisë mund të gjenden veprimtarë të organizatave islamike, terror islamik nuk ka pasur dhe nuk parashikohet të ketë. Shmangia e tyre nga ngjarjet në Shqipëri shpjegohet ndoshta edhe me faktin se për veprime anësore që s'kanë të bëjnë me strategjinë e tyre, me pikësynimet reale të tyre-s'kanë përse të djegin një stacion apo rrugë tranziti.

Ndoshta më normale do të ishte që media e shkruar apo ajo radiofonike e televizive t'i kushtonte më tepër vëmendje dhe të sensibilizonte opinionin masiv për aktivitetet që veprojnë në Shqipëri në dëm të saj apo për ato të destinuara ekskluzivisht për Shqipërinë, se sa të spostojnë fokusin e tyre në tranzitet që gjithsesi janë të destinuara për hapësira të shteteve të tjera (për analogji, qoftë edhe tranziti i drogës, të cilit i kushtohet më tepër hapësirë se sa rrjetit të shpërndarjes në mjedisin shqiptar. Dëmet që sjell në shoqërinë shqiptare kjo e fundit nuk mund të ketë mundësi krahasimi me dëmet që vijnë indirekt nga tranzitimi).

Është për t'u theksuar se pikërisht rreziqet më potente që veprojnë aktivisht në Shqipëri trajtohen si fenomene normale dhe ilustrohen apo mvishen me përligjje të normave demokratike, të imponimit të demokracive apo të qytetërimit. Rreziku i celulave të terroristëve islamikë në territorin e Shqipërisë dhe në është ekzistent (s'kemi aspak ndërmend të justifikojmë apo të mohojmë faktet e paraqitura në çdo rast), edhe pse është me efekte anësore negative (anësore, sepse nuk vepron direkt dhe me destinacion Shqipërinë) është i fundit ndoshta me të cilin duhet marrë, sepse rreziqet për të cilat folëm më lart janë shumë më akute dhe me pasoja të pariparueshme për ardhmërinë e shtetit shqiptar.

Së pari, natyralizimi i ndërhyrjes greke në politikën, ekonominë, jetën social-kulturore shqiptare, përbën gangrenën cfilitëse të shoqërisë shqiptare. Varësia e politikës shqiptare përballë premisave dhe interesave greke, hapja e metastazave kanceroze greke në ekonomi, arsim në kishtë (ortodokse), ndikimi i fuqishëm në media, pozicioni kapitullues përballë çdo presioni të motivueshëm apo të pamotivueshëm të palës greke, qëndrimi pasiv ndaj trajtimit të shtetasve shqiptarë, ndërhyrja flagrante në punët e brendshme të Shqipërisë, manipulimi me të ashtuquajturin "minoritet" e shumë të tjera si këto. Gjithmonë duke pasur parasysh qëllimet direkte të Greqisë, frymën ekspansive, agresivitetin apo dhe "format demokratike" me të cilat operon, aspiratat dhe synimet e saj-në drejtim të vendosjes së kontrollit mbi Shqipërinë, të dobësimit të vazhdueshëm të shtetit shqiptar, të aneksimeve "me forma moderne" apo dhe me forma bizantine të territoreve shqiptare...

Së dyti, infiltrimi i politikave serbe apo sllavomëdha në segmente të politikës apo dhe të strukturave agjenturore shqiptare, manipulimi nëpërmjet korruptimit të elementit destruktiv sshqiptar, në favor të minimit të zhvillimit të Shqipërisë dhe më tej të zgjidhjes së çështjes ("demode" për një pjesë intelektualësh e politikanësh shqiptarë "modernë") nacionale. Njoftimet e dhëna në shtyp zbehtas për qindra agjentë serbë të inkuadruar në Shërbimin Informativ Shqiptar, për lëvrim të miliona dollarëve me destinacion destabilizimin e Shqipërisë, insinuatat se në lëvizjet "madhore revolucionare" shqiptare kanë dorë edhe serbët (ashtu si dhe grekët) janë alarmuese dhe paraqesin me të vërtetë një rrezik potencial, sepse dihen edhe synimet serbe apo më tej sllave në përgjithësi, projektet e tyre për Ballkanin dhe në veçanti për Shqipërinë.

Së treti, rreziku i rënies ndesh të interesave mes njëri-tjetrit mund të sillte (ashtu siç ka sjellë) turbullime dhe destabilitet të përhershëm në hapësirën shqiptare. Kthimi i Shqipërisë në një shesh arenë ku shërbime të ndryshme greke, serbe, franceze, arabe, ruse, islamike, italiane e gjithfarëlloj të tjerash kryejnë aktivitetin e tyre (me destinacion Shqipërinë apo shtete të tjera të afërta apo të largëta) lulëzimi i një "aeroporti të tillë ndërkombëtar" agjenturash, të cilat gjejnë një terren të përshtatshëm dhe favorizues për "një punë të qetë dhe komode" nuk lë kurrfarë shtegu për një ecuri normale të konsolidimit të shtetit, për progres të shoqërisë nacionale shqiptare.

Së katërti, krijimi dhe konsolidimi pa leashe i një rrjeti shpërndarjeje të drogës, rekrutimi i vrullshëm i masës së të rinjëve shqiptarë si përdorues të rregullt të saj, epidemia prostituive e femrës shqiptare, jo vetëm së jashtmi, por edhe së brendshmi, që prish bërthamën e një shoqërie familjeje e si rrjedhojë degradon vetë shoqërinë, favorizimi i krimit të organizuar apo edhe i atij ordiner e shumë fenomene të tjera si komopolitizimi i shoqërisë e më së shumti i brerzave rinorë, rrjedhja e shtresës së shkolluar jashtë vendit, rrjedhja e forcës aktive për punë e prodhim etj., përbëjnë shkakun për alarm dhe sensibilizim të shoqërisë, qqë tek ato duhet të shohë shpërbërjen graduale të saj.

Së pesti... dhe rreziqet s'kanë të sosur, por rreziku i terrorizmit islamik (në një vend pa interesa vepruese) s'duhet të përbëjë shkak për alarm ose së paku s'duhet të zërë atë vend në hapësirën e sensibilizimit të opinionit.

I kushtuam vëmendje këtij emisioni jo për vlerën që ofron, se sa për atë ç'ka ndoshta fshihet pas tij. Nuk mund të supozojmë se është një preferencë e veçuar e një gazetari apo redaktori, apo një rastësi e paqëllimshme emision-rutinë në kuadër të trajtimit të problemeve të gjithanshme të shoqërisë shqiptare-sepse në asjë rast nuk është vërejtur, qoftë edhe rastësisht, që kjo media apo dhe të tjera të këtij krahu (domethënë të pavarura !!!!!!), të parashtrojnë probleme që prekin sadopak interesat greke apo më tej. Dhe siç e thamë edhe më lart, rreziku potencial dhe veprimi konkret më evident vjen nga ajo anë dhe jo nga ana e "islamikëve".

Është me vlerë të kujtohet se si u zhvillua një fushatë sensibilizimi dhe demaskimi për aderimin e Shqipërisë në Konferencën islamike (kohë sipas drejtuesit të emisionit në të cilën filloi edhe instalimi i terroristëve në Shqipëri), fushatë e cila i parapriu dhe përgatiti opinionin për rreshtimin e Shqipërisë në një radghë me ish-kolonitë franceze në Organizatën Frankofone. Aderim i cili kaloi me një trajtim "rozë" në të gjithë aspektin e shtypit shqiptar...

Dhe është normale për mënyrën me të cilën zhvillohen (paradoksalisht) ngjarjet në Shqipëri, që fushata kundër terrorizmit islamik të përgatisë terrenin për lëvizje të reja nga terreni grek apo serb, për ndonjë avantazh të ri që mund të kërkohet prej tyre në kurriz të interesave shqiptare, në bazë të parimit "ujku, ujku, po çakalli bën kërdinë !"....

Qemal Velija

Mitologjia është një legjendë madhështore e pashkruar, e përcjellë gojë më gojë si një mesazh. Popujt, gjatë gjithë rrugës së zhvillimit të tyre kanë krijuar thesare të paçmuara shpirtërore. Në art, hapat e para nisën me përfytyrimin fantastik të botës, duke përpunuar artistikisht në ndërgjegjen e tyre drama të pastërvitura. Në fakt, mitologjia është historia legjendare e hyjnive dhe hëronjve të ndryshëm. Mitologjia nuk është thjesht trillim fantastik, ajo është një pasqyrim i ndërgjegjes shoqërore dhe i përvojës njohëse të një kohe të lashtësisë, por në të fshihej një intuitë "filozofike" e një shoqërie të caktuar. Duke iu nënshtruar kërkesave historike të epokave të ndryshme, ato janë dukuri botëkuptimore kohore dhe mund të thuhet që s'ka mit që të mos ketë në bërthamë një ide, një mendim të nxjerrë nga një përvojë jetësore.

Fjala "mitologji" vjen nga greqishtja e vjetër mithos (përrallë, gojëdhënë) dhe logos (fjalë, arsyetim, shkencë). Mitet dhe legjendat janë krijuar nga të gjithë popujt e botës. Shumë e pasur është ajo tek asirët, egjiptianët e vjetër, hindusët, tek keltët dhe gjermanët, tek romakët, po kështu herët tek pellazgët dhe më pas tek ilirët. Mitologjia e grekëve të vjetër mori shumë nga popujt e lindjess. Ajo shpesh perënditë i paraqiste në forma njerëzore, por pjesa më e madhe e fuqive (hyjnive) të Olimpit janë tiranë dhe armiq të njerëzimit-amoralë dhe kriminelë, në këtë rast po e ilustrojmë këtë me shembuj alfabetikë të radhitur në fjalorin mitologjik:

Disa shembuj me vrasje dhe krime: Arteu u vra nga nipi i vet Egjisti, Agamemnoni u vra nga Klitemnestra (e shoqja) dhe i dashuri i saj Egjisti (i rritur së bashku me Agamemnonin në një shtëpi); Agava e dënuar nga Dionissi për fyerje që i kishtë bërë u çmend dhe shqeu birin e saj; Peleu vrau vajzat e tij sipas porosisë së Medeas, e cila i kishte premtuar se do ta bënte të ri; Alkmeoni vrau të ëmën e cila e kishte nxitur atë dhe të shoqin për të luftuar... me shprersën që të vriteshin; Amazonat ... i vrisnin fëmijët meshkuj të porsalindur; Erifili u vra nga bijtë e saj; Antiopa e shoqja e Zeusit, duke pasur frikë nga i shoqi, braktisi në mëshirë të fatit dy binjakët e sapolindur; Aresi, hyu i luftës e rrëmujës dhe i kasaphanës që nuk ngopej me gjak dhe me vrasje dhe që nxiste papushim popujt të vriteshin mes tyre; Artemida... si hyjneshë e hakmarrjes... bashkë me Apollonin vranë me shigjeta fëmijët e Niobesë; Ata... hyjnesha e keqdashjes.. shkaktonte turbullime midis perëndive.. Zeusi (i ati) e përplasi në tokë... që atëherë nuk i linte njerëzit rehat duke i shtyrë në gabime katastrofike; Atreu urdhëroi t'i therrnin dy djemtë e Tiestit (të vëllait), mishin e të cilëve ia gostiti në tryezë të vëllait; Oresti vrasës i të ëmës, Klitemnestra; Cerkioni hajdut, ai vriste udhëtarët duke i lidhur në degët e përkulura të dy pishave të cilat kur drejtoheshin i copëtonin ata; Ciklopët njeringrënës; Diomedi kishte dy kuuaj të egër që i ushqente me mishin e udhëtarëve; Empuza fantazma nate... thith gjakun e secilit që dashurohet me të; Enioja hyjnesha greke e luftës... donte gjakderdhje... kënaqej me grahmën e atyre që vdisnin; Medea vrau vëllain Absirtin dhe mashtroi vajzat e Peleut që të therrnin babanë; Kronosi, nga frika se i ngriheshin kundër foshnjat e tij i gëlltiste; Likurgu, mbreti i Trakës vrau të birin me sëpatë; Meagra kishte për detyrë të nxiste midis njerëzve grindjet e armatossura, zemërimin, krimet dhe cmirën; Prokusti, hajduti i Athinës kapte çdo udhëtar dhe e vendoste në shtratin e hekurt, ata që ishin të shkurtër pë këtë shtrat i zgjaste, të gjatëve ua priste gjymtyrët; Skironi, hajdut, detyronte udhëtarët t'i lanin këmbët dhe pastaj në shenjë falenderimi i hidhte nga maja e shkëmbit në det; Tali i vriste udhëtarët me gurë ose i shtrëngonte në trupin e tij të cilin e kishte të skuqur në zjarr; Hyjnesha e grindjes Erida hodhi midis të ftuarve "mollën e sherrit"; Tideu mori kafkën e Melanipit e çau atë dhe si kafshë e egër filloi të gëlltiste trutë e armikut; gratë e Lemnosit vrisnin gjithë burrat e ishullit; Cetoja me të vëllaun Fokiun lindën Gorgonat; Dorida u martua me të vëllanë me të cilin pati 50 vajza të quajtura Nereida; Tiesti u martua me vajzën e tij Pelopinë dhe lindën Egjistin; 6 djemtë e Eolit u martuan me 6 motrat e tyre; Eteri u martua me motrën Dita; Hera u martua me Zeusin që e kishte vëlla; Jeokastra, nëna dhe gruaja e Edipit; Kreteu u martua me mbesën Tirojën; Krotoni, pasi vrauu të atin Uranin, u martua me të motrën Rea; Kukusi biri i Vullkanit plaçkiste; nga kutia e Pandorës dilnin të këqia dhe mjerimi për njerëzit; Prokusti ishte hajdut, po kështu edhe Sidni; Sizifi ishte vjedhës dinak; Autokliu, gjyshi i Odisesë ishte hajdut dhe kishte aftësinë të bëhej i padukshëm, dhe vetë Odiseu ishte hajdut, por edhe dinak.

Mendoj se komenti është i tepërt. Fjalët e Laokoontit për Kalin e Trojës të lënë nga grekërit jashtë mureve të saj kur ai thirri "kam frikë nga grekërit edhe kur sjellin dhurata" a vlejën si këshillë edhe për grekërit e sotëm ???

11. 12. 1999 Bujar Zajmi

(Ose "lidhja e të urtëve")

Bëhet një zhurmë e qëllimshme në shtyp, ashtu siç është bërë për dhjetë vjet pa ndërprerje e do të vazhdojë të bëhet sa kohë që në xhunglën e politikës shqiptare do të hedhin vallen të lirë ujqërit dhe hijenat, dhelprat dhe lepujt e saj. "Moderatorët" dhe restauratorët në PD, që më në fund nxorrën kokat nga strofkat e tyre, janë pasardhësit e denjtë të mocionistëve të përfaqësuar nga Ceka, Imami, Zogaj etj., që ishin atashuar dhe komanduar pranë PD-së. Në mos kanë qenë komunistë të dy palët, janë mendësitë komuniste ato që i pozicionuan në mënyrë të natyrshme duke u mbledhur si mizat pranë bishtit të elefantit të ngordhur. Ne thoshnim në atë kohë se mocionistët u divorcuan me PD-në për arsye se ata pretendonin poste më të larta në qeverinë demokratike. Në themi gjitashtu se sot "moderatorët" restauratorë këmbëngulin për të kthyer PD-në në parametra normalë të një demokracie perëndimore (!). U mbushën gazetat: gjysmat me budallallëqe naivësh që i merrnin si të mirëqena deklarimet e tyre, gjysma tjetër me një fushatë të shfrenuar e të pamoralshme anti-Berishë, të gjitha këto nën maskën e "moderacionit" të PD-së ! Në rast se Bardhyl Londo, Besnik Mustafaj apo shkrimtari Çela mbushin faqet e "Albania"-s me konkluzione naivësh, janë me të vërtetë për t’u mëshiruar, në rast të kundërt... !

Të gjithë tashmë e kanë kuptuar përfundimisht, por nuk e denoncojnë haptazi këtë lojë të fëlliqur që luhet për të spostuar me anën tentativës së dytë më të "besueshme" Sali Berishën nga kreu i PD-së, çka do të kënaqte dëshirat e një grupi kundërshtarësh, si brenda dhe jashtë Shqipërisë. Tentativa e parë ishte largimi i Berishës nga politika nëpërmjet vrasjes së shëmtuar kriminale të Azem Hajdarit. Tashti, pasi e panë që "maloku" nuk tundet nga "istikami" po mundohen që t’i heqin rërën dhe ashtu si një shkop në lodrat e plazhit të përmbyset përfundimisht. Por gabohen, sepse Berisha nuk është një shkop që mbahet në këmbë prej mbështetjes së rërës Pollo e kompani. Në kooperim me socialkomunistët, "moderatorët" predikojnë që në botë duhet të ketë vetëm paqe dhe miq. Mjaft më me armiq thonë ata, tashti jetojmë në kohë të tjera. Kurse në realitet ndodh ndryshe, pavarësisht nga thirrjet e tyre. Ashtu si çdo komb tjetër, edhe ai shqiptar ka patur dhe do të ketë armiqtë e vetë. Në rast se mendojmë të jemi të rrethuar vetëm me miq, me të vërtetë kemi dështuar. Nuk mund të ketë e as ka patur ndonjëherë ndonjë shoqëri njerëzore vetëm me miq ose vetëm me armiq. Miku dhe armiku janë pjesë e pandarë e jetës dhe e logjikës njerëzore. Të thuash mjaft më me armiq është njësoj sikur të thuash "mjaft më me miq".

Përse e sulmon klani socialkomunist Sali Berishën ? Përse me të drejtë nacionalistët demokratë sulmojnë Fatos Nanon dhe çka përfaqëson ai ? Mos vallë për ta këshilluar për punë më të mira ? Jo, në asnjë mënyrë jo. Secila palë kërkon përmbysjen e palës tjetër kundërshtare, socialkomunistët të zhvleftësojnë Berishën si pengesa kryesore për hegjemonizmin komunist në Shqipëri, ndërsa demokratët nga ana e tyre të zhvleftësojnë këtë hegjemoni komuniste që përfaqësohet nga Nano dhe banda e tij. Të mbledhësh katër apo pesë nga lloji i demokratëve të lëngshëm, t’i shpallësh ata ose të shpallen ata vetë si "racë moderatorësh", me qëllimin final për të rrëzuar Berishën, është e njëjta gjë si të marrësh përsipër të realizosh pikësynimet dhe nostalgjikëve të Fatos Nanos. Berishën dhe Nanon nuk i bashkon asgjë, përveç faktit se të dy janë në kahje të kundërt, punojnë me përkushtim për të realizuar ambiciet e tyre politike: i pari ndërtimin, kurse Fatos Nano shkatërrimin e Shqipërisë.

Këtë mikrogrup të vetëshpallur si "moderatorë", unë do t’i quaja si mocionistë të brezit të humbur, pasardhës të denjë të mocionistëve të parë të dështuar. Qorrmbështetësit e Genc Pollos kanë marrë përsipër rolin e "moderatorit" dhe të "restauratorit". Por çfarë duhet të kuptojmë me këto dy terma ? "Moderatori" i llojit Pollo hiqet gjithmonë sikur përfaqëson zhvillime të reja (për të realizuar kështu qëllimet e vjetra), merr përsipër atributet e politikanit etalon të kohës në të cilën jeton, duke u shpalur përfaqësues i vlerave të saj. Por deri këtu nuk mund të portretizohet përfundimisht "moderatori", sepse që të moderosh, duhet së paku të restaurosh. Sipas Fjalorit të Gjuhës së Sotme Shqipe, në kuptimin politik, fjala "restaurator" paracakton ata njerëz që përkrahin rivendosjen e një rendi politiko-shoqëror të përmbysur... As fjalori i Androkliut, miku i Stefanaqit, babait të Gencit, nuk mundi t’i ndihmojë në mbrapshtinë e tyre.

Misioni i Genc Pollos dhe pasuesve të tij "moderatorë" dhe restauratorë është dukshëm i qartë: ata kanë për mision të shkatërrojnë PD-në nën justifikimin e mungesës së demokracisë brenda partisë, shkaktuar nga kryetari Berisha, të marrin frenat e karrocës në parti dhe këta si kuaj ta drejtojnë atë andej nga do t’i drejtojë karrocieri grek.

Ju të vetëshpallurit "moderatorë", pasardhës të denjë të brezit të humbur të mocionistëve, zgjodhët një kohë tepër optimale për të realizuar planin e strategjisë tuaj të dyshimtë. Ju e ndjeni fare mirë se duke mbetur brenda PD-së, shpëtoni nga lëngëzimi përfundimtar, po të divorcoheni prej saj, plani juaj ka më pak shanse për t’u realizuar dhe në këtë mënyrë ju ktheheni në asgjë, me fjalë të tjera në hiç. Ju nuk jeni budallenj të asaj shkalle sa të deklaroni kotmëkot se do të mbeteni brenda PD-së. Ju e ndjeni si minjtë tërmetin se jashtë PD-së ktheheni në identitet të humbur. Të mjerë ingranazhe të konsumuar të makinës së vjetër të etërve tuaj komunistë ! Ju nuk keni as mundësi, as aftësi, as mbështetje që të organizoheni në këtë aventurë të re në një formacion tjetër politik.

PD-ja po ju llaston ca si shumë. Në rast se PD-ja nuk e ka një statut partie të qartë për anëtarët e saj, shumë keq për të. Por në rast se e ka dhe nuk e zbaton, bën një gabim të pafalshëm. Kush cënon rëndë programin e partisë, ciladoqoftë ajo, duhet t’i jepet mundësia të lirohet nga detyrimet që rrjedhin nga të qenurit anëtarë në mënyrë që kushdo prej tyre të ketë mundësinë të vërë në lëvizje të pavarur aftësitë e tij organizative. Qëndrimet e PD-së ndaj këtyre "konstruktorëve politikë të shekullit të ri" janë të dënueshme, sepse në fund të fundit, duke i mbajtur padrejtësisht për anëtarë të saj, ajo po u pengon iniciativën e lirë. Edhe "çeta e vogël me pesë vetë" e Pollos, me siguri do ta ankorojë anijen e saj të shpresës në limanin e krahut të majtë të politikës. Atje vetëm atje mud të gjejnë prehje si paraardhësit e tyre mocionistë. Terreni tashmë po përgatitet. Fatos Nano i pagëzoi me këtë rast "lidhja e të urtëve" në PD. Por, duke qenë se Nano deklaron të kundërtën e atyre që mendon, edhe ai vetë e kupton se kjo "çetë e vogël me pesë vetë" nuk mund të jetë kurrsesi një "lidhje të urtësh", por një lidhje të marrësh. Për sa kohë që PS dhe shtypi që e përfaqëson atë së bashku me "lidhjen e të marrëve" do ta shajnë, do ta fyejnë, do ta denigrojnë figurën e Berishës, ata në të vërtetë i bëjnë atij vetëm nder. Kur lloji i tyre do të fillojë ta lavdërojë Berishën, atëherë edhe ne do të fillojmë të mendojmë më ndryshe për të.

Bujar Shehu

Letër drejtuar Shkëlqesisë së tij, presidentit të SHBA

I dashur president Klinton !

Ju kam shkruar disa herë rreth Kosovës. Po Ju shkruaj përsëri. Qëllimi i kësaj letre është:

1-për t’Ju falenderuar zotëri president Klinton dhe për t’Ju shprehur mirënjohjen më të thellë njerëzore të tërë popullsisë shqiptare të Kosovës për atë që ju bëtë për kosovarët. Ju i keni shpëtuar ata.

Në sytë, mendjen dhe zemrën e çdo fëmije, gruaje, burri, të gjallë dhe të vdekur, Ju jeni shpëtimtari, heroi i tyre. I tillë jeni dhe për mua.

Sikurse jeni në dijeni, gjatë viteve 1998-1999, gati 1 milion e gjysëm shqiptarë të Kosovës u dëbuan kafshërisht drejt Shqipërisë, Maqedonisë dhe vendeve të tjera ngjitur dhe dhjetëra mijëra të tjerë, duke përfshirë gra dhe fëmijë, u morën nëpër këmbë, u torturuan, u përdhunuan në mënyrën më mizore para se të vriteshin. Ka pasur skena të tilla dhune, që asnjë sy, mendje dhe zemër nuk mund të mbetej pa u tronditur kur i shihte.

Njerëzit, të mirët njerëz të Amerikës, derdhnin lotë duke parë barbarizma të tilla në ekranin e televizionit dhe duhet të pohoj se të njëjtën gjë bënin njerëzit e mirë kudo në botë. Një zemërim i thellë njerëzor shpërtheu në zemrat e tyre për të protestuar kundër të tillave veprime shtazarake dhe ky zemërim u kthye në veprim: Kosova duhej çliruar.

2-Më 24 mars 1999, ndodhi ajo që duhej të ndodhte. Kupa e hidhërimeve u mbush me gjak. Ju zotëri president nuk mund t’i kapërdinit më gjatë këto mjerime, urdhëruat të bombardohej Serbia. Politika Juaj presidenciale arriti nivelin më të lartë pas Dejtonit. Pas 78 ditë bombardimesh, Serbia u gjunjëzua. Trupat e NATO-s hynë në Kosovë. NATO do të thotë Amerikë. Kosova u çlirua. Ajo u lirua, por nuk u shkëput nga të gjithë thonjtë e Serbisë. Do të ketë trazira, mungesë stabiliteti, gjakderdhje, nëse Kosova mbetet nën sovranitetin e Serbisë. Ariu i Beogradit, dhe unë me këtë kam parasysh Serbinë, duhet të pësojë disfatë deri në fund. Zgjidhjet gjysmake gjithmonë sjellin ngatërresa.

Serbia është fajtore për shumë katastrofa gjatë këtij shekulli. Po përmend vetëm një: ajo e hoqi këmbëzën për shpërthimin e Luftës së Parë Botërore, sepse Serbia donte që nëpërmjet Bosnjes të dilte në Adriatik. Por Bosnja ishte pjesë e Perandorissë Austro-Hungareze.

3-Nuk do të ketë stabilitet dhe do të këtë gjakderdhje në qoftë se Kosova mbetet e lidhur me Serbinë, qoftë edhe me një fije të vetme. Formula "Serbia jashtë Kosovës dhe Kosova në Serbi" nuk mund të funksionojë, është iluzion të mendosh se kosovarët do të pranojnë diçka më pak se pavarësia e plotë. Edhe fija më e hollë që do ta lidhte Kosovën me Serbinë do të shkaktojë rikthimin e gjakderdhjes që do të shtrihet në Bosnje. Dejtoni nuk ka zgjidhur gjë deri tani.

4-Atëherë, çfarë mbetet për t’u bërë, me qëllim që të vendoset stabiliteti dhe paqja në Kosovë e rreth saj ? Pavarësi e plotë nga Serbia.

Vetëm Ju, zotëri president, keni pushtetin e jashtëzakonshëm për t’i bërë këto gjëra. Ky është çasti, ai çast historik që më në fund në Kosovë të vendoset drejtësia për kombin shqiptar. Timori Lindor e fitoi pavarësinë, edhe Kosova duhet të bëhet e pavarur.

I Juaji me krenari dhe me ndjenjat që burojnë thellë nga zemra ime.

Miftar Spahija-Thaçi

Asistent profesor në pension

i Universitetit Mensfild në Pensilvani

16 nëntor 1999, Spitali i Përgjithshëm Palisade,

North Bergen, Nju Xhersi, SHBA

Në strategjinë e vetë ndaj Pollos e grupit, propaganda e PD është kthyer tek strategjia e Frrok Çupit, kryeredaktorit të parë të gazetës "RD", shqiptarit të vetëm që hapur kundërshtoi bombardimet e Serbisë nga NATO dhe kërkoi ndërprerjen e tyre. Kulmi i propagandës së Çupit kundër udhëheqjes komuniste të asaj kohe konsiderohej një artikull kundër Haxhi Lleshit në të cilin thuhej se Lleshi kishte mbajtur pula ose kishte vjedhur pulat e komshiut, a thua se e keqja e udhëheqjes politike komuniste ishte mbajtja e pak pulave dhe jo mjerimi që i kishin sjellë vendit e kombit me politikën e tyre.

Ashtu edhe tani PD numëron si të keqen më të madhe të Pollos dhe grupit të tij përvetësimin e paligjshëm të disa mijëra apo qindra mijëra dollarëve. Pollo, Shehu dhe gjithë grupi i tyre i majtë qeveritar me të drejtë i përgjigjen PD-së se konflikti është për ide dhe mendime të ndryshme politike dhe se PD nëse është e zonja le të debatojë për ide politike.

Përqëndrimi i propagandës së PD kundër Pollos vetëm në korrupsionin material të tij deri tani është dëshmi e frikës së PD-së për të hyrë në debat kundër ideve dhe përcaktimeve politike të Pollos. Pollo përfaqëson politikën greke në PD dhe në Shqipëri, çka dëshmohet ndër të tjera nga fakti se hyri në konflikt me PD kur kjo shpalli disa pika që e afronin me nacionalizmin shqiptar (ideja e konferencës shqiptare), ku shtroi problemin e racizimit antishqiptar grek, ku në shkallë ndërkombëtare po bëhen përpjekje për rritjen e lëvizjes panballkanike kundër pranisë dhe ndikimit amerikan në Ballkan etj. roli politik i Pollos në këto zhvillime ka qenë dhe është përvetësimi i udhëheqjes së PD-së për ta çuar edhe këtë parti në klubin e "partive të Vlorës", çka vërtetohet nga përpjekja e tij për ta afruar PD me Partinë Republikane, si një nga partitë që kryen rrëzimin e pushtetit me dhunë në Shqipëri në vitin 1997 dhe e vendosën Shqipërinë nën pushtetin e Greqisë. Duke e futur PD-në në klubin e partive të tjera që e nënshtruan Shqipërinë ndaj Greqisë, Pollo hiqte nga skena edhe forcën e fundit politike kryesore në Shqipëri që ka motive për të kundërshtuar pushtimin grek të Shqipërisë më 1997 dhe kështu realizonte qetësinë dhe sigurinë e fitores greke në Shqipëri për një kohë më të gjatë dhe i jepte Shqipërinë Greqisë si një pikë tjetër mbështetjeje në përpjekje për të përzënë amerikanët nga Ballkani.

PD i di të gjitha këto, e njeh strategjinë politike të Pollos, alternativën e tij politik dhe mendimin e tij ndryshe. Megjithëse Pollo i kërkon PD-së të shprehet për idetë e tij politike të kthehet tek fakti se luftohet vetëm pse mendon ndryshe, PD hesht dhe i drejtohet korrupsionit material të Pollos. Kjo këmbëngulje e PD-së për të hyrë në konflikt me Pollon për shkak të ideve të tij progreke dhe strategjisë së tij politike në shërbim të Greqisë, kur PD-ja e akuzoi Pollon për korrupsion, Pollo iu përgjigj me të njëjtën medalje duke akuzuar udhëheqjen e PD-së për korrupsion, me sa duket PD ka frikë se po ta akuzojë Pollon për lidhjet me Greqinë dhe për grekofili, Pollo pra do të përgjigjet me të njëjtën medalje duke tregua dëshmi të lidhjeve të udhëheqjes së PD-së me Greqinë dhe politikën greke (ose me ndonjë tjetër). Sa kohë që nga PD nuk dëshmohet se konflikti me Pollon është për ide politike, për vënien e Pollos në shërbim të politikës antishqiptare greke mbetet të besohet se vetë PD është e korruptuar politikisht dhe ka dëshmi për vënien e saj në shërbim të politikave antishqiptare greke ose të tjera që mund t'i dijë Pollo.

PD asnjëherë nuk ka pasur vullnet të bëjë dallimin ndërmjet korrupsionit material dhe korrupsionit politik dhe t'i japë secilit peshën që ka. Ndër këto dy forma të korrupsionit për shtetin, partitë, politikën, përgjithësisht në kultura dhe kohë të ndryshme, peshë më të madhe zakonisht i është dhënë korrupsionit politik. Por si më 1991 nga Frrok Çupi dhe tani më 1999, propaganda e PD-së i jep peshë më të madhe korrupsionit material, atëherë duke akuzuar udhëheqjen komuniste se ka mbajtur pula ose ka pirë shumë kafe, tani se Pollo ka ndërtuar shtëpi të re dhe ka harxhuar shumë për dasmën etj. Me këtë sjellje PD ka dëshmuar se nuk dëshiron të zhvillojë tek shqiptarët njenjën dhe mendimin e konstatimit dhe të qëndrimit kundër korrupsionit politik. Dhe zakonisht, siç u tha, në kultura dhe kohë të ndryshme është menduar dhe mendohet se nuk ka shkallë më të lartë të korrupsionit politik se sa vënia në shërbim të politikanëve armiqësore të huaja, çka duket në shkallën e lartë të dënimeve që parashikohen në legjislacionin e tyre për këto lloj veprimtarish. Nga ana tjetër, dëmet materiale që i vijnë një popullsie nga korrupsioni politik i kuptuar në këtë mënyrë janë shumë më të mëdha se dëmet nga korrupsioni material i përvetësimit të miliona dollarëve nga politikanë të veçantë, pa bërë dallimin konceptual ndërmjet korrupsionit material dhe korrupsionit politik dhe lidhjet dhe ndikimet që kanë këto dy forma mbi njëra-tjetrën dhe pa i dhënë peshë më të madhe korrupsionit politik, si burim i fatkeqësive, as PD, as shqiptarët përgjithësisht nuk do të shpëtojnë nga fatkeqësitë. Në qoftë se e keqja e vetme e Pollos janë ato shpërdorime që dëshmon PD-ja, atëherë në kompleksin e Shqipërisë ku korrupsioni është fenomen i zakonshëm, Pollo e ka betejën të fituar, ndërsa PD të humbur.

Në fund udhëheqja e PD-së, duke dëshmuar korrupsionin e Pollos dhe të grupit të tij, dëshmon korrupsionin e vet dhe faktin se gjatë qeverisjes së PD-së (1992-1997) shqiptarët janë qeverisur nga hajdutë. Ata që sot PD-ja i akuzon për korrupsion, kanë qenë ministra, kryeministra, kryetarë të PD-së dhe nënkryetarë të PD-së dhe në qoftë se kanë qenë të korruptuar, sepse nuk u korruptuan muajin e fundit kur hynë në konflikt me PD-në, atëherë del se shqiptarët gjatë qeverisjes së PD-së kanë pasur ministra, kryeministra etj., njerëz hajdutë. Pas kësaj dëshmie për qeverisjen e vetë PD-së sot, del dhe kërkon zgjedhje të reja, kërkon të vijë në pushtet edhe njëherë pasi dëshmon tërë ditën se qeveritë e vendosura prej saj kanë vjedhur popullin.

Pra, në propagandën kundër Pollos dëshmohen dy gjëra: së pari, iracionaliteti i PD-së (thënë popullorçe: budallallëku i PD-së), ku dëshmojnë se qeveria dhe udhëheqja e PD-së ka qenë hajdute, por nuk janë luftuar deri sa konkurruan në postin e kryetarit të PD-së dhe së dyti, çka është më e keqja, mundësia që PD-ja të jetë politikisht e korruptuar që shprehet në frikën për të zhvilluar debat me idetë grekofile të Pollos, çka do të çonte në dëshmitë e Pollos për politikat grekofile të PD-së ose të ndonjë drejtimi tjetër që ai mund ta dijë. Tani mbetet të shihet drejtimi që do të marrin ngjarjet.

11. 12. 1999 Hysamedin Feraj

Horri trufishkur Niko Kirka më provokon me fjalët "Të tregojë se ç’ka biseduar me ambasadorin jugosllav kur hëngri drekë bashkë me të në restorantin e një shqiptari". Me këto fjalë besoj se çdo lexues e merr vesh me sa kimet e paska mbajtur sigurimi i shtetit një zagar të tillë që edhe pse i plakur, nuk e ka humbur aftësinë e rrallë të nuahtjes dhe pas 20 vitesh ka arritur që "në restorantin e një shqiptari pa emër" diku në Amerikë, të zbulojë erën time dhe të një ambasadori jugosllav pa emër në të njëjtën tryezë. Zagarë të tillë instruktorët sigurimsa apo agjentët e huaj që i kanë blerë prej tyre i përdorin vetëm për zbulime të mëdha sensacionale kundërspiunazhi.

Duket se për një muaj të tërë pas replikës sime Kirkën e paskan shëtitur të lidhur për zinxhiri si qen që zbulon drogën nëpër restorante shqiptarësh në Nju Jork për të nuhatur erën që kam lënë para 20 vitesh, ose përndryshe e kanë pas mbyllur në ndonjë bodrum të errët që të merrte leksionet e oficerëve të sigurimit që të njëjtat përralla që tregon Kirka i kanë treguar vite më parë ca gazetarë në Shqipëri. Në SHBA tani ndodhen si emigrantë sigurimsat që para disa vitesh i porosisnin shqiptarët vizitorë nga Amerika në Shqipëri "mos u takoni me Abdi Baletën se e ka tradhëtuar partinë" ose që në Amerikë shkonin nëpër shqiptarë të Nju Jorkut dhe u thonin "Demmokratët janë të shitur tek Serbia". Janë pikërisht këta sigurimsa që në vitin 1991 dërgonin nga SHBA në Shqipëri njerëz që të thyenin xhamat kur bëheshin mitingje që pastaj të akuzoheshin demokratët ose që i çonin këta amerikano-shqiptarë nëpër dyer të apartamenteve të kërcënonin njerëz të piketuar nga sigurimi. Tipa të tillë hanin me javë dhe muaj gratis në hotel "Dajti" në kohën e turbullt të fillimit të demokracisë në Shqipëri. Instruktorët e tyre sot janë në Amerikë dhe me sa duket stërvisin dhe nuhatjen e Kirkës.

Si çdo trillim dhe kombinacion agjenturor, edhe ky që bëhet nëpërmjet Kirkës ka pikat e veta të dobëta që e nxjerrin bllof. Mungojnë emrat e njerëzve, datat e veprimit, burimi i informacionit dhe shenjat konkrete për bisedat e dënueshme që qenkan bërë në atë drekë imagjinare. Unë për shembull mund t’i them sot Kirkës dhe të gjithë kërkave se atëherë i jam mburrur ambsadorit jugosllav se Kosova do të dilte nga Jugosllavia, se në Nju Jork do të botohej pas disa vitesh një gazetë me emrin "Illyria" nën drejtimin e Ekrem Bardhës dhe të Pëllumb Kullës që do të vihej në shërbim të greqizmës për inat të Beogradit. Unë mund të them që qysh atëherë e kam paralajmëruar ambasadorin jugosllav se ajo drekë do të zbulohej 20 vjet më vonë nga superagjentët e kundërzbulimit shqiptar që në atë kohë punonin muratorë. A i beson Kirka këto ? Unë mund t’i them se në atë drekë është biseduar paraprakisht se çfarë do të bisedonin Nano me Millosheviçin në Kretë në vitin 1997. Po këtë do ta besojë Kirka ? Unë mund të bëj sot një libër të trashë të mbushur me biseda që nuk janë bërë në një drekë që nuk është organizuar kurrë për t’u tallur me pangopësinë e Kirkës dhe të sigurimsave për të sajuar historira dedektivësh. Si të mos e quash horr një njeri si Kirka që bën provokime kaq të pështira ?

Gjatë viteve që kam qenë ambasador në OKB, atje janë ndërruar tre ambasadorë të Jugosllavisë: Jaksha Petriç (serb), Millan Komatina (malazez), Injac Gollob (slloven) me të cilët kam pasur vetëm kontakte të rralla nëpër korridoret e OKB-së dhe kurrë nuk më kanë ftuar dhe s’i kam ftuar nëpër dreka apo darka me përjashtim të festave protokollare në pritjet për festat kombëtare. Ky ishte rregull zyrtar për diplomacinë shqiptare. Më shumë takohesha me diplomatët Xhevat Mujezinoviç (boshnjak), zëvendësambasadori, Ramadan Marmullaku, shqiptar, këshilltar në misionin jugosllav dhe Ali Kryeziun, shqiptar atashe. Por as me këta nuk kam ngrënë dreka dhe darka.

Kur ambasadori jepte një drekë apo darkë për një homolog, kjo bëhej e njohur për tërë personelin e misionit dhe zakonisht, punët e protokollit i bënin oficerët e sigurimit. Kur ambasadori shkonte në restorante shqiptarësh (3 ose 4 të tillë gjithsej) ose nëpër familje shqiptarësh, hijet e sigurimit i kishte pas. Kështu që zagari i rrallë për nuhatje Niko Kirka do të jetë trullosur keq nga era e "parfumeve eksituese" që i kanë lëshuar në turi njerëzit e sigurimit ose agjentë të Asfalisë dhe UDB-së, prandaj rrotullohet si i ndërkryer për të gjetur erën time pranë erës së ndonjë ambasadori jugosllav në skutat e Nju Jorkut.

Por edhe sikur të kisha ngrënë drekë me një ambasador jugosllav, ç’i hyn sot në punë kjo Niko Kirkës, sigurimit shqiptar apo Asfalisë greke ? Mos edhe Niko Kirka do të imitojë Enver Hoxhën që i kërkonte pas 30 vjetësh llogari Mehmet Shehut se pse udhëtoi me Titon në të njëjtin vapor ? Diplomatët shqiptarë në të gjitha vendet kishin të bënin me diplomatë jugosllavë, madje në Beograd kryesisht me jugosllavë. Përse Niko Kirka nuk u kërkon këtyre t’i raportojnë të gjitha bisedat që kanë bërë meqenëse e paska caktuar veten kryehetues, kryekundërspiun të shqiptarëve ? Duket që muratori Kirka ende nuk e ka haberin se ç’është puna e diplomatit dhe logjikon vetëm si bashkëpunëtor i sigurimit. Me atë kanë luajtur dhe janë tallur keq ata që e kanë mësuar të veprojë si provokator. Ata nuk i kanë treguar se të gjitha bisedat në takimet e organizuara apo të rastit, që bënin punonjësit e ambasadave të Shqipërisë jashtë shtetit, i raportonin menjëherë hollësisht në qendër. Këto informacione që shifroheshin dhe deshifroheshin mbushnin volume të tëra nëpër arkiva dhe janë dokumentacion zyrtar. Plot informacione të tilla kam bërë edhe unë nga takimet me diplomatët me amerikanë dhe me shqiptarë. Vetëm një megalloman kastravec si Niko Kirka mund të ketë pretendimin që t’i tregoj atij dhe klubit të tij pas 20 vjetësh tërë bisedat që kam bërë unë në Nju Jork.

Nuhatësi i madh Kirka duhet pyetur: pse nuk ka rënë në gjurmë të erës time të përzier me erën e ndonjë ambasadori grek ? Unë jam ulur disa herë në tryezat e salloneve luksoze të hotel "Pierre" në Avenjunë e pestë në Manhatan në ziafete të organizuara nga ministrat e jashtëm të Greqisë. Jam ulur në dreka dhe darka të ngushta me ambasadorë grekë në restorantet e Nju Jorkut. Le të shkojë nuhatësi Kirka në Park Avenju në Manhatan, të gjejë restorantin e famshëm "Moby Dick" ku jemi ulur me ftesën time me ambasadorin grek në restorantin e pronarit Kosta Trika, grekofon nga Delvina. Doja t’i tregoja kolegut grek se në këtë restorant peshku gatuhej më mirë se në restorantet greke ku më kishte ftuar ai. I ndjeri Trika si vëllezër priste dhe përcillte ne shqiptarët e jo grekët. Ndërsa shqipfolësi Kirka tani në Amerikë bën punën e grekut. Prandaj duket shkon nëpër xhamirat ku mblidhen shqiptarët muslimanë, ndonëse të tëra punët i bën me "inatin e kaurrit".

Dreka dhe darka në Nju Jork nëpër restorante dhe seli misionesh kam ngrënë me diplomatë nga të gjithë kontinentet: nga Japonia në Benin, nga Meksika në Singapor, nga finlanda në Iran etj., etj. Një zagar, sado nuhatës i mirë që të jetë, nuk e merr dot erën time në të gjitha këto takime. Këtë e dinë edhe ata që e stërvisin zagarin Niko të nuhasë vetëm erëra ambasadorësh jugosllavë që përzihen me erën time vetëm në hundën e nuhatësit. Niko bën mirë të na thotë publikisht nëse për të bërë provokimet e tij ka pasur takime në Nju Jork me ndonjë sigurims me emrin Mikel. Nëse e ka ndihmuar ndopak këlyshi i sigurimsit Godo Dalip Greca e të tjerë që mund t’i themi më vonë.

Unë e kam të qartë se stërvitjen speciale të Nikos po e bëjnë ata që prej kohësh më kanë akuzuar se Serbinë nuk e paskam sulmuar aq shumë sa Greqinë. Me këtë propagandë djallëzore, specialistë të agjenturave dhe të propagandës greke janë përpjekur të ulin ritmin e shkrimeve të mia që denoncojnë politikën e Greqisë dhe të pengojnë ndikimin e këtyre shkrimeve tek lexuesit. Mirëpo askush nuk ua ka vënë veshin këtyre provokimeve idiote, sepse çdo lexues me mend në kokë ka parë se nuk jam kursyer për të demaskuar edhe politikën e Serbisë. Madje kam kundërshtuar idetë se për t’u mbrojtur më mirë nga serbët duhet të mbështetemi tek grekët, edhe kur të tilla ide i kanë pasur nacionalistë të mëdhenj shqiptar në të kaluarën. Orvatjeve të provokatorëve për të treguar se Serbinë po e qortoj më pak se Greqinë, ua kam prerë shkurt se kush denoncon politikën greke, ka denoncuar edhe atë serbe, pasi gjatë dhjetëvjeçarit të fundit, Greqia ka bërë për llogari të Serbisë në Shqipëri atë që s’e bënte dot Serbia vetë. Se sa qesharake janë trillimet se Serbinë e kam denoncuar më pak, e tregojnë të gjithë shkrimet e mia posaçërisht nëpër mbledhjet "Shqiptarët përballë shovinizmit serbo-grek" 1995 dhe "Kosova nga Dejtoni në Rambuje" 1998.

Kirka e përsërit kërkesën që unë të jap listën e bashkëpunëtorëve që ka pasur sigurimi i shtetit në diasporën shqiptare në SHBA. Por kësaj radhë ai vetë nuk është aq i krekosur kur e bën këtë kërkesë, ai vetëm shkruan "këtu ka ende disa që presin të tregojë emrat e spiunëve dhe më porositën t’i them: ose fol, ose qepe mos shpikë spiunë të paqenë". Pra, Niko zbulon se provokimet e tij të poshtra i pleqëron dhe i kurdis në bashkëpunim me disa të tjerë. Fjalia e mësipërme e Nikos zbulon qartë se këta "disa" qenkan shumë të shqetësuar të marrin vesh se deri në çfarë shkalle arrijnë njohuritë e mira për spiunët që ka pasur sigurimi i shtetit në diasporën shqiptare në SHBA. Pra, rreth Nikos janë grumbulluar njerëz që e kanë mizën nën kësulë dhe që me sa duket tani, pas rebelimit komunist në Shqipëri, ustallarët e tyre të dikurshëm nga sigurimi u kanë kërkuar të riaktivizohen. Është e kuptueshme që ata i torturon shqetësimi se mos edhe dikush tjetër përveç sigurimsave ka dijeni për punët e tyre të përbashkëta. Ata e paskan vënë Nikon si trimosh që të marrë përsipër t’i shpëtojë nga ky hall duke ngulur këmbë që unë t’i siguroj se nuk di gjë për ta ose se nuk do të them gjë.

Kirka më mirë për të ndihmuar ata të japë emrat e tyre dhe pastaj ndershmërisht unë do të them nëse di ose jo ndonjë gjë për ta. Unë për vite të tëra si deputet dhe qytetar e kam ngritur fort zërin që të hapeshin të gjitha dosjet e sigurimit, madje artikullin e parë e kam shkruar në "Republika" që tani është zëdhënësja e tërbuar e sigurimsave. Hapja e dosjeve nuk u bë, sepse edhe pushtetarët demokratë nuk patën guximin ta përballonin problemin si duhet, sepse ata qenë nën presionin e fortë të të huajve që nuk donin t’u digjeshin agjentët e tyre në Shqipëri, nën presionin e sigurimit dhe sepse vetë pushtetarët deshën ta përdornin hapjen selektive të dosjeve si mjet presioni kundër kundërshtarëve të vet politikë. Pikërisht në këto ditë në Shqipëri ka shumë pështjellim nga një lajm i dhënë nëpër gazeta se në strukturat e larta të administratës shqiptare sipas të dhënave të CIA-s, punojnë 250 agjentë të shërbimit sekret jugosllav.

Ata "disa" që i kanë dhënë porosi Kirkës të më drejtohet mua në atë mënyrë, në rast se e kanë ndërprerë veprimtarinë e tyre, të mos e rifillojnë më dhe të gjejnë forca të kapërcejnë dilemën e tyre. Përsa u përket listave të spiunëve të sigurimit, në diasporë ka disa të tjerë shumë më të informuar se unë ku ata mund të drejtohen për të qetësuar veten. Një pjesë e madhe e oficerëve të sigurimit që kanë punuar në misionin pranë OKB-së, tani jetojnë dhe veprojnë në SHBA. Pra, i kanë më afër se sa mua.

(vijon) Abdi Baleta

Një muaj pas botimit në "Bota Sot" të replikës sime me disa vazhdime të titulluar "A ka fytyrë Niko Kirka ?", gazeta "Republika" në Tiranë u solli lexuesve të vet nga Amerika zhurmën e pëllitjeve të reja të "kërkave të antikomunizmit", të kuisjeve të "zagarëve të sigurimit" dhe të lehjeve të "qenve të grekofilisë". Ka vite që kjo gazetë, organ i një partie tërësisht sigurimse qysh në fillim, e kryesuar nga një ish-sigurims i thekur dhe grekofil i zellshëm, Sabri Godo, i vënë në krye të saj nga Sofokli Lazri, po më sulmon pa pushim. Dikur patën porositur në Gjermani një karikaturë që e botuan për dy muaj rresht shoqëruar me bejte të pështira. Tani, sjellin herë pas here në faqet e saj fëlliqësirat terminologjike që mund të dalin vetëm nga një gojë e ndyrë dhe duhmë e qelbur politike si ajo e Niko Kirkës.

"Republika" e Godo-Mediut edhe tani që kryeredaktorin lapangjoz D. Greca ia bëri dhuratë lobit grekofil në Amerikë dhe e ka zëvendësuar me një skuth si Arben Iliazi, poshtërsitë e vjetra nuk i ka lënë. Madje nga zelli i tepruar për të qenë altoparlant i pëllitjeve dhe i lehjeve, kanë përgojuar turpshëm edhe artistin e njohur të humorit shqiptar Koço Devole, duke i botuar më 13 nëntor 1999 marrëzitë e Kirkës nën titullin idiot "Haxhi Qamili mërzit Koço Devolen".

Vetëm horrat e politikës dhe të gazetarisë në Shqipëri mund të shkruajnë vetë ose të publikojnë përçartjet dhe horrllëqet politike të një personazhi grotesk si Niko Kirka, i cili urrejtjen e grumbulluar në fshehtësi gjatë jetës prej zvarraniku nën peshën e komunizmit, në kohën e demokracisë, është përpjekur ta shprehë vetën mëpërmjet poshtërsive. I strukur në Amerikë, ai ka ndërmarrë herë pas here inkursione diversioniste në Shqipëri dhe tani doli hapur si apologjet i politikës së Greqisë dhe grekomanisë kundër kombit dhe nacionalizmit shqiptar, si mashë e ndryshkur e sigurimit të shtetit. Nuk është rastësi që njerëz të tillë i gjejnë hapur faqet e gazetës "Republika", që me të vjellurat dhe diarretë e tyre të pandalshme, "antikomuniste" dhe "antienveriste" ta qelbin sa më shumë mjedisin politik të Shqipërisë që të mos bjerë dhe aq në sy bataku i fëlliqësive të grekofilisë dhe të antishqiptarizmit ku janë zhytur.

Kirka dhe Godo përbëjnë një "dyshe simbolike" të fëlliqësive politike. Të përdalurin dhe kodoshin e politikës shqiptare, Sabri Godo, ka vite që ia kemi ekspozuar publikut ashtu siç është. Me Niko Kirkën nuk jemi marrë deri kohët e fundit kur bëri ato poshtërsitë që i kam trajtuar në shkrimin "A ka fytyrë Niko Kirka ?". Po të ishte vetëm për Nikon, nuk do të bëja kurrfarë polemike me të, sepse është e vërtetë ajo që më kanë thënë shumë dashamirë se nuk e meriton të merresh me një njeri të fandaksur me megallomani, që fryhet si bretkoca e përrallës për t’u bërë buall, megjithëse është një hiç-hiçi. Ai madje nuk e meriton as të harxhosh pështymën për surratin e tij, sepse personifikon pjesën më të qelbur sot të grekomanisë. Por ashtu si herën e parë, edhe kësaj radhe, po shkruaj që lexuesit të mos bien në kurthet që bëjnë rrufjanët nëpërmjet Niko Kirkës, për t’u treguar sadopak lexuesve se si veprojnë armiqtë e kombit shqiptar, agjenturat greke, serbe e të tjera për të hedhur pa pushim helmet e tyre.

Shkrimtari i madh rus Dostojevski i këshillonte njerëzit që i janë nisur një rruge të mos gjuajnë me gurë çdo qen që leh me ta se vonohen. Kjo është shumë e vërtetë, kur në udhëtarin lehin qen fisnikë që ruajnë pragjet e shtëpive të tyre. Por, kur ke të bësh me qen rrugësh, është më e saktë thënia popullore "qenit tregoji shkopin". Me Niko Kirkën detyrohem të merrem si me qentë rrugaçë, që kur lehin për të bezdisur njerëzit u duhet treguar shkopi dhe kur ngordhin, dikush duhet t’i shtyjë drejt një grope që të mos qelbet vendi. Qentë rrugaçë të grekomanisë dhe të grekofilisë shqiptare janë shtuar shumë, ata po lehin edhe në Amerikë, ata bëjnë si të tërbuar, sepse Greqia dhe lobi grek ende i ushqejnë mirë dhe nxisin tërbimin e tyre pas ngjarjeve që janë zhvilluar në Kosovë.

Ato që shkruan për mua Kirka në gazetën "Republika" janë thjesht fyerje prej horri dhe trillime të përsëritura sharlatane, të huazuara nga gazetat që më kanë sulmuar gjatë këtyre viteve dhe të shërbyera nga lloj-lloj njerëzish të sigurimit të shtetit dhe të agjenturave të huaja. Ato që shkruan Kirka ngjarjnë deri me sulmet që një agjent i zbulimit francez i njohur për bashkëpunimin me kastën enveriste prej dy dekadash, më ka bërë duke më paraqitur si "komunist dhe enverist të pandreqshëm" në Shqipëri.

Soji i kirkave shqiptarë apo roshëve francezë dhe të tjerë si ata, le të plasin nga inati që unë mburrem se kam qenë ambasador i Shqipërisë në OKB në kohën e Enverit. Unë do të mburrem me punën që kam bërë në shërbim të shtetit dhe të kombit atëherë, në kushtet e atëhershme. Injoranti Niko Kirka duhet të mësojë që fjalimet e mia janë të botuara qysh atëherë në "Zërin e Popullit" dhe le të shkojë t’i lexojë. Ato janë lënë të lidhura në dosje edhe në misionin e Shqipërisë në OKB dhe gjenden atje në qoftë se nuk i ka zhdukur "shakaxhiu i komunizmit", Pëllumb Kulla, për të treguar se e urrente komunizmin për të cilin bënte shakara. Injoranti Niko Kirka duhet të kuptojë se rezolutat për Kosovën në OKB filluan para se të shkonte atje "shakaxhiu i Fierit" dhe janë rezultat i ndryshimit në politikën ndërkombëtare.

Injoranti Niko Kirka duhet të mësojë që edhe sot e kësaj dite në korridoret e OKB-së valon flamuri shqiptar me yllin e kuq komunist mmi shqiponjë. Prandaj, të shkojë dhe të pyesë "shakaxhiun e Fierit" se si ka lejuar që edhe disa vite pas ndryshimit zyrtar të flamurit në OKB të valëvitet ai flamur i kohës së shkuar. Kur gazetari Nefail Maliqi i dërguari i posaçëm i "Bota Sot" kohët e fundit kishte pyetur punonjësit e sekretariatit të OKB-së se si mund të ndodhte një skandal i tillë, ata i kishin thënë se kërkesave të tyre për të sqaruar problemin misioni shqiptar nuk iu është përgjigjur. "Nacionalisti" i fryrë si kaposh Niko Kirka le të merret me këto në radhë të parë dhe të sqarojë se cili nga diplomatët shqiptarë mban përgjegjësi, "shakaxhiu i Fierit", apo grekofili Agim Nesho, i dërguar atje pas fitores së Nanos ? Pas kësaj, ai le të merret edhe me përsëritjen e provokimeve të vjetra sigurimse se Abdi Baleta u ka hequr shqiptarëve nga muri i shtëpive flamurin pa yll dhe u ka ngulur në muret e dhomave të tyre fotografitë e Enver Hoxhës. (E po ç’të bëja, në atë kohë nuk ishin bërë ende zyrtare fotografitë e Niko Kirkës, si murator i dalluar dhe me universsitet !).

Ata që e kanë vizituar në çdo kohë banesën time, e dinë se unë asnjëherë s’e kam pasur të varur në mur fotografinë e Enverit. Shqiptarët nga Kosova dhe Mali i Zi, nga Dibra apo nga Shkupi, nga Korça dhe Gjirokastra, që i kam vizituar kur isha ambasador, janë dëshmitarët më të mirë se si kam vepruar unë në atë kohë. Kurse Niko Kirka si papagalli që e ndukin për bishti, përsërit trillimet e sigurimsave që janë botuar në gazetën "Alternativa SD" të Skënder Gjinushit qysh në vitin 1992.

Sigurimsat dhe gazetarët servilë të gazetës "Altërnativa SD" atëherë kanë vjedhur deri emra personash të tjerë si të gazetarit që po vdiste, Sokol Muho dhe të mërgimtarit në Itali Fredi Toptani, për t’i përdorur si pseudonime poshtë shkrimeve të tyre shpifëse dhe provokuese. Teodor Laço, ish-zëvendës i Gjinushit në PSD, në një libër kujtimesh botuar në vitin 1998 dhe të hequr menjëherë nga qarkullimi, bën këto pohime "me ne, socialdemokratët (Baleta) pati dëshirë të "kruhej" që në fillim, gjë që na nervozoi të gjithëve.... ju vërsulëm me disa artikuj në gazetën tonë, shkruar nga djemtë tanë që ishin gazetarë të mirë, por Baleta nuk mund të ndalej". Këtyre "djemve" të Laços dhe të Gjinushit, ua dhashë përgjigjen që atëherë, si hajdutë emrash dhe si njerëz në shërbim të sigurimit, sepse shtrembërimet e fakteve për vizitat e mia tek shqiptarët në Amerikë s’kishin ku t’i gjenin vetëm se nga njerëzit e Sigurimit. Tani, edhe plakushi Kirka po vepron si "djemtë" e Laços dhe të Gjinushit, gjë që më bind se ka për instruktor po ata sigurimsa të atëhershëm.

Unë e kam të qartë se Kirkës emrin nuk ia kanë vjedhur, por në rrethana që duhet t’i shpjegojë ai vetë, e ka vënë në dispozicion të sigurimit. Kirka, për të lehtësuar pak veten, duhet t’i pyesë ata përpunuesit e tij t’i përmendin ndonjë emër familjeje shqiptare ku paskan ndodhur ato paudhësitë e mia me flamurë dhe fotografitë e Enverit. Por duket, se edhe në Amerikë Kirka është i pafuqishëm të lirojë nga qafa lakun sigurims dhe pranon të bëhet qesharak dhe përsërit trillimet bajate si ato për heqjene flamurëve dhe çirret që Baleta "të tregojë se si dolli jallan shahit kur dënuan Nesti Nasen".

Provokatori i kallëpit sigurims, Niko Kirka, përsërit një sulm të ndyrë që më është bërë qysh në vitin 1991 nga drejtues të Partisë së Punës dhe veglat e sigurimit të shtetit. Ndonëse unë nuk isha i vetmi dëshmitar i thirrur (jo vullnetar) në gjyqin e Nesti Nases, PPSh dhe sigurimi përmendnin vetëm emrin tim, meqenëse isha bërë renegat i PPSH-së dhe kandidat për deputet i PD-së. Me këtë çështje janë marrë gjerë e gjatë gazetat, është folur nëpër mbledhje publike, mitingje elektorale dhe deri në tavolinat e kafeneve. Tani pas 8 vjetësh del një Niko Kirkë në Amerikë që edhe pse hiqet se i di të gjitha punët e kësaj bote, për këtë çështje nuk paska dëgjuar gjë, por kërkon shpjegime të reja. Sigurimi ka mbetur në metodat e vjetra dhe në dosjet e vjetra.

Që lexuesi në diasporë të mos bjerë viktimë e këtyre rrufjanëve do të përmend shkurtimisht disa gjëra. Me Nesti Nasen, ish-ministër i Jashtëm i Shqipërisë për 16 vjet, kam bashkëpunuar shumë ngushtë për shumë kohë, kam udhëtuar me të disa herë në Nju Jork në mbledhjet e OKB-së, kam shkuar shumë mirë deri në vitin 1979, kur një grekofil i regjur si Sofoki Lazri, i fuqizuar si këshilltar pranë Ramiz Alisë, që nuk duronte dot diplomatë të rangjeve të larta nga Shqipëria e Veriut, provokoi një sërë incidentesh në Tiranë dhe në Nju Jork, ku u detyrova të përplasem edhe me Nesti Nasen. Jam shumë krenar që qysh atëherë ia kam treguar si duhet vendin Sofokli Lazrit, pikërisht për grekofilinë e tij, ndonëse kjo më futi në sherr edhe me Nesti Nasen, edhe me ministrin tjetër të Jashtëm, Reiz Malilen. Ka ende në Amerikë shqiptarë që vinin në mision dhe që kanë dijeni për skenat e këtyre përplasjeve.

Kur Nesti Nase u arrestua dhe u dënua padrejtësisht si pjesë e një fushate goditjesh të mëdha nga Enver Hoxha dhe Ramiz Alia, ata që nuk duronin dot diplomatët gegë në shërbimin diplomatik të Shqipërisë, tentuan të shfrytëzonin rastin të më implikonin dhe mua në rrethin e bashkëpunëtorëve të Nesti Nases, që gjoja ishin të lidhur me agjenturën amerikane në Nju Jork. Prandaj dhe më thirrën si dëshmitar në atë gjyq, ku unë kam bërë dëshmi që shkonte në favor të Nesti Nases dhe jo siç thotë edhe tani provokatori Niko Kirka. Niko duhet të na thotë se kush i ka thënë atij se kam qenë jallan shahit, sigurimi i shtetit apo agjentura greke ?

Sofokli Lazri dhe grekofilët atëherë ia plotësuan dëshirën Greqisë për të më larguar mua nga diplomacia shqiptare, sepse grekët më urrenin veçanrësisht për qëndrimet që mbaja në OKB për problemin e Qipros. Por megjithatë nuk arritën ta plotësonin deri në fund planin e tyre, që edhe unë të përfundoja në burg si Nesti Nase. Tani Niko Kirka duke përsëritur shpifjet e vjetra, bëhet një tjetër ushtar i kësaj kryqëzate greke.

Në vitin 1991, udhëheqja e PPSH-së kishte ngarkuar kryetarin e Gjykatës së Lartë të asaj kohe, Kleanthi Koçi, nga Zagoria e Gjirokastrës, që të përhapte kudo, deri nëpër kafenetë e Tiranës se Abdi Baleta kishte marrë në qafë Nesti Nasen. Në Berat fusnin provokatorë në mitingjet e mia elektorale për të bërë pyetje për Nesti Nasen dhe për "lidhjet" e mia me CIA-n amerikane. Këto pasqyroheshin në gazeta. Sa herë u thoja "botojeni dëshminë time në gjyq, se ajo është e shkruar dhe e incizuar", mbyllnin gojën dhe rifillonin prapë trillimet. Në vitin 1993-1994, kur elementët grekofilë u fuqizuan në PD dhe unë u largova nga grupi parlamentar, edhe atje u përdor ky trillim për të më luftuar. Kush do të dijë më shumë, le të shkojë të pyesë Zef Brozin që është në Amerikë, të cilit drejtues të PD-së i thanë në një mbledhje që të kërkonte heqjen e imunitetit parlamentar të Abdi Baletës se kishte dalë dëshmitar në çështjen e Nesti Nases. Zefi atëherë ishte kryetar i Gjykatës së Lartë. Kështu që kot llap tani Niko Kirka.

Ata që janë në dijeni të marrëdhënieve të mia me Nesti Nasen edhe pas daljes së tij nga burgu, vetëm mund të neveriten nga provokimet që bëhen nëpërmjet Kirkës. Pas daljes së Nesti Nases nga burgu, atij i dërguan një gazetar nga gazeta "Drita" që t’i merrnin një intervistë fund e krye kundër meje dhe ai e ktheu mbrapsht gazetarin. Kështu që tani Niko Kirka ngjan me një zagar të çalë që mbërrin me shumë vonëse në gjahun e organizuar nga sigurimi dhe grekofilia, të cilit i dëgjohen lehjet pas 8 vjetësh. Kuptohet lehtë se sa vlejnë lehjet e një zagari të tillë.

19. 11. 1999 (vijon) Abdi Baleta

Shprehja "mollë sherri" në të folmen politike të shqiptarëve tani është më mirë të zëvendësohet me shprehjen "festë sherri". Sikur të mos mjaftonin shkaqet e motivet e shumta për sherre të trashëguara historikisht dhe të krijuara gjatë viteve të përmbysjeve politike pas shembjes së diktaturës së vjetër komuniste në Shqipëri, këtë vit u shtuan edhe më sherret për punën e "festës së çlirimit".

Në vitin 1992, parlamenti i Shqipërisë vendosi që festë kombëtare të quhet "Dita shpalljes së Pavarësisë" ("Dita e Flamurit"), data 28 nëntor 1912. Opozita e atëhershme, Partia Socialiste, nguli këmbë që festë zyrtare të mbetej edhe "dita e çlirimit" të Shqipërisë nga pushtuesit nazistë, data e 29 nëntorit 1944. Në diskutimet e atëhershme pati shumë kundërthënie. Disa me të drejtë theksonin se Shqipëria nuk mbaron në Shkodër, se edhe sikur të ishte çlirim largimi i ushtarëve gjermanë nga territori i Shqipërisë londineze nuk ishin çliruar ende trojet etnike shqiptare. Disa argumentonin se me largimin e ushtarëve gjermanë Shqipëria ra nën një pushtin tjetër sllavo-komunist. Pati sugjerime që për të mos u marrë me verifkime datash të quhej si datë e çlirimit të Shqipërisë data e çlirimit të kryeqytetit, Tiranë, më 17 nëntor 1944.

Me kompromis u pranua ideja e kremtimit si festë zyrtare e një "dite çlirimi", por u bënë debate të shumta për të përcaktuar se cila ishte saktësisht "dita e çlirimit" të Shqipërisë. Krahu i Partisë Demokratike këmbënguli se "dita e çlirimit" ishte në të vërtetë 28 nëntori i vitit 1944 dhe jo 29 nëntori siç kishte ngulur këmbë PPSH deri atëherë. Për këtë u bënë kërkime edhe nga historianë. Në bazë të shumë dëshmive e dokumenteve, duke përfshirë edhe pohime të Enver Hoxhës, u konkludua se në të vërtetë Shqipëria ishte pa ushtarë të huaj qysh në datën 28 nëntor 1944. U theksua në shtyp e në parlament se data 29 nëntor 1944 u vendos si "ditë e çlirimit" të Shqipërisë, vetëm sepse duhej që edhe "festa kombetare" e Shqipërisë socialiste të përkonte në të njëjtën ditë me festën kombëtare të Jugosllavisë socialiste, 29 nëntorin, që ka lidhje me mbledhjen e AVNOJ-it në Jajcë, në vitet e Luftës së Dytë Botërore. Për t’i dhënë fund një paradoksi të tillë fyes, Kuvendi Popullor në vitin 1992 vendosi që edhe "dita e çlirimit" të kremtohej në ditën e festës kombëtare, "Ditës së Flamurit", në datën 28 nëntor.

PS dhe gjithë pasuesit e saj asnjëherë nuk u pajtuan me këtë. Gjatë viteve që në pushtet qëndroi PD-ja, në pamundësi për të bërë veprimtari zyrtare shtetërore për nder të 29 nëntorit, ata përdornin mënyra e forma kremtimi në grupe ose privatisht. Por parlamenti i kallashnikovëve i dalë nga rebelimi komunist i vitit 1997 u tregua tejet revanshist edhe në punët e caktimit të festave dhe "rehabilitoi" menjëherë 29 nëntorin si "dita e çlirimit" të Shqipërisë. Në kohën e diktaturës komuniste enveriane praktikisht kremtimet e 29 nëntorit e kishin e zbehur fare përkujtimin e shpalljes së pavarësisë. Kjo praktikë po rikthehet përsëri.

Pushtetarët e tanishëm socialistë, ndonëse formalisht bëjnë ceremoni për 28 nëntorin, kujdesin dhe entuziazmin e tyre të madh e rezervojnë për 29 nëntorin. Festimet e këtij viti nxorrën në pah një ndarje të qartë midis dy "kampesh festive": e majta që feston dy festa në dy data, dhe e djathta që feston dy festa në një datë. Pra, më shumë se festë u bë "sherr festiv". Këto festime dëshmuan që shqiptarët në Shqipëri janë vendosmërisht të ndarë midis tyre në vlerësimin dhe kremtimin e ngjarjeve të tyre historike. Një ndarje e tillë nuk mund të vijë aspak për shkak të respektimit të saktëisë me minuta e sekonda të ndodhive historike, por ndodh për shkaqe ideore e politike, si dhe për kapriçio pushtetore.

U ringjallën përsëri ato debate që ishin bërë dissa vite më parë. "Historianët" enveristë, që disa vite më parë nuk qenë në gjendje të jepnin asgjë të saktë pse ngulnin këmbë që ushtari i fundit gjerman ishte larguar nga Shqipëria më datën 29 e jo më 28 nëntor. Shumë fakte provojnë se edhe në Shkodër, qysh në datën 28 nëntor kanë parakaluar forca partizane për të përshëndetur çlirimin, madje duke mbajtur flamur pa yll. Ndonjë nga kundërshtarët e historianëve enveristë madje ka pohuar se disa gjermanë të plagosur kanë qenë në Shqipëri deri në datën 4 dhjetor 1944. Por historianët dhe fanatikët e enverizmit vazhdojnë ta mbrojnë si tabunë më të shtrenjtë për ta se Shqipëria është çliruar vetëm në datën 29 nëntor. Këta nuk stepen, as nuk hanë arsye edhe kur u thuhet se edhe sikur të jetë e vërtetë kjo për hir të asaj që qevria e Enver Hoxhës në Tiranë hyri zyrtarisht në datën 28 nëntor, përparësi i duhet dhënë kësaj ngjarjeve dhe jo detave të rëndomta. Këta nuk hanë arsye as kur u thuhet se për faktin që festa e çlirimit të Shqipërisë u njësua në një datë me atë të Jugosllavisë që masakroi shqiptarët nuk duhet festuar në atë ditë. Më këmbënguljen e tyre të tanishme ata sikur duan të tregojnë pikërisht këtë që AVNOJ-in do të përkujtojnë shqiptarët edhe pasi e kanë braktisur jugosllavët. Festuesve të 29 nëntorit nuk u bën asnjë efekt as argumenti se në kushtet e reja që i krijuan për kombin shqiptar pas ndryshimeve në Kosovë është e udhës që të ketë unifikim të ditës së festës, në datën 28 nëntor që kremtohet në Kosovë. Çfarëdo argumenti që të përdorësh, fanatikët e enverizmit ngulin këmbë në të tyren se 29 nëntori duhet mbajtur si "festë e çlirimit" të Shqipërisë. Kur është diskutuar publikisht në mjetet e informimit masiv, këto ditë ka pasur mjaft nga këta fanatikë që kanë shkuar me logjikën se ata që fituan luftën caktojnë dhe datëne çlirimit.

Për të bërë edhe më sfidues qëndrimet e tyre, enveristët në pushtet kanë organizuar edhe takime përkujtimore me veteranë që të brohoritet për Enverin. Në datën 30 nëntor, pasi kishin përfunduar me sukses ceremonitë festve zyrtare nga pushtetarët nxorrën në ekranin e TVSH Ramiz Alinë që në bisedën e gjatë me Rudina Xhungën të bënte një propagandë enveriste siç e ka bërë për dekada të tëra. Ramiz Alia u kthye edhe një herë me nostalgji në fjalorin e tij tipik e stereotip të viteve kur ka drejtuar sektorin e propagandës në KQ të PPSH. Alia i sulmoi ballistët e nacionalistët me të njëjtin fjalor si dikur duke treguar edhe një herë se PS dhe enveristët mbeten robër të politikës e psikologjisë së luftës civile që ata bënë në Shqipëri, të luftës së klasave që zhvilluan më vonë. Mënyra se si pushtetarët socialistë festuan 29 nëntorin si "dita e çlirimit" dhe posaçërisht ato që tha Ramiz Aalia në TVSH vërtetojnë se ata mbrojnë me fanatizëm 29 nëntorin si ditë feste jo për hir të një "saktësie historike", por si simbol të fitores së tyre në luftën civile, si talisman të ruajtjes së pushtetit që e rimorën me luftë civile dhe të vazhdimësisë së këtij pushteti. Kjo mënyrë veprimi nga PS dhe enveristët vërteton se ka qenë krejt demagogji edhe ajo parrulla e lëshuar gjatë Luftës së Dytë Botërore "bashkim pa dallim feje, krahine dhe ideje". Me rebelimin e vitit 1997, socialistët treguan se nuk respketojnë bashkim pa dallim krahine kur u duhet të marrin pushtetin. Me këmbënguljen për të festuar ditën simbol të fitores në luftën civile nuk respektojnë kurrfarë bashkimi pa dallim ideje. "Sherri festiv" që bëjnë ata dëshmon se ndarja për ide është më e thella edhe tani.

Ramiz Alia u përpoq të dukej shumë i mallëngjyer kur tha se në këtë ditë i kujtohen shokët e vrarë. Natyrisht nuk mund të thoshte "edhe shokët që kemi vrarë". Ramiz Alia tha se Lufta Nacional Çlirimtare i lidhi shqiptarët me aleatët e mëdhenj anglo-sovjeto-amerikanë, por nuk tha se Enver Hoxha në veprat e tij ka shpjeguar se ndaj anglezëve e amerikanëve kanë mbajtur gjithnjë qëndrim dyshues e armiqësor dhe se marrëdhëniet e mira i kishin vetëm më jugosllavët e më pas më sovjetikët. Është e çuditshme se si ende e përdorin këta njerëz për demagogji lidhjen me aleatët kur vazhdimisht janë mburrur se anglezëve kur deshën të zbarkonin në bregdetin shqiptar për të luftuar bashkë me shqiptarët kundër gjermanëve u kthyen pushkën. Kurse komunistët sllavë ishin gati t’i prisnin krahhëhapur sikurse i pritën pas vitit 1944. Ramiz Alia tha se lufta e lidhi popullin shqiptar me fitimtarët, por përsëri nuk shpjegoi se pa mbaruar mirë lufta Enver Hoxha e të tjerë u prishën pikërisht me aleatët e mëdhenj, amerikanët e britanikët. Kështu që për të qenë serioz, duhet të pohojë një herë tjetër se popullin Enver Hoxha, Ramiz Alia e të tjerë që dolën fitimtarë në luftën civile e lidhën vetëm me fitimtarët sllavo-komunistë, pra me armiqtë e natyrshëm të kombit shqiptar. Ramiz Alia nuke harroi mburrjene vjetër se shqiptarët u çliruan vetë pa ndihmën e askujt. Tani pas ngjarjeve në Kosovë kjo tingëllon edhe më qesharake se më parë.

Ramiz Alia dhe enveristët e fosilizuar bashkë me pushtetarët e sotëm në pushtet kapen fort pas kremtimit të 29 nëntorit si "festë e çlirimit" edhe nga nostalgjia që ruajnë për ditët e luftës civile e të luftës së klasave, edhe për të shfajësuar veten që festën e çlirimit të Shqipërisë e njësuan me festën e Jugosllavisë ku përgatitej përfshirja e Shqipërisë si republikë e Federatës Jugosllave, edhe për të justifikuar brakstisjen që i bënë Kosovës, por edhe për të vazhduar të indoktrinojnë më tej pasardhësit e tyre politikë dhe mos lejuar as bashkimin festiv të shqiptarëve.

"Festa e sherrit", 29 nëntori, u parapri nga "sherri gjyqësor" për të dënuar me burgim Mbretin e shqiptarëve Leka i Parë, i cili pas një periudhe dyvjeçare, i akuzuar për kryengritje të armatosur u shpall "fajtor për grumbullime të paligjshme". Është një episod i përsëritur nga "lufta civile" e para gjysëm shekulli kur i ndalohej Mbretit Zog I në mërgim të kthehej në Shqipëri. Tani përdoret një mënyrë edhe më e fëlliqur për të penguar Mbretin Lekë, sajohet një vendim gjyqësor për një vepër penale për të cilën askush nuk ëshë dënuar në Shqipëri, me qëllim që ai të mos jetë i qetë të vijë në Shqipëri.

Sherr ka shkatuar "festa e sherrit" edhe në PD. Kryetari bashkisë së Tiranës, Albert Brojka, i zgjedhur si kandidat i PD-së dhe me vota të elektoratit demokrat të Tiranës në datën 29 nëntor mbeti përkrah pushtetarëve socialistë nëpër ceremonira, në kundërshtim me qëndrimin e partisë që e ka propozuar dhe të elektoratit që e ka votuar që nuk njohin e nuk kremtojnë 29 nëntorin sikurse duan socialistët. PD me të drejtë ka reaguar në mënyrë të vendosur kuundër këtij qëndrimi, madje duke deklaruar se Brojka nuk përfaqëson më në bashkinë e Tiranës këtë parti. Kurse vetë Brojka, i përfshirë qëllimisht në këtë sherr për "festën e sherrit" hiqet si fatkeq që edhe nuk e dëshironte atë veprim, edhe nuk mund ta shmangte, sepse ia donte detyra të bindej ligjit. Kështu Brojka vuri më lart një "ligj" sfidues socialist se një qëndrim serioz politik. Herët e tjera Brojka ka mbajtur qëndrime politike në raste të tillë ndeshjesh me ligjin. Kësaj radhë bëri të kundërtën, sepse edhe atij i duhej preteksti të radhitet tek të "përsekutuarit në PD" që të punojë më hapur me të "moderuarit e Pollos".

Revanshizmi komunist po intensifikohet në Shqipëri në të gjithë drejtimet. Sherret festive janë pjesë e acarimeve që shkakton e nxit ky revanshizëm.

2. 12. 1999 Abdi Baleta

Gazeta "Zëri i Popullit" pasi rivendosi në krye të faqes së parë kaligrafinë e titullit që përdorte në kohën e Enverit bëri edhe një "modernizim" në makiazhin e saj : në krye të çdo faqeje të gazetës përveç numrit figuron edhe një titull i veçantë rubrike. Në gazetën e datës 1 dhjetor 1999, për shembull, lexohen këto tituj faqesh : "rendi dhe shteti", "qeveria e ligji", " qeveri e parti", "ligji e korrupsioni", "parti e konservatorë", "mjedis e probleme", "Kosovë e lirë" etj. Gazeta e datës 28 nëntor 1999 (e "Ditës së Flamurit") faqen e saj të dymbëdhjetë e kishte titulluar "Greqi e Shqipëri" dhe e kishte mbushur cep më cep, madje duke kapërcyer edhe në faqen vijuese, me një montazh publicistik të gazetarit të saj Frano Caka, i cili e ka cilësuar shkrimin "reportazh i shkruar gjatë turneut të 20 gazetarëve shqiptarë në Greqi", në fillim të muajit nëntor 1999.

Fryma e servilizmit ndaj organizatorëve grekë të këtij turneu duket qysh në faktin se edhe titulli i reportazhit "Atje poshtë në Ballkan..." është huazuar nga fjalët e një greku, Niko Demenxis, i cili u paska thënë gazetarëve shqiptarë : " E dini si na gjykojnë ne ballkanasve në veri të kontinentit ?... Në ato vendet atje poshtë,... thonë. Atje poshtë në Ballkan kanë armiqësira shekullore, e kanë në gjak, e kanë në natyrën e tyre, e kanë në traditë të vriten,...thonë. Një shpjegim i tillë i interpreton konfliktet tona si të papajtueshme, si të nevojshme, si një fenomen fizik, jo si rezultat i historisë". Kështu u paska predikuar një "prift i gazetarëisë greke", Demenxis, gazetarëve të rinj shqiptarë për të ngjallur tek këta mërinë ndaj atyre nordikëve që guxuakan të lëndojnë sedrat ballkanike.

Ky predikim prej "shoveni ballkanik" i grekut ndaj të vërtetave që thënkan nordikët për Ballkanin ka prekur thellë "ZP-në"e gazetarin e saj të specializuar për çështjet e diasporës shqiptare dhe probleme ndërkombëtare, Frano Cakaj, sa që "faqen greke" pikërisht më 28 nëntor e kanë nisur duke nxjerrë më në pah këto sofizma të grekut Demenxis që të bindë shqiptarët se puna më e ngutshme tani qenka të shttrëngojnë radhët me grekërit e ballkanasit e tjerë kundër nordikëve që po ua marrin erzin dhe t’i tregojnë botës se ç’do të thotë " ballkanas të bashkuar" grusht rreth helenizmit.

(Parantëzë e parë: Mesa del nga "faqja greke" e "ZP" tani e tutje u dashka t’ua vemë mirë veshin grekërve se nuk qenka më ata që na shurdhonin se donin të na merrnin për dorë si fëmijë kopshti që të na çonin në Evropë, por qenkan bërë inatçorë që duan të na ndërsejnë kundër Evropës, madje deri kundër më të qetëve të kontinetit, nordikëve.

Deri tani edhe grekët, edhe grekofilët e Shqipërisë, sidomos politikanët e PASOK-ut dhe të PS të Shqipërisë, na kanë shurdhuruar me britmat e tyre se "Greqia është porta e vetme e natyrshme" për ta futur Shqipërinë në Evropë. Këtë mashtrim e përdor edhe e djathta greke. Para dy muajsh greku që përfaqësoi Demokreacinë e Re në kuvendin e Partisë Demokratike të Shqipërisë, mbasi korri me demagogjinë e tij duartrokitjet e sallës së delegatëve, në bisedat private provokonte rëndë funksioanrët e PD-së duke u thënë se "Greqia mbetej porta e Shqipërisë për në Evropë, se PD duhej të ruhëj nga qëllimet imperialiste të shtetit e partive politike të Italisë". Pa pikë trurpi politikani grek mashtronte delegatët me fjalë të bukura dhe provokonte funksionarët e PD-së më fjalë shuëm të idhta.

Kurse Frano Caka në "faqen greke" na e kthen avazin ndryshe : grekët kërkojnë që Ballkani për "sedër të lënduar" t’i tregojë karshillëk Evropës. Mesa shihet xhelozia që kanë pasur grekët sa herë Shqipëria bënte ndonjë hap për t’u lidhur me Evropën e pjesë të tjera të botës jashtë kanaleve greke po merr përmasa edhe më të mëdha tani që ngjarjet e Kosovës e vunë faktorin shqiptar më mirë të fokusin e vëmendjes së politikës euroatllantike. Grekët tani do të bëjnë edhe më shumë përpjekje të nxisin "prirjet për vetizolim" të politikës zyrtare e politikave partiake në Shqipëri.

Dikur grekët bënin si të tërbuar për të ngritur tërë grekofilinë shqiptare kundër hyrjes së Shqipërisë në Konferencën e vendeve islamike. Tani e nxisin këtë grekofili që t’i lëpihet Konferencës së vendeve islamike me qëllim që të mos përparojnë sa duhet lidhjet e Shqipërisë me SHBA. Dikur grekët nuk donin që Shqipëria të ishte në organizmin rajonal të bashkëpunimit midis vendeve të Detit të ZI. Një deputet grek në qershor të vitit 1993 gjatë mbledhjes së parlamentarëve të Detit të Zi në Stamboll, bënte si i tërbuar të më mbushte mendjen se Evropa nuk i sheh me sy të mirë organizma të tillë rajonalë, se Greqia dhe Shqipëria nuk duhet të zemërojnë Evropën dhe duhet të interesohen vetëm për bashkimin evropian. Nuk ishte vështirë për t’i treguar këtij deputeti se ato që thoshte ishin gjepura që Greqia i përhapte nga inati që nismëtare e organizimit të bashkëpunimit të vendeve të Detit të Zi ishte Turqia.

Mirëpo tani reportazhi i Frano Cakës na zbulon se grekët e kanë përqëndruar vemendjen për t’i bërë shqiptarët të hedhin sytë vetëm nga " shtrëngimi i radhëve si ballkanas", pra të neglizhojnë integrimin evropian, sepse grekët paskan mbërritur në një pikë që nuk durojnë dot më "racizmin nordik" ndaj ballkanasve. Kjo tregon se çfardo që të ndodhë politika greke mbetet e gozhduar në formulën e vjetër e të dështuar "Ballkani i ballkanasve" me të cilën pëpiqen prej një shekulli e gjysëm grekët e serbët të vendosin hegjemonizmin e tyre ortodoks greko-sllav në Ballkan. Këtë formulë tani as grekët, as grekofilët e Shqipërisë nuk po e trumbetojnë me bujë si disa vite më parë, por punojnë për të duke u maskuar me fjalë prapa projektit evropian për "Paktin e Stabilitetit në Evropën Jugëlindore".

Fatos Nano përpiqet të bëhet flamurtar i kësaj ideje në Shqipëri. Ai synon të dalë në krye të një komisioni parlamentar për "Paktin e stabilitetit " në Ballkan me qëllim që të jetë një kryeministër mbi kryeministrin Meta nën pretekstin se tërë politika e shtetit shqiptar, brënda e jashtë vendit, duhet të ecë vetëm në binarët e "Paktit të Stabilitetit". Kështu po bëhen përpjekje që të krijohet një psikozë publike dhe një valë politike e "panballkanizmit" si maskë e mbulimit të ambicjeve hegjemoniste të panhelenizmit, pansllavizmit dhe paortodoksizmit në Ballkan. Qysh tani këtij "panballkanizmi" grekët duan t’i japin tonet e një eurofobie, pas amerikanofobisë që i ka kapluar për vete. Këtë kanë dashur t‘ua injektojnë edhe gazetarëve shqiptarë në turneun e Greqisë).

Prandaj grekët e grekofilët shqiptarë përpiqen të zbulojnë dhe të reklamojnë " lidhjet e vjetra" midis shqipatrëve dhe grekëve. Nga reportazhi i Cakës kuptohet që grekët do të bëjnë edhe më shumë përpjekje në t’ardhmen që të vënë në dukje ato veprime të politikanëve shqiptarë të të kaluarës e të sotmes që i kanë shërbyer Greqisë, që i lidhin Shqipërinë e shqiptarët pas politikës grreke. Grekët do të shtojnë përpjekjet që të monopolizojnë çdo veprimtari politike, ekonomike, kulturore, shkencore, propagandistike në Shqipëri, sidomos aspektet ndërkombëtare të këtyre veprimtarive. Politikën e jashtëme shterore të Shqipërisë ata tashmë nëpërmjet diplomacisë së Milos e kanë kthyer në veprimtari të brendshme të shtetit grek. Grekët kanë ndikim të fuqishëm në shumicën e partive e organizmave të tjerë politiko-shoqëror në Shqipëri, pa përmendur këtu kthetrat që kanë hedhur mbi Kishën Ortiodkske Auftoqefalë Shqiëptare. "Faqja greke" e paraqitur nga Caka në "ZP" është dëshmia më e freskët dhe më e qartë se si po punojnë e do të punojnë grekët që "pushteti i katërt" në Shqipëri, propaganda të bëhet shtojcë e thjeshtë e propagandës greke.

Pikërisht me këtë synim janë thirrur në Greqi jo për turne, por për stazh përpunimi gazetarët e rinj shqiptar, midis të cilëve duket Caka e ka parë veten si brigadier. Greqia kohët e fundit ka filluar të bëhet më "hovarda" për të tërhequr sa më shumë shqiptarë të profesioneve që kanë të bëjnë direkt me formimin opinionit publik për "vizita e stazhe punë". Grekët thonë se kërkojnë të marrin më shumë studentë nga Shqiëria, më shuëm arsimtarë për përvojë, deri edhe më shumë të sëmurë për të kuruar. Në kuadër të këtyre dëshirave e synimeve greke u është mundësuar edhe 20 gazetarëve nga Shqipëria që të shijojnë kushtet e mira në hotelin "Esperia Palace", për të cilat shkruan gjithë kënaqësi Frano Caka, ku këta gazetarë sikurse del nga reportazhi i qenkan nënshtruar një procesi intensiv përpunimi jo vetëm nga gazetarë por edhe nga specialistë të tjerë të politikës së Greqisë. Synimi duket qartë që ka qenë t’u ngulisnin shqiptarëve sa më shumë e sa më shpejt "panballkanizmin" që do t’i tregojë dhëmbët "racizmit nordik".

Në këtë proces përpunimi të shqiptarëve na qenkan angazhuar deri " të huaj" që banonin në të njëjtin hotel. Reportazhi i Cakës fillon pikërisht me një episod nga kontaktet me "të huajt" e hotelit. Dushin e parë të ftohtë grek gazetarëve shqiptarë qenka munduar t’ua japë në një "bisedë të rastit" një amerikane nga Kalifornia " me origjinë helene që nuk dinte as greqisht". Por kjo "helene Amerike" ka ditur shumë mirë t’i qortojë si ëmbël shqiptarët " ah ju jeni miqtë e Klintonit". Caka duket i gëzuar kur e përshkruan këtë episod dhe zbulimin që ka bërë "amerikanja helene" për shqiptarët. Por të dëgjosh fjalë të tilla në Athinë do të thotë më shumë të qortohesh, sidomos kur këto i dëgjon pak pasi grekët i vunë zjarrin kryeqytetit të tyre vetëm nga inati se u kishte vajtur si për sfidë Klintoni për vizitë, madje pas një qëndrimi mjaft të gjatë e të sukseshëm në Turqi, që u pasua nga vizita historike e presidentit amerikan në Kosovë.

(Paranteza e dytë: Kur Caka flet për këtë kalifornianen thotë se ishte me origjinë helene. Në përgjithësi Caka në vend të cilësorit "grek" përdor "helen". Me këtë sikur na i ngatërron pak përfytyrimet historike që kemi krijuar. Amerikën Kolombi e zbuloi të paktën 1500 vite pasi historia e helenëve kishte marrë fund. Deri tani dimë që në SHBA kanë vajtur si emigrantë grekë e jo helenë. Dimë se lidhjet midis helenëve grekëve, përfshi edhe lidhjet gjuhësore janë këputur me kohë. Vëzhguesi i hollë i problemeve të Ballkanit, veçanërisht të Greqisë, gazetari amerikan Robert D. Kapllan, në librin "Fantazmat e Ballkanit" ( "The Balkan Ghosts") shkruar në vitin 1990 e botuar në vitin 1994 në faqen 241 sqaron :" raca e sotme greke ka dalë si përzierje e grekëve, turqëve, shqiptarëve, vllehëve, sllavëve të ndryshëm dhe të tjerëve, të cilët kanë emigruar drejt jugut dhe ujrave të ngohta atje ku është pika e fundit e gadishullit ballkanik. Fakti që pak minoritete të dallueshme kanë mbijetuar dëshmon për forcën asimiluese e thithëse të kulturës greke. Fshatarët e Sulit në Greqinë perëndimore , p.sh. dhe ishullorët e Specias e të Hidras në fillim ishin nga soji i pastër shqiptar". Kapllan ka cituar edhe përkëthyesin e poezisë moderne greke, Filip Sherrar që ka thënë se : " Greqia e trashëgimisë dhe e romantizmit filohelen ka marrë fund". Kaplan përmend edhe një fakt tjetër domethënës , kur një antar i udhëheqjes së Nea Deëmokracisë, Sotiris Papapulitis pasi e ka ururua në një restorant me fjalët " mirëse erdhe në Orient" më zë të lartë që ta dëgjonin të gjithë është shprehur : " Unë e urrej termin "grek". Është një bastardim i fjalës turke që përdoret për qen ose skllav. Më quaj helen, Më quaj madje rum. Por mos më quaj grek".

Pak si me vonesë e kanë mbledhur mendjen grekët që këtë kërkesë të Papapulitisit në një restorant të Athinës ta bëjnë kërkëse zyrtare kryesore që diplomatike deri në konferenca si ajo e e nivelit të lartë të OSBE në Stamboll, duke kërkuar që të mos përdoret më termi emërtues "Greqi", por vetëem "Republikë helenike". Caka duket i është konformuar mirë kësaj kërkese "helene", që synon që edhe nëpëmjet ndryshimeve terminologjike të përdorura historikisht të imponohen ambicjet e politikës greke për panhelenizëm në Ballkan. Do ta kemi vështirë, edhe sikur të kemi dëshirë të mos ua prishim qejfn grekëve, që të heqim nga përdorimi termat Greqi, grek, grekofili, greqizëm, grekomani, i greqizuar. Është i vështirë zevendësimi i këtyre termave jo vetëm se jemi mësuar me përdorimin e tyre, por se ato nuk mund të zevendësohen me terma më rrënjën "helen" për arsyet që i shpjegon në librin e tij Robert D. Kapllan. Të paktën ne shqiptarëve grekët nuk duhet të na e marrin për keq që kur ata të thotë helen ne të themi grek, sepse edhe ne jemi shumë liberalë ndaj të tjërve që na quajnë "Albani, albanë" e jo siç e thërrasim ne veten "Shqipëri, shqiptarë").

Pas përshkrimit shkarazi të episodit me "helenen e Amerikës" Caka është hedhur tek ideja që ka më për zemër "Në Ballkan "muret" po bien". Këtë pjesë të reportazhit e nis duke përmendur qendrën e madhe të konferencave në Athinë, të quajtur "Zapion" sipas mbiemrit të vëllezërve Zhapa, shqiptarë të pasur nga Tepelena që kanë ndërtuar këtë qendër e shumë institucione të tjëra për Greqinë.

(Parantëzë e tretë; Për pasanikët shqiptarë që ia lanë pasurinë Greqisë, si Zhapat e Tepelenës e të tjerë poeti Anton Zako Çajupi, nga Zagoria e Gjirokastrës, ka pas vargëzuar mallkimin se "po nuk deshën Shqipërinë u palltë varri". Është "pallje e varrit" kur greqizma përpunon gazetarët shqiptarë në qendrën "Zapion". Përveç Zhapave nga Tepelena kanë qenë edhe Ali Pashai, "Luanai i Janinës", që i krijoi avantzhe të mëdha Greqisë për pavarësim. Nën sundimin e tij në Janinë dhe jo në Athinë u ngjiz gjuha e kultura e grekëve të sotën. Nga zemërimi i suliotëve me Aliun , luftëtarë si Xhavellat e Boçarët u vunë më me përkushtim në shërbim të luftës greke. Mjeku grek i Aliut, Koleti, u bë kryeministër i Greqisë dhe nusja e re e Pashait, Vasiliqia, e ka bërë punë e vet në favor të grekëve. Edhe filogreku anglez, poeti Bajron tek Aliu gjente rehatinë e vet.. Nga Tepelena ishte dhe Kristaq Zografi, renegati që masakroi shqiptarët e shpalli autonominë e Vori Epirit për llogari të Greqisë në vitin1914. Nga Tepelena, madje nga fshati më i maskruar prej grekëve, Hormova, është Skënder Gjinushi që bashkë me tepelenas si Gramoz Ruçi, e me politikanë si Godo, Imami, Ceka e të tjerë i shërbyem mirë rebelimit që organizoi Greqia në vitin 1997 për ët shkatërruar shtetin shqiptar dhe djegur Shqipërinë.)

Atje në qendrën e konferencave "Zapion" në Athinë Frano Caka është mahnitur nga mrekullia që kanë bërë Zhapat e Tepelenës dhe në reportazh jep konkluizionin e madh "ne shqiptarët përpiqemi të gjejmë sa më shumë lidhje me grekët dhe ato janë vërtetë aq të shumta sa që lista nuk do të mbaronte kurrë. Jemi mijëra vjet pranë njëri tjetrit". Caka mund të mrekullohet nga kjo, por askush nuk e ka vënë të flasë në emër të gjithë shqiptarëve. Grekofilët përpiqen të gjejnë ato lidhje që përmend Caka. Të tjerët nuk mund të harrojnë ato që kanë thënë më parë poetë e këngëtarë shqiptarë "qysh se kemi dreqin kojshi"...

4.12 . 1999 ( vijon ) Abdi Baleta

NGA I VIJNË TË KËQIJAT NJERËZIMIT

Në përgjithësi politikanë, diplomatë, qeveritarë etj., kanë krijuar mendimin e gabuar sikur të gjitha të këqijat njerëzimit i kanë ardhur nga ca udhëheqës të krisur, diktatorë e gjakësorë aventurierë. Ky është një konkluzion ose qëllimkeq ose naiv pa kurrfarë baze e logjike. Për sa kohë që politika dhe diplomacia botërore do të nanuriset me këtë iluzion të rremë, konfliktet dhe luftërat jo vetëm që nuk do të gjejnë zgjidhje, por do të komplikohen më tepër.

Është e vërtetë që planet e rrezikshme grabitqqare agresive si në urdhërat për terror e masakra i bëjnë dhe i japin individë udhëheqësa të kombeve të ndryshëm, por për t’i ekzekutuar e zbatuar me zell janë qytetarë të thjeshtë si ushtarë, policë, oficerë, politikanë, diplomatë, publicistë, qeveritarë etj.

Dihet historikisht që planet dhe urdhërat dikur i kanë pas dhënë car Ivanët e tmerrshëm, Pjetrit e mëdhenj, krajlët, vojvodët, sulltanët, mbretërit, Taras-Bulbët-prijësit e muzhikëve, kozakëve, zaporozhas, më vonë përnbindëshat Lenn-Stalinët, po kështu car Stefan Dushanët, Llazaroviçët, Karagjorgjeviçët, Knjazët, drazha Mihajlloviçët, mandej Titot e Rankoviçët, kurse sot Millosheviçët, Karaxhiçët, Arkanët, Drashkoviçët, Sheshelët, Xhinxhiçët dhe plot viçër-gjarpërinj të tjerë. Po kështu, në Greqi dikur bënin planet e urdhëronin venizellosit, zervët, zografët, karamanlisët etj., kurse sot Simitësat, Papandrehët, Micotaqesit, Pangallosit e plot llaqis, taqis e janullatos të tjerë.

Po zbatuesit, ekzekutorët e mizorive, masakrave e terrorit që bëhet ndaj popujve fqinjë të pafajshëm, si p.sh., në Kosovë mos vallë i bëri personalisht Millosheviçi ? Po votën kush ua jep këtyre vampirve ? Po lajkat, lëvdatat, përkrahjen, hosanarat, duke organizuar koncerte dhe mitingje e manifestime masive në përkrahje e solidaritet me genocidin e kasaphanën e përgjakshme kush i jep ? Ata që i zbatojnë në praktikë si ushtarët, policët, oficerët etj., a janë bijtë e kombi serb-gjarpër ? (latinisht "serpent" = gjarpër).

Kalimthi po u referohemi shkurt disa fakteve: 1. Në periudhën 73-vjeçare të sundimit të diktaturës komuniste 1917-1990 në ish-BS u vranë me gjyq e pa gjyq, u mbytën me tortura në hetuesi, vdiqën në gulaget-kampet e internimit në akullnajat e Siberisë, u arratisën e vdiqën nëpër botë (bjellogardistët) apo siç u quajtën ndryshe "rusë të bardhë", gjithsej, mbi 70 milionë njerëz dhe kryesisht nga popullsia e kombeve joruse, por të pushtuara nga Rusia. Po disa dhjetëra milionë nga popullsia polake, çeke e hungareze etj., gjatë periudhës së Luftës së Dytë Botërore, ku repartet ushtarake ruse të veshur me uniformë gjermane merrnin robër gra, burra, fëmijë nga këto shtete, mbushnin trenat dhe i pushkatonin në fshehtësi të madhe në masivet e pyjeve të Ukrahinës, Bjellorusisë etj., në varre-gropa masive, pavarësisht se planet e urdhërat ishin të krokodilit Stalin etj. Por, ama, për t’i zbatuar ato masakra ishin ushtarët dhe oficerët, bijtë e kombit-ujk rus.

Historia botërore deri tani nuk njeh persekutime e barbarizma më të egra e të fëlliqura që mund të jenë bërë, se sa mbi kombin shqiptar nga shovinizmi i tërbuar grek mbi çamët e ai serb mbi kosovarët, me synim gllabërimin e plotë të Shqipërisë.

Pa përmendur masakrat e mizoritë rrënqethëse të periudhës 1900-1917 nga bandat e andartëve grekë, ku vranë dhe dëbuan nga vatrat e tyre stërgjyshërore qindra-mijë shqiptarë të Çamërisë dhe po ashtu vranë me qindra-mijë shqiptarë dhe grabitën e dogjën mbi 400 fshatra në Shqipërinë Jugore.

Shovinizmi i tërbuar grek vetëm në datën 27 qershor 1944 dëboi nga trojet e tyre 18150 çamër. Po kështu, brenda kësaj date me mjete antinjerëzore që nuk janë përdorur as mbi shtazët për eksperiment ka masakruar në qytetin e Panaritit 600 burra e gra e fëmijë, në Filat 1286, në Gumenicë 192, në Margëlliç 626. Po kështu, edhe mbas kësaj date derisa i ndoqi që të gjithë çamërit, masakroi, vrau e përdhunoi 6425 burra, gra e fëmijë, dogji e rrafshoi qindra mijë shtëpi, bagëti etj., etj.

Këto masakra vërtetë i urdhëronte gjenerali Napolon Zerva, por për të zbatuar i zbatonin bijtë e këtij kombi të egër barbar e dhelpër dinake, i pabesë dhe aspak mirënjohës. Këta mistrecë, grekërit e sotëm mburren me pasardhësit e tyre helenë, por këta me këto bëma e gjëma që po bëjnë nuk gëzojnë asgjë prej tyre. Këta kanë rënë aq poshtë, saqë kanë harruar edhe vitin 1821 (revolucioni grek), të cilin e bënë trimat shqiptarë si Kollokotroi, Bubullima, Karakskaqi, Majuli, Boçarët e Xhavellët dhe mijëra të tjerë dhe grekërit e sotëm pa pikë logjike e turp, përpara busteve e përmendoreve të këtyre heronjve shqiptarë në sheshin e Athinës kanë ngritur bustin e gjeneralëve kriminelë të N. Zervas, Venizellos etj. I ndrituri Naim Frashëri thotë: "Kush e bëri Moren / të gjithë shqiptarë qenë".

Po kështu edhe kombi serb, qëkurse erdhi që nga stepat e egra të Uraleve, ka plot 1400 vjet që me zjarr e me hekur po masakron e po shfaros shqiptarët e Kosovës. Të njëjtat metoda e masakra nga më ç’njerëzoret që ka bërë kombi grek ndaj shqiptarëve, ato ka bërë dhe po bën edhe bisha-kombi serb.

Edhe në epokën e egërsisë (të shpellave), nuk ka bërë vaki që përpara se i vranin me mijëra njerëz, gra, fëmijë, pleq, i masakrojnë barbarisht duke u nxjerrë sytë, u presin veshët dhe organet gjenitale, thyerje kockash, çarje barku dhe hedhje prush zjarri, çarje dhe nxjerrje e fëmijës nga barku i nënave, përdhunim vajzën përpara prindërve, gruan para burrit, thithjen e gjakut me shiringa para se i vrasin, djegie në zjarr të gjallë dhe lloj-lloj torturash ç’njerëzore. Shtrohet pyetja: Lere e qenien njerëzore, po me shtazët e egra grabitqare a kanë ndopak ngjashmëri ? Pasi edhe ujku, tigri, leopardi, krokodili, gjarpëri, pavarësisht nëse jetojnë bashkë në një pyll apo me vete, por kurrë nuk e masakrojnë apo ta hanë nga lloji i gjinisë së tyre. Po këta serbë, rusë dhe grekë, çfarë dreq specie gjallese i përngjajnë ?

Ja çfarë studime e plane ka lënë ish-ideologu dhe kryeministri serb Nikolla Pashiçi: "Europa na futi Shqipërinë si pykë në mes. Vëllezërve grekë e serbë u del për detyrë brezave që këtë ta detsabilizojnë vazhdimisht në të ardhmen ekonomikisht, politikisht dhe ushtarakisht, me qëllim që në një të ardhme oportune ta kemi të lehtë për ta gllabëruar".

Gjenerali francez në pernsion, Z. Morion, i cili gjatë periudhës se luftës në Bosnjë ka qenë me detyrë me forcat paqeruajtëse të NATO-s, duke bërë fjalë për masakrat e genocidit serb në Kosovë, tha: "kombi serb është i sëmurë nga frika !?" Siç duket ka patur ndërmend të thoshte "nga pesha e fajit dhe e krimeve 1400 vjeçare. Nuk e vret ndërgjegja, por frika".

Ish-ambasadori amerikan zoti Zimmerman, midis të tjerave ka shkruar: "Idetë përçarte të akademikëve serbë, të (sh)krimtarëve Andriç, Qosiç, Çubrilloviç, Pasiç etj., mbi hartimin e platformës për eliminimin e kombit shqiptar të Kosovë dhe aneksimin e saj është krejt çmenduri.

Në qoftë se të gjithë fajin dhe të këqijat e masakrave e mizorive do t’i kërkonim vetëm të udhëheqësit e urdhërdhënësit dhe me mendimin tjetër të gabuar: të presim deri sa të hiqen-rrëzohen dhe të vihen të tjerë, po të tillë ujqër e gjarpërinj d.m.th. rreth një maratonë bumerang. Atëherë dalin ca pyetje të tjera: "Ku është e ç’bën kombi? Po e ashtuquajtura inteligjencë ku është, ç’bën ajo ? Ku janë, ç’bëjnë shkencëtarët, të famshmit akademikë ? Po politikanët, diplomatët, publicistët, shkrimtarët, poetët, sociologët etj., ? Apo u thurin lavde këtyre diktatorëve demonë ? Po kulti i feve, të famshmit Patriarkanët , moria e kishave, taborrët e priftërinjve, ku janë, çfarë bëjnë ? Merren me punët e fesë e të Zotit, apo me punët e djallit, me politikë e me spiunazhe. Këta farë fetarë, a e zbatojnë mësimin e librit të shenjtë-Biblës, ku thuhet se "të gjithë njerëzit i ka krijuar vetë Zoti e duhen dashur e trajtuar njëlloj, pavarësisht nga bindjet e besimet e ndryshme; ose atë parimin e shenjtë tjetër që thotë: "Atë që ti nuk dëshiron të ta bëjë dikush, as ti nuk duhet t’ia bësh tjetrit". A po veprojnë kështu sot Patriarkana e Moskës me kryepeshkopin Aleks i II, ai i Athinës me në krye Hristodoulas, ai i Patriarkanës së Beogradit Pavël (Artemije), të cilët jo vetëm shkonin në Beograd të Millosheviçi dhe e mbështesnin me bekime, por i çonin edhe ndihma në miliona dollarë për të financuar agresionin e tërbuar, shanin e mallkonin ndërhyrjen e NATO-s. Kryepeshkopi grek avancoi edhe më tej duke i bërë thirrje popullit grek që të vërë tërë energjitë dhe potencialin e tij për të ndihmuar vëllezërit e tij serbë.

Kur tjetër veç inteligjencës, akademikëve, politikanëve, qeveritarëve, klerikëve ortodoksë të këtyre tre kombeve serb, rus dhe grek, ua ka futur gjithë ato doza vrer dhe helm në shpirt, në tru e në gjak, njerëzve të thjeshtë që në përkundje në djep, të kenë gjithë këtë dozë urrejtjeje dhe egërsie biologjike ndaj kombeve të tjerë fqinjë ? A meritojnë çmime, honorare, grada, dekorata, buste e përmendore këta "akademikë" gjarpërinj që produkti i tyre po mbyt në gjak e po djeg me zjarr miliona njerëz të pafajshëm ?

Tiranë, më 10.5.1999 (vijon) Ferid Veizaj

Nuk kishte asgjë për t’u çuditur që gazeta "KJ" hapi fushatën për rehabilitimin e Enver Hoxhës në formën e një ankete më lexuesit e saj. Demokratët me shumë të drejtë janë tallur me neveri me këtë manovër të pështirë të "KJ". Por fatkeqësisht, edhe Radio "Kontakt" bëri një gafë duke organizuar një veprimtari të ngjashme me dëgjuesit e saj për të përcaktuar personazhin politik më të madh në historinë e Shqipërisë. Disa herë, Radio "Kontakt" ka bërë programe për të lartësuar figurën e Berishës në një mënyrë që nuk bën mirë për asgjë. Kjo manevra e fundit sipas modelit të "KJ" është edhe më e palezetshmja, aq sa u dha rast të tallen edhe disa organeve e njerëzve që sulmojnë pa pushim PD-në. Këto primitivizma bëjnë mirë e jo keq, sikurse bëjnë keq disa tifozë personalë të Berishës apo Rugovës që zemërohen edhe me dashamirët e tyre kur nuk flasin vend e pa vend me fjalë lavdëruese për idhujt e tyre. Është koha që si propagandistët dhe pasuesit e tyre të mençurohen për të mos bërë karnavale të tilla panegjerizmi.

Javën që shkoi, sipas asaj që na treguan në ekranin e TVSH për njerëzit që e komandojnë këtë mjet propagande më të rëndësishmit për politikën e PS ishin: Ramiz Alia, Nexhmije Hoxha dhe Genc Pollo. Mizin e Nexhin i nxorrën në "Dritaren" e Rudinës që t’i shihnin e të kënaqeshin veteranët enveristë me nostalgjitë për kohën e luftës civile, të luftës së klasave, të diktaturës e të rezistencës ndaj ndryshimeve demokratike. Ramizi dhe Nexhmija e plotësuan këtë uri të pasuesve të tyre për të ringjallur kujtimet e së kaluarës dhe për të treguar kërcënueshëm se kjo e kaluar po rikthehet përsëri.

Për Gencin reklama u bë pak më ndryshe. U shfaq një film i xhiruar në mënyrë amatoreske për veprimtaritë festive të shqiptarëve në Amerikë ku Genci në rol kryesor dhe Fatmir Mediu në rol dytësor paraqiteshin si shpresa e madhe politike e Shqipërisë. Pas kësaj shfaqjeje nuk mbetet më dyshim edhe tek më dashamirët e Gencit në PD, se fatkeqësia e të përkëdhelurit shumë vjeçar nga të gjithë, përfshi edhe Berishën, nuk është vetëm se i hyri shumë vetja në qejf e se i ka shkrepur të mendojë ndryshe, por se ka misionin ta hedhë vallen politike ndryshe e t’i kthejë gjërat në PD për ndryshe, drejt pozitave që pëlqehen nga PS, nga aleati më i madh i PS-së në disaporë Ekrem Bardha që organizon edhe turnetë e Gencit në SHBA. Gencin në një sekuencë e pamë në pikë të hallit se për t’u bërë "popullor" iu desh që të çohej në valle e të hidhte këmbët sipas ritmeve muzikore të veriut. Ai u mundua mjaft, por u shfaq po aq artificial sa edhe Fatos Nano kur përpiqej të fliste gegnisht në vitin 1992 në mbledhjen e enveristëve nga Kosova në një lokal në Zvicër.

Sidoqoftë, Pollo u radhit krahas Ramizit e Nexhmijes si figurë e rëndësishme për propagandën e të cilëve ka nevojë tani PS, dhe të cilëve u bën propagandë televizioni shtetëror i kontrolluar nga PS.

Polemika ndërmjet njërit prej përfaqësuesve më të mëdhenj të nacionalizmit shqiptar të kohës tonë, z.Abdi Baleta (kryetar i Partisë Rimëkëmbja Kombëtare) dhe Niko Kirkës (sipas tij "ish i burgosur politik dhe nacionalist), në gazetat, "Rimëkëmbja" nr. 27 dt.21 shtator dhe nr. 30. dt.12 tetor e në vazhdim, si dhe në "Republika" dt. 5 tetor dhe 13 nëntor, "Balli i Kombit" dt. 21 nëntor, por dhe në gazetat "Bota Sot" e "Illyria", ka ngacmuar ndjenjat e shumë shqiptarëve të cilët e kualifikojnë veten si nacionalistë.

Kjo polemikë, ka hapur edhe një debat (të vjetër) rreth pikëpamjeve e qëndrimeve, nëse shqiptarët duhet të mbrojnë më shumë një ideologji të caktuar, pra të vënë në plan të parë interesat ideologjike, apo të mbrojnë nacionalizmin shqiptar, pra të venë në plan të parë interesat kombëtare (që përfshihen në programet nacionaliste shqiptare).

Ky debat (kombëtarja apo ideologjikja) është i hershëm në diskursin politik shqiptar dhe në këtë këndvështrim nuk do të themi ndonjë të re, por ajo çka e dallon këtë shkrim është fakti se këtu do të merremi me pak raste të veçantë dhe emra të veçantë, të cilët bëjnë pjesë në një rrymë të caktuar politike, ose kanë mbajtur një qëndrim të caktuar në një situatë të veçantë, apo njerëz që mbrojnë një ideologji të caktuar.

Siç e thamë në fillim, polemika ndërmjet Baletës dhe Kirkës, është arsyeja që u përziem edhe ne në polemikë, dhe jo vetëm për arsyet e debatit që përmendëm më sipër (interesat ideologjike apo kombëtare), por edhe për arsye krejtësisht personale, siç besojmë se janë përmendja e emrit në polemikë. (Më saktë permendja e emrit të gjyshit tonë Tahir Kolgjini). Kështu prej kësaj përmendjeje emri, ne duhet të saktësojmë qëndrimin tonë dhe të japim një përgjigje, nëse pranojmë (rreth Tahir Kolgjinit) mendimin e A.Baletës apo të Niko Kirkës, përveç kësaj të analizojmë gjithashtu nëse: - Tahir Kolgjini ka qenë, politikisht, si Abdi Baleta apo si Niko Kirka?

Në polemikën ndërmjet tyre Baleta dhe Kirka e kanë marrë si argument një pasazh në librin e Tahir Kolgjinit "Të vërteta shqiptaro-greke" (Baleta në "Rimëkëmbja" nr. 35 dhe "Bota Sot", ndërsa Niko Kirka në "Republika" dt.13 nëntor dhe "Balli i Kombit"nr.390 dt.21 nëntor).

Por vërejmë se ndërsa Baleta e përmend pozitivisht Tahirin, Kirka e përmend atë në kontekst negativ duke thënë: "ata burra të ndershëm e me besë, nuk mund t'i kuptonin komunistët" etj..

Ajo për çfarë polemizohet ndërmjet Baletës dhe Kirkës, e ku përmendet emri i T.Kolgjinit, ka të bëjë (veçanërisht) me debatin Kombëtarja apo Ideologjikja, dhe gjendet në faqen 38 të librit "Të vërteta shqiptaro-greke" të T.Kolgjinit. Aty thuhet tekstualisht: «nuk do të gjendej asnjë shqiptar në botë që për të hequr qafe nga Atdheu i tij komunizmin, të pranonte të hynte nën zgjedhën e një shteti tjetër. Duhet të shënojmë edhe këtë; ndaj çdo veprimi që do të synonte të zhdukte sovranitetin e Shqipërisë, të gjithë shqiptarët qofshin komunistë ose jokomunistë, do të rradhiteshin në një vijë të vetme që për ta do të ishte vija e nderit. Gjithkush që ka iluzione për të kundërtën e kësaj, bie në një gabim fatal».

Sipas Baletës, ky mendim i Tahirit, është në të mirë të atij mendimi që thotë se shqiptarët duhet të venë në plan të parë interesat kombëtare e jo ato ideologjike, ndërsa sipas Niko Kirkës, Tahiri dhe të gjithë ata që kanë menduar si Tahiri e kanë gabim, sepse interesat ideologjike janë më të rëndësishme se interesat kombëtare (në këtë rast konsiderojmë ideologji, ndjenjën antikomuniste të shqiptarëve, pra shkurt antikomunizmin).

Sipas qëndrimit të Niko Kirkës (në shkrimet e sipërpërmendura), del se shqiptarët duhet të bëjnë marrëveshje edhe me grekët për të shporrë komunizmin nga Shqipëria, edhe në rast se grekët kërkojnë të na vënë nën tutorinë e tyre. Në rastin që përmendëm, (për librin "Të vërteta shqiptaro-greke") Niko Kirka thotë se patrioti i vërtetë Tahir Kolgjini dhe atdhetarët e tjerë nacionalistë nuk mund t'i kuptonin komunistët, dhe prandaj, konkludon Kirka, kanë qenë të gabuar, ndërsa ne që kemi atë "përvojë të hidhur", thotë Kirka, "nuk gënjehemi më". Më pas ai vazhdon duke thënë se është "më mirë i vetëm në llogore, sesa të kesh në krah një aleat". Qëllimi i Kirkës shprehet fare qartë kur thotë në polemikën me (dhe për) Baletën se «dredhitë e tija... qemë ç'qemë qoftë e kaluar... ta harrojmë e të bashkohemi se po na vjen greku, nuk i beson njeri. Ato mbajnë erë komunizëm, baletë, pabesi, tradhëti.»

Pra duket qartë se Niko Kirka kërkon t'ua heqë të drejtën gjoja "komunistëve" si Baleta etj., dhe gjoja "prokomunistëve" si Tahir Kolgjini që të bashkohen e të luftojnë kundër grekut. Niko Kirka mendon se si "antikomunist" është më mirë të luftosh i vetëm, se me shokë. Gjithë këtë N.Kirka e bën në emër të antikomunizmit e të patriotizmit. Sigurisht këtu ka vend për shumë diskutim.

E para, kush është komunist?; ç'është komunizëm, apo çfarë mund të konsiderohet sot komunizëm? etj..

Por, përpara se të përgjigjemi për pyetjet e mësipërme, po vazhdojmë të japim disa fakte për qëndrimin e T.Kolgjinit rreth çeshtjes në fjalë.

Në veprën e T.Kolgjinit "Esat Pashë Toptani dhe akuzat që i bahen" fq.6 (botim i vitit 1977) thuhet: «Logjika ma ordinare e çdo shqiptari, po të ndodhte përpara dilemës me zgjedhë njanën prej dy alternativave, ma para do të kishte pranue nji Shqipni me regjimin komunist sesa lëngimin e kombit, përgjithmonë nën thundrën e robnisë greke. Nëse ka ndonji shqiptar, që pranon të kundërtën, le ta thotë haptas!» Ky pohim i T.Kolgjinit duket se është gati identik me atë të shprehur 20 vjet më parë në librin "Të vërteta shqiptaro-greke".

Një ngjarje e veçantë është kjo që po japim në vazhdim të cilën ma ka treguar kushuriri im Emërllah Kolgjini që gjendet edhe sot me banim në Suedi ku ka shkuar si emigrant politik qysh kur është arratisur në vitin 1950.

E.Kolgjni tregon se në një darkë në Bruksel te shtëpia e Rifat Kolgjinit, merrte pjesë edhe T.Kolgjini. Dikur, pas 2 orësh muhabet e të ngrëna, dikush troket në derë dhe del një kushuri tjetër i yni që t'ua hapë derën. Por çuditërisht, personat që trokitën në derë nuk u ftuan të hyjnë brenda! Tahiri pyet kushuririn se "pse nuk i ftove?" Ai i përgjigjet: "janë kosovarë enverista!" Tahiri i nxehur fillon një diskutim të gjatë i cili fillon pak a shumë me këto fjalë: "po s'e janë enverista, çfarë?! A mos po thonë rroftë Tito?! Apo po thonë rroftë Enveri! Ata rroftë Enveri po thonë, dhe Enveri asht shqiptar! Kështu që keni ba shumë gabim që nuk i keni pranue me hy mbrenda! Të mos thonë rroftë Tito, se të tjerat rregullohen!" E më pas, siç tregon Emra ai ka vazhduar gjatë në këtë argument.

Çfarë thamë më sipër rreth Tahirit dhe Baletës, nuk duhen marrë si apologji për komunizmin, pasi si Baleta si Tahiri, e kanë treguar veten se janë antikomunistë, por këtu është fjala që të udhëhiqemi nga logjika se në radhë të parë vijnë interesat kombëtare e pastaj ato ideologjike.

Kjo pyetje pothuajse nuk ka nevojë për përgjigjje, por meqenëse diskutimi ka nevojë edhe për këtë përgjigje, atëherë po e marrim mundimin të themi se Abdi Baleta nuk është komunist. Jo vetëm që nuk është komunist, por është antikomunist! Kjo provohet plotësisht po të shohësh shkrimet e Abdi Baletës që në fillimvitin 1991 e deri më sot ku ai ka me qindra shkrime pikërisht kondër komunizmit. Ata që e akuzojnë Abdi Baletën për komunist në fakt thonë se: "Abdi Baleta ka qenë komunist" (disa si Niko Kirka thonë se edhe sot A.Baleta është komunist), por me këtë ata në fakt duan të thonë se Abdi Baleta ka qenë anëtar i PPSH-së, gjë që është e vërtetë. Por të jesh anëtar i PPSH-së nuk do të thotë patjetër se ke qenë komunist! Unë di raste kur një anëtar i PPSH-së mbante "Ramazan" dhe biles falej ditën e premte. A mund të konsiderohet "komunist" një njeri i tillë?! Edhe për Abdi Baletën kam bindjen se ai nuk ka qenë komunist, por vetëm anëtar i PPSH-së. Komunistët njihen që në çehre e në sjellje. Ata dallohen që në momentet e para nga hipokrizia e madhe që e kanë si tipar të dallueshëm.

Kështu, për Baletën mund të thuash se s'është aspak komunist qoftë për faktin se është fisnik në sjellje dhe i mungon hipokrizia në shkallën sipërore! Gjithkush që ka pasur rastin të rrijë afër me Baletën, mund të thotë nëse ka menduar ndonjëherë se ka ndenjur me një komunist apo jo! Unë për vete që kam pasur rastin të rrij disa herë me të, nuk e kam ndjerë veten kurrë se kam përballë një komunist, përkundrazi.

Antikomunizmin e tij Baleta e ka të provuar. Vetëm, ata (që nuk u intereson antikomunizmi i Baletës), janë të interesuar të akuzojnë Baletën si "ish komunist" apo "komunist". Por problemi nuk qëndon thjesht këtu, problemi është: a duhet që për hir të interesave ideologjike të luftojmë kundër interesave kombëtare?

Ky është thelbi i debatit.

Kësaj pyetjeje, Tahir Kolgjini, Abdi Baleta, e të tjerë kanë dhënë përgjigjen se interesat kombëtare qëndrojnë mbi interesat ideologjike, çfarëdo qofshin këto.

Shumë shqiptarë që e klasifikojnë veten nacionalistë, besoj se kur të vinte në diskutim kombëtarja apo ideologjikja, do të hidhnin poshtë ideologjinë e do të përkrahnin kombëtaren. Kështu bën Baleta, Tahiri e të tjerë. Ndërsa ata që thonë se interesat ideologjike vijnë përpara atyre kombëtare, bëjnë gabimin e madh se dalin kundër interesit më të madh kombëtar të shqiptarëve, (mbrojtjes së nacionalizmit).

Antikomunistët (në të cilët bëjmë pjesë edhe ne) janë nacionalistë, (pra luftojnë për Shqipërinë Etnike) por kjo nuk do të thotë se ata për hatër të antikomunizmit, duhet të prishin interesat e nacionalizmit shqiptar! Ne antikomunistët, Baleta T.Kolgjini etj., e luftojmë dhe urrejmë komunizmin pikërisht sepse ai ka qenë antikombëtar, por jo thjesht për arsye ideologjike, intelektuale, ndjesore etj.. Kur themi se komunizmi shqiptar është antikombëtar, këtu kemi parasysh se ai shiti interesat kombëtare; i shiti Çamërinë Greqisë dhe Kosovën Serbisë (Jugosllavisë). Në qoftë se komunizmi shqiptar do t'i kishte mbrojtur këto troje etnike shqiptare, apo do të kishte hapur luftë për t'i pushtuar, (apo në rastin më të mirë - t'i kishte pushtuar ato, pra çliruar) atëherë ka mundësi që për komunistët shqiptar të mos ekzistonte kjo ndjenjë e madhe urrejtjeje e përbuzjeje. Duhet të kujtojmë se në fjalorin e antikomunistëve përmendet shpesh fjala (termi) "sllavokomunizëm" apo komunizëm ortodoks etj.. Ky etiketim është bërë jo thjesht për orientimin prosllav e proortodoks të komunizmit (përkatësisht të komunizmit shqiptar), por edhe për shkak të shitjes (nga ana e komunizmit shqiptar) të interesave kombëtare shqiptare, në favor të komunistëve sllavë, ortodoksë, serbë e grekë!

Kështu ky debat është i njohur dhe i vjetër vetëm se këtu përmendëm përciptas disa nga premisat e tezat kryesore të tij.

Nacionalistët shqiptarë do të luftonin përkrah komunistëve shqiptarë nëse këta do të luftonin për Shqipërinë Etnike, por kjo nuk do të thotë se ata (nacionalistët) janë komunistë!

Kështu edhe Baleta, edhe Tahiri, janë antikomunistë dhe për antikomunizmin e tyre kanë dhënë prova, por nuk mund të fajësohen si "komunistë" e "prokomunistë" vetëm për shkak se mbrojnë interesat kombëtare!

Kam lexuar diku (nuk dua ta përmend librin dhe personazhet për të mos hapur polemikë dhe për të mos i prekur ndjenjat e atyre njerëzve) se në vitet e para pas vendosjes se regjimit komunist në Shqipëri, shumë shqiptarë nacionalistë kanë luftuar kundër komunizmit dhe biles kanë sakrifikuar veten në këtë luftë duke ardhur në Shqipëri si "diversantë". Por mjerisht kjo luftë e tyre shkoi dëm për shkak të kundraagjenturës sovjetike në shërbimet perëndimore.

Me ç'lexova në atë libër, u dëshpërova edhe më shumë për shkak se po të kishte dalë me sukses lufta e antikomunistëve shqiptarë kundër regjimit komunist shqiptar, atëherë do të kishte mundësi që për shkak të atyre zhvillimeve, sot të kishim një shtet shqiptar më të vogël se këtë që kemi sot. Kjo do të ndodhte për shkak se Fuqitë e Mëdha u kishin premtuar shteteve greke e serbe (jugosllave) se po të rrëzohej komunizmi në Shqipëri, ata do të kompensoheshin territorialisht në dëm të shtetit shqiptar!

Ja pra! - ky është një rast flagrant kur një luftë e drejtë e njerëzore, të shkon në dëm të interesave kombëtare të kombit tënd! Ata luftëtarë të famshëm antikomunistë luftonin komunizmin në emër të interesave kombëtare, por mjerisht për shkak të kombinacioneve politike ndërkombëtare (të panjohura për ta) ata po luftonin në favor të interesave greke! Pra, ky është një nga ato rastet e veçanta kur një luftë e drejtë kthehet në të kundërt të qëllimit të luftëtarëve.

Kështu edhe Tahiri, edhe Baleta edhe ne të tjerët, mendojmë se për çdo rast nacionalistët shqiptarë duhet të kenë parësore interesat kombëtare, e më pastaj interesat ideologjike të gjithësecilit.

Në debatin ndërmjet Niko Kirkës e Abdi Baletës, ka dalë si çeshtje e diskutuar edhe fenomeni "Haxhi Qamili". Niko Kirka e quan Baletën haxhiqamilist, turkoman, halldup anadollak, turkoshak etj., ndërsa Baleta ia kthen se ti e urren H.Qamilin për shkak se atë e vranë serbët.

Ky diskutim kërkon njëfarë analize dhe meqenëse edhe ne jemi të përfshirë në polemikë, atëherë edhe për këtë çeshtje duhet të themi fjalën tonë. Kjo jo thjesht për të mbajtur një krah në këtë debat por edhe për t'i kthyer një përgjigje pyetjes që kemi bërë në fillim pra nëse T.Kolgjini është politikisht si Baleta apo si N.Kirka.

Sipas T.Kolgjinit në "Esat Pashë Toptani...." fq. 95, rreth çeshtjes së "rebelimit fshatar" të Shqipërisë së Mesme ('14-'15) del se ky rebelim e pati origjinën në padrejtësitë që i ishin bërë kombit shqiptar nga Fuqitë e Mëdha, si dhe në nxitjen që pati direkt prej Turqisë dhe aprovimit të Austro-Hungarisë. Tahiri e përmbledh argumetin në fjalët:

«Në këto kondita mjerimi, në ket agoni, popullit vijnë e i fryjnë në vesh nji autonomi, për të cilën dikur, kishte pasë punue dhe Ismail Qemali me shokë. Me katër vilajete e me të gjitha të mirat. Nuk ishte mahì!...

Për popullin që besonte në realizmin e kësaj autonomie, kjo ishte nji dritë e shenjtë, që vegonte.

Pjesa e popullit në robni, i besoi për të shpëtue nga zgjedha e anmiqve. Pjesa tjetër e popullit, që ndodhej në Shqipninë kinse indipendente, i besoi për të shpëtue prej kaosit.

Fundi i fundit, i kandej me i besue; prandej i besoi. Dhe e provoi që të mos i mbetej zhig në zemër. Ç'do të hupte ma tepër?

Kush bjen në det, mbahet për shkume.

E provoi. Nuk përfitoi gja. E hupi davanë..

Dhe na sot, i kemi pagzue me cilësorin "rebela". Prandej, i kemi fajësue si "tradhëtorë".

E pra, ndër ta, ndoshta mund të ketë pasë elementa, që mund ta kenë dashtë Shqipninë edhe ma fort se ndokush prej nesh. Përndryshe nuk do të hidheshin në veprim; sepse njeriu, që nuk e përvetëson nji çeshtje si ideal, nuk e merr armën në dorë me u hedhë në zjarm!»

Ky pra është mendimi i T.Kolgjinit për ngjarjet e dhunshme të 1914-1915-ës. Në "E.P.Toptani..." Tahiri e sqaron gjerësisht çeshtjen e atij rebelimi, dhe me atë rast sqaron se Haxhi Qamili nuk ka qenë aspak njeriu kryesor, por kanë qenë njerëz të tjerë si Beqir Grebeneja me shokë. Haxhi Qamili nuk ka pasur dhe aq peshë në ato ngjarje. Prandaj etiketimet si "haxhiqamilist" nuk duken shumë të sakta. Por edhe në rast se me këto fjalë si "anadollak, halldup, turkoshak, turkoman, dumbabist etj.." kërkohet të mbrohet një politikë e caktuar dhe të luftohet një politikë tjetër, atëherë me këtë rast po përmendim edhe çfarë ka thënë Gjergj Fishta rreth këtij problemi.

Në esenë e tij të famshme "Shqyptarët e të drejtat e tyne" Fishta analizon marrëdhëniet ndermjet Shqipërisë dhe Turqisë si dhe marrëdhëniet ndërmjet Shqipërisë dhe shteteve ortodokse të Ballkanit. Në këtë analizë ai flet gjerësisht për ngjarjet e viteve 1912-1920. (Shih "Shejzat" viti 1972, nr.5-8, fq.192-193).

Në atë ese, Fishta thotë arsyet pse shqiptarët nuk bënë dot shtetin e tyre. Dhe një prej këtyre arsyeve sipas Fishtës është edhe qëllimi i ballkanasve me e zhdukë fare racën shqiptare. Prandaj thotë Fishta: "prej kësaj pikëpamje duhet me thanë se shqyptarët gabuen e gabuen randë fort, tue u çue asokohe kundra Tyrkijet; pse për ta do të kishte kenë dam fort ma i vogël me u vu nën zgjedhë të Tyrkut, se me kenë gri prej kristjanvet."

Më tej Fishta përmend mizoritë e serbëve e grekëve dhe çakejve më të vegjël, kundër shqiptarëve dhe në fund e mbyll duke thënë: "Prej ktyne punvet, për mos me folë për tjera, duket çiltas, se shqyptarët, prej pikëpamjet kombtare, kanë pasë arsye me drashtë (me pasë frikë - N.K.) ma fort prej kristjanvet se prej Tyrqvet."

Pra Fishta del turkoman e dumbabist (sipas kualifikimit që bën Kirka) por, Fishta nuk mund të vihet në dyshim për nacionalizmin e tij për shqiptarizmin e tij.

Po ashtu edhe Tahiri, pa diskutim edhe Baleta.

Prandaj themi se në debatin rreth Haxhi Qamilit, Niko Kirka nuk ka të drejtë. (Flasim nga optika e një nacionalisti shqiptar, se po ta shikosh ndryshe, psh., nga pozitat e nacionalistit grek, atëherë Fishta e të tjerët e kanë pasur gabim!)

Pra Fishta, T.Kolgjini, A.Baleta e përgjithësisht nacionalistët shqiptarë i konsiderojnë pushtuesit turq më pak të dëmshëm se "kristianët e Ballkanit", ndërsa N.Kirka e bashkëmendimtarët e tij, thonë se turkomania, turkoshakizmi, anadollakizmi, dumbabizmi etj., janë njësoj të dëmshëm me grekomaninë, serbofilinë e ortodoksokracinë!

Ky debat është i njohur. Ne vetëm deshëm ta rikujtojmë edhe njëherë, pasi përgjigjet për çeshtjet e diskutuara më lart, janë dhënë me vakt prej studiuesish e mendimtarësh të mëdhenj të nacionalizmit shqiptar.

Për të kuptuar nëse një person i caktuar mbron apo kundërshton pikëpamjen e dikuj tjetër, ajo mund të dallohet edhe nga mënyra se si e vlerëson në shkrimet e sjelljet e tij personazhin në fjalë. Kështu nga kjo optikë po të shohim se si e kanë trajtuar Baleta dhe Kirka, veprën e Tahir Kolgjinit, do të mbërrijmë lehtë në një konkluzion të qartë. Më poshtë po japim përmbledhtas trajtimin që dy polemistët Baleta dhe Kirka kanë bërë ndaj veprës dhe personit T.Kolgjini.

1.Baleta në polemikën në fjalë e ka përmendur pozitivisht T.Kolgjinin dhe ka marrë si argument në favor, veprën e tij, ndërsa Kirka e hedh poshtë qëndrimin e T.Kolgjinit (siç e thamë më sipër) pra është kundër tij.

2.Baleta e ka marrë si argument një përfundim të T.Kolgjinit (i cili gjendet në librin "E.P.Toptani...") në polemikën e tij me K.Blushin në vitin 1992 në shkrimin "Shqiptarët nuk përçahen, por i përçajnë";

(Baleta e ka përmendur T.Kolgjinin edhe në shkrime të tjera në kontekst gjithmonë pozitiv).

3.Baleta biles e ka botuar një pjesë të madhe të veprës së T.Kolgjinit "Të vërteta shqiptaro-greke" në gazetën "Rimëkëmbja" në muajt mars-prill 1996, (biles ka dashur që këtë vepër ta fusë edhe në internet).

4.Baleta ka lejuar në gazetën e partisë së tij, që të botohet një polemikë e jona me nja dy historianë për shkak të veprës "E.P.Toptani dhe akuzat që i bahen" të T.Kolgjinit (Rimëkëmbja 1998).

Pra, ndërsa Baleta i përmend në kontekst tepër pozitiv dhe i sjell si argument të fortë përfundimet e T.Kolgjinit e veprat e tij, N.Kirka i përmend në kontekst negativ dhe për më tepër si kundërargument!

Me këto që thamë duam të provojmë se Baleta është dashamirës ndaj veprave dhe politikës së T.Kolgjinit, ndërsa N.Kirka është kundër tij edhe politikisht. (Megjithëse T.Kolgjini e N.Kirka janë luftuar prej komunizmit më shumë se sa është luftuar Abdi Baleta).

Baleta mendon se T.Kolgjini ka të drejtë kur ven kombëtaren mbi ideologjiken, ndërsa Kirka thotë se për shqiptarët është më i rëndësishëm luftimi i komunizmit qoftë edhe nga pozitat e grekomanisë.

Baleta mendon se grekomania e serbofilia janë më të dëmshme për nacionalizmin shqiptar se turkomania e pretenduar. I këtij mendimi është edhe Fishta, por edhe T.Kolgjini. Ndërsa Kirka mendon se "turkomania" është më e dëmshme se grekomania.

Baleta është pro veprës e qëndrimit politik të Tahir Kolgjinit, ndërsa N.Kirka është kundër dhe nënvleftësues ndaj saj.

Nga gjithë sa thamë, mendojmë se Tahir Kolgjini është politikisht si A.Baleta dhe jo si Niko Kirka.

Duam të shtojmë se qëllimi i këtij shkrimi nuk ishte të marrë në diskutim tezat e debatit të vazhdueshëm "Ideologjia apo kombi", "grekomania apo turkomania" "komunizmi dhe antikomunizmi" etj., por deshëm vetëm të saktësojmë nëpërmjet analizës sonë, se Tahir Kolgjini dhe Abdi Baleta i përkasin të njejtit mendim politik. Ndërsa orientimi politik i z.Niko Kirka, duket se nuk i përket mendimit nacionalist shqiptar por një mendimi nacionalist tjetër...

Neritan Kolgjini

Para tri ditësh, një koleg në politikë më pyeti: pse nuk i ke dhënë përgjigje asaj që ka shkruar ai "i marri sigurimso-palikari, Skënder Vaqarri ?". U zura pak ngushtë që nuk i kisha dhënë ende një përgjigje këtij "sigurimsi të djegur" që e kanë marrë ermenistët për "nacionalist të thekur" që t’u bëjë atë propagandën e tyre të ndyrë në gazetën e dikurshme "Balli i Kombit", kthyer në "B... e kombit". Kuptohet se çfarë mund të presësh nga kjo lloj "prapanice e nacionalizmit historik" qysh kur "ballizmin e agrarëve" e bëjnë alekot e greko-vllehëve dhe vaqarrët e nxjerrë nga kazanët e plehrave të sigurimit. Le të rropatet sa të dojë Shpëtim Rroqi nëpër ekrane televizorësh me bubullima frazeologjikë, apo ai Metko që do të trashëgojë filozofinë e Ermenjit, nuk ia mbushin dot mendjen kujt se po i bëjnë hyzmet nacionalizmit kur shërbehen me ndyrësira që u dërgon Niko Kirka dhe me sigurimsa të pështirë si Skënder Vaqarri. Merret me mend se sa vlerë e zotësi kanë ermenjët, rroqët e metkot si nacionalistë ballistë kur triumfin e luftës kundër komunizmit e Katovices presin ta arrijnë nëpërmjet njerëzve të sigurimit dhe me ndihmën e grekofilisë në Shqipëri e në diasporë.

Atij kolegut tim i thashë se as që e kisha marrë vesh se Skënder Vaqarri qenka bërë më në fund njëfarë burreci dhe poshtërsitë që bënte në vitin 1995 nën pseudonimin "Semin Vata apo Dr. Vata", tani paska vendosur t’i bëjë me emrin e vërtetë të tij, meqenëse atë "b... e kombit" as nuk e zë me dorë, as nuk i hedh sytë ndonjëherë se më vjen ndot prej saj. Megjithatë, kur qëllon të shkelësh ndonjë pisllëk në rrugë, ose dikush të hedh baltë detyrohesh të pastrohesh. Pasi e mora vesh se çfarë kishte llomotitur në prozë dhe shkruar debilçe në vargje, "sigurimsi i djegur" në shërbim të "ballistëve të thekur" vendosa të bëj me dije lexuesit se u pezmatova jo për fyerjet , pasi ato janë të vjetra shumë e tashmë të bëra bajate, por nga pështirosjet që të shkaktojnë këto gjallesa që duket se vendin e trurit ua ka zënë një masë kungulli i kalbur dhe gjithmonë hajnë e vjellin pa pushim të njëjtat qelbësirllëqe me të cilat bëhet propaganda komuniste, sigurimse e grekofile kundër meje për 10 vite me radhë.

Ato që shkruan tani sigurimsi i përçmuar, Skënder Vaqarri, i përfshirë edhe në "vallen palikari", kanë përfunduar një herë në kazanët e plehrave të rrugës politike kur ia kam dhënë përgjigjen nëpërmjet shkrimeve "Mos u lodh doktor Vata, nuk të merr ujë lopata" ("E Djathta" 14 mars 1995), "Qenke bisht sopate dr. Vata" ("E Djathta" 21 mars 1995) e shkrime të tjera polemizuese me të, me "ballistët" Aleko Gjergo (alias kryeplaku i "fshatit të zuskave"). Trillimeve e palaçollëqeve që bën "b... e kombit" tani u kam dhënë përgjigje shumë herë në replikat me një sërë skëndër vaqarrësh të tjerë, duke filluar me Thanas Mustaqin në vitin 1991, që më kanë sulmuar me radhë nën lloj-lloj pseudonimesh, apo edhe me emra të saktë, duke përsëritur në prozë ose bejte që të bëjnë për të vjellë po këto gjëra që nxjerr sigurimso-palikari i "Ballit Kombëtar (agrar)" nëpërmjet "b...s së kombit" në datën 28 nëntor në etiketën e lloçkovitur me kohë me ndyrësi sigurimso-komuniste "Pak dhe të fundit për koministo-sigurimsin e palodhur A. Baleta". Pra edhe një herë Vaqarri tregon se është i përshtatshëm vetëm për të shërbyer si ‘bisht sopate" dhe të rropatet të bëjë poshtërsira edhe pse nuk i ka marrë ujë lopata.

Po të hapen gazetat e gjalla e të vdekura të 10 viteve që nga "Adriatiku" ( Durrës) e deri tek "Lajmëtari" (Shkodër) "Java" (Gjirokastër) dhe sidomos "ZP", "KJ", "24 Orë", "Alternativa SD", " Aleanca", " Republika", (pas vitit 1993), "RD" (veçanërisht e vitit 1994), "Liria"( pas vitit 1994) "Balli i Kombit" (sidomos në vitin 1994-95) kur u fut me peudonim Skënder Vaqari që e tëhiqte Aleko Gjergo si gjahtari zagarin), gazetat në gjuhën greke në Gjirokastër dhe pas këtyre edhe "Zëri Kosovës" dhe "Republika" në Zvicër dhe shtypi i Ekrem Bardhës në SHBA, atëherë sheh se paçavurja e fundit e ndyrë që u lëshon Skënderi lexuesve është një mjerim mendor i vërtetë i njerëzve që hiqen se bëjnë gazetari dhe politikë.

"Balli i Kombit", kur e komandonin ende Hysen Selfo me Arben Iljazin u dorëzuan para presioneve që u vinin nëpërmjet Aleko Gjergos dhe mobilizuan mercenarë sigurimsa e pseudonimsa si "dr.Vata", (alias Skënder Vaqarri), "I. Lezha" (prapa të cilit fshihej një i përndjekur intrigant) të bënin sulme kundër meje, sepse donin që bënin atë të famshmen "Lidhje e djathtë demokratike", pasi Selfo, Durollari, Kurt Kola, Godo arritën të shkatërronin përpjekjet për krijimin e Frontit të Djathtë Antikomunist. Ishin këta që bashkë me kolonat e pesta sigurimse shpallnin se komunizmi kishte mbaruar për të mos u kther më, se fjalët "antikomunist" dhe "i djathtë" tmerronin Evropën e nuk duheshin përdorur. Ishin këta që sipas udhëzimeve që dërgonte Abaz Ermenji nga Parisi donin vetëm tralala social-demokrate dhe nuk bënin as një ankesë për "rrezikun e Katovices". Janë këta që pasi vepruan në vitin 1997 si mercenarët më të zellshëm të "strategjisë së Katovices" dalin sot nëpër ekrane televizioni, ose përdorin çirakë si Skënder Vaqarri, "quksat e Shkodrës" apo "masha të sigurimit" si Niko Kirka që venë kujen se tërë fajet ua paskan "ata që në anën e nacionalizmit e të të djathtës qenkan emisarë të strategjisë së Karovices" dhe jo social-komunistët që bënë rebelimin në vitin 1997.

Sigurimso-palikari Skënder Vaqarri, ashtu siç u mobilizua kundër meje atëherë kur hiqej si "dr. Vata" me qëllim që nisma për Frontin e Bjathtë antikomunsit të përfundonte në një "krijesë godoiste" (e cila vdiq shëmtueshëm dhe mjerueshëm në momentin kur duhej të pillte mrekullinë e saj të premtuar politike), mobilizohet edhe tani bashkë me kirkat e "kërkat" e pseudonacionalizmit të më sulmojë, sepse është në momentin e dështimit edhe një krijesë tjetër godoiste, "E djathta e Bashkuar (bastarduar) Shqiptare", pas goditjes që i dhamë nëpërmjet demaskimit të "skemës Pollo" në PD.

Ballistët, sidomos këta të Ermenjit, nëpërmjet "quksave të Shkodrës", kirkave e vaqarrëve e deri Shpëtim Rroqit po dëshmojnë zotësi të rrallë për "trimërira qaramane" dhe për mburravecërira me parulla boshe antikomuniste anti-Katovice që vetëm bëjnë të qeshin edhe ata që goditen edhe ata që vështrojnë. Vonë u kujtiuan këta trimosha të çartur për të shpartalluar me pallavra strategjinë e Katovices. Ku ishin para 10 vitesh ? Tani t’i rruajnë bishtin edhe Katovicës. Tani t’u rrojë jo vetëm ajo Mukja e vitit 1943, por edhe "mukjet" (mufkat) që kanë bërë ballistët në diasporë me sigurimin e Enver Hoxhës, me grekët e me serbët. Skënder Vaqarri, si sigurims i diskredituar, mund t’i bëjë vetëm mbrojtje mjerane që e turpëron më keq Abaz Ermenjit kur i thur lavde për të kaluarën e tij. Më mirë le ta lërë Abazin ta bëjë vetë këtë lloj mbrojtjeje në qoftë se e do dhe i duhet. Ai le të shpjegojë se si nuk e nuhati më parë atë punën e Katovicës po e la për tani. Ai le të shpjegojë se si nuk i shërbeu ajo "përvoja e Mukjes" se komunsitët të presin në besë, po bëri kopromis me ta edhe në rebelimin komunist të vitit 1997, edhe në miratimin e kushtetutës greke të vitit 1998. Le ta shpjegojë ai në emër të ballistëve dhe jo një sigurims si Skënder Vaqarri i dërguar me shërbim në "b... e kombit", se si mund të luftohej Katovicja: duke mbështetur sigurimsin tjetër Godo që nënshkroi "marrëveshjen partiake të Vlorës" më 28 mars 1997, apo duke iu kundërvënë kësaj marrëveshjeje e duke denoncuar politikën e Godos e të Mentor Qukut. Në vend që të na tregojë se kush qenka Luan Myftiu, është më me dobi që Vaqarri t’i kërkojë Luanit të shpjegohet se si e luftoi Katovicën duke vajtur në mitingjet e Vlorës e duke u ngjitur në tribuna për të ndezur mitingashët të rrëmbenin armët që të rrëzonin "qeverinë maloke" të Berishës. Më mirë këta të na shpjegojnë se cilët ishin më të tmershëm për ta "malokët e Berishës", apo sigurimsat si puna e Skënder Vaqarrit, hetuesit e gardianët që i kishin torturuar. Këta para se të akuzojnë mua apo të tjerë se qenkemi "pjestarë në strategjinë e Katovicës" të na argumentojnë një herë se si deshën ata ta luftonin këtë strategji duke u bërë njësh me rebelimin komunist ?

Merret vesh që Skënder Vaqarrit i është dhënë urdhëri që ta vazhdojë misionin e tij sigurims duke trazuar llafe e shkronja, gërma e numra, duke shtrembëruar titujt gazetave, sepse ustallarëvet të Skënderit këtu në Shqipëri dhe ustallarëve të këtyre jashtë Shqipërisë u djeg shumë puna që është bërë nëpërmjet gazetës "Rimëkëmbja" në Shqipëri dhe "Bota Sot" në dispaorë, Kosovë e Maqedoni. Prandaj janë lëshuar në sulme kundër tyre edhe enveristët e rankoviçianët e Kosovës, edhe udbashët e asfalistët në Shqipëri e diasporë, edhe "antikatovicasit tregishtorë të Shqipërisë". Tani del qartë fare se Skënder Vaqari edhe atë "vetdemaskimin" që bëri si "mashë e sigurimit" e ka pasur në funksion të ndërtimit të një "legjende të re" sigurimse për të, që të bëhej sa më i përshtatshëm për një rol të ri "heroi të heshtur", për të vepruar më i maskuar aty ku është sot dhe për të kryer misione të reja sigurimse. Shkrimet e Kirkës nga SHBA, me të cilin Vaqarri e identifikon veten plotësisht, sidomos këmbëngulja e tij për t’u siguruar se sa dimë ne të tjerët për bashkëpuntorët e sigurimit në diasporë, si dhe aktivizimi i tanishëm i Vaqarrit me fraza tipike provokuese sigurimse për "presidentë kompanishë 2M", janë provë e qartë se tani po kthehet enverizmi jo vetëm duke nxjerrë Ramiz Alinë e Nexhmije Hoxhën në ekranet e TVSH, jo vetëm duke rehabilituar Enverin në anketimet e "KJ" dhe në brohoritje veteranësh të tejplakur, por edhe duke kthyer në praktikën e punës agjenturore provokimet tipike në stil primitiv të mësuara nga KGB e UDB në kohën e diktaturës enveriste. Këto mundohet të bëjë Vaqarri në "Ballin Kombëtar" të Ermenjit.

Duhet besuar se Vaqarri mund të ketë dëshirë që shkrimi i pështirë që ka bërë për të më fyer e provokuar mua në datën 28 nëntor në "b... e kombit" të jetë i fundit për të. Por kjo nuk varet prej tij. Atë e kanë lidhur si qenin në stelin që kanë dashur. Ai është i detyruar të lehë sa herë ta urdhërojë i zoti, edhe sikur të ketë dëshirë që mbas një jetë të tërë duke marrë erë e duke lehur të ketë nevojë vetëm të dremisë e të tundë pak veshët sa për të përzënë ndonjë mizë e për të treguar se ëshrë gjallë e duhet t’i hedhin kockën e vet. Edhe kur e la polemikën që bënte nën pseudonimin dr.Vata, Skënderi ka pas premtuar se nuk do t’i hynte më polemkës. Por e urdhëruan të rifillojë. Ai qysh kur ka ribotuar shkrimin e fëlliqtë të N. Kirkës një javë pasi ishte botuar në "Republika" e ka ditë se unë do të reagoja, siç e ka ditë se edhe tani do t’i "përgjigjesha flakë për flakë" (në fakt u vonova siç e përmenda në fillim se paçavuren e Skënderit nuk e zë me dorë). Duket qartë që Skënderi e ka bërë nga zori atë palo-shkrim konfuz (po ia shaj palikarçe që t’i bëhet më shumë qejfi), sepse e ka bërë me detyrim. Kur angazhohet se nuk do të shkruajë më për mua ka pasur edhe ndonjë shpresë të vakët se mos më prishet mendja dhe nuk merrem me atë gjë të pështirë që nuk pickon aspak. Kështu do të bëja sikur të mos ishte nevoja politike për të trajtuar këto probleme. Skënderin nuk do ta lënë pa shkruar përsëri. Ai është shpirt i shitur dhe shpirtra të tillë nuk i përkasin as trupit të vet, por fantazmave që u janë shitur. Edhe të tjerë si puna e Skënderit janë betuar se polemizonin për herë të fundit me mua, por pas disa kohësh janë urdhëruar të shkruajnë përsëri. Në disa organe shtypi qysh para 7-8 vitesh është shpallur se unë kisha marrë fund politikisht, por përsëri janë aktivë në fushatat propagandistike që bëjnë ustallarët e provokimeve.

Nga tërë ai shkrim pajtohem vetëm me 2 vargjet e fundit të bejtes torollake të shkruar nga sigurimso-palikari Vaqarri: "Ato që të di mendja ty/ Ballit i nxjerr prapanica". Shqyqyr që e paska marrë vesh përse ato që themi ne, "nacionalistët johistorikë", kur qëllon t’i thonë edhe nacionalistët historikë ermenas bijnë erë shumë të keqe. Kjo ndodh sepse "Balli Kombëtar" (agrar), siç na siguron tani sigurimssi i vënë në shërbim të tij, Vaqarri, si ata njerëzit travestitë (që ndërrojnë seksin) qenka kthyer në "Prapanicë Kombëtare". E gëzofshin këtë emër që ua ka lënë sigurimsi i adaptuar prej tyre dhe i ngarkuar të shpërndajë "plehun nacionalist" që bëkan ballistët-agraristë. Besoj se pas kësaj punët e polemikës nuk do të lënë më vetëm në dorë të "b....s së Prapanicës", por do të angazhohet edhe "balli i Prapanicës".

Abdi Baleta

Partia Bashkimi Social-Demokrat, partia disidente dhe shemër e Gjinushit bëri mirë që kërkoi një individualitet të vetin më të qartë dhe ndërroi emrin në Bashkimi Liberal Shqiptar, ndonëse një parti liberale sikur ka ekzistuar si emër edhe më parë. Po ashtu mirë ka bërë kjo parti që edhe emrin e gazetës e ka ndërruar nga "Bota Social-Demokrate" në "Gazeta Liberale" e cila ka filluar të botohet në një formë shumë modeste. Nuk kishte kuptim që gazeta e vockël e një parti fare të vockël të pretendonte se është "bota e social-demokracisë". Nga "Gazeta Liberale" nr 70 mësuam se "riorganizimi i liberalëve qenka në start të mbarë". Ky është haber i irë për të gjithë, sidomos për ato që quhen parti të vogla , sepse ose çon në rritjen e tyre ose në strehimin e tyre tek ndonjë më e madhe. Nuk na ka pëlqyer shumë që tek organi i BLSH qenka gazetar edhe ish-gazetari i gazetës së Gjinushit, Çerçiz Loloçi, që tek "Albania" sikur bën ca pelivanllëqe gjinushiste, por fundja liberalët nga gjinushistët rrodhën.

Në një intervistë që kreu i liberalëve të bashkuar, (se liberalë ka shumë) Teodor Laço duke analizuar ndryshimet në spektrin politik shqiptar paska përmendur se "partia e reklamuar si e djathta demokratike e çiftit Kalakulla-Baleta që u divorcua shpejt nuk arriti asnjë cak të përfillshëm dhe u strehua brenda një aleance të vegjlish dhe po aty gjeti vend partia e ish-ministrit të kënaqur të Meksit që u quajt e karrigethyerve...". Ka disa pasaktësira në këtë paraqitje, por nuk po merremi shumë me to, sepse kemi frikë se mos del që "liberalët e bashkuar" ata 4-5 vetët që vërdallisen për përfitime rreth Berishës humbasin qetësinë tani që janë në fushatë riorganizimi. Megjithatë u kujtojmë që herë tjetër të shkruajnë pak më seriozisht edhe për në që jemi të vegjël në krahasim me ata.

Na bëri përshtypje se edhe Laço ka respekt për disa nga njerëzit që bëjnë pjesë në grupin e "moderatorëve" të PD-së. Edhe ky nuk tregon se për cilin nga të gjashtë diversionistët e PD-së e ka këtë respekt dhe kujt i bën thirrje t’i thërrasë mendjes. Edhe pse jemi të vegjël, mendja na thotë se liberalët nuk janë fort në rregull për vete në këtë pikë.

Këtë pakënaqësi të vogël me intervistën e Laços na e imponon edhe përshtypja që na krijuar një libër që rastëisht na ka rënë në dorë kohët e fundit, të cilin Laço e ka hedhur në qarkullim dhe menjëherë e ka tërhqur në vjeshtën e vitit 1998. Atje ai ka shkruar shumë gjëra që nuk qëndrojnë për politikën e politikanët e Shqipërisë. Ka bërë edhe karakteristika. Nuk na ka pëlqyer portreti i A. Baletës i parë me syzet e errta të Teodorit në librin e titulluar "Kohë për të kujtuar/ Kohë për të harruar" (një adaptim i titullit të librit të Erih Maria Remark "Kohë për të jetuar, kohë për të vdekur". Kur të kemi vend të lirë do t’i japim mundësi lexuesit të njihet me karakteristikën që Teodor Laço i ka bërë para një viti A. Baletës dhe natyrisht duke e shoqëruar edhe me ndonjë kundërshtim.

(Anëtari i Famljes Mbretërore, ing. Skënder Zogu dhe adjutanti i Lartmadhërisë Leka i Parë, Mbret i Shqiptarëve, Hyll Spahia, nga Parisi kanë dërguar deklaratën e mëposhtme për shtyp).

"Pushteti neokomunist në Shqipëri, pasi falsifikoi rezultatet e Referendumit të 29 qershorit 1997 që i jepnin fitoren Monarkisë; pasi manipuloi përqindjet e votave gjatë konsultimit për projekt-kushtetutën në vjeshtën e vitit 1998, po përpiqet tani nëpërmjet një vendimi të shpallur në një proces gjyqësor politik të dënojë me heqje lirie larmadhërinë Leka i Parë Mbret i Shqiptarëve.

Kjo manevër e regjimit antidemokratrik që është në fuqi në Shqipëri synon të diskreditojë Sovranin që gëzon shumë popullaritet në popullin e Tij, në sajë të vlerave shumë të larta morale dhe angazhimeve të Tij të mëparshme kundër diktaturës komuniste si dhe falë veprimtarisë së Tij në të mirë të të drejtave të ligjshme të shqiptarëve në Kosovë.

Ky vendim që është padyshim i padrejtë vetëm mund të shkaktojë mosmiratim nga demokratët e vërtetë që aspirojnë për një shtet të së drejtës.

Ka ardhur koha që t’u bëjmë një thirrje bashkëatdhetarëve tanë që ata të këkojnë të nxirren para Gjykatës penale Ndërkombëtare të njerëzve si Nexhmije Hoxha e Ramiz Alia që kanë kryer krime kundër popullit shqiptar dhe të denoincojnë publikisht njerëzit si Fatos Nano që kanë tradhëtuar çështjen e shenjtë të territorit shqiptar të Kosovës".

Është turp dhe skandal politik në një shtet që të ndodhin gjëra të kësaj natyre. Por për një regjim komunist të restauruar si ky që është tani në fuqi në Shqipëri është normale të shpërthejnë sheshit huqet e mëparshme, të cilat vetëm për një periudhë dy mujore në prill qershor të vitit 1997 u duk se mund të ishin frenuar për të mos plasur më me kaq egërsi si tani.

Një proces i turpshëm politik gjyqësor filloi kundër njeriut që dëshmoi pjekurinë e tolerancën politike më shembullore dhe la mënjanë fyerjet e rënda që i ishin bërë edhe nga demokracia shqiptare pas rrëzimit të diktaturës enveriste, vetëm se pse deshi që në momentet më të rënda për Shqipërinë të kontribuonte me qetësinë e tij, me shembuluin e tij në kapërcimin e tensioneve dhe në vendosjen e bazave të ligjshme për të ardhmen e formës së regjimit e të qeverisjes në Shqipëri. Komunsitët shqiptarë, kur u siguruan se Evropa po i njihte in ekstremis si "të pranueshme për momentin" ato zgjedhjet farsë të 29 qershorit që i jepnin pamjen e ligjshmërisë falso pushtetit që socialistët e morën me dhunë të armatosur në mars të vitit 1997, vendosën që pa vonesë të përsërisnin skandalin politik dhe grushtin politik të Kongresit të Përmetit 1944 dhe Asamblesë Komunsite të vitit 1946 për të ndaluar qëndrimin në Shqipëri të Mbretit Leka. Rezultatet referendumit për formën e regjimit që politika shqiptare pranoi të mbahet nga e keqja, sepse nuk krijohej dot atmosferë për farsën zgjedhore u manipuluan. Pas kësaj u kurdis përplasje e dhunshme me pasuesit e monarkisë dhe u krijuan situata të rrezikshme për jetën e Lekës së Parë, i cili përsëri vendosi të largohej përkohësisht nga Shqipëria për të mos dhënë shkak që armiqtë e Shqipërisë të krijonin situata më të vështira për kombin.

Por plani i komunistëve të rikthyer me dhunë në pushtet ishte për të përsëritur pikë për pikë të kaluarën enversite ndaj Monarkisë dhe Familjes Mbretërore Zogu. Planin e plotë enverist të socialistëve komunistë e parashtroi në "ZP" një javë para refendumit specialisti më i besuar i PS për çështje kushtetuese, juristi Luan Omari, nipi i Enver Hoxhës dhe biri i Bahri Omarit, njërit nga kundërshtarët më të zellshëm politikë të Mbretit Ahmet Zogu. Pra, edhe në mënyrë simbolike ia kishin besuar Luan Omarit detyrën të shpallte qysh në datën 21 qershor 1997 nëpërmjet shkrimit "Referendumi dhe Leka, "mbreti" i pakurorëzuar", se duhej gjetur mënyrë që jo vetëm të mos njihej fitorja e mundshme e monarkisë, por të detyrohej Mbreti të mos shkelte më në Shqipëri.

Luan Omari thoshte absurditetin juridik dhe logjik se pranimi nga politika shqiptare për të bërë në datën 29 qershor referendum për formën e regjimit "nuk do të thotë mosnjohje e legjitimitetit të vendimit të Kongresit të Përmetit të majit 1944 dhe të atij Asamblesë Kushtetuese të janarit 1946". Luan Omari thoshte një tjetër absurditet se zgjedhjet e vitit 1946 që ishin krejt farsë kishin legjitimitet, sepse ishin zhvilluar me praninë e gazetarëve të huaj. Ka pasur një prani qesharake. Pastaj Luani i Gjirokastrës përpiqej të argumentonte se "dinastia mbretërore e bajraktarit matjan" ishte krijuar në mënyrë të parregullt.

Leka Zogun, që e dëbuan nga Shqipëria pushtuesit fashistë në prill 1939, për herë të dytë e dëboi regjimi demokratik i Shqipërisë pas një qëndrimi disa orësh në Tiranë në datën 20 nëtor 1993. Një turp që nuk shlyhet, por edhe një gafë e rëndë që bëri Berisha, sepse hyri në një rrugë të gabuar për të e të dëmshme për Shqipërinë. Është turp për pushtetin e PD-së kur lexon sot në gazeta fyerjet që i janë bërë, sidomos në vitin 1994, dinastisë mbretërore Zogu dhe lëvdatave që i bëheshin grushtit të shtetit fanolist të qershorit të vitit 1924 si "revolucion demokratik". Si titull shkrimesh në "RD" të datës 15 qershor 1994 mund të gjesh edhe fjalë të tilla "Klithmat e Vlorës dhe krismat e prefekturës së Kosovës (Has) zgjuan gjithë Shqipërinë në revolucion". Në mars të vitit 1997 klithma të tilla nga Vlora do të bënin atë që Rexhep Qosja e pagëzoi "revolucioni i vonuar demokratik" që rrëzoi pushtetin demokratik në Shqipëri dhe shkatërroi shtetin. Një hakmarrje e dhimbshme për idotësinë politike të PD-së.

Tani ka dy vjet që pushteti i revanshizmit komunist përdor gjykatën e pseudoligjin për të përsëritur atë që bëri Kongresi i Përmetit në vitin1944. Ishte parashikuar qysh kur komunistët bënë "revolucionin e vonuar demokratik" se ata do të tentonin të përsërisnin çdo gjë që kanë bërë paraardhësit e tyre politikë e biologjikë.

Nuk kam ndërmend t’i referohem rrjedhës historike për të numëruar shumë fakte mbi vazhdën dhe agresivitetin, natyrën barbare, lakmitë shtazore dhe dinakërinë që ekziston në psikologjinë e mentalitetin e kombeve sllavo-serbo-rus dhe atë grek. Kjo e vërtetë, është dokumentuar me qindra mijëra fakte e ngjarje që para e gjatë mesjetës dhe aktualisht edhe në ditët e sotme.

Disa nga ato kombe, të cilët në periudha të hershme historike kanë patur perandorira si dikur Persët, Maqedonët (por jo kjo e sotmja amalgame), mongolët, romakët, hunët, avarët, galët, osmanët, kartagjenasit etj., e pësuan shumë keq edhe për veten e tyre, pasi jo vetëm që u shkërmoqën, u shpërbënë fare si kombe e shtete, sikurse dikur ish-Maqedonia e Aleksandrit të Madh, Kartagjena, Bizanti etj.

Kurse kombet sllavo-serbo-ruse dhe ai grek jo vetëm që nuk kanë nxjerrë mësime nga historia, por nuk duan të heqin dorë nga planet dhe ëndrrat e çmendura për zhvatje, gllabërinë dhe sundim mbi të tjerët (burg popujsh) për të ringjallur perandori bizantino-ortodokso-komuniste. Planet e tyre nisin nga kryqëzatat mesjetare, nga Naçertania e Megalloidea (Serbi apo Greqi e Madhe) e vijnë deri te "patkoi apo thundra e hekurt", perandori e përbotshme komuniste etj.

Në këto kombe ky sindrom-sëmundje e rrezikshme, ky mentalitet e psikologji (i dëmshëm për veten e tyre dhe për mbarë njerëzimin) është i kahershëm historik, por është bërë më i dukshëm, sidomos që nga fillimi i këtij shekulli, si rezultat i bashkëveprimit të binomit ortodoksizëm-komunizëm, duke bashkërenduar planet e errëta të Patriarkanës së Kominternit_Informbyrosë Komuniste e fshehtë dhe tepër konspirative me qendër në Moskë, Pekin, Beograd, Athinë, Havanë apo dreqin me të birin e merr vesh se ku. Një strofkë e errët e maskon, financon, dhe zbaton planet ogurzeza jo vetëm nëpërmjet Moskës, Pekinit, Beogradit Athinës etj., por edhe komunistëve europianë me emër të ri "eurosocialistë".

Planet dhe fytyrën e tyre të vërtetë xxxxxxxxxxxxx të tyre i zbuluan më së miri ngjarjet e kasaphanës ç’njerëzore në Bosnjë-Hercegovinë, genocidi i pashembullt në Kosovë nga Hitleromilloshvampiroviçët serbë, qëndrimi i tyre i ndyrë e antinjerëzor që po mbajnë në ndihmë dhe përkrahjen e gjithanshme që po u japin kasapëve të Ballkanit dhe kundër ndërhyrjes së NATO-s dhe shfryrjen e mllefit dhe urrejtjes kundër Anglo-Amerikanëve.

Për të kuptuar më qartë rolin tepër negativ të këtij trinomi të rrezikshëm apo bosht trekëndësh Moskë-Beograd-Athinë, mjafton që t’u referohemi këtyre tri momenteve në këtë shekull që po mbyllet:

• shpërthimi i kasaphanës-Luftës së Parë Botërore, erdhi si rezultat i intrigave, konflikteve e kacafytjeve-luftëra ballkanike të inspiruara, nxitura e drejtuara nga kombet sllavo-serbo, bullgaro-ruse dhe greke, të cilët qëllimisht krijuan shkak-sebepin, vrasjen më 28 qershor 1914 të trashëgimtarit të fronit austriak, Franc Ferdinandin (Duka i Sarajevës).
• Pavarësisht se ku u mbars (Gjermani) lugati-murtaja komunizëm, por djepin dhe shtratin e ngrohtë që lindi vajti dhe e gjeti në muzgun e errët dhe akullnajat siberiane dhe oreksin e tërbuar të ariut rus.

Dhe ky kkudh përbindësh për të keqen e njerëzimit gllabëroi gjysmën e botës dhe aq më keq për të zezën e kombit tonë që po e vuajmë shumë dhimbshëm edhe në ditët e sotme.

Ky lugat-kukudh komunizëm polli edhe lugetër të tjerë nazifashizmin, si derivat i komunizmit (nacional-socializëm). Pra, u krijua shkak-sebepi i shpërthimit të Luftës së Dytë Botërore. Të dyja këto kasaphana njerëzimi i pagoi shumë shtrenjtë me miliona jetë njerëzish dhe vlera materiale të pallogaritshme.

Ish-kryeministri britanik, i ndrituri Çurçill, si një politikan e diplomat i paarritshëm, që në fillim të shekullit vuri alarmin duke paralajmëruar të gjithë botën për rrezikun që po i kanosej, i cili midis të tjerave tha: "Ajo fantazma që po i vërtitej s hije njerëzimit, ka lindur një lugat-komunizmin, i cili duhet mbytur sa është ende në djep, përndryshe do të shndërrohet në kukudh dhe do të përpijë të gjithë botën". Po kështu në një mesazh që dha nëpërmjet radios më 1 tetor 1939, midis të tjerave tha: "Unë nuk mund të parashikoj për ju veprimet e Rusisë. Ajo është një gjë e egër e mbështjellë me një mister dhe e futur brenda një enigme".

Edhe në kasaphanën që u bë në Kosovë, bashkëveproi i njëjti trinom, i njëjti bosht, pansllavizëm-ortodoksizëm dhe komunizëm serbo-ruso-grek etj., si dhe i ashtuquajturi "eurosocializëm". E gjithë periudha historike hershme dhe e sotme e kombeve sllavo-serbo-ruse dhe greke vjen era gjak e zjarr, luftëra e konflikte të pandërprera, intriga, dinakërira dhe gjithfarë veprime djallëzore, si ndaj kombeve fqinje të tyre, ashtu edhe ndaj botës perëndimore dhe asaj Islamike.

Është shumë interesant fakti që tërë jetën, kombi rus ka zaptuar e mbajtur nën thundër e sundim me shekuj të tërë jo pak popuj e kombe që nuk kanë asnjë lidhje gjaku, gjuhe, zakone, kulture me kombin rus siç janë: taxhikët, uzbekët, turkmenët, armenët, azerët, kirkizët, çeçenët, estonët, lituanët, moldavët etj. Të njëjtin veprim ka bërë edhe vëllai i tij serbi me shqiptarët, boshnjakët, hungarezët etj. Po kështu, edhe aleatja e tyre Greqia për asnjë çasst nuk ka hequr dorë nga sherret, grindjet, konfliktet dhe luftërat për zaptime.

Jo më kot i ruajnë si gjënë më të shtrenjtë idhujt e tyre, djajtë e ferrit Lenin-Stalin, Tito_rankoviçët e Pashiçët, Zervët e Venizellosit etj. Po kështu edhe simbolet ogurzinj. Ylli i kuq me pesë cepa i cili simbolizon pushtimin e pesë kontinenteve-gjithë botën. Drapërin e çekanin, të cilët simbolizojnë kositje, kombe, popuj e raca me ngjyrë e besim fetar të ndryshëm dhe me çekanin të shtypin kokat e atyre që mund t’i kundërshtojnë. Pra, të realizojnë ëndrrat e çmendura të Marksizëm-Leninizmit, perandori të përbotshme komunisto-ortodokse të pansllavizmit lindor.

Boshti apo strofka e këtij trinomi të përbindshëm ka qenë historikisht dhe ngelet trekëndëshi Moskë-Beograd-Athinë, duke patur edhe mbështetjen e Pekinit dhe atë të "eurosocializmit".

Këto shkaqe apo të këqija njerëzore si mentaliteti primitiv, ndasi fetare, ortodoksizëm, racizëm, shovinizëm, komunizëm, pansllavizëm rrënjët i kanë te geni patologjik aziatik, në lakminë për pushtime e zaptime, në sindromin e kompleksitetit të inferioritetit racial, kulturor, ekonomik. Por, lidhur me kombin tonë siç duket i tremb e tmerron madhështia e dikurshme e paraardhësve tanë Iliro-Pellazgë, fantazmat e figurave grandioze si: Aleksandrit të Madh, Pirros së madh të Epirit, Skënderbeut e Belizarit dhe mijëra figura të tjera heronj e dijetarë që i kanë dhënë aq shumë këtyre djaj-fqinjëve dhe gjithë botës.

Të mpleksura të gjitha së bashku këto shkaqe e të këqija kanë krijuar një demon-përbindësh gjeopolitik, të ngjashëm me egërsinë zoologjike shtazore tipike drakula-vampire.

(vijon) Ferid Veizaj

(Vijon nga numri i kaluar)

Tani mbetet të krahasojmë pozicionet që gjërat të bëhen edhe më të qarta. Çfarë kam bërë unë ? Qysh në fillim kam folur e shkruar për rrezikun e madh që krijonte për Shqipërinë ardhja e një prifti grek për t’u ngatërruar në punët e Kishës Shqiptare. Ky rrezik sot është vërtetuar katërcipërisht dhe vetëm të verbuarit nga shqiptarofobia ose grekofilia nuk duan ta shohin e ta pranojnë. Këtu bën pjesë edhe Niko Kirka që përpiqet ta minimizojë këtë rrezik, madje të vërtetojë se po të mos ishte luftuar me forcë Janullatosi do të ishte më i dobët sot. Vetëm njeriu që e ka lënë mendja mund të bëjë pohime të tilla.

Unë vite më parë kam deklaruar e shkruar se Janullatosi do të çojë Shqipërinë në luftë civile dhe Shqipërinë e Greqinë në konfrontime të mëdha. Në vitin 1997 Janullatosi e çoi Shqipërinë në luftë civile dhe kurdisi intervencionin grek në Shqipëri. Në vitin 1994 nëpërmjet agjenturës kishtare greke përgatiti akte agresioni të Greqisë kundër Shqipërisë dhe një luftë psikologjike me shtrirje ndërkombëtare të Greqisë kundër autoriteteve shqiptare që të mos gjykoheshin e dënohshin spiunët e agjentët grekë nga radhët e minoritetit grekofon të zënë me presh në dorë. Janullatosi është kthyer në një lloj guvernatori politik grek në Shqipëri. Kirka paska dashur që askush të mos kundërshtojë për gjëra të tilla.

Kam bashkëpunuar ngushtë me organizmat dhe individët që kanë treguar vendosmëri për të mbrojtur Autoqefalinë, në radhë të parë me Komitetin për Mbrojtjen e Autoqefalisë, deri në kohën kur edhe ky Komitet u zbeh shumë e pothuajse pushoi së qënuri kur kryetari i tij i futur në rrjetat e veprimtarëve grekofilë në radhët e së djathtës shqiptare më bëri sulme të hapura për çështje politike, jo të Kishës. Siç po del tani në krijimin e kësaj situate ka pas dorë edhe intriganti Kirka kur vinte në Shqipëri. Kam qenë i ftuar në mbledhjen themeluese të këtij Komiteti dhe kam ndihmuar me mendimet e mia, sikurse kam ndihmuar edhe më vonë në përcaktimin e veprimeve që duheshin bërë. Ata shqiptarë të diasporës në SHBA që duan të dinë më shumë le të informohen pranë Ardian Kojës se ai i di mirë këto punë. E kuptoj se u pakam prishur shumë punë atyre që Kirka i emërton "NE", sepse këta nuk paskan dashur të bëhej ajo që kemi bërë.

Por inatin më të madh Kirka dhe "NE"-të e tij e kanë për prishjen e kurorëzimit të Janullatosit kryepeshkop. Ja si ka shkruar Kirka në emër të tyre "Në 92-shin ti bëre një emision televiziv kundër Janullatosit ku ngatërrove edhe zotërinjtë Marku (Rudolf) dhe Radi (Lazër) dhe ndonëse Dhima e Tase nuk të erdhën, ti re në grackë e vazhdove avazin. Ajo qe një gafë politike". O i mjeri, Niko grekomani, që e ke humbur fare aftësinë për të arsyetuar normalisht. Si mund të quhet gafë politike ai emision që ishte një mrekulli politike, që ishte një fitore politike e kishtare shqiptare, që prishi planin e Asfalisë e të Kishës greke ? Unë do të jem i lumtur gjithmonë që bashkë me shumë të tjerë nuk e lamë politikën shqiptare në grackën që i kishin ngritur grekët, pushtetarët naivë ose grekofilë shqiptarë, renegatë si Aleko Dhima me Lerka Tase me të cilët paske qënë edhe ti.

Unë nuk mund të jem i pandershëm sa të joshem nga përkëdhelia tënde djallëzore se ajo mrekulli ka qenë vepër vetëm e imja. E ke një qëllim djallëzor kur tërë lavdinë ti ma le mua për atë emision. Emisionin e organizonte Televizioni Shtetëror Shqiptar me drejtor të pëtgjithshëm Skënder Buçpapën. Unë isha i ftuar, si dy të tjerët. Ti po më tregon tani pse nuk ka pasur ortodoksë. Kjo është djallëzia tënde dhe e Dhimës e Tases, më saktë e Janullatosit dhe e grekërve që ne të braktisnim emisionin. Po ne nuk kishim përse të binim dhe nuk ramë në atë grackë, sepse bëhej fjalë për një çështje të kombit dhe bëmë punën që duhej. Të garantoj se edhe po të vinin Dhima dhe Tase nuk do t’i pranonim se nuk mund të dilnim para shqiptarëve më njerëzit e Asfalisë greke. Po të ishe ti do të pranonim me kënaqësi, por ti ke pas frikë të vish se diskreditoheshe para kohe.

Ti paske qenë pjesëtar i komplotit që emsioni të mos bëhej, që shqiptarët të mos e merrnin vesh nenin 16 të Kanunores së Kishës Shqiptare që ndalon priftërinj të huaj në hierarkinë e lartë kishtare të Shqipërisë, Kanunore që i ka qenë fshehur për gjysëm shekulli besimtarit e popullit shqiptar, madje që edhe ka qenë cënuar nga prifti agjent grek Paisi Vodica (gjyshi i Gramoz Pashkos) në vitin 1951 për të hapur rrugën që ndonjë prift rus të bëhej si Janullatosi sot. Tani Kirkë, pasi re vetë në grackën që ngrite, nuk të ka mbetur tjetër veçse të veprosh si dhelpra kur ka rënë në çark: për të mos e lënë lëkurën nën dajakun e gjahtarit dhelpra me dhëmbët e vet pret këmbën e saj dhe mbetet çalamane për tërë jetën. Kështu është tani grekomania tënde e Aleko Dhimës, Leka Tases e atyre që i quan "NE".

Emisioni televiziv doli i shkëlqyer. Kurrë nuk do të harroj që gjatë shpjegimeve të mia për nenin 16 të Kanunores dhe për djallëzitë që ka përdorur tradicionalisht Kisha greke i ndjeri Lazër Radi disa herë përsëriti me entuziazëm "të lumtë goja".

Të nesërmen e atij emisionit në TVSH me Markun e Radin, ishte caktuar të bëhej ceremonia e kurorëzimit të Janullatosit, e mbikqyrur rreptësisht nga shërbimi i fshehtë grek "Asfalia" (nga Athina kishin ardhur mbi 40 agjentë sekretë dhe kishin hyrë në kishë të armatosur). Rezultatet e punës sonë në atë emision u ndjenë mirë, sa që Aleko Dhima edhe tani duhet të rrënqethet nga dëshpërmi i dështimit. Besimtarët që mbushnin kishën dhe oborrin e pritën Janullatosin me protesta dhe thanë në kor fjalën dërmuese për të "ANAKSOS", që sipas rregullave kishtare do të thotë "je i papëlqyer, i papranueshëm, i papranuar". Me këtë fjalë merr fund gjithçka. Kandidati për fronëzim rrëzohet. Kështu i ka ndodhur Janullatosit që ti lodheshe ta kurorëzoje, Niko. Priftin grek rojet greke dhe shërbëtorët e tij të pakët në Shqipëri mezi e nxorrën nga një derë e pasme e Kishës.

Atëherë kush ra në grackë, more Niko, ne që bëmë emisionin i cili u konfirmua nga kjo sjellje e besimtarëve apo ju që kurdisnit gracka të mos bëhej emisioni ? Fronëzimi i Janullatosit në hotel ishte palaçollëk. Gjatë një viti pas kësaj politikanët shqiptarë që i kishin bërë premtime Janullatosit e kanë mohuar premtimin e tyre. Është dashur të kalojë edhe një vit kohë nga dita kur ta shembëm kalanë tënde janullatiste që të përmendej si fshehurazi titulli "kryepeshkop" për Janullatosin. Për shumë kohë e kemi shkatërruar vërtetë veprën tënde dhe ajo e shkatërruar mbetet edhe tani.

Grekët e grekofilët me tërbim filluan të ankohen se këtë ceremoni e prishën myslimanët. Nuk e mohoj se ka pasur edhe myslimanë që shkuan të solidarizohen me vëllezërit e tyre ortodoksë, por në ballë ishin vetë ortodoksët, disa prej të cilëve i njihja. I kisha edhe bashkëpuntorë në luftën politike, siç i kam edhe tani. Pas asaj që ngjau në kishë një intelektuale me origjinë nga Elbasani më mori në telefon dhe më shpjegoi si kishin punuar për të penguar Janullatosin. Ajo më është betuar atë ditë se në sytë e priftit Janullatos e të pritërinjve nga Athina ka parë shkëlqimin e syve të djallit. Të vjen keq ty Niko se ne kemi punuar që të shuajmë këtë shkëlqim të syve të djallit në Kishën tonë shqiptare ? Prandaj po vë në veprim mendjen tënde prej djalli tani që të kthesh shkëlqimin syve të djallit nëpër altaret e kishave shqiptare ? Kot e ke ti me sojin tënd, sepse At Marku st po e çon punën përpara për ta rivendosur Autoqefalinë. Bëni ju sa të doni krushqira politike me kishën greke atje në Amerikë dhe betohuni me hipokrizi se po mbani amanetet e Nolit. Në Shqipëri ka të tjerë që e bëjnë luftën që duhet.

Ajo që u bë nëpërmjet emisionit televiziv dhe nëpërmjet protestës në Kishë nuk ka qenë aspak nja "gafë politike" si të pëlqen ty, Niko, ta cilësosh, por një mrekulli politike atdhetare. Kurse ti me paturpësi edhe tani mburresh për poshtërsinë që paske bërë atëherë duke vajtur e u ankuar tek presidenti i Shqipërisë, Sali Berisha. Ti kujton se po na bën përshtypje shumë duke shkruajtur se "atë ("gafën politike") e pranoi edhe Berisha në bisedën që pata me të, por e keqja ishtë bërë e nuk ndreqej më". Përkundrazi, për Shqipërinë e mira ishtë bërë dhe nuk mund ta zhbënte më njëri, sepse besimtarët në kishë i thanë Janullatosit "ANAKSOS". Kaq duhej bërë atë ditë. Kjo ka vlerë për mot e jetë. Kurse ti vazhdon ta quash këtë "një të keqe", sepse vazhdon t’i duash të keqen Shqipërisë. Sa mirë ta kemi prishur atë "murin" tënd të shtrembër për ta veçuar Kishën Shqiptare nga shqiptarët e për ta përfshirë brenda oborrit grek !

E besoj që Berisha të ka folur si thua ti, sepse edhe ai i kishte dhënë fjalën Janullatosit që të shpallej Kryepeshkop. Por e pagoi shumë shtrenjtë këtë fjalë që i dha një të pabesi si Janullatosi. Së pari kur Berisha tregoi publikisht marrëveshjen e bërë gojarisht se Janullatosi do të ishte kryepeshkop i përkohshëm ky sfidoi rëndë presidentin shqiptar dukë thënë me ironi "të gjithë të përkohshëm jemi në këtë botë", duke shprehur me këtë vendosmërinë e tij për të mos e lëshuar postin e uzurpuar deri ditën që Perëndia do t’i merret shpirtin. Pastaj Janulatosi punoi me të gjitha forcat që Berisha të largohej sa më shpejt nga posti i presidentit. Kështu të ndodh kur u jep besë dhe u zë besë të pabesëve.

Kur bëmë emisionin televiziv ne përfituam edhe nga fakti që Berisha ishte në Itali, jo në Tiranë. Ta kemi punuar keq Niko, por më shumë Aleko Dhimës. Ti ke rënë në grackën tonë, jo ne në grackën tënde. Kjo do të na nderojë që ia kemi hedhur "dinakërisë proverbiale greke". Ne i zbatuam mirë amanetet e lëna nga Ahmet Zogu për ta luftuar ndërhyrjen greke në punët e Kishës Shqiptare, Autoqefalinë e të cilës e shpalli Fan Noli, por realisht e bëri Ahmet Zogu me manovrimet e tij qysh nga viti 1922, kur si Ministër i Brendshëm u jepte urdhër prefekturave ku banonin ortodoksë të përshëndesnin me të shtëna topi përfundimin e Kogresit të Parë Ortodoks në Berat që vuri bazat e Kanunores së Autoqefalisë e deri në vitin 1937 kur i shkëputi Patriarkanës së Stambollit "Tomosin" e famshëm. Ky Tomos në mënyrë të pakthyeshme e ka sanksionuar që në krye të Kishës shqiptare nuk mund të ketë prift të huaj. Kurse ju keni shkelur këtë shenjtëri që pranoni të quhet qoftë përkohësisht e përjashtimisht një prift grek kryetar i Kishës Shqiptare. Ahmet Zogu Autoqefalinë e bëri me bashkëpuntorët e tij ortodoksë, katolikë e myslimanë dhe nuk ka dhënë porositë që ju interesojnë ju sot. Në Kongresin e Dytë në Korçë (1929) punët i rregullonte prefekti Hil Mosi.

Si dallkauk i paskrupullt, ti Niko, shkruan tani në vitin 1999 për ndodhitë e vitit 1992 "Kur vajta në Korçë dhe në Berat më mbytën me thënien "Ç’duan myslimanët në kishën tonë. Dhe ata nuk janë filogrekë". Në se dikush të ka thënë vërtetë kështu është më grekofil se një grek i fandaksur. Të tillë edhe ka, sidomos kur plotësojnë edhe detyra që u jep agjentura greke dhe propaganda e Janullatosit. Me këta merresh edhe ti. Ortodoksët e ndershëm e atdhetarë shqiptarë asnjëherë nuk kanë bërë provokime të tilla, sepse ata fjalët e Nolit që ti vetëm i përmend i kanë në zemër. Ata e pranojnë që kisha ortodokse është e gjithë shqiptarëve. Për të dalë nga bataku ku futesh vet bën sikur ata korçarët e beratasit me të cilët ke biseduar thënien e Nolit përjashtimisht nuk e pranonin dhe të qenkan kundërpërgjigjur "Jo në rastin e Abdi Baletës. Ai lufton të krishterët".

Po a e di ti more, Niko Mavria i Janullatosit, se në Berat kur unë isha deputet më nderonin më shumë kur takoja besimtarët në kishë, se prifti më ftonte pranë Alltarit të shenjtë kur predikonte e më jepte rast t’u drejtohesha besimtarëve, se më ftonte në shumë e shumë ceremonira ? A e di ti more, Niko Mavria i Janullatosit, se po të shkosh në Pogradec ku kam punuar 4 vite kryetar gjykate në kohën e Enverit, miqtë e mi më të shumtë do t’i gjesh në radhët e ortodoksëve, se bashkë me ta kur ishte e ndaluar të flisje për fenë kam kremtuar ditët e shenjta të ortodoksëve fshehurazi, duke vajtur edhe në kishë, edhe në vendet e shenjta të rrënuara ? Dhe këto i kam bërë me atë që tani është prift në Pogradec.

A e di ti, o Niko Mavria i Janullatosit, se para 4 vitesh në një tubim të madh në sallën e "Teatrit të Kombësive" në Shkup, ku isha ftuar nga Meshihati i Lartë Islam i Maqedonisë kam thënë se është detyrë e gjithë myslimanëve shqiptarë ta mbrojnë Autoqefalinë që na e rrezikon Greqia, sepse e kemi amanet nga Sami Frashëri ta ruajmë këtë si një shtyllë të shqiptarizmës dhe kjo ide gjeti shumë mirëkuptim ? Dhe kështu do të bëhet duan apo nuk duan disa grekomanë.

A e di ti, o i ndërkryeri i greqizmës dhe i janullatizmit në Shqipëri, se një zonjë ortodokse për njëfarë kohe më merrte në telefon dhe më mallkonte që po i bija në qafë Janullatosit dhe pas rebelimit greko-komunist të vitit 1997 në një emision të Radio Kontakt në Tiranë, kur dëgjuesit bisedonin në telefon me drejtuesit në studio deklaroi "uroj që në këtë çast të më dëgjojë zotëri Baleta. Jam ajo zonja që e kam qortuar rëndë në telefon për punën e Janullatosit. I kërkoj publikisht të falur, sepse unë kam gabuar dhe ai ka pasur të drejtë". Llomotit sa të duash ti, Niko, nuk vlen asgjë para këtij fakti që e kanë dëgjuar mijëra shqiptarë.

Ka edhe ndonjë që vepron e flet si ke shkruar ti. Në një mbledhje të Komitetit për Mbrojtjen e Autoqefalisë ku isha dhe fola u ngrit një person e tha se myslimanët nuk kishin punë me kishën, se unë nuk duhej të isha në atë mbledhje, por pa mbaruar mirë fjalën ia mbathi para reagimit mosaprovues të të tjerëve që ishin ortodoksë, sepse e njihinin që ishte agjent i dërguar nga Janullatosi, ose Aleko Dhima. Megjithatë ka jo vetëm të tillë janullatistë, por edhe ndonjë fanatik katolik në Shkodër që propagandon se jam kundër të krishterëve meqenëse denoncoj gazetat e politikanët që bëjnë zhurmë të kotë për "fondamentalizmin islamik" në Shqipëri. Para dy vitesh, kur vajta në Iran për të marrë pjesë në një seminar politiko-diplomatik për Bosnjen u ngrit në këmbë tërë grekofilia në Shqipëri të më shpallnin agjent të "fondamentalizmit islamik". Tani e kanë lënë këtë avaz, sepse u bënë qesharakë dhe sepse në Iran kanë vajtur disa herë deri tani Sabri Godo, Dritëro Agolli e plot të tjerë nga socialsitët e grekofilët.

Niko nuk ka harruar ta bëjë edhe ankesën "Ti ke qenë mbështetës i flakët i aderimit në Konferencën Islamike, ke folur shumë për aleatët natyralë lindorë, duke u dhënë grekërve asin në dorë". Po more, sharlatan i politikës, kështu kam bërë e do të bëj se unë jam diplomat dhe i di këto punë, nuk jam një murator si ti.

Grekët dhe serbët u tërbuan vërtetë që Shqipëria hyri në Konferencën Islamike; sepse ata donin që Shqipëria të ishte sa më e izoluar. Grekët e serbët e urdhëruan grekofilinë e serbofilinë shqiptare të bënte fushatë të shfrenuar kundër këtij hapi të Shqipërisë. Këtë quan ti se u dhashë asin grekërve ? Pse si thua ti që shqiptarët nuk duhet të bëjnë asgjë me të cilën grekët mund të spekullojnë ? Kjo do të ishte kapitullim pa kushte para grekërve pa e shkrepur koburen e mbushur. Ata zhurmën e bënë, madje qeveria kuislinge vorio-epirote që u vendos në Shqipëri pas rebelimit greko-komunist të vitit 1997, deklaroi solemnisht nëpërmjet kryetarit të saj Nano se Shqipëria do të dilte zyrtarisht nga ky organizëm ku bëjnë pjesë 53 shtete, disa prej të cilëve kanë popullsi të besimit islam shumë më të vogël se Shqipëria. Nano, Milo Godo u mobilizuan me të gjitha forcat të provonin se Shqipëria nuk ishte bërë fare anëtare, se nuk gjendeshin gjëkundi dokumenta që të provonin anëtarësimin e dhe plot pallaçollëqe të kësaj natyre. Më vonë ishte po ai Sabri Godo që bëri një udhëtim në Iran dhe pas kthimit deklaroi se i kishte gjetur atje dokumentat e anëtarësimit, në një kohë që dokumentat ishin në Tiranë, delegacioni shqiptar që kishte qenë në mbledhjen e aderimit ishte në Tiranë dhe kjo mbledhje ishte bërë në Arabinë Saudite jo në Iran. Pa pikë turpi Godo, Milo e të tjerë tani thonë se Shqipëria është anëtare e Konferencës Islamike. Këta po, more Niko, e bënë kthesën që t’i shërbenin politikës greke.

Tani pas ndërhyrjes së NATO-s në Kosovë dhe ndryshimit të ndjeshëm të qëndrimit të SHBA në të mirë të shqiptarëve, grekët janë gati të lëpijnë atë që kanë pështyrë dhe ta nxisin Shqipërinë të anojë më tepër nga vendet islamike një pjesë e të cilave kanë mbajtur për Kosovën qëndrime më të afërta me ato të Kinës, të Rusisë e të Greqisë dhe të ftohin shqiptarët me SHBA. Unë "fondamentalisti islamik" dhe "agjenti i Iranit" (sipas shpifarakëve greko-serbofilë) nuk kam ngurruar që në seminarin politiko-diplomatik ndërkombëtar që u bë në Teheran në datat 5 e 6 shtator 1999 për çështjen e Kosovës të paraqisja një raport prej 75 faqesh në gjuhën angleze dhe të bëja referim e replika me gojë për të mbrojtur qëndrimet dhe veprimet e SHBA-së e të NATO-s në një kohë që ato më shumë sulmoheshin nga folësit nga vende të ndryshme. Nuk ngurrova madje të mbaja dhe qëndrime kritike ndaj disa vendeve islamike.

Gazetat grekofile në Shqipëri, sidomos ato në gjuhën greke në Gjirokastër, nuk kanë pushuar kurrë sulmet e të gjitha llojeve, duke përfshirë edhe trillimin që përdor ti, Niko Mavria i Janullatosit, se unë gjithë jugorët i quaj komunistë dhe gjithë ortodoksët grekë. Edhe sikur ta kisha këtë mendim të çmendur nuk do ta shprehja që ta përdorësh ti. Këtë polemikë ka vite që e kam bërë me klanet e ortodoksisë grekofile në Shqipëri dhe më konkretisht më shkrimtarin Kiço Blushi, dhëndërr i Dhimitër Shuteriqit, babai i Ben Blushit të lidhur me Fatos Nanon. E kam bërë me gazetarë të "KJ" "DI" e të tjerë. Tani ata e kanë mbyllur gojën. Mbeturinat e shpifjeve të tyre të fermentuara shumë keq tani po i pëtyp ti. Të bëfshin mirë. Po të them edhe ty si atyre: u intereson grekëve që të përhapin fjalë se toskët janë komunistë e ortodoksët grekë. Por këto fjalë duan t’i përhapin tërthorazi se ndryshe nuk zënë vend tek asnjë.

Unë kam shkruar në artikujt e mij edhe për klane komuniste labo-gjirokastrite, edhe për "qeveri vorioepirote" edhe për "labokomunizëm". Disa nuk i kanë kuptuar këto, disa janë munduar të spekullojnë me to, por pastaj e kanë mbyllur squpin e shpifjes kur kanë marrë përgjigje. Ty nuk të them të mbyllësh squpin, sepse po ta mbyllësh ti grekofilia në Shqipëri dhe lobi grek në Amerikë do të aktivizojnë të tjerë. Më mirë të vazhdosh ti që nuk ta var njeri, se sa të dalë ndonjë më i zgjuar që të merret më këtë punë.

Ti, Niko Mavria i Janullatosit, del sherbudalla i madh në sytë e atyre që më njohin, në sytë e atyre që e dinë si është bërë lufta për mbrojtjen e Autoqefalisë gjatë këtyre 10 viteve në Shqipëri. Shqipërisë nuk i vjen ndonjë e keqe po të kërkoj unë të dal flamurtar i nacionalizmës. Shqipëria e pëson kur nacionalizmin duan t’ia përdhosin tipa si ti, me frymë vorio-epirote, omoniste, janullatiste, që duan t’u hedhin hi syve shqiptarëve me zhurmë boshe për luftë kundër komunizmit.

Ata që të njohin më mirë nga të përndjekurit politikë e kanë jo vetëm të justifikuar, por edhe detyrë të të pështyjnë në fytyrë (punë për ta nëse e bëjnë apo jo) si gënjeshtar kur shkruan "Kur ne kërkonim me të madhe dënimin krimit dhe të kriminelëve komunistë ti nuk je ndjerë fare, ti që nuk rri pa folur". Gjepura të tilla mund t’i shkruajë vetëm një i matufepsur, ose një i pacipë në shkallën më të lartë, sepse e dinë të gjithë se për dënimin e krimit e të kriminelëve askush nuk ka shkruajtur më ashpër, në kuptimin parashtrimit të argumentave se sa unë. Këtë e kam bërë në parlament, në shtyp në mbledhje publike. Gazeta e socialistëve të Tiranës "24 Orë", që nuk del më, ka qenë tejet agresive ndaj meje pikërisht për këtë. Kur erdhi në Shqipëri i ndjeri Arshi Pipa dhe qysh në aeroport kërkoi drejtësi dhe jo pajtim hipokrit atë e sulmuan duke e krahasuar me "ekstremistin Abdi Baleta". E ti i gënjen pa pikë turpi lexuesit se unë kam heshtur. Kanë heshtur ata që duhej të flisnin të parët. Pse ? Le ta thonë ata.

Këto po i shkruaj që njerëzit të kuptojnë më mirë se cili je ti, "Niko i tmerrshëm kundër komunizmit". Njerëzit e dinë se sa e kam kritikuar formulën e Berishës "të gjithë bashkëvuajtës, të gjithë bashkëfajtorë", se sa kam luftuar në parlament e shtyp që për të përndjekurit politikë të shpallej pafajësi jo amnisti, që të kundërshtoja djallëzitë e Ramiz Alisë, Hidajet Beqirit, Rexhep Qosjes për të ashtuquajturin "pajtim kombëtar", i cili reklamohej me të madhe që të harroheshin krimet e komunizmit. Ti nuk i ke bërë këto.

Duhesh të jesh njeri i degraduar mendërisht dhe shpirtërisht të quash enveristë shqiptarët e Usterit (SHBA), shumica të lindur ose të rritur në atë vend, vetëm se ata flasin mirë për mua edhe 20 vite pasi unë jam larguar nga Misioni shqiptar në OKB. Ata janë shqiptarë, njerëz, jo dallkaukë e provokatorë si ti, Niko. Unë kam shumë respekt për ta. E donin atdheun e vet ose të të parëve të tyre. Na gëzonin neve sa herë vinin të na takonin në atë qytet nga i cili nuk dilnim dot për shkak politikës së atëhershme. Duket ata të paskan njohur mirë çfarë malli je ti Niko dhe të kanë lënë pa asnjë vëmendje, sa ti i fyen në këtë mënyrë. Më ka mbetur merak që nuk kam pasur rastin të shkoja në Uster e të plotësoja dëshirën e Bill (Vasil) Kamenicës për të parë kishën e re ortodokse shqiptare që ndërtuan në kohën që isha ambasador në OKB.

Kam sigurisht kujtime të mrekullueshme me shqiptarët e Usterit e të Bostonit, Filadelfias e të Nju Jorkut, të Detroitit e të Çikagos e plot shteteve e qyteve të tjera, me shqiptarët e emigruar herët nga Shqipëria e me ata që kanë emigruar vonë nga Kosova. Ti si llafazan i keq përsërit një trillim të bërë bozë nga llapaqenët e shtypit pervers të Tiranës dhe disa sigurimsa fanatikë se unë paskam përçarë diasporën. Ka qënë një burrë i nderuar në Nju Jork, një gjirokastrit, Hulusi Kavo, ndjesë pastë se nuk rron më, që i tha një herë njërit nga ministrat e jashtëm të Shqipërisë "kur vinte filani këtu në Mision mblidheshin vetëm gjirokastritë, kur vinte filani vinin vetëm korçarë. Shyqyr që erdhi "maloku nga Mati" që po mblidhemi të gjithë nga Shqipëria, nga Kosova e nga vise të tjera. Niko, përçarjet në diasporë i kanë bërë dhe i bëjnë njerëz si ti dhe ustallarët që të mësojnë e të ndërsejnë ty.

Në pjesën e fundit të shkrimit të vet Niko del edhe më haptazi në rolin e poshtër të provokatorit klasik nga ato që ka përdorur vazhdimisht Sigurimi i Shtetit dhe në rolin e agjentit të rëndomtë të luftës me shpifje që kanë përdorur agjenturat e huaja midis shqiptarëve. Për të luajtur role të tillë, që më parë i kanë luajtur më të fëlliqurit e luftës psikologjike e të provokimeve me thashetheme e gazeta në Tiranë, ti, Niko Mavria i punëve të këqija, më drejtohesh mua më thirrjet "rrëfehu", "trego bashkëpuntorët e Sigurimit Shqiptar në SHBA". Pastaj pa pritur përgjigjen time e zgjidh vetë enigmën duke thënë se kurrë nuk do të rrëfehem, se komunistët janë të pandreqshëm dhe mundohesh t’i dalësh përpara demaskimit të rrufjanllëkut tënd me insinuatën se unë do të justifikohem që ambasadori nuk i dinte agjentët e Sigurimit.

Të tëra këto dredhje e përdredhje të muhabetit janë teknika të rëndomta sigurimse që Niko duket i ka mësuar atëherë kur ishte murator në Durrës, po bënte dhe ndonjë stazh në degën e Punëve të Brendshmë dhe i ka përvetësuar më mirë në kurset e kualifikimit që do të ketë bërë në Amerikë nga lobistët grekë. Niko si çdo provokator gabon në veprime. Duket qëllimisht nuk ia kanë mësuar mirë platformën mbi marrëdhëniet e ambasadorit me rezidenturën e Sigurimit që zbatohej nëpër ambasadat e Shqipërisë në kohën e Enverit. Shumë nga oficerët e Sigurimit që punonin në Mision kur isha unë dhe disa të kohës që nuk isha unë tani i ka në Amerikë dhe le të shkojë t’i pyesë se e sqarojnë më mirë ku gabon Kirka. Bashkëpunëtorët e këtyre oficerëve në radhët e diasporës shqiptare nuk i hyjnë shumë në punë Nikos. Pastaj nuk ka ndonjë garanci se Niko nuk e bën këtë kërkesë për llogari të miqve të Janullatosit.

Megjithatë unë po i jap një këshillë: nëse do të ruhet prej tyre se "mos i ngjitet ndonjë mikrob", bashkëpuntorët e Sigurimit shqiptar t’i kërkojë më shumë në radhët e atyre që nuk e frekuentonin Misionin e Shqipërisë pranë OKB-së. Por e mira është që Niko të mos ruhet nga askush se mos komprometohet rastësisht duke pirë kafe, pasi asgjë dhe askush nuk mund ta nxijë Nikon më tepër se e ka nxirë veten duke kërkuar ato gjëra që ka kërkuar në shkrimin e tij për t’i shërbyer politikës antishqiptare të Greqisë. Asnjë nga bashkëpunëtorët e dikurshëm të Sigurimi Shqiptar në diasporën në SHBA nuk mund ta nxijë Nikon po të rrijë me të se sa janullatisti Aleko Dhima.

Niko duhet të mësojë që myslimanët nuk rrëfehen para hoxhës si të krishterët para priftit. Kështu që unë nuk kam si të "rrëfehem" për më tepër kur këtë e kërkojnë janullatistët. Myslimani rrëfehet para ndërgjegjes së tij dhe i lutet, jo i rrëfehet Perëndisë, sepse Perëndia e sheh gjithçka vet edhe pa u rrëfyer mëkatari. Me ndërgjegjen time unë e kam në rregull punën, me ndërgjegjen e Nikos nuk dua të kem kurrë gjë të përafërt. Pastaj armiqtë e mi politikë e kombëtarë nuk më kanë lënë gjë për t’u rrëfyer, sepse jo vetëm kanë rrëmyer, rrëfyer e rrëkëllyer mbarë e mbrapsht çdo gjë që ka pasur të bëjë me mua, por edhe kanë trilluar papushim. Ka të paktën 25 vite që e bëjnë këtë punë. E kanë bërë ata të Sigurimit para se të shkoja ambasador dhe kur isha ambasador, ata të kuadrit të PPSH edhe gjatë ditëve që isha emëruar ambasador, ata të komiteteve të Partisë së Punës kur na verifikonin dokumentat. E kanë bërë kur më hoqën nga diplomacia, kur nuk u adaptova e nuk u konformova si kryetar gjykate dhe më nxorrën në pension në moshën 46 vjeçare. E bënë gjithfarë shërbimesh kur në vitin 1990 u bëra renegat i PPSH. Pastaj këtë punë e bënë demokratët e Berishës. E kanë bërë edhe të përndjekurit, ballistët e zogistët. E kanë bërë dhe e bëjnë agjenturat e huaja. Vazhdojnë ta bëjën nga shumë anë edhe tani. Kanë mobilizuar edhe Kirkën të hedhë ndonjë spicë. Pështyj në surratin e tij.

E kam guximin dhe të drejtën morale t’u bëj edhe një herë thirrjen gjithë shqiptarëve që janë në SHBA, në radhë të parë atyre që më kanë njohur personalisht, por edhe atyre që kanë dëgjuar, që të mos ngurrojnë të flasin hapur, por me ndershmëri gjithçka që dinë për mua, sepse shërbimet e spiunazheve të huaja dhe shërbëtorë të tyre të ndyrë nga radhët e shqiptarëve ka dhjetë vjet që bëjnë fushatë pas fushate për të përhapur dyshime pa dhënë kurrë prova e sqarime. Këtë e bëjnë jo për të dëmtuar një person, por për të dëmtuar një luftë politike, një politikë nacionaliste shqiptare të cilës po mundohem me gjithë energjitë e mia t’i shërbej.

Në këtë luftë kemi nevojë për mbështetjen e njerëzve të ndershëm, për të nxjerrë në rradhë të parë të vërtetat në shesh që ustallarët e përhapjes së mjegullës të mos kenë sukses. Le të flasin edhe ata që për arsye politike nuk i pranonim në Mision, duke përfshirë këtu edhe At Artur Liolinin, Anton Athanasin, Sejfi Protopapën etj., edhe ata që vinin, edhe ata që u zemëruan pse ika nga PPSH, edhe ata që nuk u gëzuan, por takonte të gëzoheshin. Le të flasin edhe ata që kanë kohë në SHBA, edhe ata që kanë vajtur tani vonë si të përsekutuar nga regjimi demokratik i Berishës, apo tjetri që e zëvendësoi. Unë nuk do të hesht ndaj tezave të gabuara politike pavarësisht se kush i lëshon në publik. Kjo është detyrë qytetare.

Kirka në dy shkrimet e tij vjen vërdallë një "propozimi konkret": parlamenti i kallashit të shqyrtojë vajtjen e dy deputetëve, Goci dhe Karamelo, në kongresin e vorio-epirotëve të Amerikës, madje me votim të marrë edhe një vendim gjykimi për këtë rast. Në pamje të parë duket si një veprim ultrapatriotik. Por me këtë Kirka fsheh një nga ato "dinakëritë proverbiale greke". Ai vet pohon se propozimi për të dënuar këtë akt tradhtie të dy deputetve do të rërzohet nga shumica. Por sipas tij Shqipëria fiton një gjë të madhe se diskreditohet ky parlament dhe kjo mbetet në histori. Kjo taktikë e Kirkës për të djegur jorganin për një plesht ka shumë bishtra të helmuar prapa. Maksima latine është "evidentum non habet probationem" (ajo që është dukshëm e qartë nuk ka nevojë të provohet). Është dukshëm e qartë që ky parlament është i diskredituar nga dita e parë dhe nuk ka më nevojë të diskreditohet me gjarat që propozon Kirka. Është dukshëm e qartë që dy deputetët kanë bërë akt tradhëtie. Me ta duhet të merret prokuroria e gjykata dhe jo të bëhet tevatyrë parlamentare. Por tani nuk ka prokurori e gjykatë të tillë, sepse në Shqipëri ka regjim kuisling grek e pushtet qeveritar vorio-epirot. Pikërisht për këtë Niko kërkon që të bëhet një debat parlamentar, të votohet, që parlamenti të miratojë vajtjen e dy deputetëve bë kongresin vorioepirot. Kështu Niko me "dinakërinë proverbiale greke" do që tradhtinë ta legalizojë nëpërmjet një debati parlamentar, që në histori të mbetet si akti i Gocit e Karamelos u miratua nga parlamenti, që grekët të përdorin gjithmonë këtë si precedent e të thonë se është legalizuar në rrugë parlamentare që deputët e parlamentit të Shqipërisë të jenë pjesëtarë të Kongresit vorio-epirot dhe anasjelltas pjesëmarrësit në këtë kongres të jenë deputetë në Shqipëri. Niko kërkon që kërkesën për të filluar këtë lojë ta paraqesin "nacionalistët e mi" deputetë të PD-së nga veriu që t’u japë edhe një pretekst të lehtë socialistëve për të votuar në favor të Gocit e Karamelos, se gjoja e bënë këtë nga që nuk duronin Berishën, sikurse thonë socialistët tani: bëmë kryetar partie përsëri Nanon nga inati i Berishës. Niko ka mikun e tij Godon, pse nuk ia ngarkon atij të bëjë kërkesën e këtij debati, apo Godo duhet të votojë kundër ndëshkimit të Gocit e Karamelos ?! Ja përse po e aktivizojnë Kirkën .

E vlen të kthehem përsëri tek libri i Kadri Manit e të përmend titullin e një shkrimi "Për merita lapidar, për tradhti në litar". Nuk mund të gjendet formulë më e mirë për të gjykuar rastin e Kirkës, i cili mundohet që me meritat e paraardhësve dhe me çertifikatën e të përndjekurit nga komunzimi të shesë si patriotizëm qëndrime e veprime që janë tradhti kombëtare. Dhe për këtë radhë...

Pyetjes, a ka fytyrë Niko Kirka ?- duhet t’i përgjigjem: Jo, atij nuk i ka mbetur më fytyrë e vetja. Fytyrën e vet ai e ka grisur duke vënë dhe hequr maska. Por ai ka një galeri të tërë maskash me shëmbëlltyra grekomanësh e grekofilësh. Vetë Niko në fakt nuk është asgjë, sepse trillimet e shpifjet omoniste, janullatiste, vori-epirote të shkrimit të tij duket që janë një vepër që kërkon bashkëpunim të njerëzve si Aleko Dhima, Petro Dhimitri, gazetarët e Vasil Jatrusë në gazetat greke të Gjirokastrës, specialistët e Nikolas Geixhit në SHBA etj.

Qysh kur botova në "Rimëkëmbja" pjesën e parë të këtij shkrimi mjaft të gjatë më kanë takuar ose më kanë telefonuar njerëz të njohur e të panjohur për të më thënë se po gaboja që harxhoja energji, kohë dhe faqet e gazetës duke u marrë me një Niko Kirka që jo vetëm nuk ka asnjë vlerë politike e morale për t’u marrë me të, por është i njohur edhe për vese dhe i xhveshur nga virtyti. Disa më kanë siguruar se as nuk di të shkruajë, por dikush tjetër i përgatit artikujt dhe ai vetëm vë në dispozicion emrin. Megjithatë unë vendosa të mos e ndërprisja shkrimin, sepse artikulli i Niko Kirkës kishte "meritën" që edhe një herë shprehte tërbimin e mllefet e e atyre qarqeve shqiptare greke e të tjera që duan me çdo kusht ta na dekurajojnë në luftën shumëvjeçare që po bëjmë.

Pra, vendosa të shkruaj me "inatin e shqiptarit", jo si Niko Kirka "me inatin e kaurrit" që lexuesit të kenë më shumë mundësi të mësojnë se ç’është bërë e si është bërë, se ç’duan e ç’mundohen t’i bëjnë Shqipërisë, kombit shqiptar, demokracisë shqiptare. Desha t’i kujtoj lexuesit disa gjëra që koha edhe mund t’i mbulojë me një shtresë pluhuri, por që nuk duhen harruar asnjëherë. Falëndëroj Nikon, ose më saktë ata që qëndrojnë pas tij, që më dhanë këtë rast. Pa një ngacmim gjërat nuk të vijnë në mendje dhe dëshira nuk të lind të shkruash, ose nuk të largohet mendimi frenues se mos ta marrin për mungesë modestie. Kurse kur njeriu kundërgodet çlirohet shumë nga vetëfrenimet e panevojshme.

Në mos Niko Kirka, një tjetër do të rihapte këtë lojë. Në mos ky Niko Kirkë, do të dalë ndonjë "Kërkë" që të bëjë përsëri fushata të tilla. Është një luftë që nuk merr fund lehtë. Është pikë kthese në historinë e shqiptarëve dhe të Ballkanit. Kaq për kësaj radhe.

FUND Abdi Baleta

Këto fjalë janë përdorur para 79 vitesh nga Uiliam Houard, sekretari i Fondit për Ndihmë i Shqipërisë si titull i një shkrimi të botuar në organin e këtij Fondi "Veprimtaria e krishterë". Në atë artikull bëheshin propozimet : "1-Presidenti Uillson, duke vepruar në harmoni me aleatët e SHBA të shpallë Republikën e Shqipërisë; 2- SHBA t’i japin Shqipërisë të njëjtat garanci dhe drejtim, ndihmë e mbrojtje që u kanë dhënë Kubës dhe Filipineve; 3-Të formohet një qeveri vendore shqiptare, zyrtarët e së cilës të përzgjidhen aq sa do të jetë e mundshme nga shqiptarët që jetojnë në SHBA". Para se të vinte puna që të tilla propozime të bëheshin nëpërmjet një artikulli në shtyp nga një amerikan, ishte shprehur në shumë mënyra dëshira e flaktë e vetw shqiptarëve që pas mbarimit të Luftës së Parë Botërore, shteti shqiptar i dalë nga Konferenca e Ambasadorëve në Londër në vitin 1913 të vihej në një protektorat amerikan. Shoqëria atdhetare shqiptare "Vatra" në SHBA, e shqetësuar nga synimet e Fuqive të Mëdha evropiane për të copwtuar edhe Shqipërinë e cunguar apo ambiciet e Italisë për protektorat, shprehej në organin e saj "Dielli" se "Protektorati italian mbi Shqipërinë është një emwr tjetër për aneksimin, për një tjetër copwtim të trurpshëm". Planet për këtë copwtim ishin miratuar me Traktatin e fshehtë të Londrës të vitit 1915. Po në atë deklaratë të "Vatrës" të datës 15 mars 1918 thuhej se "... dëshira më e njëzëshme e të gjithë shqiptarëve ishte që pas rivendosjes së pavarësisë të kishin ndihmën dhe bashkëpunimin e ndonjë fuqie të madhe që nuk ushqente ambicie për t’i nënshtruar dhe për pushtime territoriale... Duket se SHBA janë ajo fuqi ku shqiptarët mund të drejtojnë sytë me besim të plotë. Nëse një komisioner ose komision mund të caktohet nga SHBA për të ndihmuar shqiptarët të ndërtojnë një shtet të suksesshëm, çdo shqiptar besnik do të jetë i kënaqur". Në mars dhe në prill të vitit 1919 konsulli amerikan në Torino (Itali), Xhozef Haven, pas një misioni special në Shqipëri në raportin e vet për Departamentin e Shtetit ndër të tjera theksonte "Në të gjithë Shqipërinë zgjedhja e parë dhe kërkesa e përgjithshme, pa përjashtim është për një kontroll administrativ amerikan". Në pranverën e vitit 1920 zwvendëskonsulli amerikan në Romë Robert Hamond pas një misioni të njëjtë në Shqipëri, në raportin e vet shkruante se Shqipëria ishte një fushw e mrekullueshme zhvillimi dhe theksonte se "shqiptarët në tërësi u falen dhe i duan amerikanët dhe idealet amerikane deri në fanatizëm fetar". Pas këtyre zhvillimeve lindi edhe titulli i shkrimit "Një republikë amerikane në Evropë" (të dhënat janë nxjerrë nga një studim i dy studiuesve, anglezit Uillim Blend dhe amerikanit Ian Prajs, botuar në vitin 1986 mbi marrëdhëniet e anglo-ameriaknëve me Shqipërinë nga viti 1912 deri në vitin 1955 me titull "A tangled Web"). Në Shqipëri qëndrime si ato të bashkësisë shqiptare në Amerikë mbante sidomos Komiteti Mbrojtja Kombëtare e Kosovës.

Të dy këta studiues me pikpamje të majta që i kishin vënë vetes qëllim të provonin nëpërmjet dokumentave se Enver Hoxha kishte të drejtë në qëndrimet ndaj SHBA e Anglisë, siç i kishte paraqitur në librin "Rreziku anglo-amerikan për Shqipërinë", bëjnë kostatimin e vlefshëm së bashkësia shqiptare në SHBA nga përvoja e hidhur mësuan se qëndrimi i Fuqive të Mëdha evropiane ishte tradhëtar ndaj atdheut të tyre dhe hidhnin sytë nga SHBA si shtet altruist. Autorët këtë e quajnë iluzion. Pastaj Blend dhe Prajs bëjnë edhe konstatimin tjetër shumë të vlefshëm për të kuptuar si është zhvilluar historia rreth çështjes shqiptare, se idetë e mësipërme nuk u bënë politikë zyrtare e SHBA pasi "menjëherë pas fitores në luftë fuqitë fitimtare aleate evropiane nuk kishin ndërmend të lejonin në atë kohë SHBA të vendosnin sfera të rëndësishme influence në Evropë dhe sepse SHBA rrëshqitën përsëri në izolacionizmin e tyre".

Tani në vitin 1999 jemi dëshmitarë të marrëdhënieve më të ngushta që kanë ekzistuar ndonjëherë midis shqiptarëve dhe SHBA. Ngjarja më madhore dhe më fatlume politiko-diplomatike në këto marrëdhënie ndodhi pikërisht këto ditë me vizitën historike për shqiptarët, jo në kuptim simbolik, por në kuptimin e mirëfilltë, të presidentit të nderuar amerikan Bill Klinton në Kosovë. Kjo vizitë që u zhvillua në kuadër të një turneu ballkanik të presidentit amerikan, pas pjesëmarrjes së tij edhe në takimin e nivelit të lartë të OSBE në Stamboll, është i një rëndësie të veçantë edhe për Ballkanin, Evropën dhe marrëdhëniet ndërkombëtare në tërësi. Turneu ballkanik i presidentit amerikan Klinton tregon se ai izolacionizëm i politikës amerikane që dëmtoi rëndë shqiptarët pas mbarimit të Luftës së Parë Botërore kur për shqiptarët do të kishte qenë shpëtimtare të materializohej ideja e titullit të shkrimit "Një republikë amerikane në Evropë" është një histori e së shkuarës. Pra, kemi një zhvillim të mirëseardhur për shqiptarët, të cilët e presin prej 8 dekadash. Me ndërhyrjen ushtarake të SHBA e të NATO-s kundër Serbisë për të shpëtuar Kosovën dhe me vizitën e tanishme të presidentit Klinton në Kosovë, SHBA kanë dhënë mbase shenjën më të qartë e më të vendosur se sa pjesëmarrja në Luftën e Dytë Botërore dhe në kohën e "Krizës së Berlinit" të qëllimeve të tyre për të qenë më të angazhuara se kurrë në të gjitha zhvillimet evropiane, duke i dhënë një rëndësi të veçantë rajonit të Ballkanit. Kjo e vlen të vështrohet si një zhvillim i ri në gjeopolitikën dhe gjeostrategjinë botërore që do të pasohet nga zhvillime të rëndësishme, të cilat për shqiptarët mund të krijojnë shanse që kurrë nuk i kanë pasur në historinë e tyre.

Prandaj vizita e presidentit të SHBA, të nderuarit Bill Klinton, në Kosovë është ngjarja më e madhe politiko-diplomatike në historinë e marrëdhënieve të shqiptarëve me botën. Vizita ishte e shkurtër, në kuadër të një turneu ballkanik, pa shumë ceremoni madhështore zyrtare për kushtet në të cilat janë Kosova dhe shqiptarët e Kosovës. Por vizta vuri vulën më të fuqishme përcaktuese të drejtimeve që do të marrin zhvillimet e mëpasme. Ka shumë domethënie simbolike që presidenti amerikan në pallatin e sportit në Ferizaj foli kryesisht para të ardhmes së Kosovës, rinisë e fëmijëve të saj dhe për tw ardhmen e Kosovës. Ai foli edhe para ushtarakëve amerikanë e të NATO-s që mundësuan ardhjen e kësaj dite dhe që janë aty për të garantuar atë ardhmëri që përcaktoi njeriu më me pushtet i globit.

Fjala e presidentit Klinton ishte shkurtër, por mesazhet të mwdha dhe angazhuese. Për këtë ngjarje janë të angazhuar në katër anët e botës tani të japin mendime e vlerësime, të kuptojnë perspektivat që hap ajo. Natyrisht më të prekurit e të ngazëlluarit duhet të jenë shqiptarët. Është e kuptueshme që emocionet e fuqishme ende nuk u lejojnë politikanëve, shtetarëve, intelektualëve, qytetarëve shqiptarë të shprehin si duhet atë që u takon të ndjejnë e të masin sa duhet atë që u duhet të bëjnë. Madje në shumë deklarata vlerësimet e larta janë shprehur nga shtetarë e poltikanë shqiptarë të katër qendrave shqiptare sikurse është bërë zakon tani të thuhet (Tiranë, Prishtinë, Tetovë dhe diasporë) me një gjuhë ende të thatw, pa shumë mendim politik. Nganjëherë duket se komentuesit janë zënë ngushtë dhe nuk po orientohen drejt e si duhet se si t’i kapin mesazhet, si t’i rendisin në mendjen dhe analizate tyre, si të ndërtojnë edhe hierarikë e këtyre mesazheve sipas përparësisë dhe rëndësisë që ato kanë për shqiptarët.

Në jetën politike dhe në mjetet e informimit e të propagandës në Tiranë (Shqipëri) sikur nuk ka patur deri tani guxim për ta parë vizitën si faktor përmbysjeje të shumë praktikave politike që kanë zënë vend tek shqiptarët. Analizat me përgjegjësi të atyre që u takon t’i bëjnë në emër të shprehjes zyrtare të interesave të kombit janë të vonuara. Ka hutim. Të lë shije shumë të keqe kur vëren se gazeta "Zëri i Popullit" e datës 25 nëntor përpiqet që nga fjalimi i presidentit amerikan në Prishtinë të analizojë vetëm atë pjesë ku bëhet fjalë për tolerancën që duhet të tregojnë shqiptarët ndaj të tjerëve, madje edhe këtë "ZP" e ka vënë në kontekst të preokupimit të saj demogogjik që t’u japë udhëzim opozitarëve në Shqipëri si të sillen të bindur ndaj pozitës arrogante. Në përgjithësi mjetet e propagandës në Tiranë janë marrë më shumë me aspektet humanitare të fjalimit duke prishur edhe atë raport shumë të kujdesshëm e tw barazpeshuar në përsosmëri që presidenti amerikan kishte ndërtuar në fjalimin e tij, i cili ishte fjalim në lartësinë që e kërkon shpirtmadhësia dhe përgjegjësia e presidentit të fuqisë më të madhe në botë, fitimtare në një luftë, që i drejtohet kombit të cilin e shpëtoi nga gjenocidi dhe kombit i cili duhet të shpëtojë veten nga demonët që e kanë zënë.

Presidenti amerikan, duke u dhënë këshilla atërore të rinjve e të moshuarve të Kosovës që kanë parë tmerre me sy ishte krejt ndryshe nga ata që predikojnë vetëm me fjalë tingëlluese për madhështinë e shpirtit falws e të harresës. Ai më mirë se gjithkush tjetër deri tani ua ka drejtuar shqiptarëve kërkesën-këshillë si të vështrojnë të ardhmen e marrëdhënieve të tyre me xhelatëte kur shqiptoi fjalët "Askush nuk mund t’ju detyrojë të harroni ato që ju kanë ndodhur, mirëpo duhet të bëni përpjekje". Kjo shprehje duhet të shërbejë për t’i frenuar pak ata që po u bëjnë presione të paarsyeshme shqiptarëve të harrojnë mënjëherë çdo gjë, madje që kanë zënë t’i fajësojnë shqiptarë se janë të vonuar në harresën e tyre. Ata që qortojnë pa takt e pa respektuar masën e nxitjes për pajtim se nuk po tregojnë sa duhet vullnet të mirë shpesh lënë edhe dyshime se duan të mënyrë të tërthortë të rehabilitojnë tepër shpejt e në mënyrë të padrejtë shkaktarët e tragjedisë së shqiptarëve e të shumë tragjedive ballkanike. Ata që me fjalë të ashpra qortuese u bëjnë presion politikanëve të Kosovës të disiplinojnë shqiptarët e Kosovës në atë shkallë sa u pëlqen teknokratëve të politikës e diplomacisë ndërkombëtare, harrojnë se ende nuk kanë bërë hapat e domosdoshëm për të vënë politikanët e Kosovës në pozitat ku duhet të jenë si drejtues të fateve të shtetshmërisë së Kosovës.

Nga fjalimi i presidentit të SHBA në Kosovë, ku çdo fjali përmban një mesazh, do të veçoja në radhë të parë atë që thotë shqiptarëve "Zoti Millosheviç donte të mbante kontrollin mbi Kosovën duke ju hequr qafe të gjithë ju. Mirëpo ne i thamë: Jo. Tani kontrolli i tij mbi Kosovën ka përfunduar. Ju jeni kthyer dhe nuk do të kaloni më ditët duke u fshehur nëpër bodrume e duke ngrirë nëpër male e pyje". Pra, vetw presidenti i SHBA pohoi para gjithë botës se Milosheviçi në Kosovë nuk bënte thjesht shkelje të të drejtave të njeriut, por gjëra shumë më të tmerrshme. Ai i tha botës se qëllimi i Millosheviçit nuk ka qenë aspak të siguronte sovranitetin apo integritein e shtetit, të mposhte terrorizmin, apo edhe të nënshtronte një popull, por të hiqte qafe një popull të tërë nga një tokë që ai donte ta shkombëtarizonte e ta serbizonte. Shqiptarët që me kohë kanë thënë se qëllimi i politikës së dhunës që ndiqte Serbia nuk ishte vetëm nënshtrimi e kapitullimi i shqiptarëve, por dëbimi i tyre nga Kosova mund të ndjejnë kënaqwsi që tani vet presidenti amerikan e konfirmon. Millosheviçi ka humbur kontrollin mbi Kosovën në mënyrën më të natyrshme duhet kuptuar se Serbia nuk ka punë më në Kosovë.

Në fjalimin që mbajti në sesionin e tanishëm të Asamblesë së Përgjithëshme të OKB-së presidenti amerikan kur shpjegoi veprimin e SHBA në Kosovë u shpreh "Ne hymë në Kosovë pasi aty kishim interesat tona. Po nëse NATO-ja nuk do të ndërmerrte asnjë vendim në lidhje me ngadalwsimin e dhunës në Kosovë, atëherë reputacioni i OKB-së do të binte shumë". Këto dy deklarata në distancë kohore të shkurtër, njëra në OKB dhe tjetra në Kosovë, plotësojnë njëra-tjetrën në mënyrën më të lakmueshme për shqiptarët, sepse dalin jashtë suazave të kujdesit për mbrotjen e thjeshtë të të drejtave të njeriut që ka qenë si tabu deri tani në deklaratat e diplomacisë amerikane. Përderisa vet presidenti amerikan shpall se SHBA ndërhynë ushtarakisht në Kosovë, sepse kanë interesat e tyre, kjo tregon se interesimi amerikan për Kosovën ka arritur nivel që tw paktën publikisht nuk e ka pasur asnjëherë deri tani. Duhet të lumturohemi nga mendimi se ajo që nuk u arrit për shtetin e cunguar shqiptar në fillim të viteve 1920 kur përdoreshin fjalët "një republikë amerikane në Evropë" të mund të realizohet në mënyrën më të përshtatshme për Kosovën shqiptare në fillim të shekullit XXI.

Vizita e presidentit të SHBA në Kosovë na bën të besojmë se ajo që thoshte senatori Helms në Senatin amerikan në vitin 1983 se interesat e SHBA për ndalimin e marshimit sllavo-sovjetik kërkonin që "shqiptarët e Kosovës të riintegroheshin me vendin e një gjaku, Shqipërinë në një shtet demokratik, jo komunist e properëndimor" nuk mund të quhet më aq larg arsyes së shëndoshë politike sa janë munduar ta paraqesin deri tani nga shumë anë. Tani, me rastin e "krizës së Kosovës" dhe asaj që po ndodh në Çeçeni SHBA dhe perëndimi po shohin edhe një herë më qartë se konfrontimi me të kaluarën sllavo-komuniste në Evropë nuk ka marrë fund. Tashmë kemi shumë arsye të forta se disa nga ngurrimet e politikës amerikane të cilat i kritikonte Bob Doll në shkrimin e tij të datës 12 gusht 1998 në Boston Glob lidhur me Kosovën e Ballkanin janë kapërcyer në drejtim pozitiv për shqiptarët. Ka marrë fund ajo që Doll quante gabim i të pranuarit të pikwpamjes se Millosheviç ishte njeriu me të cilin mund të bëhej paqja. Duhet shpresuar se po mertre fund edhe situata që kritikonte Doll se në politikën amerikane ndaj shqiptarëve ndikonte ideja pragmatiste e trajtimit të problemeve me komuistët ose ish-komunistët, meqenëse këta janë më të dëgjueshëm ndaj diplomacisë amerikane në çaste të caktuara.

Mbetet shqetësim që një pjesë e Evropës së Perëndimit ende nuk e ka braktisur idenë e viteve 1920 se SHBA nuk duhet të kenë ndikim të fuqishën në zona të caktuara të Evropës. Këtë e shohim më mirë tani që po dalin prova të reja për pengesat që i bënë Amerikës disa aleatë në NATO. Këtë e shohim sidomos në përpjekjet franceze për të aktiviazuar gjithfartë skemash diplomatike pikërisht në kohën e vizitës së Klintonit në Ballkan e në Kosovë. E shohim në intensifikimin e përpjekjeve ruse për të treguar në Çeçeni se nuk pajtohen me avancimin e ndikimit amerikan në Ballkan. Këtë në njëfarë mënyre e tregoi edhe kalendari e itinerari i turnet të presidentit Klinton në Ballkan. Turqia zuri në këtë turne një vend të veçantë dhe SHBA më hapur se çdo herë dëshmuan interesimin që kanë për këtë vend kyç pikërisht në qendër të rajonit ku po ziejnë zhvillimet që përgatisin gjithfarë konfrontimesh. Ashtu si u zhvillua vizita e Klintonit në Greqi, u konfirmua më qartë se kurrë që Greqia është aleat zyrtar i dyshimtë dhe i pabesë i perëndimit dhe aleat jozyrtar, por besnik dhe i vendosur i Lindjes sllavo-ortodokso-komuniste. Këto e rrisin rëndësinë që ka faktori shqiptar në Ballkan për politikën e Perëndimit në tërësi, veçanërisht të SHBA.

Fatkeqësisht, vetw faktori zyrtar shqiptar, sidomos në Shqipëri, është jashtë loje për të shfrytëzuar si duhet këto shanse që janë krijuar për kombin shqiptar. Për këtë është plotësisht e bindur dhe politika amerikane e cila e dëshmon pakënaqësinë ndaj faktorit zyrtar shqiptar duke e mënjanuar Shqipërinë nga kalendari i vizitave me karakter politik e diplomatik të diplomacisë amerikane. Për shtetin shqiptar ishte fatkeqësi që presidenti Klinton prek Greqinë, Bullgarinë, Kosovën, Italinë dhe lë jashtë veprimtarisë së tij Shqipërinë. Për pushtetarët e Tiranës kjo është një humbje politike e vajtueshme, që fatkeqësisht i kushton shtetit e kombit. Prandaj vizita në Kosovë ka edhe një rëndësi specifike për kombin në tërësi, sepse kompenson për shqiptarët një gjë që e lë mangut pushteti aktual në Shqipëri. Sigurisht, shqiptarët nuk pezmatohen në presidentin amerikan, i cili ka plotësisht të drejtë të veprojë ashtu si veproi, sepse nuk ka përse të vijë deri në Tiranë të dëgjojë edhe një herë gjëra që ia thonë pushtetarët grekë në Athinë.

Me vizitën e presidentit amerikan në Kosovë kemi një provë të qartë se Kosova siç ka ndodhur edhe herë të tjera në historinë tonë kombëtare, del në plan të parë të përfaqësimit më dinjitoz të çështjes kombëtare shqiptare.

26. 11. 1999 Abdi Baleta

Afrimi i fundit të nëntorit sjell gjithmone për politikën shqiptare "sherrin e vitit", saktësimin e të ashtuquajturit "çlirim të Shqipërisë" midis datave të afërta 28 dhe 29. I cilësuar për 50 vjet si data e pavarësimit të vendit, 29 nëntori është festuar në atë mënyrë sa gati ka eklipsuar datën tjetër paraardhëse dhe duke bërë çudinë si vend me dy festa. E ndërsa sot e majta mbron 29 nëntorin si "festë e çlirimit", e djathta e sakatuar gjen një mënyrë krejt origjinale duke parë një ditë prapa dhe duke iu bashkuar edhe ajo "festës së çlirimit".

Historia "Pollo(s)-Milo" i ka trajtuar agresionit ndaj Shqipërisë gjithmonë siç i kanë interesuar, pa bërë asnjëherë analizë serioze të problemit. E ndërsa nuk ka asnjë dyshim për agresionin italian në Shqipëri, historia jonë nuk përcakton agresionin grek në 1940 dhe i jep rolin e agresorit ushtrisë gjermane në vjeshtën e vitit 1943. Për të dalë atje ku duhet, a ishin gjermanët pushtues në Shqipëri ? Mendoj se jom të gjitha faktet e botuara apo jo tregojnë të kundërtën.

Sipas Librit të Kuq të Historisë së LANÇ të popullit shqiptar 3,4 Tiranë 1990, jepen si qëllime kryesore: parandalimi i zbarkimit britanik nga gjermanët dhe përzënia e italianëve nga Shqipëria (kjo e paramenduar rreth 8 muaj para kapitullimit të Italisë). Duhet pranuar se luftimet më të mëdha kundër forcave italiane i zhvilluan forcat nacionaliste, sado modeste të jenë dhe në kapitullimin e Italisë forcat komuniste kanë qenë plotësisht të çorientuara dhe të painformuara. "Shumica e komandove partizane nuk kishin marrë ende njoftimin për kapitullimin e Italisë kur gjermanët qenë vënë në Lëvizje në thellësi të Shqipërisë. Forcat partizane ndodheshin pal a shumë larg rrugëve automobilistike" (Historia e LANÇ të PPSH fq 14-15).ndërsa forcat gjermane urdhrin për të hyrë në Shqipëri (etnike) "e morën 2 orë më pas nga shpallja me radio e kapitullimit të Italisë pa gdhirë dita e 9 shtatorit (1943) (citim faqe 14) dhe vetë Hitleri urdhëroi të trajtohej Shqipëria si "vend i pushtuar me forcë" dhe "krijimi i një Shqipërie të pavarur" (faqe 69).

Gjermanët qëndruan në Shqipëri më shumë se një vit dhe kanë qenë garantë të pavarësisë së Shqipërisë. Qeverisjet shqiptare të periudhës kanë qenë ndër më shqiptaret dhe të qarta plotësisht në drejtim të nacionalizmit. E djathta e kohës veproi me përgjegjshmëri që ruajti asnjanësinë në konfliktin botëror, ndërsa krahu i majtë që ka marrë sot liçensën e lavdisë, ishte më shumë i interesuar për marrjen e pushtetit. Ndryshe nga historia "Pollo-Milo", një mik i afërt i Stefanaqit, ballkanologu Xhorxh Kastelan (Georges Castellan) në librin "Historia e Ballkanit" fq 480 jep shkakun e tërheqjes së gjermanëve nga Shqipëria "Nga fundi i marsit 1944 ushtria e kuqe mbërrinte në kufijtë e Rumanisë dhe Vermahti, i ndodhur përpara detyrave të tjera u detyrua të lëshonte terren në Shqipëri". Siç shihet, tërheqja fillon në mars dhe vazhdon gradualisht deri në nëntor. Në zonat ku tërhiqeshin gjermanët, komunistët ngrinin këshillat sovjete, terrorizonin popullsinë dhe ngrinin formacione partizane. Edhe e famshmja betejë e Tiranës ka qenë vetëm një mbrojtje rruge nga gjermanët për tërheqjen e plotë të forcave të tyre që përfundoi në 17 nëntor. Për ironi, ai vit i qëndrimit të gjermanëve në Shqipëri ka marrë përmasa shekullore kjo përmes përmasave letrare, politike dhe historike. Si mjeshtër të vërtetë, komunistët kanë zëvendësuar nga ndërgjegja e shqiptarit urrejtjen natyrore ndaj grekut dhe serbit për ta zëvendësuar me gogolin gjerman. Me grindjet tona në i japim gjermanëve mesazhin se kemi mbetur në vitet e errëta të luftës, nuk dime të çmojmë alatin dhe bashkëpunojmë me armikun. Agresiviteti dhe urrejtja antigjermane arrin deri në nivele tëtilla saqë serbin e zakonshëm me emrin Millosheviç (aktualisht president) ta krahasojmë me epitete të tilla si nazist, hitlerian etj., kur dihet antipatia e Hitlerit ndaj sllavëve ortodoksë (përjashto deri diku bullgarët) në përgjithësi dhe serbëve në veçanti. Hitleri i ka bërë një shërbim të madh kombit shqiptar që kontriboui në zhdukjen e shumë serbëve, armikut shekullor të shqiptarëve. Krimet Millosheviçi i ka bërë në pozitat e serbit të zakonshëm dhe jo të presidentit, vend ku ai ndodhet sipas vullnetit popullor serb. Ashtu siç ka enë përcaktuese për kombin shqiptar fitorja e osmanëve në betejën e Kosovës (15 qershor 1389), fatalitete kanë qenë humbja e turiqsë në Luftën e Parë ballkanike dhe humbja e Austro-Hungarisë dhe Gjermanisë përkatësisht në Luftën e Parë dhe të Dytë Botërore.

Kemi njohur dhe pranuar si festë zyrtare shpalljen e pavarësisë më 28. 11. 1912, kohë në të cilën ishim përgjithësisht të pushtuar nga hordhitë serbo-malazeze-greke, pse të mos e njohim 11 shtatorin 1943, aktin patriotik të Komitetit Ekzekutiv të Përkohshëm, rishpalljen e pavarësisë në territor më të madh se sa Shqipëria londineze ? Kontenstimet ssistematike që komunistët i kanë bërë kësaj dite tregojnë papajtueshmërinë e tyre të parimit "kombi-shtet".

Pa asnjë dyshim, partizanët kanë qenë krijesa sllavo-komuniste duke shfrytëzuar elementë me prirje antishqiptare, shtresa ordinere, njerëz utopistë, këto nga popullsia e zonave të thella të jugut të Shqipërisë dhe të pakicave kombëtare të cilat në shumë raste përbënin elitën. Në disa dokumente gjermane (të botuara në librin "Historia e LANÇ e popullit shqiptar" 4, fq 46) bëhet fjalë për një "republikë komunist në jug të Shqipërisë". Në fakt, partizanët ecën sipas porosive tqë morën nga serbët dhe u bënë vegla qorre të tyre kundër shqiptarëve. Ashtu si "Dora e Zezë" dikur përdori Is Boletinin kundër turqve, edhe serbët përdorën partizanët për të konfliktuar shqiptarët me gjermanët dhe vetë midis tyre. Të dalë malit për qëllime ordinero-politike të bashkuar nga skutat e gërxhet e jugut sipas vijave Mallkastër-Skrapar-Përmet-Gjirokastër-Vlorë i imponuan nënshtrimin pjesës tjetër të vendit përmes vëllavrasjes. Në çdo rrethanë bashkëpunimi me sllavët dhe grekët kundër një pjese të popullsisë shqiptare quhet kolaboracionizëm. Ja ç’shkruan Nikolas Bethel për partizanët: "...partizanët nuk kishin dëshirë të luftonin armikun se qëllimi i tyre ishte thjesht të shfrytëzonin prestigjin dhe pajisjet britanike kundër grupeve jokomuniste" (fq 21). Në një sulm mbi partizanë ".. u mendova se kisha të bëja me frikacakë, por më pas e kuptova se ata kishin marrë urdhër të vraponin dhe të mos përlesheshin. Vetëm në një rast pse ishte absolutisht e domosdoshme ata hidhnin herë pas here ca pushkë për të bindur britanikët që të siguronin të gjitha armët që britanikët leshko ua hidhnin nga ajri dhe t’i ruanin ato për luftën civile" (fq 21).

"Rreth Hoxhës ishin dukur shumë këshilltarë jugosllavë dhe Shqipëria në atë kohë ishte trajtuar nga fuqitë si një degëzim provincial fare pak i rëndësishëm për të shqetësuar mendjen e 3 të mëdhenjve, fq 25-26 (nga libri "Tradhëtia e madhe"). Me pak fjalë, veprimtaria e partizanëve mund të përmbledhë si një forcë komuniste ushtarako-politike që luftonte kundër shqiptarëve jokomunistë nën imazhin e një force çlirimtare.

Forcimi i pozitave në jug të Shqipërisë i partizanëve u bë pas ikjes së gjermanëve dhe shërbeu si pikënisja e përplasjes së madhe brendashqiptare. Në ballafaqimin me të keqen më të madhe të Shqipërisë, e djathta e atëhershme e pa veten të lodhur dhe të pavendosur. Në vend që shtresa e kapitalistëve, e pronarëve etj, të kishin menduar për ta fituar luftën, në vend që t’i investonin kapitalet e tyre në të mirë të luftës, parapëlqeu t’i fusë kapitalet e arta nën dhe dhe të shpresojë tek fati. Ky naivitet bëri që komunizmi ta shkatërrojë plotësisht. Ndërsa sot e djathta duhet të shohë tek 28(9) nëntori 1944 si ditën e ndarjes së nacionalizmit me kolaboratorët e sllavëve. Kjo duke mos marrë parasysh pseudodjathtizmin e linjës Godo. E djathta duhet t’i largohet idesë së çlirimit nga gjermani, sepse aq sa mund të jenë gjermanët pushtues sot në Kosovë, aq mund të quhen edhe para 55 vjetëve në Shqipëri. Shqipëria sot më shumë jeton vazhdimësinë e nëntorit 1944 pa asnjë ndryshim kryesor.

Pasi e konsumuan sa deshën këto 8 vjet për t’i shpëtuar pozitës ku u gjendën, pinjollët e komunizmit po ringrejnë figurën e Enver Hoxhës si figurë madhore të kombit. Duke dashur një ngritje të ngadaltë, portreti i Enverit u shfaq jevgjit e Cërrikut, matufët "veteranë" në Pezë, ekspozitat e ministrit të (anti) Kulturës Edi K.... rama për t’u pasuar me filmat nostalgjikë me komandatë dhe komisarë. Gjatë qeverisjes së PD-së lufta kundër komunizmit ishte ana e jashtme ideologjike e PD-së. Antikomunizmi nuk arriti për asnjë çast të ishte vlerë konkrete dhe filloi dhe mbeti vetëm nëpër sheshet e Shqipërisë, vetëm nëpërmjet thirrjeve mitingore. Qeverisja e atëhershme tentoi të vlerësonte maksimalisht luftën antifashiste pa Enver Hoxhën. Paradoksi është se duke vlerësuar një luftë pa vlera (aq më shumë brendashqiptare) nuuk ke si të mos vlerësosh pa dashje figurën më të madhe të antishqiptarizmit.

Kastriot Dervishi, Elbasan

Drejtuesit e emisioneve të Radio "Kontakt" për paaftësi të tyre kur ndeshen me provokatorë, ose ndoshta edhe për meskinëri të ndonjë drejtuesi e zgjerojnë pa masë "demokracinë", aq sa shpesh këtë e shfrytëzojnë pa shumë zor provokatorë që bëjnë punën e social-komunistëve, grekofilisë, serbofilisë etj. Ata i lejojnë disa të abonuar në emisionet e tyre që me një papërgjegjësi të theksuar të japin mendime amatoreske edhe kur diskutimi kërkon njëfarë profesionalizëm dhe sidomos të bëjnë një tifozllëk të neveritshën për Berishën apo Rugovën, edhe kur të tjerët mundohen të shprehen me maturi për problemet politike.

Disa kohë na u bënë të mërzitshme emisionet-bisedë të Radio "Kontaktit: se duhej të dëgjonim pa tjetër, madje dhe dy herë në një emision, "blegërimat e dashit" që dukej sikur qëndronte gjithnjë në studio. Tani që këtë nuk e lënë më të flasë aq shumë shpifet një "kukuvajkë e labokomunizmit". Para se zëri i saj ndjellakeq të dëgjohet në valët e "Kontaktit" na ka tingëlluar nëpërmjet receptorit të telefonit, duke u hequr si "dashamire e madhe" e "Rimëkëmbjes", por edhe duke protestuar "miqësisht" në emër të "nacionalizmit" të saj të thekur se "Rimëkëmbja" e ka shkelur ndonjëherë "duke akuzuar rëndë " Isa Boletinin, apo duke ulur figura patriotrësh. Ankimin më të madh e ka pse në "Rimëkëmbja" është përdorur termi "labokomunizëm" që e fyeka edhe atë si nacionaliste nga Labëria. Ndonëse këto gjëra ia kemi shpjeguar që të mos jetojë nën psikozën e keqkuptimit e të mos manipulohet nga dikush tjetër, kukuvajka vajin e saj e ka shtuar, deri sa po mbërrin në Radio "Kontakt" të çirret se A. Baleta po bën "përçarje krahinore". Para se të verë kujen në "Kontakt" ka bërë edhe "punë kokë më kokë" prej agjenteje të mirëfilltë për të hedhur helme të tillë midis dashamirëve të gazetës "Rimëkëmbja". Pra nuk janë demokratë ata që e shpërdorojnë "demokracinë" e Radio "Kontaktit" për provokime. Kur këndojnë si kukuvajka edhe "zonjat" e preokupura nuk meritojnë të dëgjohen. Zonja besoj se e kupton që emrin nuk po ia shkruajmë me shpresë se më në fund do të heqë dorë nga mania e vet, ose do t’u thotë atyre që e mësojnë se mjaft bëri për ta.

Parakalimi i kuajve duket se po hyn përfundimisht në aspektin folklorik të kremtimit të festave. Pas ceremonive që u bënë në Lezhë kur u organizua një përkujtim për Skënderbeun, parakalimin e kuajve e pamë edhe në shëtitoren "Dëshmorët e kombit" drejt sheshit "Skënderbej" gjatë veprimtarive me këngë, valle e disa kuadrate ushtarke me rastin e Ditës të Flamurit, më 28 nëntor. Pas parakalimit pamë edhe presidentin Meidani që në prani të zyrtarëve të rreshtuar dhe të një grupi modest fëmijësh e prindërish ngriti flamurin në qendër të Tiranës. Një spikere televizioni theksoi se Meidani ngriti flamurin, ashtu siç ka pas bërë Ismail Qemali 87 vite më parë. Duke dëgjuar këtë spikere na u duk se diçka edhe më simbolike i mungoi ceremonisë. Ismail Qemali nga Durrësi drejt Vlorës udhëtoi me karrocë e kalw. Tani që kuajt hynë në programin e festimit do të ishte edhe më bukur që zyrtarët shqiptarë rrugën nga zyrat e tyre deri në vendin e ceremonive ta përshkonin të hipur mbi kuaj.

"Gazeta Shqiptare" nuk u sjell shqiptarëve vetëm lajme dëshpëruese për "terrorizmin islamik", por edhe habere ngazëlluese se "serbët po bëhen të arsyeshëm". Në datën 27 nëntor, një ditë para festës së pavarëisë, "gazeta Shqiptare" njofton se Vuk Drashkoviçi i Serbissë ‘ nuk kërkon hakmarrje por bashkëpunim me Shqipërinë për të kthyer besimin dhe tolerancën në Kosovë". Madje këtë "dashamirësi të madhe" ndaj Shqipërisë Vuku ( ujku) e paska shfaqur kur ka qenë duke biseduar me ministrine jashtëm rus Ivanov (pra me ariun). Kjo mendje e kthellët i ka ardhur Vukut sepse ai tanmimë mendoka se "Kosova është bërë pjesë e Shqipërisë edhe pse është nën protektoratin e OKB-së". E meqenëse Vuku e paska mbledhur mendjen se tashmë ka ndodhur një gjë e tillë ai kërkon "bashkëpunim me Shqipërinë për të zgjidhur problemin e dhunës në Kosovë pas daljess së saj nga tutekla e regjimittë Millosheviçitt". Babaxhanllëku i Ujkut (Vukut) këtu merre kuptimin e dinakërisë së dhelprës, sepse nuk thotë " ku Kosova të dalë edhe zyrtarisht nga sundimi i Serbisë", por thotë "kur të dalë nga tutela e Millosheviçit", duke e lënë të hapur derën që "Kosova të hyyjë nën tutelën eregjimit të Drashkoviçit". Vuku nuk thotë se meqenëse Kosova qenka bashkuar më Shqipërinë, ai për inat të njohë Republikën e Kosovës, por i kërkon Shqipërisë që të pranojë Serbinë si ortake për të pmoshtur dhunën në Kosovë. Sado që është mundur të fshehë mendimine vërtetë çdo gjë është e qartë në mendjen e Vukut (ujkut) Drashkoviç: serbët ëndërrojnë e kërkojnë edhe një herë ndonjë aksion nga Shqiëpri si ai që bënë brigadat partizane që dërgoi Enver Hoxha nën komandën e Shefqet Peçit e të Ramiz Alisë në vitin 1945 për të shtruar bashkë me serbët Kosvën, për të çarmatosur shqiptarët dhe ndëshkuar reaksionarët e Kosovës. Drashkoviçi i ka bërë thirrje të hapur regjimit të Nano-Meidani-Metës që është tani nëfuqi në Tiranë që në njëfarë mënyrë të përsërison historinë të bashkëpuunojnë me Serbinë për t’i rregulluar punëte Kosovës pa ndikimine faktorit ndërkombëtar. Ky është kuptimi i vërtetë i thirrjes së Drashkoviçit që "Serbia e Shqipëria të zgjidhin problemin e dhunëss në Kosovë", që shqiptarët të punojnë për serbët kundër shqiptarëve. Ujku (Vuku) kërkon ndihmën e çakejve për të shqyer Kosovën. Por stinët kanë ndryshuar.

Sipas "Gazetës Shqiptare" të datës 6 nëntor gjatë vizitës në Shqipëri bartolomeu u takuaa edhe me fatos nanon të cilit i paska thënë : " të bekoj për gjthçka ke bërë dhe do të bësh në tëmirë të vendit tënd dhe për paqën në rajon". Fjalët për paqën janë demagogji e rastit. Në pjesën tjetër të urimit mungon fjala "Shqipëri". Pra bartolomeu më shumë kujdes ka shmangur këtë fjalë, sepse si duket bekimine ka pass për ato që ka bërë Nano për Greqinë dhe e ka siguruar Nanon se edhe ai e di që kryetari i socialistëve shqiptarë Greqinë e konsideron vend të vetin. Me këtë bekim bartolomeu e ka treguar veten një armik i egër dhe i rafinuar i gjithë shqiptarëve sepse duke bekuar Nanon ka bëkuar tmerret që ka hequr epo heq Shqipëria dhe në mënyrë të veLantë rebelimine vitit 1997 qërisolli në fuqi Nanon. Madje bartolomeu e ka inkurajuar Nanon të vazhdojë në të njëjtën rruugë dhe paralajmëron kështu fatkeqësi të reja për shqiptarët. Një gazetë tjetër e Tiranës në datën 17 nënto shkruante se për 15 minuta rresht se në Vlorë kishte rënë një breshër i jashtëzakonshëm, me kokrra sa një kokërr arre, që nuk ishin shkrirë për disa orë. Të moshuarit nuk e mbajnë mend një gjë të tillë në këtë qytet. Një filozof ka thënë se është supersticion të moss jeshë supersticioz. Ardhja e janullatosit në Shqipëri u passua nga shuëm fatkeqësi të mëdha. Breshëri në Vlorë është një paralajmërim sepse nga Vlora nisi rikthimi i Nanos në pushtet dhe mallkimi i Shqipërisë që e bekoi Bartolomeu.

Në të gjitha mjediset shqiptare politika po shpallet si e keqja më e madhe dhe fajësohet për gjithçka që nuk shkon mirë, madje për çdo dëshirë ose kapriçio të paplotësuar të atyre që e kanë zakon të ankohen më tepër, edhe pse mund të kenë përfituar më shumë pikërisht nga politika. E keqja është se ka edhe njerëz të shkolluar, madje me pretendime të veçanta intelektuale, që akuzat për politkën dhe politikanët pa dallim i lëshojnë më me lehtësi se qytetarët e zakonshëm që janë nën presionin e halleve të jetës, apo të manive të tyre spekulluese.

Disa herë jemi ballafaquar me sulmet më të ashpra kundër tërë politikanëve shqiptarë pa dallim nga shkrimtari Ismail Kadare. Në datën 11 gusht 1999 në gazetën "Shekulli" në Tiranë intervista e një të diplomuari në filozofi dhe e një figure të njohur në politikën shqiptare, Arbër Xhaferrit, botohej nën titullin "Politikanët në Shqipëri vuajnë nga ekzaltimet". Në këtë intervistë Xhaferri fillimisht është ankuar se partia që ai kryeson në Maqedoni satanizohet sa herë del me "ide të reja". Atë ditë ide e re e Xhaferrit ishte qortimi për PPD ( partinë e A.Halitit) se duke vënë kandidat të vetin për postin e presidentit të Maqedonisë dëshironte " të pushtojë një hapësirë që nuk mund të pushtohet...me truke të vogla partiake".

Pastaj kur është pyetur për qëndrimet që mbahen në Shqipëri ndaj "qeverisë Thaçi" Xhaferri ka gjetur atë çastin e duhur për t’i vënë notën e tij të rreptë tërë politikës në Shqipëri me fjalët :" Politikanët në Shqipëri në përgjithësi vuajnë nga ekzaltimet. Po qe se duhet të jesh me Thaçin duhet të jesh kundër Rugovës, po qe se je me Berishën duhet të jesh kundër Majkos dhe e kundërta. Ne këtu në Maqedoni diktojmë një tempo tjetër, jo skema ekzaltuese, por analiza të mirfillta të fenomeneve". Janë me sa duket këto "analiza të mirfillta" ( në stilin e politikës maqedone) që e kanë çuar Xhaferrin të deklarojë : " Mendoj se në Kosovë nuk ka "opsion Rugova" dhe të japë e të marrë tani "pa ekzaltime" me Fatos Nanon, si me politikanin e Shqipërisë që "nuk vuan më nga ekzaltimet".

Pas një shkrimtari-politikan dhe një filozofi-politikan është edhe një përkëthyes i njohur në gjuhën frenge, Edmond Tupja, që po angazhohet në mënyrë origjinale në debatin për vlerat e politikës dhe të politikanëve në Shqipëri. Ky i diplomuar para shumë vitesh në Francë, studjues i mirë i kulturës e qytetërimit francez, për shumë kohë ka qëndruar larg rrjedhave politike dhe tani është angazhuar në fushën e debatit ideor me rubrikën "Paradoks" në "Gazetën Shqiptare", duke i trajtuar dukuritë nga kënvështrimi i profesionit të tij si gjuhtar. Në një nga shkrimet e fundit të serisë "Paradoks" edhe Tupja batërdis "klasën politike" e politikanët e Shqipërisë, duke u bashkuar përfundimisht me mendimin e filozofit francez të shekullit XVIII, D’Alamber, i cili paska thënë : " Politika është arti i mashtrimit të njerëzve".

Tupja jep një shpjegim të shkurtër terminologjik për të nxjerrë në pah se gjuha shqipe, që ka vetëm termin "politikan" për tre terma të frëngjishtes ( politik, politisjen dhe politikar), nuk e jep dot saktë kategorinë e atyre që quhen "politikarë" e që do të thotë : njërëz të paskrupullt në politikë. I gjithë ky trajtim terminologjik autorit i është dashur të shpallte se sipas mendimit të shumë njerëzve me të cilët ai ka biseduar në Shqipëri kategoria e njërezve që merren me politikë e që në Francë quhen "politikarë" po kthehet " në një kryesuperspecie të përbindshme që do t’i gllabërojë dy speciet e tjera të politikanëve." Ky alarm është edhe më rrënqethës se vërejtjet e Kadaresë e të Xhaferrit.

Pra në Shqipëri veprimtaria politike gjithnjë e më shumë do të mbaka vulën e thënies së D’Alamberit, me politikë në Shqipëri do t’u marrkan gjithnjë më shumë njerëz që në Francë u quajtkan "politikarë". Për fat të mirë edhe "Fjalori i gjuhës shqipe", megjithëse nuk i ka tri nuancat kuptimore për nocionin e "njeriut të politikës" bën një shërbim shumë të vyer me shpjegimin e fjalës "politikanizëm" si : "mënyrë veprimi, qëndrimi apo sjelljeje prej politikani joparimor e dhelprak". Prandaj për t’u orientuar sa më drejt në këtë "kaos " politik, letrar, filozofik e terminologjik na duhet të mbajmë parasysh dallimet midis politikës e politikanizmit. Shprehja e D’Alamber mund të jetë metaforë e goditur, por jo shpjegim shkencor i politikës. Ajo shprehje na zbulon se edhe thënia e preferuar nga shumë shqiptarë se "politika është arti i së mundshmes" shpreh vetëm një kujdes të tepëruar për të mos gënjyer shumë dhe dukshëm. Mbetet për të besuar në përkufizimin e Makiavelit se "politika është arritja e qëllimit tënd me mjetet më të përshtatshme".

Politikanizmi e shpërfytyron politikën në dy mënyra kryesore : duke fallsifikuar qëllimin, ose duke mashtruar lidhur me mjetet për arritjen e qëllimit. Kjo të shtyn të besosh e të pohosh se në Shqipëri ende ka më shumë politikanizëm se politikë. Por kurrsesi nuk mund të mohohet se edhe në Shqipëri bëhet politikë dhe njerëz që politikën nuk e kanë shndërruar në politikanizëm. Prandaj edhe qortimi pa dallim i politikës dhe i politikanëve është politikanizëm e jo politikë.

Një veçanti e politikës dhe e politikanizmit në Shqipëri është se në to aktivizohen një numur i madh njerzish, mjeshtria e të cilëve normalisht duhej ti mbante më larg nga roli i protagonistit të drejpërdrejtë në të tilla veprimtari. Bie në sy veçanrëisht angazhimi i shumë krijuesve nga letërsia e artet në veprimtari të mirfillta politike. Shkrimtari dhe poeti Martin Camaj e ka zgjidhur kënaqshëm pozicionin e krijuesit artistik ndaj politikës kur ka thënë : "... nuk jam njeri i politikës por nuk tham se nuk jam njeri politik. Nuk vihem në shërbim të një rryme, por jam i intersuar për fatet e njeriut. Një artist nuk mund të jetë ndryshe". Dertyrimisht interesimi për fatet e njeriut e bën artistin të jetë më afër as rryme politike që përfaqëson e mbron më mirë fatet e njeriut. Në kuptimin që flet Camaj shkrimtari dhe artisti janë mësues të politikës dhe të politikanëve. Fatkeqësisht me shumë krijues shqiptarë po ngjet e kundërta. Ata po ndikojnë që politika të kthehet në politikanizëm.

Në politikën shqiptare tashmë i gjejmë të angazhuar jo vetem si përfaqësues të vullnetit të zgjedhësve por edhe si militantë të mirfilltë partiakë, në njërën ose tjetrën anë, apo në pozicionin qesharak të " të pavarurit" ( të paangazhuarit), shumë shkrimtarë e artistë me emër si : Ismail Kadare, Dritëro Agolli, Moikom Zeqo, Kiço Blushi, Limoz Dizdari, Teodor Keko, Dhimitër Shuteriqi, Sabri Godo, Pjetër Arbnori, Besnik Mustafaj, Preç Zogaj, Fatos Arapi,Visar Zhiti, Rudolf Marku, Lazër Stani, Bardhyl Londo, Halit Shamata, Teodor Laço, Ruzhdi Pulaha, Zija Çela e të tjerë. Prandaj të mos harrohet se kur politikës shqiptare dhe "klasës politike" shqiptare iu bëhen akuza të forta, këto akuza rëndojnë në radhë të parë mbi "elitën krijuese" të Shqipërisë, shkrimtarët e artistët, pra mbi ata që përbëjnë grupimin shoqëror i cili e ka për mision të merret i pari me formimin e ndërgjegjes shoqërore e kombëtare.

Edhe më keq është kur vet shkrimtarët ose intelektualë të afërt me punën krijuese lëshohen kundër poltikës në tërësi me mallkime sikur ata të jenë jashtë sferave ku gatuhet kjo politikë. Me disa shkrimtarë kemi qenë e jemi të detyruar të bëjmë polemika e replika për shkrimet e tyre me natyrë të mirfilltë politike si me Ismail Kadarenë, Dritëro Agollin, Kiço Blushin, Preç Zogajn, Besnik Mustafain (kur ishte ambasador në Francë), etj. Një polemikë të tillë detyrohem ta bëj tani edhe me Bardhyl London që pas zgjedhjes në kryesinë e PD-së kur shkruan për temat politike prek edhe çështje që imponojnë debat, si në rastin e shkrimit të tij " A është i mundshëm një kompromis brenda vetë PD-së?", botuar në gazetën "Albania’ të datës 24 nëntor 1999.

Shkrimi i Londos trajton një problem të PD-së, por që u interson direkt gjithë shqiptarëve, dashamirëve e dashakeqëve të PD-së, për më tepër u interson të gjithë atyre që tashmë janë angazhuar në diskutimet për ato çështje që prek Londo. Nuk mund të qëëndrojmë indiferent ndaj trajtimit që u bëhet në PD atyre problemeve për të cilat kemi bërë luftën tonë edhe nga jshtë PD-së. Londo ka parashtruar një sërë mendimesh se si mund të veprohet më tej me atë që disa e kanë quajtur "alternativa Pollo", disa e kanë cilësuar "skema Pollo apo edhe komploti Pollo" në PD. Shkrimi i Bardhyl Londos rihap një diskutim që mendohej se pak a shumë ishte mbyllur në Kuvendin e PD-së ku "skema Pollo" pësoi dështim të plotë.

Ndonëse kuvendi i PD-së nuk shkoi deri në pozitat e atyre që nga jashtë PD-së e luftuan "skemën Pollo" si pjesë të një politike grekofile dhe të një strategjie politike greke në Shqipëri, përsëri rezultati që dha kuvendi ishte me rëndësi. Kurse shkrimi i Bardhyl Londos është si një thirrje për revizionim të rezultateve të kuvendit të PD-së. Nëse do të ndodhë kjo varet kryesisht nga PD. Por edhe ne të tjerët nuk mund të qëndrojmë indiferentë ndaj një përpjekjeje për të maskuar natyrën e vërtetë të konfliktit që krijoi "skema Pollo" si në PD dhe në politikën shqiptare në tërësi, sepse shtrembërimi i të vvërtetës për këtë konflikt ka rrjedhoja për gjithë Shqipërinë.

Shkrimi i Bardhyl Londos është paraprirë nga një fushatë shumë intensive në shtyp për rolin që paska ende për të luajtur "alternativa Pollo" në PD e politikën shqiptare. Nuk ka natë që në disa kanale televizive private (madje herë pas here edhe në TVSH) të mos dalin fytyrat, tashmë të bëra antipatike për shumë njerëz, dhe të mos dëgjohen të folmet tejet bajate, agresive e të bezdishme të pjestarëve të "grupit të deputetëve disidentë" të PD-së, ose siç po quhet ndryshe të opozitëës "Meksi Pollo" për të kërkuar përmbysjen e rezultateve të kuvendit të PD-së që u mbajt në datën 30 shtator 1999. Nuk ka ditë që edhe gazetat e majta, të prira nga "ZP", të mos kenë të paktën një faqe të mbushur me reklamë për këtë "gjashtëshe të madhe" provokatore ndaj PD-së dhe me sulme kundër Berishës.

Përsëri nuk e kemi hallin se po sulmohen Berisha e përkrahësit e tij në PD. Atyre mirë t’u bëhet kur nuk arrijnë të nxjerrin mësimet e duhura nga pësimet, kur nuk kanë vullnet t’u shkojnë gjërave deri në fund, apo kur vuajnë pasojat edhe të ndonjë komprometimi që i pengon t’ia heqin petët lakrorit të punëve të pista që janë bërë e bëhen në politikën shqiptare. Por, ashtu si para kuvendit të PD e kongresit të PS përplasjet apo dashuriçkat politike midis "elefantëve" të ndërkryer të politikës shqiptare" prishin edhe atë pak gjë që ka mbetur në kopshtin politik të Shqipërisë. Prandaj kur Londo shpall politikën e një "dashurie të re" në PD, pas atij divorci me të shara e potere lind pyetja se përse ndodh kjo.

Shkrimit të Londos i kanë paraprirë shkrimet pak a shumë në të njëjtën frymë të dy shkrimtarëve të tjerë, Besnik Mustafait, shefit të departamentit të jashtëm të PD-së në gazetat "Shekulli" dhe "Albania" në datat 7 dhe 14 nëntor dhe dhe të Zija Çelës në "Albania" në datën 21 nëntor. Mustafaj i qorton deputëtet plangprishës por është tolerant në maksimum ndaj tyre. Kurse Zija Çela me teorizimet e tij mbi "kompromisin dhe komprometimin" i ka çelur rrugën Bardhyl Londos që të dalë në pozicionin e kompromisaxhiut dhe të argumentojë se kompromisi në PD me kolonën e pestë nanoisto-grekofile nuk përbën komprometim për politikën e roline PD-së. Kështu vetëm një muaj e gjysëm pas kuvendit të PD-së i zgjedhuri për herë të parë nga ky kuvend në organin drejtues më të lartë të partisë, shkrimtari Londo nis fushatën për përmbysjen e rezultatit themelor të kuvendit, duke imponuar debat mbi dallimin midis politikës dhe politikanizmit.

Shkrimi i Bardhyl Londos përmban teza që të krijojnë përshtypjen se: ose PD-ja përgatitet për tërheqje taktike apo strategjike përpara sulmeve të së majtës e grekofilisë lidhur me trajtimin e "alternativës Pollo"; ose në PD shumë shpejt po aktivizohet ndonjë rrymë ose grupim që ka nevojë të shpëtojë "alternativën Pollo" se i duhet si mbështetje për ballafaqime të mëpasme.

Sulmet e së majtës për të rrënuar me çdo kusht nga brenda PD-në janë të pandërprera dhe po aq intensive sa në kohën para kuvendit, kur "skema Pollo" u mbështet fuqimisht nga brenda e jashtë Shqipërisë, aq sa Pollo i vetsigurtë në kurorëzimin e sfidës së tij me mburrje hiqej si mëshirues i Berishës kur deklaronte " unë pas fitores do të kujdesem që Berishës të mos i ndodhi gjë e keqe".

Duke ndjekur shkrimet e përditshme të shtypit të majtë gjatë muajit nëntor, si dhe disa shkrime të drejtuesve të PD-së të duket sikur në PD, edhe pse kuvendi mori vendime të qarta dhe përcaktoi fizionominë e partisë, po veprojnë të paktën tri rryma politike: 1- ajo që është për mbrojtjen e vendimeve të Kuvendit dhe për qëndrim të vendosur kundër atyre që vazhdojnë të veprojnë si kolonë e pestë e së majtës, 2- kolona e pestë e përfaqësuar deri tani haptaz nga "6 deputetët rebelë" që vepron tashmë e pamaskuar dhe me ndihmën e gjithanshme të PS e mjeteve të propagandës së majtë kërkon statusin e një partie brenda PD-së, deri sa të arrijë të fusë në dorë udhëheqjen e partisë, 3- kompromisaxhinjtë që po dalin me propozime për gjetjen e një "mesi të artë" dhe për trajtim delikat të gjashtëshes së Meksit e Pollos, jo si grupim për diversion në PD, por si "partner konkurues me natyrë të vështirë" që po kërkon thjesht njohjen e së drejtës "për të menduar ndryshe".

Pra në PD kemi tani vendimet e Kuvendit, programin e statutin e miratuar, organet e strukturën e zgjedhur e të vendosur; kemi një grupim që kërkon statusin e palës së barabartë me partinë pa përfaqësuar asgjë statutore në bazë të një platforme të vet dhe po profilohet një rrymë e kompromisit, platformën e së cilës faktikisht e ka parashtruar Bardhyl Londo me shkrimin " A është i mundshëm një kompromis në PD ?". Kompromisaxhinjtë në PD duket se pak nga pak po marrin, në mos qëllimisht atëherë objektivisht, rolin e njëfarë aleati të "alternativës diversioniste".

Kur përdorim termin "kompromisaxhinjtë" as bëjmë mëkat, as fyejmë njeri. Vetë Bardhyl Londo qysh në titullin e shkrimit të vet nuk ka nguruar të shpallë hapur se tani në PD duhet të debatohet "a është i mundur kompromisi" me ata të cilët PD-në po e godasin në mënyrën më cinike e më harbute. Vlen të kujtohet këtu se sipas fjalorit të gjuhës shqipe kompromis do të thotë :" marrëveshje që arrijnë dy palë kundërshtare, duke i bërë lëshime njëra tjetrës, pajtim me lëshim". Fjalori për fat të mirë ka edhe fjalën "kompromisaxhi’ të cilën e shpjegon : " ai që bie në marrëveshje me dikë duke i bërë lëshime, ai që ka prirje të bëjë kompromise të palejueshme". Pra në idetë e anëtarit të ri të kryesisë së PD-së, shkrimtarit Bardhyl Londo, del që në PD ka "palë kundërshtare". Ai vetë paraqitet më prirje për kompromis " lëshime të palejueshme" dhe i sugjeron PD-së, jo "palës tjetër", të bëjë lëshime. Lëshim që po i kërkohet PS-së, si nga "pala tjetër" dhe nga Londo është rishikimi i Kuvendit Kombëtar dy muaj pas përfundimit të tij.

Kompromisaxhinjtë gjithnjë janë në pozitë tranzitore, sepse historia tregon se ata gjithmonë përfundojnë në pozitat e asaj pale ndaj të cilës duan të amortizojnë goditjen në fazën fillestare të përplasjes. Në këtë situatë që është krijuar "pak si papritur" këto ditët e fundit, si herë të tjera, lindin pikëpyetjet e rastit edhe për qëndrimin e kryetarit të PD-së, Berishës, i cili shquhet për pranimin e kompromiseve pikërisht në momentin kur në luftën politike duhet dhënë goditja më e fortë përfundimtare. Pas kthimit nga Franca edhe Berisha ka lëshuar disa fjali prej "kompromisaxhiu të kujdesshëm", aq sa të krijohet një dyshim se mos Bardhyl Londo tezat e tij i ka lëshuar në publik me bekim ose shtytje të vet kryetarit të partisë.

Pala kundërshtare e mekanizmave që dolën nga kuvendi i PD-së, pra e vetë PD-së brenda në gjirin e saj, ka përcaktuar një objektiv shumë të qartë dhe agresiv : të marrë me çdo kusht drejtimin e PD-së, të korigjojë kuvendin që u mbajt, pra të uzurpojë PD-në. Nisur nga kjo është i pasaktë cilësimi që ka përdorur kryeredaktori i "RD-së", Astrit Patozi, se "të gjashtët" janë "sali rexhepët" e PD-së. Në të vërtetë ata janë "fatos nanot" e PD-së, sepse kërkojnë të përsërisin në PD atë që bëri Nano në PS: po zbresin në bazë të ngrenë atë kundër qendrës, pra, njësoj si Nano, kanë hedhur parullën e revolucionit kulturor kinëz "të godasim shtabet" që të fusin në dorë partinë.

Me këtë ata tregojnë se janë më antidemokratët në PD, sepse vetshpallen parti dhe tërë partisë duan t’i imponohen si komandues me metoda puçiste, duke bashkëpunuar me të majtën dhe politikat e politikanët e huaj që nuk e honepsin PD-në sikurse është sot. Deri tani në politikën shqiptare nuk është shfaqur grupim i tillë kaq arrogant, megalloman, diversionist e bllofist sa "të gjashtët e alternativës Meksi-Pollo". Ata dhe kujdestarët e tyre po zbatojnë mekanikisht të njëjtën strategji e taktikë politike që është përdorur në vitin 1997 nga socialistët për të marrë pushtetin, duke e sanksionuar pas bërjes "fakt të kryer" me farsën zgjedhore të 29 qershorit 1997. E njëjta taktikë që solli Nanon në krye të PS-së po përdoret tani për të risjellë në krye të PD-së Meksin, Pollon, Shehu që përbëjnë "treëshen sulmuese" më të organizuar të grekofilisë në PD të mbështetur mjaft fuqishëm nga një "mesfushë" e përbërë nga Demi e Xhaferri të katapultuar me vonesë në majat e partisë dhe veterani Veisiu. Të tjerët do të dalin më pas, sepse skuadra ka edhe më lojtarë.

Kompromisaxhinjtë kërkojnë kështu një kompromis që e likuidon PD-në e tanishme, duke shembur atë që u ndërtua në kuvendin e fundit; një kompromis jo me ata që " mendojnë ndryshe", por me ata që mendojnë dhe veprojnë në të bkundërt me PD-në; një kompromis që për PD-në është komprometim përfundimtar me të majtën dhe grekofilinë në Shqipëri.

Të grupuarit rreth Meksit e Pollos janë pagëzuar me emrat kumbues "reformatorë" dhe "moderatorë". Grupimi Meksi-Pollo nuk është as "reformator as moderator". Fjalori i gjuhës shqipe fjalës "reformator" i bën këtë shpjegim: " ai që përgatit dhe vë në zbatim një reformë do me thënë një ndryshim të thellë e të gjërë që bëhet në fushën e veprimtarisë shoqërore, riorganizimin e një diçkaje". Fjalën " moderator" fjalori i gjuhës shqipe nuk e ka fare. Fjalori "Micro Robert" i ghuhës frenge ( po i referohem kësaj gjuhe meqenëse tani midis pushtetarëve të Tiranës është shumë në modë veprimtaria në kuadër të frankofonisë, sidomos pas ardhjes për vizitë të një antishqiptari e proserbi si Butros Butros Ghali) fjalën "moderateur -trice" ( moderator( e shpjegon :" një person ose një gjë që synon të pakësojë intensitetin e tepruar të një diçkaje, të pajtojë palët kundërshtare".

Deri tani "reformatorët" në PD, për të cilët shkruajnë pa pushim të gjitha mjetet e propagandës sa majtë në Shqipëri, nuk kanë paraqitur asnjë plan serioz ndryshimesh të kësaj natyre. Gazeta "Shekulli" është munduar në datën 11 nëntor t’ua shpëtojë pak fytyrën dhe ka publikuar 6 pikat kryesore të grupimit të Meksit, të emërtuar " Opozita demokratike" dhe 5 pikat e grupimit të Pollos, të emërtuar "Alternativa demokratike" që sipas lajmeve më të reja edhe qenkan bashkuar ( sikur nuk dihej se janë sëbashku qysh në shkurt të vitit 1991 kur tentuan që të hiqnin Azem Hajdarin nga detyra e kryetarit të PD-së dhe ta zevendësonin me shefin e tyre të atëhershëm Gramoz Pashko, ose me Meksin si përfaqësues të politikës së pjesës grekofile të ortodoksisë jugore në Shqipëri).

Pikat e Meksit janë kryesisht të karakterit statutor me synim që të sigurojnë kushte më të mira për të e pasuesit e tij që t’i mbeten në qafë PD-së si ngatërrestarë të pandëshkueshëm. Këto pika në fakt janë pjesërisht të sanksionuara në statut. Kryesorja është pika 6 ku kërkohet " e drejta e një grupi për të bërë korrent apo rrymë". Është kërkesë absurde, sepse e drejta për korrent apo rrymë ka ekzistuar gjithmonë, pasi vazhdimisht ka pasur mendime të ndryshme. Meksi kërkon që të ketë një parti të tijën, si këpurdhë në trupin e PD-së, të ketë anti-PD-në e vet kur nuk komandon dot në PD, sepse ka parë që të shkëputurit nga PD-ja nuk kanë bërë "prokopi pushtetore". Dhe Meksi PD-në e ka dashur dhe e do për të pasur pushtet në Shqipëri, jo për të bërë politikë në përgjithësi.

Pikat e "alternativës Pollo" janë një budallalëk me brirë, sepse janë vetëm formula boshe si "demokratizim i jetës së brendshme të partisë" që mund të kuptohet si dëshirë e Pollos të tallet me gjithçka, të bëjë anarki. Pastaj "kthim i besimit të elektoratit tek PD-ja" që janë fjalë në hava pa përmbajtje fare, sepse elektorati i vërtetë i PD-së këkon lëvizje drejt së djathtës e jo drejt së majtës. Më tej "kthim i besimit të bashkësisë ndërkombëtare tek PD-ja", një tjetër shprehje boshe në stilin e demagogëve të rëndomtë pa imagjinatë. Por Pollo kur flet për "kthim besim ndërkombëtar" duket ka parasyshë mikeshën e tij gjermane, Doris Pak, që po ia kalon edhe Franc Vranickit me nagtërresat meskine që bën në politikën e Shqipërisë. Më tej vjen "ringjallje e idealeve të dhjetorit", një huazim bajat nga mocionistët e vitit 1993 që sot janë në PAD. Kjo kërkesë mund të ketë vetëm një synim praktik: ta bëjë edhe një herë PD-në një lëvizje amorfe si në dhjetor 1990 që në kurriz të saj të livadhisin për karierën e tyre lloj-lloj dallkaukësh, sikurse livadhisën këto vite të gjitha ata që tani janë me socilalitët.

Vetëm pika 5, "unifikim i opozitës" është "origjinaliteti" i platformës së Pollos, me të cilën ai bëri fushatën kundër Berishës para kuvendit. Kjo synon që të verë PD-në në funksion të politikës së PR-së, ta bëjë PD-në një Godo-parti. Ky është tërë misoni i Pollos. Kjo është ajo "reforma" e thellë që Pollo e Meksi duan të bëjnë në PD e politikën shqiptare. Pikërisht për këtë ata po cilësohen nga e majta edhe si "moderatorë". Duke pranuar këtë cilësim Pollo, Meksi, Shehu e të tjerë praktikisht janë vënë në shërbim të politikës e propagandës së PS-së, sepse lënë të kuptohet sikur PD është më shumë opozitare se sa duhet ndaj pushtetit socialist, është ashtu si e quan PS, një "opozitë destruktive" dhe "moderatorët" duan ta kthejnë në një "opozitë konstruktive", pra në një " Godo-opozitë të emëruar" nga Nano e PS. Sipas kuptimit që ka fjala "moderator" në gjuhën frenge Pollo, Meksi e kompania e tyre duan "të pajtojnë palët kundërshtare," në politikën shqiptare, d. m.th. PD-në e PS-në, pra duan ta lënë Shqipërinë pa opozitë reale, në një kohë që edhe PD nuk është treguar aq opozitare sa e kërkon situata politike në Shqiëpri dhe shpëtimi i Shqipërissë nga pushteti i revanshizmit socialist.

Pra "reformatorët" dhe " moderatorët" nuk kanë kurrfarë ideshë reformiste për përmirësimin e forcimin e PD-së, me përjashtim të realizmit të atij planit të vjetër të PPSH për ta bërë PD-në një "rrip transmisioni", me përjashtim të kthimit të politikës shqiptare në një situatë si ajo e kohës së qeverisë së stabilitetit të vitit 1991, por tashmë në kushtet kur PS e ka marrë pushtetin me dhunë të armatosur dhe PD-së i takon të luajë rolin jo më rolin e ortakes në bashkëqeverisje, por të maces që mjaullin nën sofër për t’i hedhur ndonjë mbeturinë. "Reformatorët" dhe "moderatorët" nuk përfqësojnë njerëz që "mendojnë ndryshe" në kuadër të programit të PD-së, por njerëz që duan "ta kthejnë ndryshe" programin dhe misionin e PD-së, sidomos tani pas asaj doze të re radikalizimi që vendosi Kuvendi i fundit Kombëtar i kësaj partie

Vetëm ky kuvend ka arritur të bëjë një reformë të ndjeshme programore gjatë historisë gati 10 vjeçare të PD-së me qëndrimet e reja për pronën, çështjen kombëtare, nacionalizmin, lëvizjen drejt së djathtës, nevojën e bërjes së kushtetutës e mosnjohjen e "kushtetutës greke" të Shqipërisë, natyrën më luftarake të opozitës etj. "Reformatorët" e kallëpit Meksi-Pollo duan të përmbysin pikërisht këtë reformë. Prandaj ata në PD përfaqësojnë "antireformën" dhe jo "reformën". Prandaj ata në politikën shqiptare nuk përfaqësojnë "moderacionin" por "kolaboracionin" me të majtën dhe grekofilinë. Prandaj PS e majta shqiptare, grekofilia e serbofilia çirren sa munden çdo ditë për t’i bërë reklamë grupimit të "reformatorëve të mëdhenj" të PD-së dhe të "moderatorëve" të politikës shqiptare. Në arenën ndërkombëtare ata mund të gjejnë mbështetje edhe tek ndonjë Dan Everts, apo Doris Pak që punët e shqiptarëve i trajtojnë për hobin, engledisjet dhe përfitimet e tyre dhe janë të predispozuar që të merren me ata politikanë shqiptarë që sedrën e intersat kombëtare i braktisin lehtë për ambicjet e tyre pushtetore.

Është edhe qesharake edhe neveritëse kur lexon nëpër gazeta se socialistët marrin në mbrojtje një grup që po punuaka ta bëjë më të mirë e më efikase PD-në, të cilën socialistët e kanë rivalen kryesore në luftën për pushtet dhe nuk kanë lënë gjë pa bërë për ta shkatërruar, duke përdorur deri "armën e preshit" për të diskredituar ish kreun e kësaj partie TritanShehu, tani i adhuruari i socialitëve, apo duke mbuluar me gunga e hematoma " demin shyt" të PD-së, Leonardin, të cilit tani mundohen t’ia rrisin dhe t’ia mprehin sa më shpejt e sa më shumë brirët që ka nxjerrë kundër PD-së.

Gajasesh kur lexon në ZP ": Makartistët kanë pushtuar skenën drejtuese të PD-së" ( duke thënë pa dashje se ata vetë, socialistët, përfaqësojnë në Shqipëri komunizmin kundër të cilit veproi makartizmi në SHBA). Pastaj marrin në mbrojtje "luftëtarët e mëdhenj" kundër "makartizmit berishian"duke shkruar : " Po me Almën ç’patën, ç’të keqe ka bërë? ( një drejtuese e PD-së në Tiranë që u kritikua se organizoi një mbledhje që të bënte provokime Pollo)... Përse po vazhdon prej tre muajsh fushata për denigrimin e Pollos, duke e quajtur deri agjent të hujave, ndonëse deri para tre muajsh ishte nënkryetar i PD-së. ( askush në PD nuk e ka quajtur Pollon me këtë epitet)..Çfarë e keqe mund t’i vijë demokracisë nëse Karapici merr takim me popullin".

Pastaj përshkruhet "kanibalizmi politik" në Shqipëri që ia kaluaka edhe atij të Bokasës dikur në Republikën e Afrikës Qendrore, sepse në rastin tonë thuhet " "Berisha hëngri dje 6 deputetë", pra jo qytetarë të zakonshën si hante Bokasa. E megjithëse Berisha si lubi "i ka ngrënë" këta 6 deputetë, "ZP" i ringjall si fantazma dhe mburret se "reformatorët janë bërë sharra në gozhdë për PD-në"; se ata "fitojnë Shkodrën e Tiranën" dhe po marshojnë fitimtarë për ta bërë për vete krejt PD-në.

Për të inkurajuar luftën e "reformatorëve" kundër "makartizmit berishian" gazeta grekofile "Shekulli" shpall se në muajin janar në Shqipëri do të vijë edhe një delegacion i Bashkimit të Partive të Djathta të Evropës për të hetuar se si janë shkelur normat demokratike në PD dhe për t’ia shkulur dhëmbët Berishës që të mos hajë më deputetë të partisë së tij, por të ushqehet vetëm me qull të ngrohtë që do të gatuajë kuzhina e "reformatorëve" me krunde greke të furnizuara nga Partia Socialiste dhe të trazuar nga Godo e Mediu të Partisë Republikane. Ardhja e këtij ekipi inspektorësh duket se është edhe shpresa më e madhe që "reformatorët" të kryejnë misionin e tyre, "reformën" që sipas "ZP"-së të datës 12 nëntor ka vetëm një qëllim : " Të flaket Berisha nga drejtimi i PD-së". E ndërsa "ZP" shkruan kështu Meksi përpiqet të argumentojë se "nuk mund të identifikohet një parti me kryetarin e saj". PS dhe bishtrat e saj janë gati të përkëdhelin cilindo në PD kur del kundër Berishës, edhe në qoftë se më parë e kanë telendisur pa pushim, megjithëse vetë Nano e propagandistët fyçka të PS jo një herë kanë pas deklaruar se mbajtja e Berishës në krye të PD-së i shërben më së shumti PS-së.

PS e grekofilia janë bërë mbojtësit e propaganduesit më të zellshëm të Pollos, edhe pse e dinë fare mirë që ky për 10 vite me radhë është tërhequr rrëshqanas si papuçe nën këmbët e Berishës. Gazetari i "RD-së", Shemsi Peposhi ka ironizuar bukur kur në shkrimin me titullin domethënës "Reformacioni dhe kolaboracioni" ka theksuar se : " nuk mund të fajsohet kryetari i PD-së që ata ( "reformatorët") kanë qenë të servilosur deri në nivele pështirosjeje ndaj tij, ky ishte problem i dinjitetit personal të secilit prej tyre" dhe tallet me "dëshirën e tyre për të bindur një grusht diktofonxhijsh ( intervistues të televizioneve private të majta) se nuk janë më vartës të Berishës" . Edhe Astrit Patozi po në "RD" u ka bërë një paralajmërim shumë dashamirës "reformatorëve" se Fatos Nano që tani po i përshëndet në parlament do të sillet me ta si u soll me Sabri Godon dhe ndonjë ditë do t’ua hedhë në fytyrë pisllëqet që bëjnë bashkë tani.

Pas gjithë këtij diskreditimi që i bëjnë vetes dhe rolit të demokratit të gjashtët si mund të besojë sinqerish qytetari me gjykim të shëndoshë se të tillë njerëz mund të jenë "reformatorë" të PD-së, se të tillë njerëz mund t’i sjellin ndonjë dobi politikës shqiptare duke kërkuar përmbysjen e kuvendit të PD-së. Por pët fat të keq duket se njerëz që janë gati të përfshihen në lojën e " reformatorëve" paska të gatshëm qysh tani brenda në PD. Nuk besonim të kishim kaq shpejt shenja për të vënë në provë parashikimin që na shprehu një delegat në kuvendin e PD-së se përfshirja e "politikanit të dështuar" Mitro Çela në Këshillin Kombëtar të PD-së tregonte se PD mbante rezerva për të nxjerrë "armiq të tjerë më vonë". Në fakt duket sikur mbajtja e Mitros, gradimi i Londos paskan qenë më shumë veprime për të kompensuar, me persona që plotësojnë disa parametra politikë, fetarë e krahinorë të Pollos, atë krah politik dhe alternativë politike shqiptare e të huaj që do të dëmtohej e do të mërzitej nga mënjanimi i Pollos. Berisha gjithmonë ka bërë kombinime të tilla, pasi ka arritur objektivin e vet imediat për të mënjanuar kundërshtarin që i nxirrte telashet e momentit.

Në shkrimin e dytë të serisë "Kronikë e nakatosur nga Mitro Çela" që po botohet në "RD" në datën 26 nëntor vet Mitro e zbulon mjaft mirë pjesën e maskuar të kësaj loje duke shkruar : "Për dy vjet jetova në bashkësinë e politikanëve të dështuar. Ndjehesha aq mirë sa shkrova 37 artikuj me okelion "kronikë e një politikani të dështuar" Nuk shkova më tej sepse më 30 të vjeshtës së parë u propozova kandidat për në Këshillin Kombëtar të PD-së...haberin e mora vesht në kafe "Vjosa" ku bëja llogje me Besnik Mustafain". Çela konfirmon atë që kemi shkruar edhe më parë se kur bëri propozimin në kuvend Berisha u shpreh për Mitron " është vetquajtur politikan i dështuar. Do të përpiqemi ta bëjmë politikan të suksessëhm". Tani Mitro nga "politikan i dështuar" që shkruante tek "Albania" është bërë " politikan i nakatosur" që do të nakatosë tek "RD". Është një kompensim ndaj dikujt për humbjen e Pollos dhe këtë e prisnim të bëhej nëpërmjet Çelës.

Por nuk prisnim, të paktën kaq shpejt, që punët të nakatosen edhe nga të tjerë. Anëtari i kryesisë së PD-së Uran Butka, konkurenti që sfidoi Berishën në kuvend për kryetar partie, pas tërheqjes së Pollos, deklaron: " personalisht e dënoj këtë akt ( vajtjen e 6 deputetëve të PD-së në parlament në kundësrhtim me vendimin e partisë), por nuk jam për përjashtimin e tyre, pasi nuk i shërben as grupit parlamentar, as PD-së dhe as zhvillimeve të shpejta që do të ketë në Shqipëri". ( intervistë në gazetën "55" të datës 12 nëntor). Lind pyetja : po qëndrimi i tyre për të vazhduar punën diversioniste në PD pa u ndëshkuar kujt dhe përse i shërben ? Pse këta deputetë gjykohen vetëm për një fakt : vajtjen në parlament në një seancë që PD e kishte bojkotuar dhe jo për tërë atë veprimtari diversioniste që kanë bërë e bëjnë kundër partisë?.

Edhe Besnik Mustafai ka deklaruar në gazetën "Shekulli" në datën 7 nëntor se është kundër qëndrimit të deputetëve që thyen vendimin e partisë, por nuk mbështet përjashtimin e tyre, ndonëse di që për thyerje të tilla nga partia e Kolit në Gjermani janë përjashtuar figura të rëndësishme. Në një intervistë që i ka dhënë gazetës "Albania" në datën 14 nëntor Besnik Mustafai shkon edhe më tej në zbulimin e nënshtresave të tolerancës që kërkohet për diversionistët. Ai del si kudërshtar nga e njëjta largësi edhe i "politikës së përjashtimit" edhe i "mentaliteteve të viktimizimit". Pra funksionari partiak i PD-së gjykon sikurse do të gjykonte shkrimtari për personazhe që i krijon vetë, duke u mveshur psikologjinë që i pëlqen atij, jo si për protagonistë realë të politikës.

Mustafai gjithë kohën kujdeset të mos e identifikojë plotëisht veten me PD-në duke u shprehur disa here " unë nuk bëj pjesë në grupin parlamentar, as në sekretariatin e PD-së, as në stafin drejtues, por jam një njeri i emëruar në një detyrë të veçantë dhe brenda hapësirës sime nuk konstatoj krizë". Një shfajësim i tillë paraprak për krizën që mund të ketë, ose që mund të krijohet, në hapësira të tjera, për rrjedhat e ngjarjeve në t’ardhmen në PD shpjegon qartë përse një gazetë si "Shekulli", e cila është mobilizuar në mënyrë të veçantë për të penguar përjashtimin e të gjashtëve, përzgjedh pikërisht Besnik Mustafain për ta shfrytëzuar në këtë drejtim. PD-së deri tani i ka ecur shumë keq me të gjithë ata që zyrtarisht ose jo zyrtarisht i ka vënë të punojnë në sektorin e jashtëm në linjë partiake, qeveritare e parlamentare ( Bashkim Sala, Afrim Karagjozi, Genc Pollo, Alfred Serreqi, Tritan Shehu, Eduard Selami, Leonard Demi e deri tek Shaban Murati që u bë këto ditë këshilltar i kryeministrit socialist Meta).

Faktin që ish-drejtues të PD-së si Neritan Ceka, Gramoz Pashko jashtë radhëve të PD-së kanë përfunduar në partiakë të 0,3%-shit ose janë katandisur në njerëz zyrash që nuk përfaqësojnë asgjë ( "çuditërsisht" Preç Zogajn që është në të njëjtën pozitë me ta nuk e përmmend) Besniku e përdor për t’ dhënë Pollos më shumë këshillë e mbështetje se qortim :" Genc Pollo, mendoj unë nuk ka asnjë të ardhme jashtë Partisë Demokratike, por edhe kësaj të fundit nuk i bëhet mirë nëse ikën Pollo. Por sidoqoftë PD-në nuk e shkatërron ikja e askujt, madje as vetë ikja e Berishës". Ja pra shkrimtari-politikan-diplomat i PD-së është zëdhënës i kompromisit me Pollon brenda në PD, dhe deklaron atë që thotë edhe Pollo, i cili herë betohet se nuk ikën nga PD-ja, herë trimërohet se askush nuk mund ta përjashtojë nga PD-ja. Mustafai me një principialitet marksist leninist se "nuk ka të pazevendësueshëm" e ushqen idenë se roli i Berishës në PD nuk është aq vendimtar, kundërshton një realitet se po të ikte tani Berisha PD do të shkatërrohej në kuptimin se nuk do të ishte ajo që është, mban edhe hapur alternativën për " ikjen e Berishës", pra për plotësimin e kërkesës kryesore të "reformatorëve".

Besnik Mustafai deri tani nuk ka shpjeguar atë që është kryesore në formulën e tij "Pse ikja e Pollos nuk do t’i bënte mirë PD-së? Kjo është "thembra e Akilit" në arsyetimet e "kompromisaxhinjëve" në PD. Këtë pyetje ata me sa duket kanë dëshirë ta kalojnë pa debat, ta marrin si gjë të ditur vetvetiu se "qëndrimi i Pollos në PD" është në të mirë të partisë. Prandaj duket sulmet më të forta bëhen kundër Demit, sikurse u bënë në prag të kuvendit kundër Veisiut dhe jo kundër Pollos e Meksit. Prandaj duket edhe Demi, sikurse Veisiu, është ngarkuar të tërheqë mbi vete zjarrin kryesor që Pollo të mbetet më i mbrojtur dhe të dalë më i padëmtuar.

Përpiluesi i platformës më të plotë të kompromisaxhinjëve, Bardhyl Londo nuk e shtron pyetjen e tij sipas radhës. Para se të bëhet pyetja " a është i mundshëm një kompromis në PD" sipas rregullave elementare të logjikës dhe në përputhje me situatën që ka krjuar Pollo në PD duhej bërë pyetja " a duhet dhe a është me dobi një kompromis në PD?" Uran Butka, Besnik Mustafai e sidomos Bardhyl Londo duan ta paraqesin si aksiomë se duhet kompromisi me Pollon , Meksin, Tritan Shehun e të tjerët dhe problem mbetet vetëm " mundësia" e arritjes së këtij kompromisi. Në rast se PD vlerëson se duhet kompromisi atëherë kompromisi është i bërë dhe lufta midis PD-së zyrtare e PD-së shemër të Pollo-Meksit ose është kalamallëk, ose është dredhi djallëzore për të trullosur antarësinë e PD-së dhe elektoratin shqiptar dhe shërben për të larguar vemendjen e njerëzve nga problemet e vendit, për të mos u hapur kurrë të fshehtat e fajeve që kanë partitë që kanë qeverisur Shqipërinë këto 10 vite.

Bardhyl Londo, pasi e merr si zgjidhje aksiomatike se duhet bërë kompromis midis PD-së dhe grupimit Pollo-Meksi, platformën e tij për " mundësinë e kompromisit në PD" nuk e shtron në emër të antarësisë së PD-së ku është udhëheqës, sepse duket e di se nuk shpreh besnikërisht ndjenjat e saj, por në emër të " opinionit intelektual që është shumë afër PD-së, por që nuk është antarësuar në të për shkaqe thjesht jashtëpartiake". Ky opinion i papërcaktuar dhe disi misterioz, tribunë e të cilit pa përpiqet të bëhet gazeta "Albania" ku janë shkrues të regullt edhe shkrimtarët e politikës Bardhyl Londo e Zija Çela, tenton të luajë një rol prapaskenash sa herë që në politikën shqiptare marrin goditje forcat, grupimet dhe rrymat politike të përzierjes së ngjyrave, sa herë që radilalizmi politik e nacionalizmi shënojnë përparim dhe qartësohen problemet politike në Shqipëri.

Ky lloj opinioni më shumë anonim, amorf, pa vullnet për t’u hedhur në betejat politike të ashpra, të cilin Londo mundohet ta justifikojë me ca arsye enigmatike dhe të dyshimta mosangazhimi të qartë me fjalët "për shkaqe thjesht jashtëpartiake" gjitnjë luan rolin e frenuesit të proceseve politike, të pajtuesit midis komunistëve e antikomunsitëve, të diversionistëve me parimorët, të nacionalistëve me "kozmopilitëtët" e me antikombëtarët. Ky është tërë "intelektualizmi" i tyre politik krahas shkollave e gradave shkencore që kanë përfunduar. Pra na del, sipas Londos e "Albanias", ku spikasin për frymë kompromisi edhe artikujt e Skënder Shkupit, Zija Çelës e disa të tjerëve, një "opinion intelektual" që për "arsye jashtëpartiake", shumicën e kohës luan rolin e spektatorit në trotuar pa zbritur në rrugën ku zhvillhet beteja politike. Këta kanë edhe pretendimin që në momente të caktuara t’u japin mend, madje t’u imponojnë edhe ndryshim qëndrimi partive, sikurse dashkan të bëjnë tani me PD-në për të përmbysur vendimet e kuvendit të saj.

Ky "opinion intelektual" sillet si një aleat i Pollos. Përse vallë? Përse ky "opinion intelektual", në dukje neutral, nuk prish rehatinë e vet e të dalë të mbrojë hapur vijën grekofile të cilës i shërben "skema Pollo", po përpiqet ta bëjë punën me dinakëri e krahmarrje nëpërmjet kompromisaxhinjëve të PD-së? A nuk kemi këtu një fyerje e pabesi ndaj antarësisë e militantëve të PD-së që përballuan sulmin e greqizmës e grekofilisë të ndërmarrë sipas "planit Simitis" dhe shpëtuan PD-në? Ky qenka roli i "opinionit intelektual", sehirxhi në dukje dhe dallkauk në qëndrime? A është vërtetë ky "opinion intelektual" që po ndikon tek Londo e të tjerë të sillen si kompromisaxhinj, apo është thjesht një sajesë e Londos dhe ky "opinion klandestin" nuk ekziston fare? Një gjë është e qartë: Londo nuk guxon të flasë në emer të Partisë që e ka bërë udhëheqës, por në emër të një "opinioni tjetër".

Opinioni që përfaqëson Londo dashka "kompromis" midis "forumeve udhëheqëse që kanë të drejtën e ligjshme e të natyrshme të përfaqësojnë PD-në" dhe atyre që "nga shtypi paraqiten herë si reformatorë, herë si grupi që mendon ndryshe". Londo e quan këtë "sugjerim që vlen të merret në konsideraatë", sepse sipas Londos nga kjo do të dilte një "përfitim i madh" : do t’i pritej rruga shtypit të majtë për spekullime. Argumenti është tepër i sforcuar dhe pa vlerë. Nuk është shtypi që i ka fallsifikuar pozitën e rolin që po luan grupit Pollo-Meksi, por është ky grupim që vihet me vullnet e me zell në shërbim të politikës e të shtypit të majtë. Problemi nuk është vetëm për të prerë një "burim spekullimesh" nga shtypi i majtë, sepse ky shtyp gjithmonë sajon spekullime. Problemi është se grupi Pollo-Meksi spekullimet e shtypit të majtë i ushqen vetë në kuadrin e një misioni politik. Nuk i kupton Londo gjëra të tilla. apo ka interes dhe qëllim t’i fshehë që të ngatërrojë anëtarët e PD-së dhe opinionin publik të vendit ?!

Londo shkon edhe më tej në lojën e " atyre që mendojnë ndryshe" që është lojë e të majtës dhe e grekofilisë, kur thekson se " hapin e parë në këtë drejtim duhet pa dyshim ta bëjë PD-ja" që "duhet të mësohet të respektojë mendimin ndryshe të antarëve të thjeshtë, jo më të deputetëve".

Pra, Londo është bashkuar plotëisht me akuzën se PD deri tani nuk ka mësuar të respektojë "mendimin ndryshe", se tërë përplasja me grupimin Pollo-Meksi paska ndodhur se këta duan të mendojnë ndryshe jo se kanë bërë veprime ndryshe, jo se kanë bërë diversion në PD. Londo mbështet plotësisht spekullimet qaramane të grupimit Pollo-Meksi dhe akuzat që ata i bëjnë PD-së. Londo në emër të atij "opinionit intelektual ", ende të panjohur, akuzon rëndë PD se me deklaratën kundër të gjashtëve ka qene e padrejtë dhe e ashpër.

Londo pranon se në grupin e të gjashtëve ka figura të stërkonsumuara, përmend amoralitetin politik të tyre. Ai pohon gjithashtu se "midis tyre ka nga ata që për 9 vite vetëm i kanë marrë e nuk i kanë dhënë asgjë partisë". Por përsëri ngulmon në idenë se ka edhe nga ata që dëshirojnë "demokratizimin e partisë". Megjithatë nuk guxon të përmendë cilët janë të parët dhe cilët të dytët, ndonëse bëhet fjalë vetëm për 6 vetë. Londo kërkon diferencim midis të gjashtëve, por nuk flet konkretisht se si e bën vetë ai këtë diferencim.

Londo nuk beson ende se ata janë "një grup", ndonëse ata vetë e thonë me mburrje e kërcënim këtë gjë. Por as kjo nuk e pengon London të kërkojë që " një përfaqësi e forumeve të partisë të bisedojë me ta, të njihet me platformën e tyre dhe rrugët që parashtrojnë për demokratizimin e mëtejshëm ( term që përdoret nga të gjashtët i huazuar nga koha e revolucionarizimit të mëtejshëm të PPSH). Pra Londo ka dalë hapur si përkrahës i të gjitha sfidave të të gjashtëve ndaj PD-së, kërkon hapësirë të plotë për ta në përdhosjen e mëtejshme e PD-së, të reklamuar si "demokratizim i mëtejshmë", kërkon që atyre t’u bëhet trajtim i privilegjuar si PD-ja e vërtetë, por pa antarësi, kërkon që PD përveç programit të saj të pranojë edhe një platformë të dytë. Se ku i ka parë Londo këto marifete "superdemokratike" vetëm ai mund ta sqarojë.

Londo e le të dyshimtë nëse të gjashtët kanë ose jo platformë të tyre, sepse sipas tij deri tani opinioni është njohur vetëm me "deklarata për demokratizim dhe fërkime emotive". Të paktën Genc Pollo, Aleksandër Meksi dhe Leonard Demi nuk njihen aspak përt njerëz emotivë. Edhe Tritan Shehu pas përvojës lushnjare të vitit 1997 sikur ka hequr dorë nga sjelljet emotive. Londo qëllimisht përpiqet të fshehë se të gjashtët kanë platformë dhe synime politike të përcaktuara mirë për ta shndrruar PD-në në "Godo-parti", për të realizuar planet e forcave të huaja që janë kundër nacionalizmit shqiptar. Londo nuk flet fare për objektivin kryesor të tyre për të mënjanuar Berishën. Londo ka gjetur një tjetër "rrethanë lehtësuese" për "moderatorët" kur thotë se "përveç mungesës së platformës në veprimet e tyre ka shumë konfuzion, për të mos thënë ka vetëm konfuzion". E përse u dashkan përkëdhelur kaq shumë nga PD-ja këta njerëz që i kanë shkaktuar telashe të mëdha PD-së dhe Shqipërisë?

Londo bën sikur u vë një "kusht të rëndë" këtyre njerëzve të konfuzionit e "të mendimit ndryshe": "për të qartësuar platformën dhe veprimet e tyre duhet të sqarojnë pozicionin në lidhje me institucionet e partisë, i njohin apo nuk i njohin këto institucione". Ende nuk e paska të qartë Londo nëse këta i njohin apo jo institucionet, kur ata hapur fare nuk njohin as kuvendin që mbajti partia, kërkojnë një kuvend tjetër për ta përmbysur atë?! Londo po vepron brenda PD-së si Nano e PS dhe kryeministri Meta ndaj Berishës e PD-së kur thonë : "deklaroni i njihni apo jo institucionet e shtetit e të pushtetit." Një parti mund t’i njohë ose të mos i njohë, me të drejtë apo pa të drejtë, "institucionet e shtetit" dhe pushteti nuk e përjashton dot atë nga shteti. Brenda një partie puna është më ndryshe : nuk ka kuptim t’u bëhet pyetja antarëve të partisë : i njihni apo nuk i njihni institucionet e partisë? Këtë duhet ta gjykojë partia. Kur ajo konstaton se anëtarët nuk njohin institucionet, atëherë ata nuk mund të quhen më anëtarë. Gjashtëshja mund të përgjigjet fare mirë: " i njohim institucionet, por në krye të tyre duhet të jemi ne dhe jo ata që u zgjodhën në kuvendin e parregullt". Atëherë si do të vepronte Londo?

Londo nuk thotë dot se PD-ja i ka penguar të gjashtët të flasin në shtypin e saj dhe i ka detyruar të shkojnë e të bëjnë poterë në shtypin e majtë. Londo ka gjetur edhe një argument që duket vërtetë mjaft bizantin duke pyetur : "a është koha të përqëndrohemi në problemet e PD-së dhe të harrojmë qeverisjen e keqe"?. Ai parapëlqen që tani të "harrohet" puna e "atyre që mendojnë ndryshe", pavarësisht se ata vazhdojnë një veprimtari diversioniste njësoj, si e PS-së. Londo pa kurrfarë vetpërmbajtjeje akuzon shumë rëndë PD-në se deklaratat e saj kundër të gjashtëve nuk kanë qenë më të buta se të atyre kundër partisë. Kuptohet se duke shtruar çështjen në këtë mënyrë, në këtë barazim, Londo praktikisht fajin ia hedh më shumë PD-së.

Pasi ka parashtruar tezat e tij në mënyrë shumë dinake, duke i amballazhuar gjithnjë me shuëm fjalë e fraza të mjegullta, me dy kuptime, me teza e antiteza brenda të njëjtit paragraf, Londo kërkon t’i verë muhabetit një "kapak floriri" me shprehjet : " Por le të kthehemi tek kompromisi i mundshëm. Ndoshta është një fjalë që vërtetë nuk shkon përderisa nuk kemi të bëjmë me palë, por me degë të të njëjtit trung. Ndoshta duhet folur vetëm për dialog midis forumeve dhe një grupi që mund të mendojnë ndryshe për disa gjëra". Pastaj radhiten një seri "ndoshta... ndoshta...ndoshta" ( politika nuk bëhet me "ndoshta") që Londo i përdor për të përligjur orvatjet e tij jo për kompromis në PD, por për një riabilitim të privilegjuar në PD të atyre që i vunë minat PD-së në momentin më delikat dhe tani pas disfatës kanë nevojë që të sigurojnë edhe një herë kushte që t’ia ngulin më me helm thikën PD-së, demokracisë e Shqipërisë në një moment më të përshtashëm për këtë punë.

Platforma e Londos është një variant i shpëtimit të asaj politike që në PD ka marrë një goditje të rëndë, por që dikush do me çdo kusht ta rigjenerojë. Platforma e Londos është një shtrembërim total i të vërtetave mbi veprimtarinë e Meksit, Pollos e të tjerëve. Është një avantazh që i krijohet të majtës në PD. Londo dhe disa të tjerë duket që janë një vazhdimësi e alternativës Pollo-Meksi.

Londo ende u ka një borxh pa paguar atyre që u ngritën me vendosmëri kundër diktaturës në vitet 1990-91, kur fyente demokracinë që sapo fillonte me vargjet poetike : " në qofsh kështu demokraci, mos ardhsh kurrë". Ende nuk na ka shpjeguar nëse tani është ajo demokraci që ai mallkonte atëherë, apo që e dëshironte atëherë. Duke u nisur nga shkrimi në mbrojje të "altenativës Pollo", të cilën ai e përligj në emër të një superdemokracie abstrakte në PD, është radha jonë të themi " po të jetë kështu demokracia, mos qoftë kurrë", përderisa këtë lloj demokracie e duan dhe e keqpërdorin ata që i shërbejnë antinacionalizmit dhe ajo çon ujë në mullirin e greko-serbofilisë. Na vjen keq që detyrohemi kaq shpejt, pas zgjedhjes së Londos në kryesinë e PD-së, të hyjmë në polemika të tilla. Por kur bëhen tentativa për të maskuar politikën që vuri në rrezik PD-në në prag të kuvendit dhe po përpiqet t’i japë energji të re kësaj politike nuk mund të qëndrojmë sehirxhi, pavarëisht se me cilin do të na duhet të polemizojmë.

Abdi Baleta

Në përkujtimin e 13 vjetorit të pavdekësisë së Metush Krasniqit

Sot, kur Kosova ka filluar t'i shërojë plagët e rënda dhe po i bën hapat e parë kah Pavarësia e saj, nuk mund të mos i përkujtojmë me nderimet më t ß

u
D
ß
"MËSUES I ATDHEDASHURISË dhe IDEOLOG I NACIONALIZMIT SHQIPTAR".

Njëri ndër faktorët kryesorë që ndikuan në krijimin e personalitetit të Metush Krasniqit pa dyshim është faktori i familjes, që e rriti, e edukoi dhe e shkolloi, për t'u bërë një burrë i zoti që do ta vazhdonte dhe do ta çonte më përpara punën e pakryer të shumë gjeneratave, punën e lënë në gjysëm nga babai i tij Asllani, i cili kishte marë pjesë në aradhat e Idriz Seferit për pavarësinë e Shqipërisë, ndërsa më vonë edhe në aradhat e Mulla Idriz Gjilanit për ta luftuar robërinë serbo-sllave dhe komunizmin rus. Faktori i dytë që ndikoi fuqishëm në shpirtin liridashës të Metushit për të urryer çdo gjë serbo-sllavo-komuniste ishte tradhëtia e komunistëve serbë që i bënë Konferencës së Bujanit, ndërsa faktori i tretë që ndikoi shumë tek Metush Krasniqi ishte njohja e tij me mësuesin atdhetar dhe ideologun e NDSH-es, Gjon Sereqin, që u bënë shokë dhe bashkëveprimtarë. Pushkatimi i Gjon Sereqit nga komunistët çetnikë dhe dënimi me burgje të gjata i shumë anëtarëve të Organizatës së NDSH-së e trazuan dhe e prekën thellë shpirtin e Metush Krasniqit, por i dhanë edhe forcë dhe energji të pashtershme për ta vazhduar punën dhe veprën e nisur të Gjon Sereqit me përkushtim.

Që Metush Krasniqi me të vërtetë meriton të quhet Mësues i Atdhedashurisë, këtë e tregojnë shumë fakte, por mbi të gjitha duhet cekur puna e tij të palodhshme për edukimin dhe arsimimin e brezit të ri në baza të shëndosha kombëtare. Ai kudo që shkonte i trajtonte problemet që kishin të bënin me çështjet kombëtare. U shpjegonte njerëzve se robëria serbo-sllave është shkaktare e të gjitha të ligave, vuajtjeve, mjerimeve dhe varfërisë që mbretëronte kudo në Kosovë. U tregonte rrugën që do të na sillte lirinë dhe drejtësinë. Ishte i afërt me të gjitha shtresat e popullsisë, pasi kishte një thjeshtësi të natyrshme. Prezenca e tij në oda burrash, në takime intelektualësh apo në takime rasti me njerëz të moshave dhe profesioneve të ndryshme të linte përshtypjen e një personaliteti të jashtëzakonshëm, që ishte krejtësisht i veçantë prej të tjerëve në sjellje, në biseda dhe në qëndrimin e tij të sinqertë dhe korrekt ndaj bashkëbiseduesit me qartësinë e rrahjes së problemeve, me tolerancën që kishte ndaj bashkëbiseduesit i cili kishte botëkuptime dhe mendime të ndryshme për çështjet për të cilat bisedohej.

Metush Krasniqi, ndryshe nga shumica e udhëheqjes dhe prijësve të Lëvizjes sonë kombëtare për çlirim dhe bashkim kombëtar, nuk kishte bindje marksiste-leniniste, por kishte bindje nacionaliste, por shpirti i tij i madh dhe zemërgjërësia e pakufishme bënte që ndaj njerëzve që kishin bindje komuniste, por që thonin se interesat e atdheut i venin mbi interesa ideologjike, t'i konsideronte shokë të mirë, duke ndier dhimbje për ata që ishin aq shumë të manipuluar nga kjo ideologjia e djallit të mallkuar, siç e quante shpesh ai marksizëm-leninizmin. Përkundrazi, shumica e ish-të burgosurve politikë, duke ndjerë "epërsinë&quo t; e tyre që kishin bindje komuniste, Metush Krasniqin e quanin me epitetin "Nacionalisti" që kishte një domethënie "nënçmimi" për ta, pasi sipas tyre, nacionalistët ishin njerëz të "prapambetur", ashtu siç ishin të "prapambetur" edhe njerëzit fetarë, që i besonin Zotit. Ai i çmonte lart të arriturat demokratike të Evropës Perendimore, ndërsa pluralizmin partiak e shihte si mekanizëm që zhvillimet demokratike i çon përpara dhe nuk lejon degjenerimin e shoqërisë, korrupsion politik dhe as ekonomik. Ishte një demokrat i vërtetë, human, zemërbardh i cili u ndihmonte shumë njerëzve me të gjitha mundësitë që kishte.

Me siguri Metush Krasniqi kur është përcaktuar për profesionin e mësuesit kishte për qëllim edukimin dhe arsimimin e brezit të ri në baza të shëndosha kombëtare, sepse popullit i duhen djem dhe vasha të dijshëm, të zotë dhe trima për t'i dalë zot popullit dhe tokës mëmë çdo herë kur e lyp nevoja. Viti shkollor 1947-48 e gjeti mësues në Shipashnicë dhe pastaj pasi e kreu Shkollën Normale në Gjakovë më 1950, punoi edhe në shumë fshatra tjera të Anamoravës si në Hogosht, Korotin, Shipashnicë, Muqivërc, Roganë, Srezofcë etj.,ku përpos mësimit të rregullt organizonte edhe shumë kurse për të rriturit për t'u mësuar shkrim-leximin analfabetëve, numri i të cilëve ishte i madh.

Në vitin 1950, Metush Krasniqi përpos punës që kryente në procesin mësimor, mori nismën me disa anëtarë të NDSH-së, siç ishin Mark Gashi, Sejdi Kryeziu, Qemail Kallaba, Mehmet Dërmaku etj. për formimin e Organizatës ilegale që faktikisht ishte vazhdim i organizatës së NDSH-s, por për shkaqe të konspiracionit iu dha emri "Partia Revolucionare për Bashkimin e Tokave Shqiptare me Shtetin Amë". Veprimtaria kryesore e Metush Krasniqit me shokët e Organizatës ishte të pengonte shpërnguljen e shqiptarëve për në Turqi, por kryenin edhe punë tjera organizative dhe strategjike që kishin rëndësi afatgjatë. Autoriteti i Metush Krasniqit i cili rritej çdo ditë e më tepër dhe puna e suksesshme në arsimimin dhe edukimin jo vetëm të brezit të ri, por edhe të të rriturve për t'u bërë luftëtarë trima të çështjes madhore kombëtare, u bie në sy këlyshve të Beogradit dhe më 5 tetor 1956 e burgosën për herë të parë, por për mungesë faktesh u dënua vetëm me dy muaj burg për delikt verbal. Duke qenë i vetëdijshëm se përcillej nga këlyshët e UDB-së, u detyrua të shesë një pjesë të pasurisë së patundshme për të blerë shtëpi në Shkup me qëllim që atje ta vazhdonte më lehtë veprimtarinë e nisur ilegale, por edhe të mbillte farën e atdhedashurisë në rrethin e Shkupit ku për dy vjet punoi mësues. Më 5 nëntor 1958 Metush Krasniqi burgoset në Shkup për të dyten herë dhe me 7 mars 1959 dënohet me 18 vite burg të rëndë dhe tri vjet kufizimi i të drejtave qytetare. Qëndrimi burrëror dhe trimëria për ta akuzuar pushtuesin serb në seancat gjyqësore, pa bërë përpjekje për ta mbrojtur vetveten rritën autoritetin e Metush Krasniqit ndër bashkëkombas dhe e forcuan shpresën tek popullsia e Anamoravës se liria nuk është larg, se këmba e shkaut nuk do të ketë vend në Kosovën martire. Metush Krasniqi edhe në burgjet serbe tregoi karakterin e lartë të luftëtarit të pathyeshëm edhe pse torturat serbe ishin të mëdha dhe të llojllojshme. Ai me krenari i mbajti prangat në këmbë prej 18 kilesh plot 18 muaj, ndërsa e duroi izolimin e plotë 33 muaj. Metushin provuan ta thyejnë edhe me uri, duke ia zvogëluar dyfish racionin që i takonte sipas rregullores së burgut, por Metush Krasniqi mbeti i fortë dhe krenar, sikur ditën e parë kur shkeli këmba e tij në burgun e shkaut.

Fatmirësisht, kur Kosova gjendej në rreziqet më të mëdha nga armiqtë tanë dhe popullsia jepte shenjat e demoralizimit, i Madhi Zot i krijonte situatat e favorshme për popullin e robëruar shqiptar. Plenumi i Brioneve i mbajtur kah mesi i vitit 1966 bëri që klani i Titos të fitonte mbi atë të Rankoviqit. Kosova filloi të frymonte më lirisht. Shqiptarët e larguan frikën dhe e forcuan shpresën e molisur. Të burgosurve politikë ua zvogëluan dënimet. Kështu Metushi, Demaçi dhe të gjithë të burgosurit politikë që ishin nëpër burgjet e Jugosllavisë përfituan nga kjo situatë që u krijua në Jugosllavi. Festen e 28 Nëntorit të 1996-tës Metushi e feston në shtëpi, fatkeqësisht pa babain që i kishtë vdekur tri ditë para se t'i kthehej në shtëpi biri i tij i dashur. Si prind Metushit i dolën detyra të mëdha. Duheshin shkolluar fëmijët që ishin rritur pa përkëdheljen e tij, që ishin rritur në skamje dhe në përbuzje nga këlyshët e UDB-së. U punësua në Shkollën Teknike "19 Nëntori" në Prishtinë, referent për çështje nxënsish më 1967, ku gjatë kohes që punoi, shumë të rinj i orientoi në rrugën që të bënte luftëtar të denjë të zgjidhjes së çështjes kombëtare. Në mesin e këtyre ishte edhe Ahmet Krasniqi, një nxënës shembullor dhe i shkëlqyeshëm, i cili i vazhdoi studimet e artit ushtarak me përkrahjen, porosinë dhe detyrën konkrete që ia ngarkoi Metush Krasniqi. Udbashët nuk e lënë të qetë edhe këtu Metushin. Më 1976 e largojnë nga puna me arsyetimin se ka bindje nacionaliste. Metushi nuk rrinte duarkryq, ai i përveshet studimeve në Fakultetin e Drejtësisë dhe i kryen me kohë edhe pse i shtyrë në moshë. Me ndihmën e shokëve pastaj punësohet në Drejtorinë e Transportit Hekurudhor në Fushë-Kosovë.

Në demonstratat e para që i organizoi grupi i të rinjve më 1968, pati hise edhe Metush Krasniqi, duke ua dhënë këshillat e tij të vlefshme të rinjëve nëpërmjet Sabri Novosellës. UDB-ja e burgosi Metush Krasniqin dy ditë pasi u kryen demonstratat, por pas 24 orëve e lëshoi duke mos pasur kurrfarë provash për ta mbajtur më tepër në burg. Metush Krasniqi ishte edhe largpamës. Ai parashihte se me vdekjen e Titos nuk do të kishte personalitet që ta mbante nën kontroll shovinizmin serb dhe nacionalizmin kroat, prandaj mori të gjitha masat për formimin e një organizate që do të bënte përgatitjet e duhura që në momentin e përshtatshëm populli ynë të ishte i gatshëm dhe i aftë t'i këpuste prangat e robërisë për ta fituar lirinë. Pas konsultimeve dhe përgatitjeve të duhura në vitin 1977 u formua LNÇKVSHJ, ku punët më të mëdha i kryen Metush Krasniqi, Sabri Novosella dhe Jusuf Gërvalla. Më 1979, Sabri Novosela dhe Jusuf Gërvalla u detyruan ta lëshojnë Kosovën për shkak të mundësisë së burgosjes së tyre, ndërsa Kryetari i Organizatës Metush Krasniqi me pjesën me të madhe të udhëheqjes së Organizatës, mbetën në Kosovë për të kryer detyrat që parashihte Statuti i saj. Ishin fillimet e viteve `80, kur Lëvizja jonë Kombëtare kishte marë hov të madh në Kosovë dhe viset tjera shqiptare. Ekzistonin grupe dhe organizata me programe dhe statute të ndryshme. Metush Krasniqi u vu në ballë të përpjekjeve për bashkimin e tyre në një Qendër organizimi dhe veprimi, por enveristët kosovarë nuk donin atë bashkim që më parë nuk ua siguronte udhëheqjen e Lëvizjes dhe më vonë edhe marrjen e pushtetit në Kosovë prej tyre. Dhe kështu, Lëvizja mbeti e ndarë në baza ideologjike. Metushi u burgos pas demonstratave të `81-it dhe u mbajt në burgun hetues të Gjilanit tetë muaj. Për mungesë faktesh detyrohen ta lëshojnë, pasi Metush Krasniqi si çdo herë më parë ishte memec para hetuesve dhe kriminelve udbashë. Ndërsa përpjekjet e Jusuf Gërvallës për t'i bashkuar shqiptarët në baza kombëtare pa marrë parasysh bindjet e tyre ideologjike dhe besimin fetar, i kushtuan me jetë. U bë atentat në veturën që ishte në të Jusufi, Bardhoshi dhe Kadriu në janar të vitit 1982.

Më 4 nëntor 1985, Metush Krasniqi burgoset për të pesten herë, në dallim prej herëve të tjera, nuk e keqtrajtuan çetnikët e Beogradit, por veglat e tyre të verbëra: Selim Brosha dhe Zymber Zymberi me kompani dhe sot këta udbashë nderohen prej shqiptarëve, në vend se të leçiten prej tyre, jo vetëm nga rrethi që i njeh, por edhe nga pasardhësit dhe familja e gjerë e tyre, kur dihet se Metush Krasniqin e kanë mbytur me dru këta kriminelë të pjellës shqiptare. Dhe për t'i fshehur këmbet e gjarprit tinzar e lëshuan Metushin si të "pafajshëm" pasi mjeku i burgut kishte konstatuar se jeta e tij numrohej në ditë. Vendimin e "pafajësisë" e lëshoi Gjyqi i Qarkut të Prishtinës, pasi i kishte marrë urdhërat nga UDB-ja e Prishtinës, edhe pse gjatë hetimeve disa të burgosur kishin pohuar se kanë punuar me Metush Krasniqin punë të paligjshme. Edhe pse Metush Krasniqi u shtri në spitalin e Prishtinës, mjekët nuk mundën t'ia shpëtonin jetën që ia kishin shkatërruar sa burgjet e mëparshme, aq burgosja e fundit. Më 15 tetor të vitit 1986 ndërroi jetë, për të shkuar në botën e amshueshme, ndërsa Lëvizja jonë Kombëtare mbeti pa udhëheqësin e saj më largëpamës, ideologun e nacionalizmit shqiptar, mësuesin e atdhedashurisë dhe veteranin e shkollës shqipe të Kosovës, që kishte një qartësi politike dhe aftësi të jashtëzakonshme organizative dhe besim të madh në të gjitha shtresat e popullsisë së Kosovës dhe viseve tjera shqiptare.

Me zhdukjen fizike të Jusuf Gërvallës dhe Metush Krasniqit dhe para një viti edhe të ushtarakut madhor Kolonel Ahmet Krasniqit, që i kreu studimet e artit ushtarak me porosinë e Metush Krasniqit dhe të autorit të këtij shkrimi dhe pastaj u bë edhe antar i LNÇKVSHJ, populli ynë përjetoi goditjet më të rënda. Pasojat e këtyre goditjeve po i shohim sot të gjithë.

12.10.1999 Shefqet Jashari-Strofci

Këtë shprehje e them sinqerisht pa asnjë ironi, pavarëisht nga kundërshtimet e papajtueshme politike që kam e do të kem me Fatos Nanon, sidomos për çështjen kombëtare. Por edhe për kundërshtarin më të rreptë duhet të kemi respekt kur bën një gjë dinjitoze dhe nuk pajtohet me maskarallëkun në politikë.

Në një senacë parlamentare Fatos Nano ka bërë një kryevepër politike duke u talluar me Sabri Godon, duke i thënë atij se është pjesë e mazhorancës përderisa e kanë bërë kryetar të Komisionit Parlamentar për Politikën e Jashtme e sidomos duke ia përplasur në surrat që Sabriu u ka thënë socilaistëve "mos e merrni seriozisht kur unë kërkoj kthimin e pronave, se nuk e kam me gjithë mend, por ashtu ma do puna". Sabriu u rrudh si mi gjirizi duke u mbrojtur me fjalët "këto janë muhabete kafenesh e nuk nxirren këtu". Besoj pronarët me të cilët tallet Sabri Godo prej disa vitesh do të kenë mësuar diçka nga kjo skenë.

Në gazetën "Albania" u botua lajmi që shkaktoi pështjellim se sipas të dhënave nga CIA, në adminsitratën shqiptare punojnë 250 agjentë të UDB-së. Botimi i këtij lajmi na habit disi, sepse jo shumë ditë më parë kjo gazetë ka botuar një kryeartikull të shkruar nga Skënder Shkupi me titull "Spiunët" ku viheshin në lojë të gjithë ata që mendonin se në Shqipëri ka spiunë dhe agjentë të të huajve. Skënderi ishte shumë i sigurtë se Shqipëria është vend krejt i pastër nga infeksioni i spiunëve dhe agjentëve të huaj. Tani na del se vetëm jugosllavët paskan 250 të tillë në administratën shtetërore. Po sa mund të kenë në sektorë të tjerë ? Po përveç jugosllavëve, sa mund të kenë grekët, italianët , rusët ? Si nuk e ka shëruar dot Skënder Shkupi "Albaninë" nga "spiunomania&quo t; me përrallat arabe që di ai ?!

Në "Koha ditore" (Prishtinë) të datës 14 nëntor 1999 është botuar në titullin "Pse nënshkruam marrëveshjen" një shkrim i Rexhep Qosjes i quajtur "Parathënia 2" për librin e vet Rexhepit "Paqja e përgjakshme" që qenka një ditar i mbajtur gjatë bisedimeve të Rambujesë. Autori Qosja falenderon diplomatët austriakë Volfgang Petriç dhe Jan Kirket që e kanë shpëtuar këtë ditar dhe ia kanë sjellë Rexhepit në Prishtinë. Në "Parathënia 2" për ditarin e tij Rexhepi skicon procesin e takimeve që e çuan atë deri në Rambuje, jep skeletin e marrëzive që bëri Serbia e Millosheviçi dhe thekson se për shkak të këtyre marrëzive NATO i vuri vetes objektivin që t'i jepte fund tragjedisë kosovare e t'i ndalte turrin regjimit gjakatar serb. Në bazë të këtyre vlerësimeve Qosja jep përfundimin se Konferenca e Rambujesë ishte konferencë ndërkombëtare që nuk mund të dështonte, një forum i ëndërruar nga shqiptarët, madje ai gati e përvetëson këtë "ëndërr" duke shkruar "Kështu për shembull intelektualët e mbledhur në Forumin e Intelektualëve Shqiptarë do të kërkojnë prej faktorëve ndërkombëtarë në deklaratën që do të miratojnë në kuvendin e tyre të mbajtur më 8. 05. 1992 mbajtjen e një konference ndërkombëtare në të cilën do të shqyrtohej çështja e Kosovës dhe do të merreshin vendimet për zgjidhjen e saj". Pra, Qosja thotë praktikisht se ai vajti në Rambuje sipas këtij vendimi të intelektualëve.

Gazeta "Koha ditore" nga tërë "Parathënia 2" e Qosjes ka veçuar e paraqitur me shkronja më të mëdha pikërisht fjalinë që përbën thelbin dhe njëkohësisht dilemën e Qosjes "Nënshkrimi i asaj Marrëveshjeje paqësore (në Rambuje) me të cilin e kemi rigjetur arsyen e krenarisë historike, njëkohësisht e ka tronditur përgjithmonë paqen time shpirtërore si njëri prej autorëve të tij". Këto fjalë Qosja i ka shkruar në tetor të vitit 1999, pra pas tragjedisë që u luajt në tokën e Kosovës pas Marrëveshjes së Rambujesë dhe pas dëbimit të ushtrive serbe e hyrjes së forcave të NATO-s në Kosovë. Nga ndërtimi i fjalisë kuptohet qartë se Qosja flet për efektet e nënshkrimit prej tij e kolegëve të tij tekstet që u përpunuan në Rambuje, jo për efektet e Marrëveshjes së Rambujesë, sepse në fakt nuk ka kurrfarë marrëveshjeje të tillë midis shqiptarëve e serbëve në diktim ndërkombëtar. /P>

Qosja lumturohet se me firmën që vuri në Rambuje "ka rigjetur arsyen e krenarisë historike". Por nuk thotë se kur dhe pse e kishte humbur arsyen e krenarisë ? Ai flet për "arsye të krenarisë" dhe jo për vetë krenarinë duke lënë të nënkuptohet se nuk ka pas arritur deri tek gjeta e krenarisë kombëtare. Por ai në të njëjtën kohë zbulon edhe dëshpërimin për fatkeqësinë e tij të madhe se duke gjetur "arsyen për krenari historike", paska humbur përgjithmonë qetësinë e tij shpirtërore. Çfarë ia siguronte vallë qetësinë shpirtërore deri në momentin kur vuri nënshkrimin në Rambuje ?! Pse njeriu kur rigjen arsyen e krenarisë historike humbet përgjithmonë qetësinë shpirtërore në vend që të fitojë qetësi shpirtërore dhe ta kthejë arsyen e krenarisë në realitet të krenarisë ?! Qosja ka hapur një gropë të madhe që vështirë se do të jetë në gjendje ta mbushë. Formula e Qosjes "gjeta arysen e krenarisë historike dhe humba qetësinë shpirtërore" është tërësisht në brazdën e formulës së famshme nga letërsia botërore "arsyeja e mosarsyes sime është arsyeja ime".