Messages: Show Message Summaries (Group by Topic)

#558

From: Olsi <olsi@...>
Date: Tue Nov 28, 2006 12:23 pm
Subject: RIMEKEMBJA 21/ 11/ 2006 [ ii ]

Online Now

TË MOS  BIEM NË GJUMIN  E  TË VDEKURVE TË  KOSINËS

Para disa muajsh kemi debatuar me seriozitet dhe me njëfarë humori e sarkazme të
trishtuar për atë ngjarjen makabre që bëri shumë bujë ato ditë, zvarrosjen
tinëzisht të të vdekurve në varrezat e fshatit Kosinë në Përmet për t’i përdorur
eshtrat e tyre si material mbushës i varrezave të ushtarëve grekë gjoja të vrarë
në Shqipëri, që ishin ndërtuar po tinëzisht me miratimin e fshehtë të qeverive
shqiptare.
Kjo “histori makabre” u bë qesharake kur ministri i mbrojtjes i Shqipërisë bënte
sikur autoritetet shqiptare nuk dinin gjë se grekët donin të ndërtonin këtë
varrezë, në një kohë që prifti grek Janullatos shkonte dhe bekonte përfundimin e
saj. Edhe ky ministër mbase nuk e dinte që  Nano e Berisha në emër të qeverive
të tyre kishin dhënë me radhë, me kohë e në fshehtësi miratimin për varrezën
greke. Prandaj organet e ”syçiltërsisë” shqiptare nuk kishin pikasur punimet e
çvarrosjeve në Kosinë. Prandaj ky krim nuk u hetua asnjëherë si duhet dhe ka
mbetur pa u ndëshkuar, edhe pse është shpallur se ekspertiza vërtetoi se eshtrat
u përkisnin skeleteve të burrave, grave e fëmijëve shqiptarë të atij fshati, e
nuk ishin eshtra ushtarësh grekë të vrarë në Shqipëri.
Tani po në fshehtësi qeveria e Berishës punët i ka bërë edhe më keq. Duhet të
shqetësohemi jo më për “fatin e keq” të të vdekurve, por për “fatin e mirë” të
të gjallëve. Qeveria greke ka shpallur se për bamirësi, për të forcuar
marrëdhëniet miqësore shqiptaro-greke dhe afruar Shqipërinë me Bashkimin
Europian ka vendosur të bëjë një dhuratë greke për shumë nënshtetas shqiptarë,
duke ua dyfishuar këtyre shtetësinë me anë të dhënies së nënshtetësisë greke,
pra duke u rrasur në xhep edhe një pasaportë greke krahas asaj shqiptare.
Qeveria greke ka shpallur se këtë të mirë po ua bën nënshtetasve shqiptarë pasi
ka marrë më parë nga qeveria shqiptare pëlqimin për këtë hap dhe garancinë se
nënshtetsia shqiptare nuk do t’u hiqet atyre që do t’u jepet. Përsëri shqiptarët
e marrin vesh nga grekët një gjë që  ka bërë qeveria e tyre, e cila me
transparencë nën kupton fshehjen e veprimeve që bën. Me sa duket qeveria
shqiptare vepron kështu që shqiptarët të sajojnë më mirë “surprizat greke” për
këtë mirësi të përbashkët dyqeveritare.
Hapi i fundit politiko-ligjor i Greqisë makabritetin e varrosjes së eshtrave në
Kosinë e kthen në një agresivitet e rrezik serioz për gjithë Shqipërinë.
Rrëmbimi nëpërmjet një ligji grek i nështetasve shqiptarë për t’i greqizuar
është një veprim më djallëzor, një kërcënim shumë më i madh me rrjedhoja më të
rënda se grabitja e disa grumbuj eshtrash në një varrezë të Kosinës. Në rastin e
Kosinës trishtoheshim se ishte fjala për të vdekur që nuk mbroheshin dot nga
grabitja. Në rastin e dytë të dynënshtetësisë duhet të shqetësohemi më
seriozisht, sepse është fjala për rrëmbimin e të gjallëve që mund të mos duan të
mbrohen nga tjetërsimi. Në rastin e parë kur në skenën e veprimit dolën hapur
vetëm priftërinjtë e Janullatosit dhe agjentë grekë në Shqipëri, qeveritarët dhe
drejtësia shqiptare ua dhanë mbështetjen grekëve në një mënyrë të maskuar. Në
rastin e dytë kur veprojnë  direkt qeveritarët e Athinës edhe qeveritarët
shqiptarë po ua japin mbështetjen grekëve haptazi.
Rrëmbimi i të gjallëve bëhet rrezik shumë më i madh se grabitja e eshtrave të të
vdekurve. Famëkeqi “Kali i drunjtë” tani kërkon të futet si pasaportë greke në
xhepat e sa më shumë shqiptarëve. Përsëri jo për sarkazëm duhet kujtuar një
shprehje angleze “kur i jep dorën grekut shih a i ke më në vend gjithë gishtat”
dhe thënia e famshme e poetit romak “ruaju grekut kur të bën dhurata”.
Shqiptarët duhet ta mësojnë mirë se nënshtetësia është një lidhje juridike, e
qëndrueshme, në shumicën e rasteve e përhershme midis një individi dhe një
shteti, që nuk merret kot e nuk lihet me papërgjegjësi. Nënshtetësia fitohet
qysh në lindjen e njeriut sipas parimit të gjakut, që i siguron të sapolindurit
nënshtetësinë e shtetit nënshtetas të të cilit janë prindërit dhe parimit të 
truallit, sipas të cilit i sapolinduri merr nënshtetësinë e vendit ku ka lindur
pavarësisht nga nënshtetësia e prindërve. Mënyra tjetër e marrjes së
nënshtetësisë që quhet “natyralizim” ka kuptim për dhënie e marrje nështetësie
në kushte të caktuara e të kufizuara, kur një person me një nënshtetësi, ose pa
nënshtetësi, bën kërkesë dhe i jepet nënshtetësia e një vendi ku është vendosur
e do të jetojë, porsi rregull duke shkëputur më parë lidhjet e nënshtetësisë me
vendin nënshtetas i të cilit është. Greqia duhet të kërkojë që nënshtetasit
shqiptarë të lënë nënshtetësinë e parë që të marrin atë greke. Nëse Greqia për
arsyet e saj nuk e bën këtë qeveria shqiptare ka për detyrë të bëjë rregullimet
ligjore për të shmangur anomalinë e dynënshtetësisë masive.
Rregullat për këto i vendos vetë shteti pa pyetur se çfarë mendojnë shtete të
tjera, por duke respektuar normat e përgjithshme ndërkombëtare. Dihet se
nënshtetësia e ngarkon personin me besnikëri më të madhe ndaj një shteti, i
siguron atij të drejta, mbrojtje e privilegje nga ky shtet, por i vë dhe
detyrime  të caktuara specifike. Nënshtetësia është si një martesë e individit
me shtetin.Kurse dynënshtetësia mund të duket si një gjendje e privilegjuar, por
në një çast të caktuar personi mund ta ndjejë veten në pozitën e gruas që ka dy
burra.
Qeveritë greke e shqiptare po bëjnë të kundërtën e asaj që duhet, që rekomandon
e drejta ndërkombëtare dhe në vend që të qepin një pëllëmbë në rrobën e
marrëdhënieve shqiptaro-greke do të shqepin një pash. Edhe nënshtetasit
shqiptarë që kujtojnë se dhurata greke do të jetë e mirë për ta, se me njërën
dorë do të hanë në revaninë shqiptare e me tjetrën në bakllavanë greko-europiane
do të vihen shpesh në pozitën e gruas me dy burra, do të kenë detyrime të
dyfishta, ndërsa të drejta e përftimet nuk do t’u shtohen aspak në krahasim me
sa kanë tani kur punojnë si të huaj në Greqi.
Grekët nuk po u bëjnë dhuratë shqiptarëve, po u përgatisin një rreng. Greqia ka
të drejtë ta bëjë si të dojë ligjin për dhënien e nështetësisë së saj, por ka
dhe një detyrim të mos shkaktojë sherre në marrëdhëniet ndërshtetërore
shqiptaro-greke, as të krijojë vështirësi të reja për njerëzit që do të
mashtrohen e të marrin nënshtetësinë e dyfishtë.
Po si nodh që qeveria shqiptare e përshëndet një veprim grek që rrezikon
sigurinë e Shqipërisë? Nuk paska njeri në qeveri ose në administratën tonë që
t’i dijë këto e të kuptojë rrezikun? Ka, si nuk ka. Por qeveritë tona kanë hyrë
në rrugën e plotësimit të çdo kërkese të Greqisë. Edhe grekët i dinë mirë të
këqijat e veprimit të tyre prandaj e përligjën atë duke thënë se kishin marrë
pëlqimin paraprak të qeverisë shqiptare. Por grekët duan të venë në jetë planin
e tyre të hershëm për t’u ndryshuar shumë shqiptarëve kombësinë, për ta
paraqitur Shqipërinë si vend të banuar nga një shumicë greke dhe për të
mbështetur pretendimet e vjetra aneksioniste greke në Shqipëri.
Prandaj grekët shtetësinë e tyre nuk ua japin shqiptarëve sipas normave dhe
kushtetve që përcakton e drejta ndërkombëtare, por sipas kushtesh e qëllimesh
thjesht greke, ua ofrojnë vetëm atyre nënshtetasve shqiptarë që  janë
vetëshpallur ose do të pranojnë të quhen “homogjenë grekë”, përndryshe
shqiptarët që pranojnë të njëjtësohen me grekët dhe të kthehen në grekë
nëpërmjet pasaportës greke. Me të tilla marifete Greqia ka krijuar popullsinë e
saj “greke” të sotme që është një amalgam etnish. Nga ana tjetër grekët i kanë
imponuar Shqipërisë qëndrimin kapitullues, që të mos ua heqë nënshtetësinë e saj
atyre që marrin atë greke, që këtë kontingjent “grekësh homogjenë “ ta përdorë
si në Greqi dhe në Shqipëri për ekspansionizmin grek.
A duhet të mashtrohemi se nënshtetësia greke i bën shqiptarët më evropianë sesa
janë, siç trumbetojnë tellallët e propagandës shoviniste greke? Nënshtetësia e
dyfishtë nuk është llogaritur aspak për të afruar shqiptarët me Europën, por për
të greqizuar Shqipërinë. Shqiptarët që kanë tundimin të marrin nënshtetësinë
greke duhet ta mendojnë edhe këtë, sidomos ata që nuk kanë dëshirë që një ditë
të vihen në pozita tradhtari ndaj bashkëkombasve të tyre. Qeveritarët shqiptarë
nuk duhet të qëndrojnë aq pasivë ndaj rrëmbimit grek të të gjallëve, si mbetën
të vdekurit në varret e Kosinës, kur u grabitën eshtrat.
18 nëntor 2006

JOZEFINA MERITON PËRGËZIME DHE MBËSHTETJE
Kryetarja e parlamentit Jozefina Topalli e kapërceu edhe një herë gropën e
“varrit politik” që i hapi opozita brenda disa muajsh. Bënë mirë ata që nuk u
bashkuan me paburrninë politike të atyre që nuk kanë shqetësim tjetër më të madh
vetëm si të gërmojnë gropa për zonjën që për herë të parë në historinë e
parlamentarizmit shqiptar ka zënë karrigen e kryetarit të legjislativit.
Për Shqipërinë prania e një gruaje në këtë post është emancipim dhe përparim, e
nderon vendin tonë në botë. Është me të vërtetë  domethënëse që Shqipëria ka
ulur një grua në atë karrige edhe më parë se SHBA. Mirëpo pikërisht në kohën kur
spikere e Dhomës së përfaqësuesve në Amerikë bëhet një grua, në Shqipëri
shpërthen një “maçoizëm” i pështirë e pervers tek një numër i madh deputetësh,
jo vetëm opozitarë, tek shumë intelektualë e propagandistë që bateritë e
primitivizmit të “burrnillëkut” të tyre të zvetënuar i drejtojnë kundër gruas që
është ulur në karrigen ku ka në shëmtuar Kastriot Islami, Skënder Gjinushi,
Namik Dokle.
Jozefina është ulur në atë karrige jo për dekor e folklor politik femëror, por
për meritat e saj politike e intelektuale, për vendosmërinë në angazhimin e saj
politik e partiak, për frymën e konseguencës që ka sjellë në politikën
shqiptare, kur këtë politikë e kanë ndotur së tepërmi batakçillëku, mungesa e
moralit qytetar dhe parimësisë shoqërore.
Shëmti më të madhe në jetën politike e shoqërore të një vendi nuk ka se të
shohësh turma burrash pa burrni të përgojojnë një grua politikane kur këta burra
janë turpëruar për vite me radhë me pazotësinë dhe pandershmërinë e tyre në
politikë. Nuk ka shëmti më të madhe se të shohësh një ish-kryeministër dhe tani
deputet e kryetar partie të lëshohet me vrap, të kërcejë mbi tryezat e
parlamentit, të përmbysë si i tërbuar karrige, vazo lulesh për të mbërritur tek
vendi i kryetares që ta godasë me grusht. Ndërsa kryetarja qëndroi gjithë
dinjitet me mospërfilljen e saj për këtë ”Selam Musa” të ri në sallën e
parlamentit.
Pas një incidenti të tillë ky  burrë nuk duhej të shfaqej më në sallën e
parlamentit, as në tribunat politike, por të strukej ku nuk e shohin shumë
njerëz. Përkrahësit e tij duhej të rrinin kokëvarur për shumë kohë. Por për çudi
këtë paburrni ata tentuan ta shesin për meritë. Ishin ata që tentuan një mocion
të dytë për shkarkimin e kryetares. Deputetët që flakën në kosh këtë mocion, pa
e futur në shinat e ndryshkura të asaj demokracie që pretendonin mocionistët,
bënë shumë mirë. Mjaft me palaçollëqe të kësaj natyre në emër të demokracisë.
Por sulmet me shkrim e pëshpëritjet për zonjën Topalli nuk pushojnë. Disa
përrallisin për arsyet e “forta” pse duhej shkarkuar Jozefina, disa të tjerë për
arsyet “ e dobëta” pse nuk u shkarkua Jozefina; disa vajtojnë mosshkarkimin e
Jozefinës se kështu qenka dëmtuar rëndë demokracia, disa mburren se e kanë
goditur rëndë imazhin e rolin Jozefinës. Ka dhe nga ata politikanë e gazetarë që
ankohen pse Jozefina është ajo që është, kryetarja autoritare e parlamentit dhe
jo ndonjë “bebi siter” për deputetët qaramanë e me shëndet politik të lig të
parlamentit. Ka dhe deputetë që duhej të ishin ndër më të vendosurit në anën e
Jozefinës, meqenëse janë demokristianë të koalicionit qeverisës, por që për pak
reklamë të pështirë mediatike, ose dhe lakmitë  për të zënë poste qeveritare
kanë pranuar të bëjnë një lojë hileqare dhe kanë sulmuar kryetaren të cilës nuk
i afrohen dot as në zotësi as në guxim politik me frymëzim demokristian.
Jozefina Topalli përfaqëson kështu sot figurën politike, partiake parlamentare
më të veçantë, që meriton më shumë se gjithkush në politikën e parlamentarizmin
shqiptar të përgëzohet për ato që ka bërë, të përshëndetet për qëndrimet që ka
mbajtur dhe të mbështetet në rolin politik që po luan. Mjaftojnë dy raste kur
ajo ka qëndruar e vepruar siç ka qenë zakon të thuhej, si burrneshë (tani e
tutje kjo fjalë nuk duhet përdoret më, sepse simbol i forcës së karakterit nuk
mbetet më burrnia e Shqipërisë). Vetëm Jozefina Topalli pati ndershmërinë e
guximin politik t’i kundërvihej në PD e në parlament pazarit Nano-Berisha kur e
bënë Theodhori Sollakun  prokuror të përgjithëshëm. Tani PD e Berisha në
epiqendër të luftës së tyre politike e të manovrave për sukses politik kanë vënë
shkarkimin e Sollakut nga ky post. Për Jozefinën ky fakt është triumf politik
dhe duhet të peshojë shumë në balancën politike të Shqipërisë. Kështu duhet të
jenë politikanët shqiptarë. Jozefina u është kundërvënë disa veprimeve të
kryetarit të shtetit me dinjitetin maksimal dhe qartësi e argumenta më serioze
se kolëgët e tjerë partiakë. Edhe ndaj kryetarit të Partisë Socialiste ajo i ka
vënë më mirë pikat mbi “I”.
Jozefina nuk ka bërë skena ekzibicionizmi në politikë që të tërhiqet shëmtueshëm
prej tyre më vonë sikurse kanë bërë shumë nga politikanët kryesorë. Jozefina
është “e egër”, por si mund të jetë e butë midis egërsirash të politikës?!
Jozefina është e zymtë. Po si mund të jetë e qeshur midis galerisë së
hipokrizisë e të maskave? Jozefina duket që është ambicioze. Po kush ka mundur
të bëjë politikë të suksesshme në Shqipëri pa qenë edhe ambicioz? Shumë të tjerë
janë më ambiciozë se Jozefina, janë shëmtueshëm ambiciozë në krahasim me
Jozefinën. Mund të jetë edhe dinake e hileqare Jozefina. Do t’ia themi kur të
shafqë këto tipare në masa e mënyra që dëmtojnë politikën e moralshme dhe
Shqipërinë. Por tani këto janë cikërrima të merremi me to.
A ka Jozefina lidhje të posaçme ndërkombëtare? Supozojmë, ose më saktë duket që
ka. Po të tjerët nuk kanë vallë lidhje të tilla? Vetëm kryetares së parlamentit
nuk i lejohen këto? A ka marrë pasuri të mëdha Jozefina? Shkruhet shpesh se ka
marrë, madje  ka dëmtuar dhe të tjerët. Nuk dimë sa të vërteta janë këto. Por i
besojmë asaj se ende nuk ka marrë aq sa ia kanë marrë nga pasuria që i takonte
trashëgim. Këtu ka një dallim të madh me ata që politikën e kanë përdorur për të
marrë pasuri të mëdha që nuk ishin të tyre, as me trashëgimi as të fituara me
punë. Kurse Jozefina ka marrë pasuri që i takojnë me trashëgimi.
Më qesharakja është kur dalin injorantë e japin vlerësime për nivelin kulturor
të Jozefinës. Vetëm një nivel kulturor i saj dhe i rrethit të saj mund të linte
jashtë rregullave zakonore shqiptare kundërveprimin për atë sulmin fizik që u
tentua kundër Jozefinës në sallën e parlamentit. Kanë harruar të majtët e
Shqipërisë si e justifikonin me “Kanunin e Veriut” atentatin që i bëri Gafurr
Mazreku në korridoret e parlamentit Azem Hajdarit, siç kishin justifikuar dikur
parardhësit e tyre në terrorizmin politik atentatin e kurdisur nga Avni Rustemi
kundër Ahmet Zogut po në sallën e parlamentit?! Sulmi kundër gjatë ushtrimit të
detyrës së saj si kryetare mbetet shumë më i shëmtuar, më provokues se të
shtënat me armë në sallën e parlamentit. Kjo nuk duhet harruar sa herë të flitet
e të shkruhet për figurën e qëndrimet politike të Jozefina Topallit. Po u harrua
kjo, ose po u nënvleftësua kjo harrohet rreziku i akteve terroriste për qëllime
politike.
Kundërshtarët e egër të Jozefinës nga e majta pa dashjen e tyre dhe për
budallallëkun e tyre i kanë bërë një shërbim të djathtës, sepse kanë ndihmuar në
konfirmimin përfundimtar të një figure të fuqishme në të djathtën shqiptare,
figurën e Jozefina Topallit. Çfardo që të ngjajë me karrierën politike të
Berishës, që ka dominuar për 16 vjet këtë krah politik, frerin mund ta marrë
Jozefina, madje me një psikologji politike qartësisht më të djathë, me një stil
politik më të thjeshtë, të përvijuar më pastër dhe me një trashëgimi politike
shumë më pak të kompromentuar. Duket këtë kanë filluar ta kuptojnë ata që nisën
denigrimin e Jozefinës. Prandaj po përpiqen tani të nxisin kundërvëniet
Berisha-Topalli, Topalli-Topi, Topalli-Ndoka, siç u përpoqën më herët dhe
arritën të plasnin bombën e kundërvënies Topalli-Ngjela.
Nuk mund të themi me siguri se Jozefinës nuk i ka shkarë asnjëherë këmba keq dhe
nuk është ndotur aspak në këto lojëra politike të ndyra në Shqipëri, sepse nuk
jemi në brendësi të nëntokës politike dhe gjykojmë vetëm nga sa shohim në
sipërfaqe. Por cilatdo të jenë  shkarjet e Jozefinës në këtë luftë politike me
kundërshtarët dhe me njerëz të kampit të saj, ajo del më e paprekura nga të
këqijat gërryese. Betejat që u bënë kundër saj e kanë përforcuar pozitën e saj.
Dhe kjo është mirë për politikën shqiptare.
Tani Jozefina ka krijuar një imazh më të plotë të figurës politike që meriton
përgëzime, që ka natyrisht nevojë për mbështetje. Jozefina në PD hyri të luante
rol kur të tjerët po e braktisnin nën zhgënjimin e vitit 1997. Jozefina nuk ka
bërë kapërcime partiake si shumë nga ata që e sulmojnë, nuk ka ndërruar maska në
fytyrën politike. Prandaj duhet të ndalohet poshtërsia e deritanishme për ta
kthyer parlamentin në shesh betejash të pandershme meskine kundër Jozefina
Topallit. Edhe nëse Rama, Gjinushi, Ceka, Meta me shokë nuk kapërdijnë dot
dështimet në betejat me Jozefinën dhe nuk heqin dorë nga huqet e deritanishme i
takon Berishës e PD-së të mos lejojnë më jo vetëm maskarada mocionesh kundër
Jozefinës, por as atë zallamahi që bëhet në parlament për të cenuar sado pak
drejtimin e saj.
18 nëntor 2006                                        Abdi Baleta

MERHABA MUFTI BAJRAKTARI!
Olsi Jazexhi
Historia e qytetit të Shkodrës është një nga historitë më të ndërlikuara të
Shqipërisë së veriut. Ndërsa në kohët antike Shkodra ka shërbyer si qendër e
rezistencës së shqiptarëve ndaj pushtimit romak, në kohën e Perandorisë Osmane,
Shkodra ka shërbyer si një nga qytetet më të rëndësishëm të perandorisë së
islamit në kontaktet me Venedikun dhe ekspansionin drejt Krishtërimit. Në
shekullin e 20-të Shkodra morri famë të madhe për historinë e kombit shqiptar,
pasi ajo tronditi kancelaritë perëndimore me rezistencën që komandanti turk
Hasan Riza Pasha dhe brigadat e muslimanëve shkodranë i bënë pushtimit malazez.
Lufta e Shkodrës ishte aq epike, sa që në atë kohë mahniti fuqitë e mëdha të
cilat arritën të ndërgjegjësohen në përfundimin e saj për ekzistencën e
pamohueshme të kombit shqiptar dhe meritës që ai kishte për të patur shtetin e
tij.
Qyteti i Shkodrës ashtu siç ka prodhuar burra të mëdhenj, gjatë historisë së tij
ka njohur edhe shumë njerëz të pabesë, të cilët kanë sabotuar pas shpine
arritjet e mëdha të njerëzve idealistë. Gjatë luftës për mbrojtjen e Shkodrës,
Esat Pashë Toptani ishte ai që pranohet botërisht të ketë inspiruar vrasjen e
Hasan Riza Pashës dhe që mundësoi dorëzimin e qytetit ndaj malazezëve.
Por populli shkodran është shquar edhe gjatë kohës së komunizmit, si një popull
shumë i veçantë i cili ishte ndër të vetmit në vend që i ofroi rezistencën më të
madhe regjimit. Plejada hoxhallarësh dhe priftërijshë shkodranë, muslimanë dhe
katolikë u martirizuan në duar të komunistëve jugorë të cilët qytetin verior e
shihnin me frikë dhe inat.
Në ditët tona qyteti i Shkodrës po shquhet për rilindjen e identitetit fetar. Si
muslimanët ashtu edhe katolikët më të dukshëm se kudo në Shqipëri, janë në
Shkodër. Në këtë qytet shqiptarët hapën për herë të parë kishat dhe xhamitë në
vitet 90-të, dhe aty i zuri fillet edhe themelimi i Komunitetit Musliman dhe
rilindjes islame shqiptare.
Në këto vitet e fundit, kur si pasojë e agresionit të krishterë ndaj botës së
islamit, tërmetet e islamofobisë po ndjehen edhe në Shqipëri, Shkodra ka qënë
sërisht qyteti që ka prodhuar lidershipin më të spikatur të islamit shqiptar.
Ndërsa në shumë qytete të tjera të vendit tonë, disa shqiptarë kanë humbur
fillet me traditën dhe biles ka nga ata që janë konvertuar sa në grekë aq edhe
nëpër fe të huaja, në Shkodër, klerikët e hijshëm me mjekra dhe me xhybe, gratë
me shami dhe burrat me tespih nëpër duar vazhdojnë të dominojnë pjesën më të
lashtë dhe qytetare të kryeqendrës së Gegërisë. Në ditët e Ramazanit, qyteti
verior të mahnit me pamjen e tij. Xhamia e madhe Ebu Bekr gjallëron nga
besimtarët që çelin iftare në lokalet përreth në vaktin e akshamit, ndërsa zojat
shkodrane me shami dhe biçikleta vërshojnë drejt tempullit madhështor të Islamit
që qëndron në zemër të qytetit. Bukuria e Shkodrës me muslimanët e saj, që është
përjetësuar në pikturat mahnitëse të Koli Idromenos do të kishte mahnitur dhe
kthyer në identitet edhe renegatin Agim Kukeli, nëse ky do të çohej të edukohej
nga USAID-i jo në ‘tokën e lirisë’, por në Shkodër, ku do të kuptonte më mirë
kulturën islame të shqiptarëve.
Një ndër personat më të spikatur të islamit shkodran por edhe shqiptar të viteve
të fundit padyshim që ka qenë muftiu i qytetit të Shkodrës, haxhi Bashkim
Bajraktari. Duke qenë me origjinë nga Postriba, vendi ku revolta e parë
anti-komuniste u zhvillua në Shqipërinë e vitit 1947, Bajraktari nuk e ka lënë
në asnjë moment personalitetin e hoxhës shkodran që të bjerë poshtë përballë
sulmeve të ateistëve dhe islamofobëve të sotëm. Përkundrazi ai ka dëshmuar ashtu
si edhe të parët e tij në Postribën anti-komuniste, krenarinë dhe rezistencën e
Gegërisë ndaj ideve të mbrapshta të modernizmit.
Edhe pse disa media dhe gazetarë që i shërbejnë interesave të huaja në Shqipëri
e kanë sulmuar pa të drejtë muftiun Bajraktari kohëve të fundit, gjatë viteve
kur ai ka shërbyer si mufti, muftinisë së tij ka arritur ti kthejë një mori
pronash vakëf, të cilat KMSH-së i janë marrë gjatë viteve të demokracisë nga
hajdutët dhe matrapazët. Ndërsa nëpër qytete të tjera, si në Tiranë fjala bie,
KMSH-së i janë bërë vjedhje spektakolare pronash, siç janë tokat pranë dhomës së
tregtisë, apo tek stacioni i trenit, ku KMSH psh. nga 800m2 tokë që posedonte ka
marrë vetëm një hyrje, në Shkodër, mufti Bajraktari është munduar me mish e me
shpirt që të këtilla gjëra të mos ndodhin. Shumë njerëz që e njohin nga pranë
flasin me adhurim për muftiun e Gegërisë, i cili edhe pse vjen nga një familje e
shtypur gjatë komunizmit dhe e varfër, nuk ka guxuar kurrë që të pasurohet në
kurriz të pronave të pacënueshme të vakëfit të islamit.
Konflikti më i fundëm si pasojë e të cilit kryetari i Komunitetit Musliman të
Tiranës, Selim Muça ka larguar në mënyrë arbitrare nga puna muftiun e Shkodrës
ka të bëjë me një seri presionesh që këtij të fundit i janë bërë nga persona që
janë përzjerë edhe më parë në shitjen e vakëfeve të KMSH-së së Tiranës. Muftiut
i është kërkuar që ti dorëzojë Tiranës vakëfet e Muftinisë Shkodër në lagjen
Zdrale dhe Parrucë. Por duke qënë se këto prona Muftiu nuk i ka të babës të
cilat mund t’i shesë por janë pronë shpirtërore e muslimanëve, të trashëguara
den baba den, ai dhe këshilli i besimtarëve shkodranë që qëndrojnë rreth tij
kanë refuzuar vazhdimisht administratorin e vakëfeve pranë KMSH-së, Ferit
Llagamin që të lozë me pasurinë e besimtarëve. Sipas besimtarëve shkodranë,
Llagami është përzjerë në një seri aferash korruptive në KMSH të cilat fillojnë
që me dhënien me 12% të tokave të KMSH-së pranë parlamentit në Tiranë, e deri në
shitjen me një çmim shumë më të ulët sesa ç’është tregu të disa apartamenteve të
Muftinisë Shkodër dhe pronave të tjera anembanë vendit.
Këto arsye kanë detyruar besimtarët shkodranë dhe muftiun e tyre, që prej disa
muajsh të refuzojnë dorëzimin e vakëfeve të tyre ndaj Tiranës. Edhe pse si
pasojë e mosbindjes ndaj Tiranës, muftiu ka marrë një seri paralajmërimesh për
përjashtim nga puna, të cilat kanë kulminuar me vendimin për largimin e tij nga
posti më datë 15 nëntor 2006, mufti Bajraktari shumë personave që e këshillonin
t’i hapte krahun bandës së Tiranës, i përgjigjej; unë vetëm i vdekur shkel mbi
pronat e besimtarëve! Ndershmëria dhe vetëmohimi i muftiut shkodran ka befasuar
shumë besimtarë në Shkodër dhe mbarë Shqipërinë, të cilët tek muftiu i fisshëm
shohin lidershipin real të Islamit në Shqipëri – përkundër lidershipit të stisur
të KMSH-së në Tiranë.
Por përplasjet e Muftinisë së Shkodrës me Komunitetin Musliman të Tiranës nuk e
kanë zanafillën vetëm te rasti i pronave. Konflikti ndërmjet Tiranës me Shkodrën
ka nisur që përpara disa muajsh, kur Muftinia Shkodër i është përgjigjur një
serie sulmesh mediatike dhe fizike kundër Islamit në vend. Që me rastin e
reagimit kundër presidentit Moisiu, kur ky feu muslimanët në Londër, me rastin e
vendosjes së kryqeve, të vendosjes së bustit të Nënë Terezës dhe kërkesës nga
Ambasada Amerikane për të kthyer Xhaminë e Fatihut në Kishë, Muftinia Shkodër ka
ardhur nën presionin e vazhdueshëm të zyrës së Selim Muçës, i cili në shumë
raste e ka kërcënuar muftinë me largim nga detyra. I cytur nga qeveritë dhe
shërbimet e ndryshme që operojnë në Tiranë, Selim Muça ka bërë një seri
përpjekjesh për të larguar muftinë nga detyra dhe fakti i vetëm që e ka frenuar
deri më tani ta bëj këtë, ka qenë prestigji i madh si mbrojtës i islamit, që
shejh Bajraktari gëzon në të gjithë vendin.
Me rastin e refuzimit të vendosjes së bustin të Nënë Terezës në qendër të
Shkodrës dhe të konvertimit të xhamisë së Fatihut në kishë, një mori zyrtarësh
të lartë të shtetit shqiptar, duke nisur që nga një ish-kryeministër ortodoks e
deri të shefat e zyrës së presidentit, kanë bërë maksimumin për të larguar nga
detyra muftiun shkodran apo duke i bërë sa presione aq edhe joshje me para. Duke
qenë i pari njeri në historinë moderne të Shqipërisë që arriti ti thotë JO
ambasadores amerikane, shteti i së cilës pas 11 shtatorit 2001 është kthyer në
njëfarë Rajhu Nazist në marrdhëniet me islamin, muftiu i Shkodrës është shpallur
personi më non-grata për qarqet kuislinge të Tiranës dhe sponsorët e tyre.
Që nga Tetori i vitit 2005, një seri ambasadash e kanë vënë nën shënjestër
muftiun krenar të Shkodrës dhe për këtë në vazhdim kanë cytur shtetin shqiptar
që të bëj diçka. Që nga ajo kohë, aparatçikët e qeverive shqiptare janë munduar
sa me para aq edhe me presione të krijojnë rebelime me hoxhallarë kundër muftiut
Bajraktari. Ashtu si në kohën e Hasan Riza Pashës, edhe në këto muajt e fundit
një biznesmen i fuqishëm shkodran, që për koiçidencë e ka emrin Esat, ka
përdorur gjithëfarë rryshfetesh për të hequr qafe muftiun e pabindur dhe me këtë
rast përfituar toka për ndërtim në vakëfet e Komunitetit Musliman. Moria e
njerëzve që janë çuar kundër mufti Bajraktarit ka arritur në disa raste të
rekrutojë edhe ndonjë teolog shkodran, i cili është parë nëpër mediat e Tiranës
që të dalë sa krah për krah me ish-presidentin Mejdani kur ky deklaroi që në
Shqipëri ka 38% muslimanë, aq edhe duke kundërshtuar publikisht muftiun në
rastin kur ky kërkoi ruajtjen e shenjtërisë së Xhamisë Fatih në kalanë e
Rozafës.
Tamam si në vitet 1960 kur regjimi i Enver Hoxhës prodhoi një numër ‘teologësh’
që pinin raki dhe jepnin fetva kundër doktrinave fetare, edhe kësaj here,
shërbyesit e fuqive të mëdha në Tiranë janë munduar në maksimum që të
diskreditojnë ‘fetvatë’ e Ulemasë shkodran dhe prodhojnë oponencë me ndonjë
teolog të papunë. Në shkurt të vitit 2006 kur besimtarët shkodranë u çuan kundër
vendosjes së bustit të Nënë Terezës në lagjet e muslimanëve, disa media
socialiste të Tiranës promovuan nja dy teologë të papunë të cilëve ju premtonin
se do ti bënin muftilerë, punësonin në KMSH dhe pallonin me para në rast se
deklaroheshin pro-konvertimit të xhamisë Fatih në kishë, vendosjes së bustit të
shenjtorës katolike nëpër lagjet e muslimanëve apo lavdërimit të Kadaresë në
debatin e tij me Qosen.
Në tetor të vitit 2005, kur një zyrtar i lartë i shtetit shqiptar i deklaronte
hoxhallarëve anembanë vendit, se shteti do të rrëzonte herët apo vonë nga detyra
Bashkim Bajraktarin, pasi atë nuk e donin ambasadat të cilat ishin shqetësuar
nga sjellja e tij, një hoxhe i cili kundërshtoi lehtësinë e bërjes së kësaj
pune, zyrtari i lartë ju përgjigjë që: ne kemi rekrutuar boll njerëz në Shkodër,
që janë të gatshëm t’i zënë postin muftisë.
Me rastin më të fundëm kur kryetari i KMSH-së, Selim Muça ka arritur më në fund
të largojë nga detyra muftiun Bashkim Bajraktari dhe postin e tij ka nxituar që
ta zërë një kolegu i tij, shkruesit të këtij shkrimi i vjen ndër mend rrëfimi i
pabesive që malazezët i bënë Hasan Riza Pashës në Shkodër 97 vite më parë. Si
atëherë edhe sot në Shkodër ishte një burrë që mbronte dinjitetin e qytetit,
ndërsa pas tij vërtitej një hije me emrin Esat, agjentura dhe ambasada të huaja,
plus disa matrapazë që për shumë pak përfitime të kësaj dynjaje pranonin që
shpirtin t’ia shisnin shejtanit. Ashtu si 97 vite më parë, edhe sot në Shkodër
po përsëritet i njëjti skenar, përballë të cilit qëndron mufti Bajraktari, i
cili edhe pse i varfër, i shtypur nga regjimet, i goditur nga mediat qëndron i
palëkundur ashtu si Hasan Riza Pasha 97 vite më parë, i ndershëm dhe fisnik në
mbrojtje të identitetit të Shkodrës dhe vakëfit të pacënueshëm të islamit. Por
sido që të përfundojë konflikti më i fundëm, muftia shkodran me shërbimet që i
ka bërë islamit e ka futur veten e tij në radhën e heronjve të mëdhenjë të
islamit shqiptar, fama e të cilit nuk mund të rrëzohet dot me shkarkime nga
lart. Për këtë arsye, shkruesi i këtij shkrimi ka nderin ta salutojë me respekt
dhe admirimin më të madh, burrin e madh të Gegërisë, me përshëndetjen tonë
alla-turka; Merhaba mufti Bajraktari!



________________________________________________________________________________\
____
Yahoo! Music Unlimited
Access over 1 million songs.
http://music.yahoo.com/unlimited

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#557

From: Olsi <olsi@...>
Date: Tue Nov 28, 2006 12:22 pm
Subject: RIMEKEMBJA 21/ 11/ 2006 [ i ]

olsi.rm

Online Now

Send Email

Përshëndetje dhe urimet më të përzemërta për punën e palodhur në shërbim të
çështjes Kombëtare Shqiptare. Unë që po ju shqetësoj jam një lexues i rregullt i
gazetes "RIMEKEMBJA". Pas zhvillimeve më të fundit në lidhje me shtyrjen e
statutit final të Kosoves pas zgjedhjeve në Serbi, besoj se na lind e drejta të
pyesim:A mos valle M. Ahtisari "ra" në fis? Do të dëshiroja një
pergjigje-analizë nga ju i nderuar Z. Abdi BALETA.
Së dyti do të doja t`ju pyesja rreth një libri që ka dalë kohët e fundit me
titull "ZOGU i SHQIPTAREVE" me autor njëfarë Çatin Saraçi. Nëse e keni
lexuar mundësisht diçka rreth autorit, qëllimeve që e kanë shtyrë per t`i bërë
një denigrim të tillë figurës së mbretit të shqiptarëve NMT Ahmet Zogu, etj..
ZOTI ju ndihmoftë në detyrën tuaj fisnike.
Me respekt A R.
I nderuar lexues,
Ju falënderoj për interesimin për gazetën “Rimëkëmbja”, për përshëndetjet dhe
vlerësimet që shprehni.
Besoj se shkrimi im “Ahtisari u matej serbëve, por u ra shqiptarëve”, i botuar
në numrin e kaluar të “Rimëkëmbjes, më 14 nëntor 2006, në vazhdën e shkrimeve të
mëparshëm për Kosovën, e ka plotësuar tashmë kërkesën tuaj. Mendimi im ka qenë e
,mbetet se diplomacia europiane është gozhduar në zanatin e vet antishqiptar,
ashtu si gjatë dy shekujve të kaluar, megjithëse gjendja në botë e në Ballkan ka
ndryshuar rrënjësisht. Prandaj, nuk kemi përse të habitemi që në çastet
vendimtare kjo diplomaci t’u ngulë një thikë të re në shpinë shqiptarëve. Për
fat të keq ka shumë shqiptarë që nuk duan ta shohin realitetin e të vërtetën siç
është.
Për Çatin Saraçin di fare pak: ka qenë diplomat i kohës së Zogut; ka qenë i
implikuar në vrasjen e Luigj Gurakuqit në Bari në vitin 1925; është kthyer
kundër Zogut pasi i kishte nxjerrë përfitimet e tij. Nuk e quaj me dobi të
merrem me jetëshkrimin e tij, ose me bëmat e tij për të cilat edhe njerëz të
afërm të familjes së tij kanë shkruar keq në shtypin e sotëm.
Librin e Çatin Saraçit ende nuk e kam lexuar se kam mbi tryezën e punës dhe tek
koka krevatit shumë libra krejt të rinj shumë të mirë, në gjuhë të huaja për të
lexuar. Ka disa ditë që po lexoj librin “Dvjesti ljet vmjestje” (200 vjet së
bashku) në dy volume që përmbajnë 1000 faqe, në të cilin shkrimtari i njohur rus
i ditëve tona, Aleksandër Solzhenicin, zbërthen “çështjen çifute” në Rusi e në
botë.
Duke lexuar këtë libër, për çudi më duket sikur dhe në politikën e propagandën e
Shqipërisë po krijohet një “çështje çifute pa çifutë”, apo dhe një “çështje
çifute me homogjenë grekë”.Ndër më aktivët në veprimtarinë e krijimit të
“çështjes çifute pa çifutë” në Shqipëri është gazeta “55” e Fahri Balliut, që
nga gazetë islamofobe katolikocentriste po bëhet dhe gazetë
evangjelisto-sioniste. Është shtëpia botuese dyshifrore “55” e Balliut që ka
hedhur në treg librin e Çatin Saraçit. Prandaj është shumë më mirë në këtë kohë
të lexoj librin e Solzhenicinit se të merrem me mykrat e vjetër që nxjerr
shtëpia botuese “55” nga bodrumet e antizogizmit me frymëzim katolikocentrist të
të shkuarës.
Është më mirë të lexoj librin e Solzhenicinit, botuar para pak vitesh, ose disa
libra të viteve 2005-2006 që më kanë mbërritur pas botimit të “Përballje me
islamofobinë” si: “Qentë e Perëndisë” (për inkuizicionin e rikonkuistën në
Spanjë), shkruar nga amerikani Xhejms Reston Jr; “Terroristët e Perëndisë. Kulti
vahabit dhe rrënjët e fshehta të Xhihadit modern”, shkruar nga Çarls Allen;
“Xhihadi”, shkruar nga francezi Zhil Kepel; “Imperializmi islamik”, shkruar nga
Efraim Karsh; “Vlerat tona të rrezikuara. Kriza morale e Amerikës”, shkruar nga
ish-presidenti i SHBA Xhimi Karter; “Epoka e gabimeve” nga Xhorxh Soros; “Si
humbi Israeli. Katër pyetje”, shkruar nga Riçard Ben Kramer; “Mekanizmi i të
fshehtave. Anatomi e tej të fshehtës Agjensi Kombëtare e Sigurisë”, shkruar nga
Xhejms Bamford; “Komploti i terrorit: zhgënjimi me 11 shtatorin dhe humbja e
lirisë”, shkruar nga Xhim Marrs (autor i një libri të mëparshëm tronditës
“Sundimi nëpërmjet fshehtësisë”); “Masonëria e lirë. Në brendësi të shoqërisë së
fshehtë më të vjetër në botë”, shkruar nga H. Pol Xhefers; “11 shtatori, terrori
i demaskuar. Midis fjalëve e realitetit”, shkruar nga Arno Blen, “NënëTereza,
shenjëtore apo famëmadhe”, shkruar në gjuhën angleze nga shqiptari Gëzim Alpion
etj.
Besoj, i dashur lexues, se më mirëkuptoni që pa lexuar libra të tillë nuk e vlen
të humbësh kohë për të lexuar vjetërsina të demoduara që hidhen në tregun e
librit si ato të mbushura me përgojimet e Çatin Saraçit për Ahmet Zogun, ose me
shpjegime të Kurcio Malapartes për teknikën e grushtit të shtetit.
Besoj se edhe kaq ju mjafton, i nderuar lexues, për të kuptuar qëndrimin tim
mospërfillës ndaj librit të Saraçit dhe sidomos ndaj qëllimit të botimit kaq të
vonuar të këtij libri.Por kur të kem nge mund të merrem edhe me librin e
Saraçit, sepse është pjesë e një fushate shumëvjeçare qëllimkeqe kundër Ahmet
Zogut, për të dëmtuar Shqipërinë në vitet më të vështira për të. Një libër si
ai i Saraçit e ka pas bërë para tij në Athinë Koço Tasi. Në atë frymë ka
shkruar edhe intelektuali Nikollë Ivanaj pasi u prish miqësia që kishte me
Zogun. Kanë shkruar edhe të tjerë. Për të njëjtat qëllime disa politikanë të
sotëm porosisin botues të zhvarrosin kufomat e propagandës së kaluar.
Por më parë u takon “trimave” të zogizmit të sotëm të merren si duhet me këtë
lloj politike e propagande të vjetër që po e përtërijnë çatinët e koçot e
tanishëm. Nuk janë të rastit disa “kthime mbrapa”, në episode që ringjallin
propagandën enveriste për Zogun e zogizmin, duke e shoqëruar këtë lloj
propagande dhe me “ndodhi erotike” ose me kundërvënie pseudopatriotike.
Nuk kishte arsye të pranueshme një kanal televiziv të bënte gjithë atë “debat të
madh” për të hedhur edhe një herë para opinionit publik akuzën e bërë bozë në
kohën e komunizmit se “Zogu shiti Shën Naumin”. Mësuesi pensionist i letërsisë
në gjimnazin e Pogradecit, i njohuri dhe miku im Vaso Samsuri, hallin e Shën
Naumit e ka pas qarë me mua qysh para një çerek shekulli, kur kam qenë kryetar
gjykate në Pogradec dhe më rrëfente se po mblidhte dokumente për ta sqaruar
“çështjen e Shën Naumit”. Atëherë i thoja të mos lodhej shumë se çështja ishte e
qartë: Shqipëria me marrëveshjen për “rektifikimin e kufirit” (të tilla
marrëveshje i njeh praktika ndërkombëtare dhe i lejon e drejta ndërkombëtare në
të mirë të shteteve fqinjë) që e bëri Mehdi Frashëri, me pëlqimin e Zogut
sigurisht, vetëm kishte fituar dhe nuk kishte humbur gjë. Shqipëria ra dakord që
t’i mbetej Jugosllavisë një kodër vogël që mbahej e pushtuar nga ushtritë serbe,
maje së cilës ndodhet një kishëz e vjetër sllavo-ortodokse. Për këtë “lëshim”
Shqipëria përfitoi kullota në Malin e Thatë, fshatin Peshkëpi në këmbën e këtij
mali, duke i mbrojtur banorët nga trysnia asimiluese sllave dhe një pjesë të
fushës së fshatit Çërravë, duke e larguar vijën e kufirit nga rruga kombëtare
Pogradec-Korçë.
Nuk ma merrte mendja se Vaso edhe pas 25 vitesh, pasi gjithë shqiptarët kanë
pasur mundësi të lexojnë edhe shpjegimet që ka lënë Mehdi Frashëri, arkitekti i
marrëveshjes nga ana shqiptare, ende qenka në kërkim të një të vërtete tjetër,
më të qëruar, që të fajësohet Zogu si në kohën e komunizmit. Por edhe më e
çuditshme është që në një emision të tillë del dhe politikani historian, Pëllumb
Xhufi, i cili tani e ka aq të ngjeshur programin e paraqitjeve të tij për
gjithfarë diskutimesh në ekranet televizive sa duhet të fillojmë t’i qajmë
hallin se si i përballon ato fizikisht.
Janë vërtetë të mjerë disa intelektualë, duke përfshirë dhe historianë që kanë
bërë emër, të cilëve u qan aq shumë zemra për një kishëz të vjetër
sllavo-ortodokse më shumë se për tri të katërtat e territorit shqiptar dhe më
shumë se gjysmës së shqiptarëve që kanë mbetur ende jashtë kufirit të
Shqipërisë. Janë vërtetë të mjerë ata politikanë, studiues e gazetarë shqiptarë
që dalldisin pas manisë për të nxjerrë shqiptarë njerëz të mëdhenj nga
historiia botërore, që përgjërohen për një “nacionalizëm shqiptar” në antikitet
dhe mallkojnë ose kundërshtojnë idetë e nacionalizmit të kohës tek shqiptarët.
Për një mbretëreshë të dikurshme shumë të përgojuar të Anglisë u bë një sesion
shkencor vetëm se mbiemri i saj ka afërsi në disa shkronja me emrin e një fshati
në Labëri. Një veteran i LNÇL bëri dhe një bejte për lavdinë labe të kësaj
mbretëreshe angleze që e la kokën në gijotinën e burrit të saj për pabesi.
Mehmet Aliu, reformatori shqiptar që krijoi Egjiptin modern dhe themeloi
dinastinë mbretërore të këtij shteti, rrallë përmendet kalimthi.
Shqiptarët po i mësojnë të vrapojnë pas sensacionit edhe në çështje historike.
Ata që veprojnë kështu paaftësinë për të jetuar si shqiptarë të sotëm e për të
ëndërruar si shqiptarë të ardhëshëm i maskojnë mangësitë e kombëtarizmit të tyre
me zellin e tepruar për t’i thurrur lavdi një shqiptarizmi ende të paformuar në
të shkuarën.
Përsëritësit e sulmeve ndaj Ahmet Zogut për Shën Naumin duhen pyetur: si t’i
cilësojmë ata politikanë, pushtetarë dhe intelektualë shqiptarë që janë pajtuar
me copëtimet e copëzimet e trojeve etnike dhe të kombit shqiptar? Çfarë mund të
bëjmë me akuza për këta në rast se bëjmë namin e zi se ka mbetur jashtë kufirit
kishëza sllavo-ortodokse e Shën Naumit?! Pa të pëpiqemi njëherë të japim një
përkufizim të nocionit të tradhtisë në mënyrë që ata që kanë punuar vërtetë për
Shqipërinë , që kanë ditur si bëhet realpolitikë kur duhet e sa duhet, të mos
njollosen më me përgojime për tradhti, ndërsa ata që me qejf kanë pranuar në
emër të realpolitikës për interesa meskine pushtetore gjithfarë mynxyrash në
kurriz të Shqipërisë e të shqiptarëve të mos marrin më “dekorata atdhetarie”.
Për të mbajtur sa më gjatë frymën e konfuzionit botohen librat si ai i Çatin
Saraçit. Të shohim sa të zotët do të tregohen tani zogistët për të vënë në vend
padrejtësitë e bëra nga përgojimet e Çatinëve të rinj për Ahmet Zogun dhe t’u
tregojnë vendin vajtuesve të Shën Naumit! Më mirë të bëjnë këtë legalistët se të
harxhojnë energji politike që të jenë ortakë në zgjedhjen e ca këshilltarëve
komunalë e kryepleqve të fshatrave. Edhe pa PLL-në Shqipëria nuk do të mbetet pa
të tillë “pushtetsa lokalë”!
16 nëntor 2006 Abdi Baleta

Kukeli “Zotëriu i zi”

Pas botimit të librit “Zonja e zezë” të Fahri Balliut, zbulohet edhe “Zotëriu i
zi”.
Ky i fundit jo për ndonjë vrasje apo bashkëpunim për vrasje por për ndrydhje të
dëshirave, prangosje të ndjenjave dhe shkelje të të drejtave të njeriut.
Nëse do të lexosh shkrimet e fundit të gazetave apo të ndjekësh emisionet e
lajmëve, në faqen kryesore do të hasësh “Kukeli përballë studentëve Myslimanë”.
“Zotëriun e zi” do ta përngjasoja me aktorin kryesorë të një filmi spiunazhesh
ku regjizorin e të cilit nuk do ta njihnim.
Nëse nuk do të mjaftonte vendimi i “Zotëriut të zi” për përjashtimin e studentes
B.Hoxha dhe reagimeve të shumta, si të institucioneve të ndryshme po ashtu dhe
të qytetarëve, do të na vinte dhe një tjetër vendim për studentin J.Mebelli, gjë
e cila tregon qartë faktin se “Zotëriu i zi” përdoret si levë nga segmente të
tjera të cilat provokojnë destabilizimin e tolerancës ndërfetare në vend dhe
nxisin rracizmin ndër-fetarë.
Nisur nga këto fakte “Zotëriu i zi” duhet t’u kërkojë falje publike myslimanëve
dhe të japë dorëheqjen e menjëhershme pasi veprimet e tij nuk janë në dobi të
shtetit tonë në tërësi.
Kjo për të cilën po flas do të thoja se do të ishte gjëja më e rëndësishme për
Z. Kryeministër, dhe jo ajo çfarë na tha ditën e Kavajës se ai kërkokëka të
respektojë autonominë e universitetit. Mos ndoshta një gjë të tillë do ta
thoshte edhe nëse djali i tij, i cili është në të njëjtat pozita me studentin
në fjalë, do të penalizohej nga “Zotëriu i zi”.?!
Nuk besoj se Z. Kryeministër -me gjithë respektin që kam për të- do të kërkonte
respektimin e autonomisë së universitetit nëse do të penalizohej djali i tij.
Ne nuk kërkojmë që të abuzojmë me ndjenjat e Z. Kryeministër për të
ndërmjetësuar, por ajo që ne kërkojmë -ashtu siç edhe ai vetë ka premtuar- është
shteti i së drejtës dhe kthimi i drejtësisë së shkelur mbi çdo parim ndaj dy
studentëve myslimanë. Ne jetojmë në një shtet demokratik i cili na garanton
lirinë e fesë, zakonit, kulturës, rracës etj… .
Nëse “Zotëriut të zi” intelekti që ka nuk do t’ia diktonte asnjë lloj ndjenje
njerëzore apo edhe vetë fakti i të qenurit prindër, të paktën ju Z. Kryeministër
si një prind vendoseni dorën në zemër dhe mendoni për ta ashtu siç mendoni për
fëmijën tuaj.
Myslimanët janë pjesë e pandashme e shoqërisë, ata gëzojnë të drejta të
barabarta dhe janë në të njëjta pozita me të tjerët dhe nuk janë inferiorë.
Zëri dhe lëvizja jonë studentore si studentë myslimanë nuk do të pushojë së
foluri derisa të sanksionohen ligje për arsimin e lartë, ku të përfshihen të
drejtat e studimit pa u cënuar aspak e drejta e demostrimit të fesë.
Përderisa shteti ynë laik na e lejon hapur dhe me kushtetutë lirinë e fesë atë
duhet ta bëjë edhe për arsimin e lartë, në mynyrë që nesër mos të zgjohet një
tjetër zotëri i zi dhe të nëpërkëmbë të drejtat tona.

Nga: Dorian Balliu
Imam dhe student në

U.E A.Xhuvani

FORUMI MUSLIMAN I KOSOVËS
Deklaratë për shtyp
Forumi Musliman i Kosovës po ndjek me shqetësim dhe ndjen keqardhje, që ditëve
të fundit janë ripërtërirë zërat në media elektronike dhe të shkruara të cilat
janë të drejtuara kundër kulturës islame tek shqiptarët.
Një prej këtyre zërave është edhe vet shkrimtari ynë i njohur Ismail
Kadare i cili me ardhjen e tij në Kosovë në vend që të kërkojë falje nga
opinioni i gjerë shqiptar për fyerjen e kulturës islame dhe etiketimin e
shqiptarëve mysliman si aziatik, ai e përbuz mikpritjen kosovare me fjalët
urrejtjenxitëse që i përcolli opinionit shqiptar të Kosovës mu në mes të
Prishtinës, për ç’arsye Forumi Musliman i Kosovës u trondit nga fjalorthi i tij
që bie ndesh me parimet e tija morale si dhe cenimin e lirisë së të drejtave
njerëzore.
Ende pa u përfunduar kjo odiseadë e Kadaresë në shtypin tonë shqiptar,
gjegjësisht në gazetat ”Koha Ditore” në Prishtinë si dhe “Shekulli” në Tiranë
dhe në gazetat tjera shqiptare u botua letra e hapur e 32 intelektualëve
shqiptarë nga mbarë trojet shqiptare dërguar Presidentit të Kosovës,
kryeparlamentarit të Kosovës si dhe kryeministrit të Kosovës lidhur me
katedralen në Prishtinë.
Forumi Musliman i Kosovës çmon dhe respekton të drejtën e besimtarëve
shqiptarë katolik për lirinë e plotë në ushtrimin dhe zbatimin e riteve të tyre
fetare, por kategorikisht kundërshton kur kjo e drejtë merr kahje politike dhe
politizon çështjen tej mase.”Ngritja e katedrales në Prishtinë si shenjë e
shtetësisë së Kosovës” në letrën e tyre të dërguar të 32 intelektualëve shqiptar
e ka mbushur kupën pas së cilit edhe lexuesi fillestar shqiptar mund të kuptojë
se kah na çon kjo iniciativë hipokrite e tyre. A thua kërkesa për ngritjen e
qendrës islame në Prishtinë, që u refuzua kohë më parë nga organet kompetente
komunale të Prishtinës, na qenka shenjë e “jo shtetësisë së Kosovës”. Forumi
Musliman i Kosovës njashtu kundërshton ndërtimin e katedrales në vendin ku
gjendet gjimnazi e ekzistues, nga i cili janë shpërngul nxënësit e rregullt që
e kanë ndjekur mësimin në të dekada me radhë.
Forumi Musliman i Kosovës apelon tek organet kompetente komunale që
t’ju mundësohet besimtarëve si atyre mysliman njashtu edhe katolikë t’ju epen
lokacionet gjegjëse për ngritjen e objekteve fetare sipas nevojës dhe kërkesës
së tyre, të cilët do të shërbejnë dhe do të jenë vende fetare në të cilin do të
kryhen rite fetare, e assesi të paraqiten si simbole me shenjë apo mos shenjë
të shtetësisë së Kosovës.
Pas hipokrizisë së letrës së 32 intelektualëve për katedralen si dhe
fyerjes nga ana e Kadaresë provokimi më i ri erdhi nga revista” Mapo” e cila
të shtunën me datë 11.11.2006 botoi intervistën ekskluzive me Fleming Rose
botuesin danez të karikaturave të ilustruar me një karikaturë ofenduese ndaj
profetit tonë Muhamedin a.s.
Forumi Musliman i Kosovës e dënon ashpër këtë akt fyes antiislam dhe ngacmim të
qëllimshëm i ndjenjave të shqiptarëve mysliman shumicë, si dhe shpreh
shqetësimin e thellë për përhapjen e vazhdueshme të islamofobisë, e cila për
qëllim ka të provokojë qeverinë shqiptare dhe të krijojë trazira në Shqipëri, e
në mënyrë të tërthortë, pas shtyrjes së propozimit të presidentit Ahtisari nga
Grupi i Kontaktit për zgjidhjen e çështjes së statusit të Kosovës, të shkaktojë
edhe trazira në Kosovë që është qëllimi i qarqeve të caktuara e në radhë të parë
qarqeve serbogreke.
Forumi Musliman i Kosovës apelon tek shqiptarët në përgjithësi e muslimanët në
veçanti që të tregohen maksimalisht të matur dhe të kujdesshëm ndaj këtyre
provokimeve të vazhdueshme me qëllime dhe plane të caktuara më parë, dhe të mos
bien pre e qarqeve të caktuara politike që synojnë destabilizimin e shqiptarëve
në këto momente të rëndësishme historike në të cilën po kalon populli shqiptar
në përgjithësi e në Kosovë në veçanti.

12.11.2006 FORUMI MUSLIMAN I KOSOVËS

P R I SH T I N Ë

Shënim: Forumi Musliman i Kosovës është organizatë joqeveritare e shoqërisë
civile të myslimanëve shqiptar dhe të tjerë të Kosovës.

Mexhid YVEJSI, Gjakovë

Katedralja e “Nënë Terezës”-
shenjë shtetësie apo shenjë hipokrizie?

(Reagim ndaj letrës së hapur të intelektualëve me titullin:
Katedralja e “Nënë Terezës”- shenjë shtetësie”, dërguar krerëve të
institucioneve Kosovës, botuar në gazetën “Koha Ditore” me 9 nëntor 2006, faqe:
10, si edhe në disa gazeta të tjera në Kosovë dhe Shqipëri.)

Në fillim të muajit nëntor 2006, tridhjetë e dy (32) intelektualë nga të
gjitha trojet shqiptare i dërguan një letër të hapur krerëve të institucioneve
të Kosovës:
Presidendit të Kosovës: Prof. dr. Fatmir Sejdiu
Kryetarit të Parlamentit të Kosovës: Kolë M. Berisha
Kryeministrit të Kosovës: Agim Çeku
Letra e tyre fillon me këto fjalë: “Bëhen dy vjet kur u vu gurthemeli i
katedrales “Nëna Tereze” në Prishtinë…”
Kur bëhen dy vjet? Kjo në letër nuk është shënuar, ndoshta e kanë harruar!?
Prandaj, këtu është e nevojshme për t’iu rikujtuar se:
Gurthemeli i katedrales katolike u vu ditën e premte, në mesditë, me 26
gusht 2005, në zemër të Prishtinës, në hapësirën e gjimnazit ”Xhevdet Doda”.
Pra, dy vjet bëhen në mesditën e datës 26 gusht 2007…A keni kalendar ore
intelektualë “trushpërlarë”…?!
Kur u vu gurthemeli i katedrales katolike në Prishtinë, gurthemelit të
katedrales katolike i mungonte leja e ndërtimit…
Përmes një komunikate për shtyp, lëshuar me 26 gusht 2005, zyrtarët
komunal të Prishtinës vënien e gurthemelit të katedralës e kanë cilësuar: “ të
nxituar, sepse nuk janë plotësuar procedurat administrative dhe nuk janë
plotësuar obligimet…”
Me gjithë këtë, vënien e gurthemelit të Katedrales katolike e ka bërë
ish-kryetari i Kosovës, dr. Ibrahim Rugova (1944-2006), i cili, ndër të tjera,
pat thënë:
“Ne jemi të bindur se ndërtimi i Katedrales “Nëna Terezë” do të jetë
simbol i bashkimit, i tolerancës dhe i mirëkuptimit…”
A ishte e rregullt vënia e gurthemelit të Katedrales nga ana e e
ish-kryetarit Rugova, pa leje ndërtimi? A mund të jetë Katedralja katolike
simbol i bashkimit, kur nuk muarr pjesë asnjëri prej përfaqësuesve të bashkësive
të tjera fetare, madje as përfaqësues të Kishës Ortodokse, të cilën Don Lush
Gjergji shpesh e quan kishë motër?! Nuk muarrën pjesë asnjëri prej përfaqësuesve
të partive të opozitës…! Pra, aty ku nuk marrin pjesë as vëllezërit, as motrat,
a mund të quhet, a mund të jetë katedralja simbol i bashkimit? Kjo ndodhi vitin
e kaluar, 26 gusht 2005, ngjarja është e filmuar e shënuar, kurrë s’ka pët t’u
harruar…!
Sot, nëntor 2006, a është e drejt të quhet prej këtyre intelektualëve
Katedralja e “Nënë Terezës”- shenjë shtetësie? A qëndron kjo? Jo! Po, çka tregon
kjo?
Kjo tregon papjekurinë fetare, kjo dëshmon hipokrizinë e tyre
ashiqare…Papjekuria fetare, siç shoshte Kant-i (1724-1824), është jo vetëm më e
dëmshmja, por edhe më e pandershmja nga të gjitha…

Ç’është Katedralja ?

Në një fjalor amerikan të gjuhës angleze për katedralen
shkruan:
“Kishë zyrtare e një peshkopi, çdo kishë e madhe.”
(Neë Ëebster’s Dictionery of the English Language, faqe: 81.
Botuar në Neë York-Chicago, 1975)

Kurse në Fjalorin e Shqipes së Sotme shkruan:
“Kisha kryesore në një qytet, ku ushtron veprimtarinë e vet një
peshkop”.
(Fjalor i Shqipes së Sotme, faqe: 556. Botuar në Tiranë, 2002.

Pra, sipas këtyre fjalorëve, katedrale do të thotë: “Kishë
kryesore, zyrtare, në një qytet, ku e ushtron veprimtarin e vet një peshkop.”
Këto shpjegime për katedralen janë fjalë të nxjerra nga fjalorët
që janë libra njerëzorë, të cilat mund të kuptohen dhe të peshohen. Por, siç
thoshte dijetarja besimtare Madleine Debrel, fjalët e librave njerëzorë mund të
kuptohen e të peshohen; por është Fjala e Zotit që na peshon ne. Në mes të
Fjalës së Zotit, Fjalës Hyjnore, dhe vullnetit tonë duhet të ndërtohet një ujdi
jetësore.
Vënia e gurthemelit të Katedrales pa leje, pa ujdi njerëzore e
jetësore, pa vullnetin e shumicës së popullsisë, mendoj se kjo tregon e dëshmon
se ”kadedralistët” nuk nisen nga motivet e pastra fetare, por për qëllime të
tjera, vetëm për t’iu përshtatur botës perëndimore, kurrsesi nga besimi i
brendshëm fetar. Si dëshmohet kjo?
Në letrën e hapur të intelektualëve dërguar krerëve të institucioneve
të Kosovës, ndër të tjera, shkruan:
“Ditë më parë kardinali i shquar amerikan, Shkëlqesia Mecarrick,
pjesmarrës edhe me rastin e gurthemelit, ktheu të shohë se deri ku kishin
arritur punët. Zhgënjimi i tij ishte i madh…
Në letrën dërguar romakëve, Shën Pali shkruan:
“Po ju përbej me mëshirën e Zotit, o vëllezër. Mos iu pështatuni
parimeve të botës, shndërrojeni e ripërtërini mendjen tuaj, në mënyrë që të
dalloni vullnetin e Zotit: ç’është e mirë, çfarë i pëlqen Atij…!
(Bibla, Romakëve, 12:1-2.)

Në letrën e hapur të intelektualëve, ndër të tjera, shkruan:
“Fatkeqësisht, koha ikën e premtimi ynë has në resistenca të
ndryshme, që dëmtojnë imazhin para botës…”
Kush janë këta intelektualë që s’e kanë hallin e katedrales, as të
shtetësisë, të Kosovës, por e kanë hallin e botës?
Nënshkruesit e letrës së hapur janë:

1. Haxhi Bede Reshat Bardhi, ( të cilit ja kanë shkruar titullin
gabimisht Bede, në vend se Dede, Kryegjyshi botëror i bektashinve), që dëshmon
sa të papjekur janë, sa e dije e besim kanë, sa hipokritë janë…!)
2. Dritëro Agolli
3. Fatos Arapi
4. Ali Aliu
5. Alfred Uçi
6. Ismail Kadare
7. Enver Gjerqeku
8. Nexhmije Pagarusha
9. Pandeli Çino
10. Fatos Kongoli
11. Ali Podrimja
12. Avni Spahiu
13. Tonin Çobani
14. Rexheb Ferri
15. Don Nikë Ukgjini
16. Bashkim Kyçyku
17. Mimoza Ahmeti
18. Sadik Bejko
19. Moikom Zeqo
20. Lazër Stani
21. Arian Leka
22. Luan Mulliqi
23. Gjelosh Gjokaj
24. Din Mehmeti
25. Xhevahir Spahiu
25. Visar Zhiti
26. Kimi Mehmeti
27. Bardhyl Londo
28. Kiço Londo
29. Gëzim Hajdin Aga,
30. Beqë Cufaj
31. Ali Salaj
32. Pano Taçi

Letra e hapur e këtyre 32 intelektualëve dërguar krerëve të
institucioneve të Kosovës me titull “Katedralja e “Nënë Terezës”- shenjë
shtetësie”, në të vërtetë, mendoj, se, është shenjë hipokrizie. Pse? Sepse
intelektualët e lartëshënuar disa janë të manipuluar, disa janë nxituar, disa
janë të nxitur jo nga ndjenjat e pastra të Dashurisë ndaj Zotit, me mendje, me
zemër, me shpirt, por vetëm për t’iu përshtatur botës, kinse për t’u miqësuar me
të, kundër vetvetes…!
Feja është faktor përcaktues për jetë a vdekje, si individ apo
si shoqëri, ajo përfshin gjërat më themelore: rregullin, kuptimin dhe
domethënien e jetës.
Intelektualët e lartëshënuar dhe bashkmendimtarët duhet të
ripërtërijnë mendjen, duhet të kenë parasysh Shkrimin e Shenjtë, Biblën, e cila
urdhëron e thotë:
“Njerëz të pabesë! A nuk e dini se miqësia me botën është armiqësi me Hyun?
Kushdo, prandaj, që do të jetë mik me botën, shndërrohet në armik me Zotin.”
(Bibla, Letra e Jakobit, 4.)
Kosova jonë e dashur, Kosova jonë e shkretë, në duar të kujt
ka mbetë, ka nevojë për Zotin, jo të armiqësohet me Të…
Shënimi i “Rimëkëmbjes”: Jemi të një mendimi me zotëri Yvejsin dhe me Forumin
mysliman të Kosovës. Këta intelektualë, midis të cilëve disa janë nga Shqipëria
londineze, nuk janë kujtuar asnjëherë të kërkojnë nga Edi Rama e qeveria e
Tiranës të lejojnë ndërtimin e e një xhamie në trojet që i përkasin Bashkësisë
islame në Tiranë edhe pse e shohin se për çdo ditë Bajrami besimtarët myslimanë
falen në rrugë e në sheshin ”Skënderbej” se nuk kanë xhami. Këta intelektualë e
dinë se në Tiranë është ngritur pa kurrfarë nevoje të përmbushjes së ritve
fetare një katedrale katolike dhe po ngrihet një katedrale oprtodokse
janullatiste në stil grek në kundërshtim me gjithë rregullat e urbanistikës. Por
për këto nuk kanë thënë asnjë fjalë kundërshtimi. Këta intelektualë , shuvmica e
të cilëve janë kadareanë të thekur e shpesh kanë dalë në pozita islamofobe
kujdesin per katedralen e Prishtinës e tregojë për arsye politike jo për motive
fetare.

PSE ERDHI “SHPËRTHIMI KRYEMINISTROR” PËR KOSOVËN?
Më 14 nëntor kryeministri i Shqipërisë, Sali Berisha, bëri një deklaratë të
fortë lidhur me zhvillimet rreth problemit të Kosovës. Kjo ishte një deklaratë
krejt e pazakontë për drejtuesit pushtetit politik e diplomatik që kanë
ndërruar njëri-tjetrin në Tiranë gjatë shumë vitesh.
Berisha tërhoqi vëmendjen për rreziqet që krijojnë vonesat e shtyrjet në
shpalljen e statusit përfundimtar të Kosovës. Tërhoqi vëmendjen e shqiptarëve
dhe të botës për politikën e mbrapsht që po ndiqet në Beograd kundër Kosovës në
këtë fazë përmbyllëse të përcaktimit të statusit. Berisha theksoi fort dhe me
shqetësim se përpjekjet për të ndarë territorin e Kosovës, duke krijuar një
“republikë autonome” serbe në Mitrovicën e Veriut mund ta zhysin Ballkanin në
ngjarje shumë të rënda. Kryeministri i Shqipërisë u drejtoi thirrje pjesëtarëve
në Grupin e Kontaktit të marrin serizoisht kërcenimet që mund të vijnë për
rajonin dhe të shpejtojë punën për të bërë në Kosovë një shtet të pavarur,
sovran e demokratik si e vetmja zgjidhje.
Shqiptarët nuk ishin mësuar të dëgjonin deklarata kaq të forta nga pushtetarët
më të lartë. Prandaj shumë njerëz prisnin dhe presin ende që reagimet e të
tjerëve dhe zhvillimet të hedhin më shumë dritë mbi arsyet që shtynë
kryeministrin e Shqipërisë të bëjë këtë veprim të fortë diplomatik.
Pavarësisht se cilat kanë qenë arsyet që ka pasur kryeministri, deklarata e
Berishës duhet përshëndetur dhe “shpërthimi kryeministror” është për t’u
mbështetur. Megjithatë edhe kësaj radhe nuk ndodhi kështu në Shqipëri. Kryetari
i njërës nga dy partitë socialiste opozitare të vendit, i asaj që quhet Lëvizja
Socialiste për Integrim, zotëri Ilir Meta, bëri njëfarë solidarizim me
deklaratën e kryeministrit. Kurse Partia Socialiste që kryesohet nga Edi Rama
edhe këtë herë ndoqi parimin” të kundështohet çdo gjë që bën e thotë Berisha”.
Gazeta e kësaj partie, famëkeqja “Zëri i Popullit”, që ka marrë nën ndikimin e
shijeve ekstravagante të Raëms, edhe pamjen e jashtme të gazetës më të përshtirë
në historinë e shtypit shqiptar, botoi më 15 nëntor shkrimin e titulluar
“Berisha kërcënon Europën me destabilizim për Kosovën”. Edhe sekretarja e PS-së
për marrëdhëniet e jashtme, e cila ka qenë njëherë e një kohë ministre e jashtme
e Shqipërisë , Arta Dade, u shfaq në ekranet televizive për të lëshuar një
koment të shpëlarë, pa kokë e pa këmbë, kundër deklaratës së kryeministrit.
Sipas “ZP”e Dades në Kosovë e për Kosovën nuk ka asnjë zhvillim negativ për të
cilin duhet të shqetësohen qeveria dhe populli i Shqipërisë.
Për “çudi” edhe shypi e mediat që bëjnë zhura shurdhuese për ndonjë fjalë që i
shket ndonjëherë jangllësht Berishës, janë treguar deri tani shumë memecë e të
ndrojtur për të pasqyruar e analizuar deklaratën e kryeministrit.
Pyetja kryesore që pret përgjigje është ”si ndodhi dhe pse ndodhi ky“shpërthim
kryeministror” për Kosovën. Për t’i dhënë përgjigje sa më të saktë kësaj
pyetjeje duhen pritur reagimet e të tjerëve, brenda e jashtë Shqipërtisë. Madje
vlerësimi i saktë do të dalë pas hapave të mëtejshëm të vetë kryeministrit
Beridsha dhe qeverisë së tij, sidomos të ministrit të tuij të jashtëm, Besnik
Mustafaj, që si për ironi në këtë kohë kur kryeministri shpërtheu fort për
Kosovën, ishte i ftuar në Gjermani të lexonte pjesë nga proza e tij. Berisha,
Mustafaj dhe qeveria duhet të bindin opinionin se kishte arsye të forta që
Berisha bëri atë deklaratë. Deri tani mund të parashtrojmë vetëm hipoteza pse
Berisha mbajti atë qëndrim, që gjithsesi është një hap diplomatik i dobishëm dhe
me rëndësi për Shqipërinë e për Kosovën.
1- Kryeministri i Shqipërisë duhej ta bënte këtë veprim vetëm pasi të kishte
marrë informacione konfidenciale, të sakta e shqetësuese se në kohën kur Serbia
oe Rusia kanë ashpërsuar në kulm politikën antishqiptare për Kosvën, kur u shty
afati i paraqitjes së projetktit të Ahtisarit, po përgatitej hedhja pa pritur e
pa kujtuar para shqiptarëve të Kosovës e versioni serb të zgjidhjes së problemit
me ndarjen e Kosovës. A ka pasur Berisha vërtetë të dhëna të tilla të
verifikuara, që mund të mos i kishin as udëheqësit e Kosovës?
2- “Shpërthimi kryeministror” në Shqipëri u bë dhe duhej bërë në rast se
drejtuesit politikë të Kosovës kanë dyshiruar, pa pasur ende të dhëna të
sigurat, se po përflitej ndokund në sallonet diplomatike ndërkombëatre për
ndarjen e Kosovës, por vetë ata (udhëheqësit shqiptarë të Kosovës) nuk mund të
jepnin alarmin për arsye të “taktikave diplomatike” dhe të “realpolitikës”. Edhe
në këtë version të shpjegimit të këtij hapi kryeministri i Shqipërisë ka bërë
shumë mirë që shpërtheu aq fuqishëm kundër ndarjes së Kosovës. Por Presidenti i
Kosovës një ditë më vonë deklaroi me qetësi se nuk ekziston rreziku i ndarjes së
Kosovës. Kjo deklaratë sikur e zbehu efektin e “shpërthimit kryeministror” në
Tiranë dhe jep shkas për hamendësime të tjera për motivet që kanë shtyrë Sali
Berishën të vepronte ashtu (gjithësesi ka vepruar mirë).
3- Kryeministri i Shqipërisë duke parë ndryshime qëndrimesh midis vendeve të
Grupit të Kkontaktit, sidomoss midis SHBA dhe miqve të Serbisë në këtë grup ka
tentuar të bëjë një gjest të fortë diplomatik për të shprehur më shumë
mbështetje për qëndrimin amerikan. Edhe ky motiv është shumë i përligjur. Ka
bërë mirë që veproi ashtu nëse ka pasur një sinjal nga SHBA. Ka bërë mirë edhe
sikur të ketë dashur të dërgojë një sinjal në SHBA.
4- Mund të mendohet se Berisha në përputhe me manin e stilin e tij politik që të
bëjë gjeste të bujshme për të nxjerrë një përftim për pushtetin e vet ka tentuar
të krijojë idenë se po tregon një kujdes të veçantë në këto çaste të vështira
për Kosovën, duke shfrytëzuar për hesap të tij një “përputhje qëndrimesh me
SHBA”. Edhe në këtë rast ka bërë mirë, sepse i sjell dobi Shqipërisë.
5- Nuk përjashtohet që motivi parësor i “shpërthimit kryeministror” të ketë qenë
synimi i Berishës që të ngrejë stuhi diplomatike tiranase për Kosovën për të
zbehur e mbuluar disi efektet negative që kanë pasur në politikën dhe opinionin
publik shqiptar lëshimet që Berisha i ka bërë Greqisë për “dynënshtetësinë” e
shqiptarëve. Në këtë rast motivi është i keq, por sidoqoftë veprimi është i
dobishëm, sepse përfitimi politik i pandershëm që synon Berisha për politikën e
tij i shërben njëkohësisht dhe një përmirësimi të politikës së Tiranës për
çështjen e Kosovës dhe i çon diplomacisë ndërkombëtare një mesazh që duhet ta
ketë parasysh.
6- Berisha është në prag të betejës zgjedhore që paralajmërohet shumë e ashpër
dhe e pështirë. Berisha synon të ndikojë zgjedhësit me ca doza “nacionalizmi”.
Edhe PS e Rama i kundërvihen “shpërthimit kryeministror” që Bereisha të mos
nxjerrë përfitin elektoral prej tij. Por në këtë rast sidoqoftë socialistët
veprojnë m ë keq se Berisha, sepse qëndrimi i tyre është i mbrapsht jo vetëm
përsa u përket motiveve, por edhe rezultateve.
Deklarata e Berishës na jep një argument më shumë të pohojmë se kanë qenë shumë
të dëmshme ata qëndrimet e zgërlaqura të diplomacisë së Shqipërisë për çështjen
e Kosovës gjatë shumë viteve, që të mos zemërohej diplomacia ndërkombëtare. Po
të kishte pasur me kohë hapa diplomatikë si “shpërthimi kryeministror” i
tanishëm në Tiranë, diplomacia ndërkombëtare do t’i kishte marrë më seriozisht
shqiptarët dhe serbët nuk do të ishin kaq arrogantë sa tani.
16 nëntor 2006 Abdi Baleta

KADAREJA FRYN HIPOKRIZINË DHE SHFRYN LAVDINË
Viti 2005 në Shqipëri u shpall zyrtarisht “Viti i Kadaresë”, për të ngritur më
lart lavdinë që ai tashmë e gëzonte si shkrimtar i madh dhe për të lumturuar
ithtarët e kultit të tij, të cilët dehen me këtë lavdi për kënaqësinë e tyre dhe
mbështillen me këtë lavdi për përfitimet e tyre. Pas mbylljes së “Vitit të
Kadaresë” normalisht duhej të vinte një periudhë më e qetë, më pak e bujshme në
reklamimin e figurës e të veprave të tij, se kështu mund të dallohej “Viti i
Kadaresë”, nga viti i zakonshëm paraardhës e pasardhës. Duhej të çlodhej vetë
Kadareja i rënduar nga barra e reklamës. Duhej të qetësoheshin dhe ithtarët e
kultit të tij që mbyllën me sukses fushatën. Duhej të lihej dhe opinioni publik
të ripërtypte, sipas shijeve të veta, ato që kishte gëlltitur, ose që ia kishin
rrasur me zor në stomakun propagandistik fushatëbërësit gjatë “Vitit të
Kadaresë”.
Por nuk ndodhi kështu. Viti pasues, 2006, u kthye edhe më shumë në “Viti i
Kadaresë”. Kësaj radhe i pashpallur zyrtarisht, por më i tejngarkuar
emocionalisht, për shkak të gjithëfarë fushatash propagandistike zhurmëmëdha,
plot histerizëm e hipokrizi kadareane dhe me reagime më të shumta se herë të
tjera kundër kësaj histerie e hipokrizie. Viti 2006 u bë vit i fryrjes së
hipokrizisë kadareane dhe njëkohësisht i shfryrjes së lavdisë së Kadaresë si
kurrë ndonjëherë tjetër më parë. Plasën sherre e dyluftime gazetareske dhe
mediatike ku u përfshinë me shumicë ithtarë e kritikë të Kadaresë.
Në muajt prill-korrik 2004 kam bërë një polemikë të gjatë me pikëpamjet dhe me
qëndrimet e Kadaresë për zhvillimet tronditëse të marsit të atij viti në Kosovë.
Kjo polemikë është botuar në gazetë nën titullin “Kadareiada, sherriada Kadare
dhe Kadareja i sherrit”. Nuk u botua si libër më vete, sepse një shtëpi e njohur
botuese që shfaqi një interesim fillestar nguroi ta përfundonte këtë punë.
Vënien përballë Kadaresë e kanë të vështirë shumica e shtëpive botuese dhe
organet e shtypit. Në fund të vitit 2006 është e qartë se “Kadareiada” e
mëparshme triumfaliste u zbeh shumë nga shpërthimet e fuqishme të “sherriadës
Kadare”, që u nxit nga vetë “Kadareja i sherrit”.
Kemi përmendur edhe në shkrime të mëparshme se për Kadarenë është krijuar një
kult individi, në kuptimin negativ që ka ky term, jo një kult i individit-njeri
dhe qytetar, që gëzon admirim të natyrshëm, por një kult si ai i individit të
imponuar politik, që fiton famë të madhe, por famë të imponuar edhe me metoda
të pahijshme. Fama dhe lavdia e Kadaresë dhe autoriteti i tij ka kohë që i kanë
dhënë pamjen e një drejtuesi e sunduesi kulti. Ndjekësit e tij fanatikë sillen
ndaj Kadaresë si pjesëtarët e kulteve fetare, që nuk durojnë të thuhet për
shefin ndonjë fjalë jashtë atyre që janë bërë të pranueshme brenda kultit.
Në një nga shkrimet e tij gazetari Mentor Kikia ka përdorur një terminologji
tjetër, me tingëllim më politik se fetar për veshët e shqiptarëve, ”vullnetarët
e Kadaresë”. Është i dukshëm dhe i saktë krahasimi midis kadareanëve me ata
enveristët fanatikë që menjëherë pas rrëzimit të shtatores së Enverit më 20
shkurt 1991 në sheshin “Skënderbej” të Tiranës e shprehën përdëllimin e tyre për
kultin e udhëheqësit politik e shpirtëror duke krijuar një organizatë
paramilitare me emrin “Vullnetarët e Enverit”. Por kjo nuk shërbeu shumë për të
mbajtur në këmbë lavdinë tashmë të rrënuar të udhëheqësit të tyre idhull.
Betejat propagandistike të këtij viti në kuadrin e “sherriadës Kadare” krijojnë
bindje të fortë se edhe “vullnetarët e Kadaresë”’, sado të përpiqen të
mbështesin histerinë e hipokrizinë e idhullit të tyre nuk mund ta ndalojnë
procesin e shfryrjes së lavdisë së këtij idhulli. Me sherret që ka nxitur këtë
vit Kadareja ka bërë që shpesh edhe mbështetja që i japin kultistët
(vullnetarët) e tij në fakt të kthehet kundër tij. Por më e keqja është se gjatë
këtij viti lavdia e Kadaresë është zbehur dhe në mjedise intelektuale ku ai
nderohej verbërisht, është gërvishtur edhe nga njerëz që ishin vetëpërmbajtur
për të hyrë në debate kur duhej kundërshtuar ndonjë mendim ose qëndrim i
Kadaresë. Më në fund Kadareja nuk e fsheh më se ka pësuar goditje të rënda gjatë
sherreve që shkaktoi. Pas gafave që bëri gjatë vizitës së fundit në Kosovë, që i
kushtuan shumë në sytë e opinionit të atjeshëm, ai po pranon se kanë qenë të
gabuara disa qëndrime që ka mbajtur në të kaluarën dhe që ai i ka mbrojtur me
një kryeneçësi e prepotencë të skajshme.
“Sherriada Kadare” këtë vit mori shumë vrull kur Kadareja sulmoi akademikun
kosovar Rexhep Qosja, pa qenë i ngacmuar prej këtij dhe tentoi në të njëjtën
kohë të bënte fajtor Rexhepin për sherrin që nxiti vetë Ismaili. Qosja ka
qëlluar për fat po aq inatçor sa Kadareja dhe ia ktheu Ismailit përgjigjen si e
meritonte dhe si e kërkonte. Është cinizëm e megalomani fëminore kur Kadareja
përpiqet të justifikohet me fjalët “Rugovën e kam kritikuar, por ai s’e ktheu në
marri” (gazeta “Panorama” 15 nëntor 2006). Në shkrimin tim të vitit 2004 jam
shprehur se marrëzinë e kishte bërë Kadareja që sulmonte pa skrupull dhe
padrejtësisht Rugovën. Nëse Rugova dot ishte përgjigjur si i përgjigjet Qosja
tani nuk do të bënte kurrfarë marrie. Përkundrazi është marri e Kadaresë që do
ta krahasojë me një marri reagimin e natyrshëm të Qosjes. Rugova ishte “gandist”
e “nënëterezist” në reagimet ndaj atyre që e sulmonin. Por të tillë në mjediset
politike e intelektuale shqiptare nuk mund të ketë shumë që Kadareja të
shpresojë se do t’i shkojë gjithmonë kungulli mbi ujë, se ai mund të ndërmarrë
sulme provokuese padrejtësisht ndaj të gjthëve dhe askush nuk do t’i kthehet me
kundërpërgjigje.
E mira e parë e madhe e debatit që plasi midis Kadaresë e Qosjes këtë vit është
pikërisht fakti që një intelektual me emër nga Kosova theu një tabu, iu
kundërpërgjigj Kadaresë për sulmet që kishte bërë. Reagimi i Rexhep Qosjes, i
pari nga Kosova pas letrës së Demaçit në nëntor të vitit 1991 “Kadare ti ike në
Francë, por i duheshe demokracisë shqiptare” (ribotuar në “Gazeta Shqiptare” më
16 nëntor 2006) e që tërboi Kadarenë e mësuar vetëm të përkëdhelet nga
intelektualët e Kosovës. Fjalët e Kadaresë “Rugovën e kam kritikuar por ai nuk e
ktheu në marri” janë dëshmi e hutimit dhe e tronditjes që pësoi Kadareja nga
reagimi i Qosjes, janë dëshmi e një dështimi të rëndë të manisë së tij
sherrmadhe dhe e një vetëbesimi të tij prepotent se nuk guxon ta prekë kush.
Sherri që nisi Kadareja me Qosjen solli një shembje të madhe për megalomaninë
kadareane, jo vetëm të Ismailit por edhe te “kultistëve”( vullnetarëve) të tij,
sidomos në Kosovë nga ku tani vinë në Tiranë shkrime me titull “Vdekja më vjen
prej Kadaresë së tillë”, (perifrazim i titullit të romanit të Qosjes “Vdekja më
vjen prej syve të tillë) që është shkruar me shumë nerv dhe forcë bindëse nga
Halil Ibrahimi (shih “Sot” 14 shtator 2006).
Pas reagimeve në Prishtinë, që duhej të ishin edhe më kundërgoditëse për
provokimet që shkoi të bënte atje Kadareja, vetë Ismaili e ka mbledhur pakëz
bishtin dhe është shprehur: “për debatin fajtorë (jemi) edhe unë edhe Qosja” (
gazeta “Shqip” 14 nëntor 2006). Nuk ka si të jenë të dy fajtorë për mënyrën e
debatimit kur Ismaili provokoi dhe Qosja reagoi. Nuk ka si të jenë të dy fajtorë
kur Qosja reagoi si studiues (shkencëtar) dhe Ismaili si trillues (
propagandist-shkrimtar). Nuk ka si të jenë të dy fajtorë kur Ismaili mobilizoi
kultistët e tij të shpërthenin fushata denigruese kundër Rexhepit, të bënin deri
tubime të shpifura në Tiranë, nën kujdesin e një instituti italian, ndërsa
Rexhepi u mbështet tek pena e vet dhe pati mbështetje vetëm nga individë që u
leu në zemër të dalin në mbrojtje të të vërtetës e të drejtës. Nuk ka si të jenë
të dy fajtorë kur Rexhep Qosja parashtroi e mbrojti qëndrime, teza të
argumentuara shkencërisht dhe me synim që t’i shërbejë të vërtetës e kombit,
ndërsa Kadareja hodhi në publik tekste mistrece, pa brendi shkencore, në
kundërshtim me të vërtetat historike dhe me interesat kombëtare të shqiptarëve.
Kadaresë nuk i duhet lejuar që në fajin e tij të përlyejë edhe Rexhep Qosjen
tani që provokimet që bëri në Prishtinë i dolën huq, sepse shkoi atje me
trimërinë e qoses së përrallës me briskun në dorë që t’i rruante mjekrën
akademike Qosjes dhe u kthye prej andej me veshët e varur e me këpucët e
veshura mbrapsht. Ky ishte përfundimi më therrës deri tani për këtë vit i
“sherriadës Kadare” të nxitur nga sherrxhiu Ismail.
Debati midis Kadaresë e Qosjes shpërtheu, sepse Kadareja nuk mund të duronte që
një intelektual i kalibrit të Qosjes të dilte të mbronte publikisht teza që nuk
përputhen me qëndrimet e Kadaresë për vlerat e Islamit tek shqiptarët, për
figurën e Nënë Terezës dhe për “europianizimin” e shqiptarëve. Kadareja e nisi
me mburrje të madhe këtë debat, por tani po përdridhet që të duket se edhe ai
nuk është aq kundërshtar i vendosur i myslimanizmit, po e thotë vetë atë që ia
kemi thënë për vite me radhë se “zbeh vlerat e Islamit tek shqiptarët” dhe e ka
gabim që përpiqet t’i bëjë myslimanët shqiptarë katolikë.
Debati midis Kadaresë e Qosjes solli të mirën e madhe që për problemet e
mësipërme të shprehen një numër më i madh se çdo herë shqiptarësh. Në mënyrë të
veçantë është me dobi përfshirja në këtë debat me një sërë shkrimesh të formatit
shkencor e historianit Kristo Frashëri që në fakt janë një goditje e rëndë për
tezat e Kadaresë, pavarësisht se për oportunizmin që e di vetë prof. Kristo ky
ka fajsuar edhe Qosjen. Kadare u zemrua fillimisht shumë me Kriston dhe e
sulmoi krejt pa vend, por pas replikës së Frashërit sikur e qepi gojën. Në
intervistën me Blendi Fevziun nuk guxoi ta zinte në gojë debatin me Frashërin,
për të cilin duhej të shprehej gjatë se është hera e parë që ata debatojnë.
Shumë intelektualë nxituan të shprehen në shenjë solidariteti me idhullin e
kultit të tyre. Mjaft të tjerë u qetësuan se nuk ishte herezi siç kujtonin të
shpreheshin për këto probleme. Tani të paktën kemi një tablo të qartë se në
cilën anë qëndron secili dhe janë të paktë ata që qëndrojnë fshehur.
Debati me Qosjen e shtyu Kadarenë të provokonte edhe disa debate të tjera
fatkeqe për të, si ai për dosjet, debati me Paskal Milon, të cilin Kadareja e
trajtoi me mendjelehtësi sa ra në grackën e një debati më të dëmshëm për të me
familjen Rapi. Rinxjerrja në skenë e propagandës publike e çështjes Kadare-Rapi
të para një çerek shekulli i ka kushtuar shumë emrit dhe prestigjit të Kadaresë.
Dhe kjo është kryesisht për faj të tij. Tentoi ta shuante jehonën e dëmshme të
këtij debati, duke shkuar në Kosovë për të provokuar Rexhep Qosjen tek dera e
shtëpisë së tij. Kjo i solli dështim e dëm të rëndë.
Kadareiada e kapërceu pikën e saj kulmore dhe është në të tatëpjetë çfarëdo që
të bëjnë kultistët e Kadaresë. “Sherriada Kadare” është ende në ngjitje drejt
majave të saj, sepse problemet që janë hedhur për debat në publik nuk mbyllen e
nuk harrohen aq lehtë. Edhe kjo sherriadë e re ka dhënë rrjedhojat e saj të
dukshme jo vetëm në qëndrimin e Kadaresë, por edhe të gjithë atyre që janë
përfshirë në debat e që janë të shumtë, si ansjëherë tjetër deri tani.
Janë përvijuar tashmë grupime të dallueshme si nga krahu i mbështetësve fanatikë
të Kadaresë, dhe nga krahu i kritikëve të rreptë të tij dhe i neutralëve që duan
të shuajnë flakët e këtij zjarri polemizues. Në mbështetje të Kadaresë kanë dalë
kryesisht njerëz nga soji i shkrimtarëve në Shqipëri, Kosovë e diasporë, që si
duket mendojnë më shumë për portretet e tyre që mund të ruhen duke u strukur pas
imazhit të shkrimtarit më të madh. Kanë dalë kryesisht intelektualë shqiptarë të
mërguar që dyzimin e tyre atje ku janë përpiqen ta kapërcejnë duke u bërë njësh
me të “dyzuarin e madh” franko-shqiptarin Kadare. Kanë dalë njerëz për motive
krahinaristë. Kanë dalë gazetarë që tërë kohën kanë lëpirë cepat e byrekut të
lavdisë së Kadaresë dhe janë bërë të njohur duke lakuar emrin Ismail Kadaresë.
Me qortime të forta kundër Kadaresë kanë dalë ata që nuk janë pajtuar asnjëherë
me arrogancën e tij ndaj nacionalizmit shqiptar dhe identitetit shqiptar, me
bishtizmin e tij ndaj politikave perëndimore, me antimyslimanizmin e tij
agresiv, me përçartjet e tij për të detyruar shqiptarët të bëhen katolikë, me
dredhitë e tij për të fajsuar shqiptartët për qëndrime të padrejta ndaj fqinjëve
dhe për të bërë shqiptarët pjesëtarë të barabartë në “marrëzitë ballkanase”.
Por me kritika për Kadarenë dolën dhe shumë të tjerë që nuk mund të pajtoheshin
me arrogancën që shfaqi ai gjatë këtij viti. Kjo është më e dukshme sidomos në
reagimet që janë bërë nga Kosova.
Nuk janë të pakët dhe ata që janë përpjekur ta quajnë fatkeq debatin
Kadare-Qosja dhe që kanë kërkuar shuarje të këtij debati; që janë bashkuar me
tezën e fanatikëve të Kadaresë se po preket simboli i kulturës shqiptare, nderi
i kombit shqiptar, po sulmohen vlera kombëtare, po njolloset madje “institucioni
Kadare”. Të tillë zëra janë dëgjuar në Shqipëri, Kosovë e diasporë. Në këtë
vazhdë ka rënë në sy përsëri mobilizimi i Blendi Fevziut, i cili më 13 nqntoe,
vetëm pak ditë pas transmetimit tëintervustës që i ksht marrë kades ënë Paris,
e ktheu studioane “Klan” në një kabare “Kadare” ku Ismailit duhej t’i këndonin
me perversitet kadarean këngët e tyre lavdithurëse Fahri Balliu dhe Virgjil
Muçi, në një debat gjoja intelektual ku përballë tyre ishin Fatos Lubonja dhe
Ardian Klosi.
Pas kësaj shfaqje në kabare “Kadare” shpëtheu fort edhe manipuluesi i zellshëm
me “dosjen Kadare”, Shaban Sinani, me një intervistë që zë katër faqe të
gazetës “Panorama” të datës 18 dhjetor 2006 dhe është botuar nën titullin
goditës “Akuzat e Qosjes ndaj Kadaresë, atentat ndaj kulturës shqiptare”. Edhe
pa e lexuar tekstin e stërgjatë të kësaj interviste vetëm duke u nisur nga një
titull i tillë mund të thuash pa frikë se po gabon se të njëjtën akuzë kushdo
mund t’ia bëjë vetë Shaban Sinanit, sepse edhe sulmet ndaj një personaliteti të
shquar të kulturës shqiptare si Rexhep Qosja janë atentat apo ndoshta “akt i
terrorizmit intelektual” kundër kësaj kulture. Shaban Sinani me një sulm të
tillë ndaj Qosjes për të mbrojtur idhullin e tij në “kultin kadarean” ka
dëshmuar se nuk çlirohet dot nga mendësia e përkuljes para kulteve të individit,
se tek ai kanë mbetur klishetë e stereotipet linçuese që kanë qenë përpunuar e
rrënjosur në psihikën e shumë shqiptarëve nga enverizmi e ramizizmi, ku Shabani
ka qenë një shërbestar i mirë kulti.
Me sulmet që i bëri Rexhep Qosjes në Kosovë, Kadareja e hodhi vetë poshtë atë
argument me të cilin e mbronin mbështetësit e tij, sepse edhe Ismaili sulmoi
vlerat më të larta kombëtare. Pra Ismaili preu vetë atë degën e pemës ku ishin
ulur mbrojtësit e tij për ta rehatuar gjatë stuhisë së debatit.
Kadareja shpalli në Kosovë se Qosja është për në çmendinë. Qosja është
kundërpërgjigjur se Kadareja është për në burg. Kadareja edhe në qoftë se nuk
është për të shoqëruar Qosjen në çmendinë, apo për të shkuar vetëm në burg,
tashmë e ka bërë hak të jetë në njëfarë mënyre në shtyllën e turpit, sepse
askush nuk ka shkaktuar grindje dhe përçarje midis shqiptarëve sa ai. Për këtë
arsye është e nevojshme që tezat e vlerësimet e shumta që janë shprehur
publikisht deri tani, lidhur me qëndrimet e Kadaresë, të analizohen e peshohen
edhe më tej.
16 nëntor 2006 (vijon)
Abdi Baleta

________________________________________________________________________________\
____
Do you Yahoo!?
Everyone is raving about the all-new Yahoo! Mail beta.
http://new.mail.yahoo.com

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#556

From: Olsi <olsi@...>
Date: Sat Nov 18, 2006 10:05 pm
Subject: RIMEKEMBJA 14/ 11/ 2006 [ ii ]

olsi.rm

Online Now

Send Email

Greqizimi i shqiptarëve po inkurajohet si skemat piramidale

Si të mos inkurajohen shqiptarët për të bërë këtë hap që i çon kundër personalitetit të tyre kombëtar, kundër dinjitetit të tyre individual e kombëtar, kur kryeministri i shtetit të tyre deklaron se marrja e një pasaporte greke duke u shpallur i kombësisë greke, nuk paska asgjë të keqe , se të deklarohesh vorioepirot, të bëhesh ligjërisht nënshtetas grek me prejardhje greke nga Shqipëria nuk të shkombëtarizuaka, nuk të bëka të humbasësh kombësinë.

A i nxiti pa pikë përgjegjësie Berisha shqiptarët të vinin paratë e tyre në firmat piramidale, duke u thënë se ata që grumbullonin paratë ishin thjesht kontraktues të ndershëm, që vepronin sipas dispozitave të Kodit Civil për huamarrjen e huadhënien? A nuk u tha ai shqiptarëve atëherë se paratë që qarkullonin në skemat piramidale ishin më të pastrat në botë?. Kaq donin shqiptarët e pastërvitur dhe që nuk e vrisnin mendjen që të qetësonin vetëdijen e tyre të turbullaur nga një fitim i shpejtë që të vinin pasuritë në firmat piramidale dhe të rrënoheshin. Tani shumë nga këta shqiptarë me çiltërsinë e të mashtruarit ose me hipokrizinë e matrapazit justifikohen me fjalët qetësuese e siguruese që kishte thënë atëherë Presidenti Berisha.

Nuk mendon vallë Berisha se duke lavdëruar ligjin grek që do të shkombëtarizojë shqiptarët në numër të madh për një pasaportë greke mund të prodhojë pasoja edhe më të rënda sa të çojnë deri në luftë civile për ndarjen e Shqipërisë, sepse grekët këtë synojnë ta bëjnë Shqipërinë vend të banuar nga grekë në sytë e botës dhe të fusin një sherr të tmerrshëm midis shqiptarësh për ta kthyer Shqipërinë në “Qipro të dytë”? Para disa vitesh propagandistë sharlatanë të Berishës iu vërsulën Fatos Nanos pse përmendi në një mënyrë të mjegulluar rrezikun që Shqipëria të kthehej në Qipro. Po tani nuk i shohim këta propagandistë të shqetësohen për rrezikun e qipriotëzimit të Shqipërisë që krijon politika e Berishës. Po Berishës nuk i shkon vallë në mendje se një ditë shqiptarët të mashtruar, të zhgënjyer, të tërhequr në ngjarje vëllavrasëse mund ta mallkojnë kryeministrin e tanishëm që ua lavdëron kaq shumë këtë ligj grek?!

“Grekët homogjenë “ të Shqipërisë do t’ia shohin sherrin “kujdesit” të Greqisë

Minoritarët grekofonë të Shqipërisë janë në kulmin e gëzimit. Thonë se Greqia u vonua shumë në plotësimin e kësaj kërkese të tyre. Mbase kanë të drejtë se ata e ndjejnë veten më mirë në Greqi dhe u ka ardhur inat se i kanë shërbyer aq shumë politikës greke dhe nuk kanë marrë gjithë shpërblimet që pretendonin. Por me siguri shumë prej tyre as nuk e kuptojnë se Greqia këtë ligj nuk e bëri për të shpërblyer ata, por e bëri prë t’i keqpërdorur edhe më shumë për veprimtari armiqsore kundër Shqipërisë, e bëri këtë ligj që tashmë të shndërrojë në vorioepirotë ose “grekë homogjenë nga Shqipëria” një numër shumë të madh mërgimtarësh shqiptarë të cilëve gjatë 15 viteve u ka ndërruar fenë e emrat, i ka përpunuar intensivisht për t’u krijuar “ndërgjegjen e grekut homogjen” nga Shqipëria. Kur Greqia të rrisë shumë numrin e “minoritarëve homogjenë “ do lërë pas dore minoritarët grekofonë të Dropullit e të Vurgut të Sarandës.

Po të ishte e sinqertë Greqia ndaj këtyre njerëzve që do t’i bëjë nënshtetas grekë do t’u shpjegonte vetë atyre se rregullat e nënshtetësisë e kërkojë që para se të bëhen nënshtetas grekë ata duhet të heqin dorë nga nënshtetësia shqiptare, duke miratuar një kërkesë të tillë sipas rregullave të shtetit shqiptar. Kurse Greqia u thotë atyre se ata duhet të vazhdojnë të mbeten të dyzuar, nënshtetas grekë e shqiptarë, madje bën presion mbi Shqipërinë të ruajë nënshtetësinë e tyre. Greqia e shpall hapur se i do nënshtetasit e saj të rinj të dyzuar, shpall me arrogancë se “grekët homogjenë “ në Shqipëri nuk duhet të braktisin zonat e tyre, sepse Greqia ka pretendime për këto zona. Greqia tentoi të mbushte varret pushtuese greke me eshtra shqiptare. Tani përpiqet të mbushë radhët e të gjallëve me “grekë homogjenë” të sajuar, me shqiptarë të konvertuar në “vorioepirotë” dhe nënshtetas greko-shqiptarë të dyzuar.

Karamanlisi e Berisha po krijojnë “zgjedhësit e dyzuar” greko-shqiptarë

Greqia po kërkon të krijojë kështu një ushtri të madhe njerëzish me përkatësi të dyzuar që t’i përdorë ata si forcë elektorale si në Greqi dhe në Shqipëri. Fjala popullore “kërkon të nxjerrë dy lëkura nga i njëjti dash” në Greqi tani po kthehet në politikë shtetërore për të përdorur të njëjtët njerëz që të ndikojnë në rezultatet zgjedhore si në Greqi dhe në Shqipëri.

Fatos Nano u mor vesh me PASOK-un që emigrantët shqiptarë me bindje të majta në Greqi të ishin njëkohësisht anëtarë të PS-së dhe të PASOK-ut. U krijua kështu “dyanëtarsia partiake shqiptaro-greke”. Qeveria e “Nea Demokracisë”, Karamanlisi e Berisha, po ia kalojnë të majtës, po krijojnë zgjedhësin e dyzuar greko-shqiptar. Kjo do të jetë me rrjedhoja shumë më të rënda. Kur ka dhënë pëlqimin për këtë ligj grek të paktën Berisha të kishte shkëputur nga grekët një premtim se më në fund do ta njohin praninë e minoritetit shqiptar në Greqi. Pushtetarët grekë jo vetëm nuk bëjnë këtë por thirrën ambasadorin amerikan në Athinë për ta kërcënuar që SHBA të heqë dorë nga përmendja e një minoriteti shqiptar në Greqi, se aty paska vetëm emigrantë nga Shqipëria. Berisha duhet t’i thotë Bakojanit se edhe “grekët në Shqipëri bij argatësh janë, madje argatësh sarakaçenë të greqizuar në gjuhë, jo grekësh etnikë.

Shtetet që krijojnë ”nënshtetësinë e përbashkët” shkojnë drejt shkrirjes

Kur SHBA po tregojnë interesim të shtuar për të ndikuar që Greqia të pranojë realitetin e një minoriteti shqiptar në Greqi është e pafalshme që qeveria e Shqipërisë të dalë hapur në mbështetje të planeve minuese të Greqisë kundër kompaktësisë së kombit shqiptar. E kemi dëgjuar disa herë kryeministrin Berisha të thotë se “Shqipëria do të bëjë çdo gjë për të hyrë në BE e në NATO”. Si nënshtetas shqiptarë që nuk synojmë të marrim atë pasaportën greke që e lavdëron aq shumë Berisha, kemi të drejtën të pyesim: mos vallë kryeministri ligjin grek të bashkimit të Shqipërisë me Greqinë nëpërmjet nënshtetësisë (shtetësisë së dyzuar) e quan si rrugë të integrimit të Shqipërisë në Europë e NATO?! Nëse e mendon kështu përsëri kemi të drejtën të themi se ky nuk është integrim i Shqiprisë në BE e NATO, por është gllabërim i Shqipërisë dhe i shqiptarëve nga Greqia.

Kur dy shtete vendosin të krijojnë një nënshtetësi të përbashkët masive do të thotë se ata shkojnë drejt shkrirjes, që në çdo rast është gllabërim i njëri prej tjetrit (i më të dobëtit nga më i forti). A e di kryeministri i Shqipërisë se qysh nga koha e krijimit e njohjes së shtetit të pavarur grek ky shtet ka trefishuar territorin e tij dhe oreksi grek për pushtime e asimilime të reja në Ballkan nuk është shuar aspak. Udhëtarja e palodhur angleze Edit Durham qysh para gati një shekulli na e ka shpjeguar këtë që bën Greqia tani me “dyshtetësinë e grekëve homogjenë”. Ajo ka lënë të shkruara fjalët që i kishte thënë “Kondulis, pushtuesi grek i Korçës” se: Oreksi vjen duke ngrënë. Ne tashmë kemi ngrënë, por duhet të hamë gjithnjë e më tepër... Bishat hanë kur kanë uri. Kondulis donte të hante për grykësinë e tij”.

Nuk e sheh kryeministri i sotëm i Shqipërisë se pikërisht kështu mendojnë e veprojnë pushtetarët grekë tani? Apo e sheh dhe është rob i një detyrimi të madh që atë kënaqësi që nuk ia dha dot ish-kryeministrit Micotaqis për të përmbushur programin e parashtruar prej tij në “Deklaratën e 14 korrikut 1993”, ka vendosur t’ia japë bijës së Micotaqisit, zonjës Dora Bakojani, që tani është ministre e jashtme e Greqisë?! Nëse bëhen ato që po kërkojnë grekët duke krijuar “ushtrinë e dyshtetësisë” me mercenarë shqiptarë për të gllabëruar Shqipërinë, Dora Bakojani mund të hyjë në historinë e Greqisë si politikanja e udhëheqësja më e suksesshme e atij vendi. Kurse Berisha të jetë i sigurtë se do të hyjë në historinë e Shqipërisë si kryeministri më i keq i këtij vendi.

12 nëntor 2006 Abdi Baleta

AHTISARI U MATEJ SERBËVE, POR U RA SHQIPTARËVE

Tani nuk ka mbetur më asnjë dyshim se përfshirja e Kosovës si pjesë e pandashme e Serbisë në kushtetutën serbe pati ndikime të menjëhershme në procesin e “përcaktimit të statusit përfundimtar” të Kosovës. Grupi i Kontaktit dhe i dërguari i sekretarit të përgjithëshëm të OKB-së, si pa gjë të keq i lanë mënjanë të gjitha përbetimet e diplomacisë ndërkombëtare se “statusi përfundimtar ”i Kosovës do të shpallet brenda vitit 2006 dhe thanë se kjo do të lihet të bëhet pas zgjedhjeve që do të mbahen në Serbi. Kur jepnin këtë lajm folëset në ekranet televizive të Tiranës më 10 nëntor theksonin se: “nuk është e qartë nëse fjala është pas zgjedhjeve parlamentare serbe që janë caktuar të mbahen më 21 janar 2007, apo pas zgjedhjeve presidenciale në Serbi që nuk dihet se kur mund të mbahen”. Pak ditë më vonë mësuam se Ahtisari dashka ta shtyjë shpalljen e e “projektit” të tij plot 3 muaj, deri në fund të muajit mars të vitit 2007.

Pra Ahtisari si pa gjë të keq njoftoi botërisht se zgjidhja e statusit të Kosovës është në vartësi të humorit e të intrigave politike në Beograd, të inateve të diplomacisë ruse, të pavendosmërisë së disa diplomacive perëndimore, që në çdo rast e për çdo gjë, vështirësitë me partnerët e tyre i kanë kapërcyer duke pranuar hiletë në kurriz të shqiptarëve. Tani duhet thënë se Koshtunica e Tadiçi me arrogancën e tyre serbe e arritën atë që donin, bënë që të dështonte premtimi i diplomacisë ndërkombëtare dhe dalin para serbëve si flamurmbajtësit e rinj të krenarisë e të ambicieve mesjetare serbe, pra si milosheviçët e rinj.

Qysh nga fillimi i misionit të Ahtisarit politikanët serbë, sidmos Koshtunica e Tadiçi dhe propaganda serbe nuk i ndalën sulmet e egra kundër personalitetit të shquar finlandez, Ahtisari, duke e akuzuar atë se po tregohej i njëanshëm në dëm të serbëve e favorizues i shqiptarëve, madje kërkuan disa herë edhe dorëheqjen e tij nga misioni i ngarkuar. Edhe Ahtisari u detyrua disa herë të jepte me takt ndonjë kundërpërgjigje për akuzat, të qortonte qëndrimet obstruksioniste të serbëve dhe linte përshtypjen se po bashkërendonte ndershmërisht përpjekjet e tij me ato të hallkave të tjera të diplomacisë e të drejtëissë ndërkombëtare për të sjellë në vete mendjet e çakorduara të politikës beogradase. Shqiptarët i shihnin si pozitive këto qëndrime, në dukje konstruktive të të dërguarit të Kofi Ananit, i cili në fund të mandatit të tij e drodhi llafin i pari, duke paralajmëruar se Ahatisari që kishte lënë përshtypjen shpesh herë se po u matej fort serbëe, goditjen do ta jepte mbi kokën e shqiptarëve. Kjo u pa qartë kur Ahtisari shpalli se ka shtyrë paraqitjen e projektit për statusin Kosovës, pas takimit të fundit me Grupin e Kontaktit në Vjenë. Ky veprim i Ahtisarit me sa duket ka nervozuar edhe një pjesë të diplomacisë në Grupin e Kontaktit, sepse përfaqësuesi amerikan për Kosovën Uizner është shprehur se shtytja e afatit që thotë Ahtisari nuk mund të jetë më gjatë se në fund të muajit janar 2007. Kjo deklaratë është një provë më tepër se shqiptarët kanë shumë arsye të jenë të pakënaqur e të shqetësuar nga qëndrimi papritur për ta i Ahtisarit.

Shqiptarët si gjithmonë janë përpjekur të lënë përshtypjen e mirë se kanë besim tek diplomacia ndërkombëtare, se e kuptojnë stilin e kësaj diplomacie, që ruhet të mos i acarojë në kulm serbët e tronditur nga shembja e ëndrrave të tyre mitike-historike dhe nga përmbysja e planeve të tyre politike pas rrëzimit të Milosheviçit. Shqiptarët ndryshe nga zevzekët serbë që kanë përplasur këmbët me inat edhe kur diplomacia ndërkombëtare dhe sidomos Ahtisari pëpiqeshin të mos ua lëndonin sedrën e tyre të goditur rëndë, kanë ndjekur filozofinë “i duruari i fituari” dhe “qingji i urtë pi dy nëna”. Por vendimi i Ahtisarit i ka lënë shqiptarët duke thithur gishtin e tyre që gjithsesi nuk është sisë e nuk nxjerr qumësht. Kurse serbët si braca të vërtetë në politikë e diplomaci ia morën mishin nga vorba si diplomacisë ndërkombëtare dhe shqiptarëve dhe tani kanë një rast të kapardisen se për Serbinë ka ardhur një epokë e re dhe një shans i ri: nuk është më ajo kohë kur ata thonin “Serbia humbet në paqe atë që e fiton në luftë”, por në saje të Koshtunicës e të Tadiçit e të “Nënës Rusi” erdhi koha që “Serbia të fitojë në paqe atë që e ka humbur në luftë”.

Për të bërë këtë ndryshim u përqëndruan përpjekjet e diplomacisë serbe e të miqve ndërkombëtare të Serbisë, duke përfshirë edhe pushtetarë të Tiranës, qysh të nesërmen e nënshkrimit të marrëveshjes ushtarake në Kumanovë në mesin e vitit 1999. Për të kthyer humbjen e dytë ushtarake të Serbisë në Kosovë (e para më 1389) në një fitore të “Serbisë qiellore” u mobilzuan të gjitha forcat politike, kishtare, agjenturore e shoqërore në Serbi. Gjithë veprimtaria e serbëve u zhvillua nën parrullën “Kosova zemra e Serbisë”. Serbët nuk pyetën aspak se çfarë do të mendonin diplomacia e opinioni publik botëror për këtë parrullë mesjetare, arrogante, kërcënuese për shqiptarët e Ballkanit dhe tallëse për NATON që ndërhyri ushtarakisht në Kosovë në vitin 1999, pikërisht sepse pjesa më serioze e diplomacisë ndërkombëtare filloi të kuptonte( edhe pse nuk e tha publikisht) se parulla “Kosova , zemra e Serbisë” ishte një mashtrim i pështirë, se Kosova kishte mbetur ashtu siç kishte qene historikisht tokë shqiptare e banuar nga shumicë dërrmuese shqiptare.

Diplomacia perëndimore ende sillet si e vonuar në kuptimin e realiteteve ballkanike, sidomos të realitetit në Koosvë. Mendje të ndritura e të drejta në Perëndim e kanë shpjeguar qysh para një shekulli shkakun themelor të ngatërresave që po bën edhe tani Serbia. Edit Durham ka shkruar fare qartë : “ Doktrina themelore e Serbisë së Madhe është mospranimi i faktit se historia ka ekzistuar edhe para krijimit të Perandorisë serbe dhe se trojet e Ballkanit kanë pasur zotër edhe para ardhjes së serbëve”. Duhej të kishte mjaftuar kjo thënie që diplomacia perëndimore të kishte një pamje të qartë të problemit pse në Kosovë nuk ka vend të imitohet modeli boshnjak i (pseudo)zgjidhjes së problemit. Duhej të kishin mjaftuar këto fjalë të anglezes së shquar si njohëse e mirë e Ballkanit, që kjo diplomaci kushtetutën e re serbe da dënonte si një projekt mesjetar për Serbinë e Madhe. Por për paradoks askush nuk ngre stuhi zemërimi propagandistik e politik kur Serbia shpall ambicie të tilla për rikrijim të Serbisë së Madhe mesjetare siç tentoi të bënte dhe Milosheviçi me luftë e agresion. Ndërsa kur shqiptarët përmendin me zë të mekur të drejtën e tyre për bashkim kombëtar bien gjthëandej kambanat e alarmit se po kërkohet krijimi i “Shqipërisë së Madhe”. Prandaj ndodh që Ahtisari u matet gjithë kohën serbëve dhe goditjen ua jep në kokë shqiptarëve.

Miti serb i quajtur “Kosova, zemra e Serbisë” ka lënë aq shumë gjurmë në psihikën diplomatike ndërkombëtare sa edhe tani në fund të vitit 2006 politikanë me peshë si ish-kancelari i Gjermanisë në vitin 1999, Gerhard Shrëder shprehet se “lufta e NATO-s në Kosovë ishte luftë për të drejtat e njeriut”, paçka se gjithçka vërteton që kjo ka qene luftë për zmbrapsjen e një agresioni shtetëror të një vendi e populli kundër një vendi e populli tjetër, agresionit të Serbisë e të kombit serb kundër Kosovës shqiptare e kombit shqiptar.Është ende mospranimi hapur i kësaj të vërtete që po e pengon diplomacinë ndërkombëtare të shohë ashtu is është shëmtinë dhe natyrën provokuese të kushtetutës së Serbisë dhe që po e çon Grupin e Kontaktit në gabimin e tij të radhës, në një padrejtësi të re ndaj shqiptarëve, duke e lidhur shpalljen e statusit të Kosovës me zgjedhjet në Serbi.

Në librin e saj të shkëlqyer “I fuqishmi dhe i Gjithëfuqishmi” (qershor 2006) zonja Medlin Ollbrajt, që luajti një rol tejet të rëndësishëm në mobilizimin e diplomacisë perëndimore për të vendosur sulmin e NATO-s mbi Serbinë në vitin1999 e ka thënë hapur se në atë kohë diplomacia perëndimore nuk guxonte të quante mësymjen serbe për gjenocid në Kosovë si agresion sepse kishte mbetur tek formula “Kosova është pjesë shtetërore e Serbisë”. Vendimi i fundit i Ahtisaritt për ta lidhur përcaktimin e statusit të Kosovës me zgjedhjet në Serbi, për fat të keq, është riminishencë e dëmshme e këtij vlerësimi të gabuar të diplomacisë ndërkombëtare. Kjo diplomaci nuk po arrin që të shkëputet nga ferrat historike, psikologjike e politike që i janë ngjitur prej kohësh. Po të ishte shkëputur nuk mbetej asnjë arsye që Ahtisari, me bekimin ose yshtjen e proserbëve në Grupin e Kontaktit, të shtynte shpalljen e premtuar të statusit të Kosovës dhe t’u jepte politikanëve shovinistë serbë një kartë të fortë propagande e demagogjije për ta tundur se ata arritën të shkëpusnin edhe një herë nga diplomacia ndërkombëtare vlerësimin se Kosova duhet të trajtohet dhe më tej si pjesë e Serbisë, ashtu si është shkruar në kushtetutën e re serbe.

Ahtisari e kompromentoi rëndë moralin e misionit të tij. Nuk paskan qenë pa bazë ato shqetësimet që i mbanim të fshehura se Ahtisari në çastet delikate mund ta vërtiste lojën për të ndihmuar edhe një herë padrejtësisht Serbinë, siç bëri kur ishte në rolin bashkëpunëtorit të rusit Çernomerdin gjatë misionit ndërmjetësues tek Milosheviçi në kohën kur NATO bombardonte Serbinë, dhe përpiqej bashkë më ish-kryeministrin rus ta shpëtonin Serbinë nga një disfatë e pandreqshme ushtarake dhe nga një kapitullim i plotë jo vetëm moral, por dhe politiko-diplomatik.

Shqiptarëve u mbetet edhe një herë të lëpijnë buzët e të pështyjnë shijen e hidhur që u le zhgënjimi nga mosvërtetimi i filozofisë së tyre popullore “urtë e butë e plot tigani”. Tani duhet të mësojnë më mirë se kjo filozofi është e kapërcyer në politikën e në mendësinë diplomatike ndërkombëtare, të cilës serbët i treguan se dinë t’i përshtaten më mirë sipas një tjetër filozofie “sherr e shamatë e plot sahani”. Serbët nuk ia kursyen paralajmërimet diplomacisë ndërkombëtare se po nuk mbeti Kosova nën Serbi kurrë Serbia nuk do të njohë status tjetër për Kosovën, se ngatërresat në Ballkan nuk do të pushojnë, madje paralajmëruan hapur botën se Serbia është gati të marshojë sërish me ushtri kundër Kosvës. Dhe pas gjithë kësaj çmendurie politike-diplomatike dhe këtij vringëllimi armësh diplomacia ndërkombëtare heshti me mospërfillje, në vend që të paralajmëronte si duhej Serbinë se NATO nuk ishte shpërbërë ende, se shqiptarët do të ndihmoheshin të përgatiteshin më mirë kësaj radhe për të zbatuar rregullin “dy duart për një kokë”. Diplomacia ndërkombëtare u buzëqeshi madje serbëve, nisi funksionar pas funksionari në Kosovë që të bënin raporte pas raportesh, që askush në këtë botë nuk arrin t’i lexojë më e jo t’i kuptojë e t’i zbatojë.

Ithtarët shqiptarë të realopolitikës me siguri edhe kësaj herë do të përdorin argumentin: po ç’mund të bënin tjetër shqiptarët, veçse të shpresonin tek ndërkombëtarët, t’u shprehinin mirataim për gjithë këshillat e taktikat e tyre se vetëm kështu mund të dilte ndonjë gjë, pasi ne nuk jemi të fortë si serbët? Kjo psikologji e paralizoi politikën shqiptare në Kosovë për shumë kohë, deri sa në skenë doli veprimtaria e UÇK-së që disa e etiketuan madje si aventurizëm, apo si punë agjenture serbe. Por koha dëshmoi se punët qëndronin ndryshe. Edhë ksaj here të paktën shqiptarëve t’u thuhej më hapur si po shkonin punët, të zbuloheshin para tyre intrigat, të mos mbyllej politika shqiptare në një guackë sekreti për natyrën e bisedimeve shqiptaro-serbe, që nuk ishin aspak teknike, siç cilësoheshin publikisht, por ishin bisedime të mirëfillta politike që i dhanë mundësinë Serbisë të dalë këtu ku ka dalë sot, që të bëjë naze pasi nëpërmjet “bisedimeve teknike” ka arritur një shkallë të lartë boshnjakëzimi të Kosovës në përpilimin e projekteve që priten të vihen në jetë. U përsërit procesi i Rambujesë. Serbët siguruan shumë lëshime në rregullimet praktike për Kosovën dhe tani bëjnë sikur nuk kanë marrë asgjë, se paskan dalë të humbur dhe tentojnë zgjidhjen e fortë, siç bëri Milosheviçi kur erdhi puna për të vënë firmat mbi tekstet e Rambujesë. Atëherë serbët lanë gjithçka mënjanë e nisën mësymjen e armatosur në shkallë të gjërë . Të njëjtën gjë po bëjnë tani, duke kërcënuar me luftra të reja në Ballkan nëse statusi përfundimtar i Kosovës nuk do të jetë brenda në Serbi.

Shqiptarët bëjnë mirë që thonë se kushtetuta serbe nuk ka ndikim për zgjidhjen e çështjes së Kosovës, nëse janë të vendosur t’i thonë edhe diplomacisë ndërkombëtare se nuk ka më asnjë kompromis me Serbinë, madje do të rishikohen dhe ato pazaret që u bënë në Vjenë para se Serbia të dëshmonte se nuk i respekton ato, para se Serbia ta zhvlerësonte gjithë procesin disavjeçar të diplomacisë ndërkombëtare duke e vënë në kushtetutë se Kosova është pjesë e Serbisë.

Nëse deri tani politika zyrtare shqiptare në Kosovë ka vepruar e folur sipas stereotipeve që përqafoi ose pranoi në Rambuje tani është koha të flasë siç flet “Vetëvendosja” dhe përfaqësuesi i saj Albin Kurti. Më 10 nëntor 2006 pasi folëset televizive në Tiranë dhanë lajmin për vendimin e Ahtisarit nëpërmjet “Top Channel” ndoqëm një prononcim nga Hashim Thaçi dhe një nga Albin Kurti. Thaçi nuk kishte ndryshuar asgjë në të folurën diplomatike burokratike që kanë përdorur vitet e fundit udhëheqësit politikë në Kosovë. Një vetësiguri rutinë. Ai i siguroi shqiptarët se nuk janë të tradhtuar nga diplomacia perëndimore, se sido që të shkojnë punët Kosova do të jetë e pavarur. E pavarur me fjalë por ama shumë vetë thonë me sovranitet të kufizuar. Ky kufizim sovraniteti, që maskohet me termat “nën mbikqyrje ndërkombëtare”, tashmë kryesisht evropiane, në fakt maskon atë pjesë të sovranitetit që do t’i njihet Serbisë mbi Kosovën.

Albin Kurti ishte shumë më i qartë për rreziqet që u kanosen shqiptarëve nëpërmjet procesit të boshnjakëzimit të mëtejshëm në Kosovë. Kosova sërish do të jetë ”shtet i pavarur”, po e privuar deri nga mekanizmat që i japin jetë pavarësisë së një shteti, pa ushtri, pa ministri mbrojtjeje, pa ministri të jashtëme, pa anëtarësim në OKB. Me një fjalë do të jetë ashtu si ka thënë gjithnjë Serbia, pjesë e saj me autonomi të brendshme, por të maskuar me kapele europiane në kokë e jo më me kapele serbe.

Mos po e teoprojmë me pesimizëm? Edhe po të jemi më pesimistë se duhet e keqja nuk do të vijë nga kjo. E keqja do të vijë nëse jemi optimistë në hava, nëse gjykojmë me sy mbyllur e me veshët të shtupuar para asaj që bëhet e thuhet.

Ahtisari serbët që e shanë dhe e stërshanë në fund i përkëdheli. Shqiptarët i goditi në kokë, sepse dëshmoi që në sytë e gjykimin e diplomacisë ndërkombëtare tekat e ambiciet e marra të serbëve meritojnë më shumë vëmendje se të drejtat dhe shpresat e ligjshme të shqiptarëve.

12 nëntor 2006 Abdi Baleta.

LITARI PËR SADAMIN, NUK LIROI LAKUN E BUSHIT

Brenda një kohe të shkurtër erdhën njëri pas tjetrit lajmet: “Diktatori i Irakut, Sadam Hysein, u dënua nga gjykata me vdekje, me varje në litar, për krimet që është akuzuar e gjykuar deri tani” dhe “Partia Demokrate në SHBA fitoi në zgjedhjet për ripërtëritjen e pjesëshme të Kongresit amerikan dhe vuri për herë të parë, gjatë 12 viteve të fundit nën kontrollin e saj si Dhomën e Përfaqësuesve dhe Senatin”.

Ashtu siç ishte e natyrshme dënimi i Sadamit me varje ngazëlloi shumicën e irakenëve, shumë njerëz në botë, midis të cilëve edhe shumë politikanë të rëndësishëm. Ashtu siç pritej ndër të parët këtë vendim e përshëndeti me gëzim të madh dhe e komentoi pozitivisht vetë presidenti i SHBA, Xhorxh Ë. Bush. Madje vëzhguesit e analistët politikë përshëndetjen entuziaste të Bushit dhe komentet e tij politike për rëndësinë ndërkombëtare të vendimit të gjykatës irakene e vlerësuan si një gjest të llogaritur mirë nga presidenti amerikan për të ndikuar mbi zgjedhësit amerikanë në prag të votimeve, për ta lidhur edhe një herë ngushtë rezultatin e zgjedhjeve në Amerikë me zhvillimet në Irak, që zgjedhësit të siguronin shumicën e partisë së Bushit në Kongres.

Vëzhguesit dhe analistët në shumë vende të botës kanë theksuar se pas zgjedhjes së kontestuar në vitin 2000, presidenti Bush ka përdorur kartën “Amerika në luftë” për të mbajtur pozitat e tij për t’u rizgjedhur në votimet e vitit 2004. Madje analistëve nuk u ka shpëtuar fakti se pikërisht kur do të fillonin votimet në vitin 2004 propaganda amerikane bëri fushatë me një videokasetë ku Bin Ladeni kërcënonte Amerikën. Edhe vendimi për varjen Sadamit në litar, ende pa u gjykuar për të gjitha krimet, u shpall pak para se të nisnin votimet për ripërtëritjen e Kongresit amerikan. Edhe ky veprim u vlerësua si një përpjekje e fundit për të ndikuar zgjedhësit amerikanë në favor të Bushit e të Partisë Republikane.

Por rezultati i votimeve doli ndryshe. Litari i përgatitur për qafën e Sadamit në Bagdad nuk pati ndikim magjik në mendjet e zgjedhësve amerikanë, nuk ndihmoi për të liruar lakun elektoral rreth qafës së presidentit amerikan. Bushi pranoi humbjen dhe ndryshoi mjaft sjelljen politike, duke shprehur menjëherë shpresën dhe duke bërë thirrje për bashkëpunim me Partinë Demokrate “për të mirën e Amerikës”. Kurban i këtij bashkëpunimi të kërkuar e të shpresuar midis ekzekutivit dhe legjislativit amerikan u bë pa vonesë sekretari i mbrojtjes, Ramsfeld , i vështruar me kohë si njeriu që ka ndikuar së tepërmi për zhytjen e Amerikës në vështirësi të mëdha, jo vetëm politike por dhe ushtarake, ku gjendet në Irak. Tani në SHBA oficerët më të zotë kanë marrë detyrën të përgatisin një strategji të re ushtarake amerikane jo vetëm në Irak, por kudo ku është e angazhuar Amerika. Priten dhe kurbanë të tjerë nga administrata e Bushit pas largimit të Ramsfeldit.

Ndërhyrja ushtarake amerikane në Irak nuk doli ashtu siç e kishin dashur dhe menduar strategët politikë e ushtarakë amerikanë dhe skifterët e mendimit politik amerikan të quajtur neokonservatorët. Elektorati dhe opinioni publik amerikan treguan se nuk janë më nën ndikimin trullosës të asaj ofensive propagandistike që për vite me radhë, pas ngjarjeve të 11 shtatorit 2001, i bënë amerikanët të gjykonin vetëm në frymën e parrullës “Amerika në luftë”. Tani priten zhvillime të reja në Amerikë e në botë.

Për të kuptuar më mirë kahjet e pritshme të këtyre zhvillimeve ndihmon shkrimi i mëposhtëm,”Roli botëror i Amerikës duhet të jetë realist dhe i moralshëm” i botuar vetëm pak kohë para se të ndodhte humbja e rëndë elektorale e Bushit dhe e Partisë Republikane në SHBA, që pothuajse gjithë analistët dhe shumë politikanë të rëndësishëm europianë e kanë komentuar me njëfarë lehtësimi si disfatë të Bushit që lidhet kryesisht me problemin e Irakut. (basjkëautor në këtë shkrim është Anatoli Lieven që në vitin 2004 ka botuar librin “Amerika e ka mirë apo gabim. Një anatomi e nacionalizmit amerikan).

Përgatitja e litarit për qafën e Sadamit nuk e liroi lakun elektoral rreth qafës politike të Partisë Republikane. Tani mbetet për të parë sa do të ndihmojnë për lirimin e këtij laku gjeste të bujshme si dorëheqja e Ramsfeldit dhe thirrja e Bushit për mirëkuptim me Partinë Demokrate “për të mirën e Amerikës”.

12 nëntor 2006 Abdi Baleta

ROLI BOTËROR I AMERIKËS DUHET TË JETË REALIST DHE I MORALSHËM

Nga Anatol Lieven dhe John Hulsman,

Financial Times 16.10.2006

Paqja e madhe kapitaliste shënon vendosjen e një rendi botëror të pranuar në mënyrë të nënkuptuar nga të gjitha shtetet kryesore dhe garanton interesat e vërteta jetësore të tyre.

Mënyra tepër amerikane për të parë botën ka dështuar në Irak, së bashku me strategjinë e administratës së Bushit. Ky është një mendim i përkhrahur gjerësisht në lidhje me zgjerimin e pushtetit amerikan ndërsa përhap “lirinë”.

Meqenëse një besim i tillë i ka rrënjët thellë në kulturën e politikës së SHBA, asnjë rrugë alternative nuk është paraqitur ende nga ky dështim. Në vend të kësaj, shohim një çrregullim intelektual dhe politik.

Tashmë ka shenja shqetësuese që konsensusi bipartizan po krijohet nga një konfuzion i tillë, bazuar në të njëjtat supozime dhe mite si më parë. Ky konsensus është bindës për shumë amerikanë, por plotësisht jo bindës për vende të tjera, dhe kryekëput jashtë realitetit në pjesën më të madhe të botës.

Është e vërtetë që çdo rrugë e ndjekur për politikën e jashtme që shpreson të sigurojë mbështetje në SHBA duhet të përqafojë elementet e realizmit dhe të moralit.

Nga njëra anë një pjesë e madhe e amerikanëve gjithnjë ka këmbëngulur që politika e SHBA t’i shërbejë interesave dhe mbi të gjitha sigurisë së amerikanëve se sa të jetë vetëm ndjekëse e idealeve. Njësoj, forcat mbizotëruese në traditën amerikane kanë treguar vazhdimisht një mospranim të thellë të strategjive që bazohen thjesht në realizmin “klasik”, pa patur asnjë grimë të synimeve dhe detyrimeve morale.

Neokonservatorët dhe skifterët liberalë përpiqen të balancojnë realizmin dhe moralin. Ata e perceptojnë korrektësisht që natyra e brendshme e vendeve të tjera ka të bëjë si kurrë më parë me sigurinë amerikane, sepse revolucioni islamik dhe ekstremizmi islamik lulëzojnë në shtete të falimentuara dhe shoqëri të shkatërruara.

Ato kanë të drejtë të argumentojnë se një rrugë klasike realiste është e pamjaftueshme për të kapur këtë problem. Përgjigjet e tyre, megjithatë, çojnë në drejtime radikalisht kontradiktore të realizmit të vijës së ashpër dhe moralit utopik – ose në vend të tyre, pseudo-realizmit dhe pseudo-moralit.

Në vend të kësaj rruge hipokrite dhe të pasuksesshme ne propozojmë filozofinë e realizmit etik si një bazë intelektuale dhe morale për strategjinë e SHBA. Realizmi etik u paraqit në të kaluarën nga disa prej figurave më të mëdha të traditës intelektuale amerikane, përfshi teologun Reinhold Niebuhr, filozofin Hans Morgenthau dhe mendimtarin dhe diplomatin e madh George Kennan.

Këta njerëz ishin kundërshtarë të fortë të totalitarizmit nazist dhe sovjetik, por të tre u zhgënjyen tej mase me strategjinë e luftës së ftohtë të SHBA, veçanërisht kombinimin e saj të mesianizmit kombëtar me paranojën dhe militarizmin. Niebuhr, Morgnthau dhe Kennan të gjithë ishin mbështetës së idesë që t’i rezistohej agresionit komunist në Kore, por të gjithë bashkuan me opozitën e fortë kundër luftës në Vietnam. Zërat e tyre i kanë munguar shumë debateve mbi politikën e tanishme të jashtme.

Realizmi etik vë theksin tek një strategji ndërkombëtare e bazuar në maturi; një përqendrim të rezultateve të mundshme në vend të synimeve të mira; një studim të afërt të natyrës, pikëpamjeve dhe interesave të shteteve të tjerë, dhe një gatishmëri për t’i trajtuar dhe pranuar ato kur nuk bien në kushtërshtim me interesat e veta vërtetë jetësore të SHBA-ve; dhe një përzierje të patriotizmit të thellë amerikan me një vetëdije po aq të thellë të kufijve që ka pushteti amerikan dhe mirësia amerikane.

Nga realizmi etik ne arrijmë në konceptin e Paqes së Madhe të Kapitalizmit, e cila i bën jehonë koncepteve të Kennan dhe Morgenthau të rendit ndërkombëtar dhe qëllimeve morale të diplomacisë. Ajo paraqet një rend botëror të pranuar në mënyrë të nënkuptuar nga të gjitha shtetet kryesore të botës, dhe e cila garanton interesat e vërteta të tyre jetësore, përfshi mposhtjen e grupeve terroriste.

Paqja e Madhe Kapitaliste varet pjesërisht nga pushteti botëror amerikan. Megjithatë, si kufijtë realë të pushtetit amerikanë dhe nevoja për të akomoduar interesat dhe ambiciet legjitime të shteteve të tjera do të thotë që në pjesën më të madhe, përdorimi i drejtpërdrejt i pushtetit amerikan ka nevojë të jetë qëllimisht i kufizuar.

Në vend të kësaj, SHBA duhet sa herë që është e mundur të punojë nëpërmjet “ujdive” joformale që lidhin shtetet më të rëndësishme të një rajoni.

Në Lindjen e Mesme, për shembull, SHBA ka nevojë të ndihmojë në krijimin e një marrëveshjeje rajonale që përfshin Iranin dhe Sirinë dhe të kërkojë npërmjet këtyre grupimeve të mbajë dhe rregullojë konfliktin në Irak pas tërheqjes së SHBA nga ai vend. Në këtë kuptim, është thelbësore që SHBA të veprojnë me vendosmëri për të zgjidhur konfliktin izraelito-palestinez.

Në Azi, SHBA duhet të kuptojnë që Kina, jo Amerika do të jetë në të ardhmen “e para midis të barabartëve”. Për sa kohë që Kina është e përgatitur të veprojë me përgjegjësi dhe në bashkëpunim me shtete të tjera si Japonia, SHBA duhet të njohin në mënyrë të qartë udhëheqësinë kineze në kërkimin e përgjigjeve për veprimet e rrezikshme të regjimit koreanoverior dhe sfidave të tjera të ardhshme në rajon.

Koncepti nuk kundërshton përhapjen afatgjatë të demokracisë. Përkundrazi, është një parakusht thelbësor për demokracinë e vërtetë në pjesën më të madhe të botë. Sepse do të jetë një garanci për paqen, rendin, tregtinë dhe zhvillimin ndërkombëtar pa të cilat demokracia nuk mund të ketë në asnjë rast jetë të gjatë.

Anatol Lieven është në Fondacionin Amerika e re.

John Hulsman është nga Oppenheim Scholar në Këshillin Gjerman të Marrëdhënieve me Jashtë.

Libri i tyre “Realizmi etik: Një vizion i rolit të Amerikës në Botë” është botuar nga Pantheon.

THIRRJE E HAPUR PER GENOCID KUNDER MUSLIMANEVE NE SHQIPERI

Me botimin ne gazeten Shekulli me daten 3 nentor 2006 te artikullit “Nje mjeker, nje shami” me autor Skender Shkupin , histeria kunder muslimaneve ne Shqiperi kapi majat me te larta. Nga Amerika e larget , qe per ne shqiptaret eshte vendi ku demokracia eshte ne piadestalin me te larte , ne media u hodhen ide te rrezikshme te cilat per here te pare i akuzojne me nje potencial te rrezikshem muslimanet shqiptare si rrezik i dites per Evropen e krishtere sepse pikerisht ne Shqiperi po pergaditen repartee radikale islamike qe synjne te pergjakin kontinentin plak duke planifikuar , qe ne bashkepunim me qendra nderkombetare islamike , te vrasin me qindra mijra njerez. Duke pase si pike referimi problemin e nje vajze me shami dhe te nje djali me mjeker, te cilet rektori Agim Kukeli i penalizoi , jo nga pozita e nje administratori , por nga pozita e nje bahai aktiv, intelektuali qe ka gjetur rehatine ne Amerike na shokon te gjitheve duke na kujtuar se ne shqiptaret qenkemi ne lufte dhe ne lufte lejohen masa drastike qe mund te shkelin te drejtat e njeriut. Pyetjes sone se kush eshte kundershtari yne na e jep vete ky shkrim i kesaj medie, i cili sipas tyre eshte nje nazizem i ri me i rrezikshem se nazizmi i Hitlerit qe kerkon te vendose ne planet nje rend mizor. Ky nazizem i ri per ate qe e ka shkruar dhe per ato qe jane pas tij, eshte feja islame dhe besimtaret muslimane qe sot po perballen me nofken islamike, sikur keto te kishin prejardhejen nga nje majmun tjeter dhe jo nga ai per te cilin pohon Darvini pohon prejardhjen e shoqerise njerezore. Dhe lulet e ketyre kamikazeve te ardhshem jane vajzat me shami dhe djemte me mjekra te cilet me keto tregues ne veshjen e jashtme percojne mesazhe terroriste ne ato ambjente ku ato levizin dhe jetojne duke harruar se mjekra dhe shamia kane tregues se shkalles se perkushtimit ne fe dhe nuk kane lidhje me tregues te terrorizmit dhe eshte pikerisht kjo rritje e perkushtimit ndaj fese islame qe i ben te zgjohen te trembur naten Kukelet , Shkupet dhe te gjithe skorten e tyre te rrezikshme. Edhe ne vende te terbuara kunder muslimaneve ku militojne intelektuale me potencial te larte antimusliman nuk eshte arritur te njehesohet shamia dhe mjekra e muslimaneve me kryqin e thyer te Hitlerit te cilet duket se kete privilegj per ta hedhur ne media ia kane rezervuar nje shqiptari mercenar si Skender Shkupi qe duket se per thirrje masakrash kunder muslimaneve eshte peshe e rende per padronet e tij ,sepse eshte e pamundur, qe nje person, pa nje prapavije meshtetese , te ndermarre sulme te tilla kaq te rrezikshme, Duke shfrytezuar ne media qe ka ne pozicion te theksuar antiislam Skender Shkupi me ne fund therret EUREKA , pra ne jep rrugen per te shpetuar Shqiperine qe rrezikohet nga ato qe po pergadisin rendin e ri mizor per njerezimin duke na servirur si shpetim Turqine e kohës kur filloi sundimi i Mustafa Qemalit i cili ,sipas Shkupit burgosi dhe vraua mijra hoxhallare, masakroi turmat e mykura islamike, duke e shpetuar Turqine nga portreti i nje Afganistani taleban veprime keto qe shkelin te drejtat e njeriut , por aq te justifikuara per qellime te tilla madhore dhe duke arsyetuar ne kete linje po per keto qellime madhore ne Shqiperi duhet qe muslimanet te rruajne mjekrat dhe te heqin shamite vajzat nga koka dhe te pergaditen per te perballuar nje genocit te ashper alla Ataturk qe te kete sa me shume pastaj mjekra mafiozesh dhe vejza me bark jashte per te rrenuar moralin e shoqerise shqiptare qe pa tjeter do te pasoje shkaterrimin e te gjithe shoqerise shqiptare.Thirrje te tilla ne fakt na kujtojne thirrjet e intelektualeve serbe qe ne pragluften e Bosnjes i kujtonin Evropes se krishtere se muslimanet e Bosnjes jane nje rrezik i tmerrshem per ate dhe te gjithe kemi ne kujtese ato qindra e mijra te vrare ne ate hapesire muslimane ku pjesen e luanit ne ate masaker e paten ato qe e nxiten dhe e planifikuan ate masaker. Ka shume mundesi qe muslimanet shqiptare te jene viktime e nje genocidi te tille ,sepse dy hapesira muslimane ,Bosnja dhe Kosova jane masakruar duke ia lene si duket rradhen tashme muslimaneve ne Shqiperin londineze Kete ide po e kalojme ne media duke pase parasysh presionin ne rritje qe eshte shume i lexueshen ne hapesiren shqiptare qe daton me stuhine e kryqave qe lulezojne nga Gjirokastra ne Koman qe e kane kthyer Shqiperine ne nje kishe te stermadhe, sepse keto simbole te krishtera vendosen vetem ne kisha dhe ne varreza, duke vazhduar me presidentin qe i do shqiptaret te krishtere dhe me Mejdanin qe i do shqitaret minorance dhe duke perfunduar me qarqet antiislame qe botojne karikaturat kunder profetit Muhamed ne Shqiperi per te afruar sa me prane naten e Shen Bartalomeut per muslimanet ne Shqiperi ,duke synuar qe muslimanet ne kete hapesire ta shohin vehten te futur ne shishe si i vetmi vend i sigurte per ata. E verteta eshte se ne Shqiperi muslimanet kane statusin e kulakut dhe te armikut te klases, status qe brezi yne fatkeq e perjetoi ne vitet e diktatures ortodokse komuniste, sepse ato duket do te perjetojne ditet kur do ta kene te veshtire te deklarojne fene e tyre islame. Nje mik i imi, intelektual i nderuar me tha nje dite se kam frike te vi ne nje mbledhje intelektualesh muslimane se m’i kane thene ne pune djalit se je djali i nje islamiku radikal. Shenja te tilla ogurzeza per muslimanet, shqiptare jane profeci ogurzeza per te gjithe popullin shqiptar . sepse gjuhet e flakes se zjarrit qe po piketohe do te perpijne muslimane dhe te krishtere, hebrenj dhe bahaj si Kukeli dhe Kukele te tjere te cileve po u shtohet numuri pa nderpreje ne Shqiperi Mendojme se ketij sulmi frontal kunder muslimaneve ne Shqiperi i duhet ndaluar thene ndal sa gjerat nuk kane precipituar ne kahun negativ, sepse muslimanet ne Shqiperi nuk jane te pergjumur dhe nuk jane naïve dhe patjeter nuk e hane sapunin per dajthe dhe e dine se ku fle lepuri. ATA nuk do te jene kurre te gatshem ta vene vullnetarisht dhe aq koken ne gijotinen që paskan ndermend te ngrene ne Shqiperi ata që magjepsen pas gati nje shekulli nga praktikat qe perdorin ne Turqi Ataturku, per te cilin ende flitet se kishte lidhje te forta me rrethe hebreje dhe u kishte ketyre si borxh rrenimin e Kalifatit musliman per ndihmen qe i dhane keto qarqe per t,u afirmuar si babai i turqve. Eshte mire qe atyre qe mendojne se ne kete klime politike , te fshehur pas luftes kunder terrorizmit, mund te mbyllesh muslimanet shqiptar ne nje geto mund t,u shpertheje mina ne duar dhe perpjekje te tilla mund te kthehen ne bumerang kunder tyre, sepse eshte vertetuar pa medyshje se te sulmuarit pa te drejte ruajne patenciale marramendese per t,u shkaktuar disfata te paimagjinueshme atyre qe i penalizojne dhe i cenojne pa te drejte. Populli shqiptar historikisht ka jetuar ne nje harmoni te admirueshme ku muslimanet kane qene percaktues ne kete arritje madhore. Ka shume mundesi qe ato kancelarite nderkombetare qe instaluan per dekada te tera komunizmin ortodoks ns Shqiperi po bejne perpjekje per te instaluar ne komunizem te ri, i cili tashme eshte shume i lexueshem nga sejcili shqiptar.Ky komunizem i ri eshte ATIISLAMIZMI.. Ngjarjet qe do te vijne pas, pa tjeter do te kete ngjarje, do te tregojne pozicionin e vertete qe do te marrin muslimanet ne Shqiperi perballe ketij genocidi ne pergaditje kunder tyre dhe ata qe po e pergadisin kete genocit do te shokohen , kur te ballafaqohen me kete qendrim te muslimaneve ne Shqiperi. Myslimanet cilet nuk kane asnje detyrim para askuj qe t,ua vene litarin ne gryke , sepse jetojne ne vendin e tyre dhe feje islame per ato eshte pjesa me e cmuar e jetes se tyre dhe kush kercenon jeten e dikujt pa te drejte duhet te llogarise edhe reagimin e ashper te atij qe eshte cenuar.

Selim Gokaj

SKËNDER SHKUPI KUIS SI ZAGAR I PROPAGANDES SERBE

Shkrimi i zotëri Selim Gokaj shpreh qartë atë zemërim dhe pështirosje që shkakton tek shumë myslimanë një shkrim i ndyrë, provokues e sherrnxitës i Skënder Shkupit nga Amerika, i botuar në “Shekulli” më 4 nëntor 2006. Jo vetëm shqiptarët e besimit mysliman, por çdo shqiptar me ndjesi njerëzore e me mendje të kthjellët duhet ta ndjejë veten të fyer kur lexon shkrimin e Skënder Shkupit që do të turpëronte edhe një marroq e të lajthitur e jo më një person që prej vitesh e ka emrin midis gazetarve e opinionistëve shqiptarë. Por më shumë se ndaj Skënder Shkupit njerëzit me nder me namuz duhet të ndjejnë neveri e përbuzje për gazetën “Shekulli” që ka pranuar të përlyejë faqet e saj me qelbësirën erë keqe të lëshuar aty nga Skënder Shkupi. Megjithatë nuk habitemi shumë se edhe gazeta “Shekulli” nuk është hera e parë që përdor letër për të mbështjellë e shitur në publik ndyrësi trunore antishqiptare e antimyslimane.

Skënder Shkupi është i përpirë prej kohësh nga nja antiislamizëm i qelbur në gjirizet më të fëlliqura të islamofobisë perëndimore. Skënder Shkupi prej kohësh është paraqitur para shqiptarëve si ekzemplari më i përçudnuar në shpirt e në gjykim i të konvertuarit nga mysliman në të krishterë e mbase dhe në ndonjë sekt evangjelisto-sionist që të gjejë një strehë pakëz më të ngrohtë në Amerikë.

Skënder Shkupi bën sikur e ka vetëm hobi të hiqet si kryqzatar në publicistikën shqiptare. Por Skënder Shkupin ne rastin e shkrimit të fundit e shëmton edhe më shumë kuisja si zagar i propagandës serbe. Tani është një çast shumë delikat në përballjen e ashpër diplomatike, politike e propagandistike shqiptaro-serbe për Kosovën. Sa herë kanë ardhur çaste të tilla Serbia dhe serbët kanë tentuar të ndikojnë në diplomacinë perëndimore dhe opinionin publik perëndimor duke trumbetuar se Serbia është ledhi mbrojtës i Perëndimit dhe i Krishterimit nga Islami, nga fondamentalizmi e terrorizmi islamik dhe se ballafaqimi serbo shqiptar është një ballafaqim i krishterimit të përfaqësuar nga serbët dhe i Islamit, të përfaqësuar nga shqiptarët në Ballkan. Serbët kanë gjetur e përdorin pa pushim midis shqiptarëve edhe gazeta e gazetarë, shkrues e folës të pacipë që kanë trumbetuar rrezikun e islamizmit dhe të myslimanëve shqiptarë në Ballkan.

Me paloshkrimin e tij të fundit Skënder Shkupi kuis e leh zi zagar i kësaj propagande serbe. Ai thotë se nuk duhet pyetur as për respektimin e të drejtave të njeriut kur është puna për të dhunuar, shtypur e persekutuar myslimanët në Shqipëri që të justifikojë çdo dhunë që kanë përdorur e mund të përdorin serbët kundër shqiptarëve. Kur Skënder Shkupi kuis e leh se rreziku kryesor në Ballkan është islamo-nazizmi i shqiptarëve, ai do t’u vijë në ndihmë serbëve të fitojnë simpati në sytë e diplomacisë perëndimore. Skënder Shkupi kuis e leh kundër myslimanizmit tek shqiptarët sepse për këtë kanë nevojë shumë tani Tadiçi e Koshtunica. Skënder Shkupi kërkon që shqiptarët të mos venë re poshtërsitë që po bëjnë në kurriz të tyre serbët e grekët në këto çaste shumë delikate për kombin shqiptar dhe të vërsulen kundër njeri tjetrit, se armiku i tyre qenka myslimanizmi. Këtë punë ka bërë edhe rektori i Universitetit të Durrësit.

Nuk ka asgjë për t’u çuditur që pikërisht tani zagarët e mercenarët e propagandës serbe e greke të lëshohen me kaq egërsi kundër shqiptarëve myslimanë dhe “islamo-fashizmit” që është trillimi më faqezi i sajuar në fillim të shekullit XXI nga islamofobia perëndimore, e cila përpiqet ta shtyjë mendimin botëror drejt një urrejtje të re edhe më të egër se ajo që është njohur si antisemitizëm. Lehës si Skënder Shkupi do të ketë gjithnjë. Lehës të tillë meritojë me të vërtetë atë përgjigje që ua kujton Selim Gokaj në shkrimin e tij. Lehës të tillë të mos habiten kur të gjejnë atë që kërkojnë. Lehës të tillë bëjnë mirë që të mos kërkojnë strehë të ngrohtë në Amerikë kur duan të lehin kundër “islamo-fashizmit shqiptar”, por të rrinë këtu në Shqipëri, ose të vinë këtu që të shohin sa ua venë veshin shqiptarët lehjeve e kuisjeve të tyre.

12 nëntor 2006 Abdi Baleta

Sponsored Link

Mortgage rates as low as 4.625% - $150,000 loan for $579 a month. Intro-*Terms

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#555

From: Olsi <olsi@...>
Date: Sat Nov 18, 2006 10:03 pm
Subject: RIMEKEMBJA 14 / 11/ 2006 [ i ]

olsi.rm

Online Now

Send Email

“DYSHTETËSIA” GLLABËRUESE GREKO-SHQIPTARE

Në Greqi u shpall ligji për t’u dhënë masivisht shtetësinë dhe pasaporta greke qindra mijëra emigrantëve shqiptarë që do të quhen vorioepirotë, ose “grekë homogjenë” me prejardhje nga Shqipëria. Pra nën pretekstin e dhënies së shtetësisë një numër shumë i madh shqiptarësh, që tashmë i janë nënshtruar etapës së parë për greqizimin nëpërmjet kthimit në fenë ortodokse e marrjes së emrave grekë, do të bëhen nënshtetas grekë, pa humbur nënshtetësinë e Shqipërisë.

Në kohën kur çdo shqiptar me të drejtë do të priste një reagim serioz kundërshtues nga qeveria e Shqipërisë me habi mësuam se qeveria jonë kishte qenë paraprakisht në ujdi të plotë me këtë veprim të qeverisë greke dhe dëgjuam vetë kryeministrin Berisha të shqiptonte fjalët më të mira për këtë hap të qeverisë së Athinës.

Voluntarizmat dhe amatorizmat e Berishës i paguajnë shtrenjt shteti e kombi.

Kryeministri i sotëm i Shqipërisë, Sali Berisha, edhe më parë, kur ishte Presidenti i Shqipërisë, ka bërë veprime të pamatura me rrjedhoja të dëmshme kombëtare për shkak të voluntarizmit të tij të theksuar politik dhe të amatorizmit të dukshëm në fushën e diplomacisë e të drejtës ndërkombëtare. Ndër këto veprime të pamatura ka qenë edhe premtimi që bëri gjatë një vizite të tij në SHBA për t’u dhënë nënshtetësinë e Republikës së Shqipërisë gjithë shqiptarëve që jetonin në vende të tjera si nënshtetas të atyre vendeve, por që nuk kishin nënshtetësinë e Republikës së Shqipërisë. Shumë shqiptarë në Amerikë morën nënshtetësinë e Shqipërisë që nuk u ka hyrë në punë atyre dhe nuk i ka sjellë ndonjë dobi Shqipërisë.

Dihet mirë se edhe në fillim të viteve 1990 në botë kishte më shumë kombas shqiptarë që nuk kishin nënshtetësinë e Republikës së Shqipërisë. Sëpari kjo vinte për arsye të dhimbshme historike, sepse më shumë se gjysma e popullsisë shqiptare mbeti jashtë kufijve të shtetit të cunguar shqiptar, kur u njoh ndërkombëtarisht ky shtet në vitin1913 dhe u krijua për herë të parë për shqiptarët edhe nocioni e instituti juridiko-ndërkombëtar e i “nënshtetësisë shqiptare”, krahas nocionit dhe institutit të “kombësisë shqiptare”. Kjo dukuri u theksua më vonë për arsye të emigrimeve të vazhdueshme të shqiptarëve nga shteti shqiptar dhe nga trevat etnikisht shqiptare që mbetën nën robërinë e shteteve fqinj me shqiptarët.

Numri i shqiptarëve të shpërndarë nëpër botë u shtua shumë për shkak të eksodeve masive nga Shqipëria pas rënies së komunizmit dhe si rrjedhojë e heqjes së autonomisë së Kosovës nga Serbia pas vitit 1989. Të mërguarit e shumtë nga Shqipëria ndikuan në uljen e numrit të banorëve të Shqipërisë, por nuk ndikuan në pakësimin e nënshtetasve të Republikës së Shqipërisë, sepse edhe atje ku shkonin ata e ruanin këtë nënshtetësi. Numri i nënshtetasve shqiptarë pas largimeve masive megjithatë është zvogëluar se një pjese e tyre, ende e kufizuar, kanë lënë nënshtetësinë shqiptare. Këto largime ende nuk kanë dhënë pasojat e pakësimit të kombasve shqiptarë, sepse kombësia nuk ndërron as me largimin nga vendi, as me lënien e nënshtetësisë së atij vendi. Por me ndërrimin e brezave këto largime do të ndikojnë edhe në pakësimin e kombasve shqiptarë, siç kanë ndikuar për shembull valët e mëhershme të emigrimeve nga trojet shqiptare drejt Turqisë apo Greqisë, ku sot jetojnë miliona turq e grekë (arvanitas) me origjinë shqiptare, apo drejt SHBA (amerikano-shqiptarët e brezit të tretë e të katërt).

Kurse largimet e reja të shqiptarëve nga Kosova dhe vise të tjera shqiptare të pushtuara rrisnin numrin e atyre që mund të dëshironin të fitonin nënshtetësinë e Shqipërisë, pavarësisht se jetonin në Europë, Amerikë, Australi apo gjetkë. Prandaj duhej trajtuar me kujdes e maturi problemi i dhënies së një nënshtetësie shqiptare gjithë atyre shqiptarëve që banonin në katër anët e botës. Por ish-Presidenti i Shqipërisë e trajtoi këtë çështje jo me logjikë shtetërore dhe sipas parimesh të rrepta juridike, por sipas tundimesh emocionale e pragmatiste, më shumë si mjet për vetëreklamë atdhetarizmi, madje vuri në përdorim edhe terma të pasaktë: gjithë shqiptarëve do t’u japim dyshtetësinë.

Si do ta pësojë Shqipëria nga “dyshtetësia”

Tani ky termi “dyshtetësi” po i kthehet si bumerang shtetit e kombit shqiptar, pikërisht në një kohë kur Sali Berisha është kryeministër. Pushtetarët grekë kanë shpallur se do t’u japin nënshtetësinë greke të gjithë emigrantëve “grekë homogjenë” me prejardhje nga Shqipëria, por duke ruajtur këta edhe nënshtetësinë shqiptare. Kështu Greqia po krijon një “dyshtetësi masive”, që edhe sikur të bëhet me ato qëllime të mira që përmend qeveria greke, si thonë grekofonët e spiunët grekë në Shqipëri, siç përbetohet fort vetë kryeministri shqiptar Berisha, përsëri kjo “dynënshtetësi greko-shqiptare”, artificiale e arbitrare për grekët nga Shqipëria do të sjellë rrjedhoja të dëmshme dhe jo mirësira në marrëdhëniet shqiptaro-greke.

Këto rrjedhoja do të jenë shumë të rënda po të mbajmë parasysh se qeveria greke po vepron me qëllime shumë djallëzore dhe sipas një plani të përpunuar mirë e me kohë për greqizimin hap pas hapi të popullsisë shqiptare, sidomos nën lumin Shkumbin dhe për aneksimin e mëvonshëm të territorit të sotëm shqiptar. Për këtë i duhet Greqisë krijimi i “nënshtetësisë së dyzuar shqiptaro-greke” për nënshtetasit shqiptarë dhe jo për të bërë ato mirësitë që reklamon matrapazi i vogël politik Vangjel Dule e llafazanë të tjerë të hipokrizisë grekomane në Shqipëri, që për fat të keq gjejnë mbështetje politike pushtetore nga vetë kryeministri i Shqipërisë Sali Berisha, që e zbukuron me zell vendimin grek, si dhe ambasadori shqiptar në Athinë Vili Minarolli që me gili-vili justifikuese për hapin e Athinës mashtron shqiptarët.

Pak teori juridike për shtetësinë e “shtëtesinë e dyfishtë”

Për të mos e lënë lexuesin nën ndikimin e keqkuptimeve teorike mbi natyrën dhe rrjedhojat juridike e juridiko-ndërkombëtare të nënshtetësisë e vlen të bëjmë një paraqitje fare të shkurtër teorike të problemit, duke iu referuar “Fjalorit të marrëdhënieve ndërkombëtare” (autorë amerikanët Xhek C. Plano dhe Roi Olton), që institutet e ndryshme të marrëdhënieve e të drejtës ndërkombëtare i trajton thjesht, qartë e në mënyrën më të përmbledhur, pa qenë nevoja të përkulemi kështu mbi turrat e librave profesionalë ku këto çështje analizohen me hollësi. Në këtë fjalor shpjegohet se me “nënshtetas” kuptohet “një status ligjor i individit që i sjell këtij si të drejta dhe përgjegjësi(detyrime) si pjesëtar me të drejta të plota në shtet”.

Edhe në këtë fjalor, si në çdo tekst të së drejtës ndërkombëtare publike, shpjegohet se nënshtetësia fitohet qysh në lindjen e personit, ose dhe më vonë me anë të natyralizimit. Kur lind një person ai mund të bëhet nënshtetas i vendit ku ka lindur, sipa “parimit të truallit” (jus soli) edhe sikur prindërit e tij të mos jenë nënshtetas të vendit ku u lindi fëmija. I sapolinduri merr nënshtetësinë e prindërve sipas “parimit të gjakut” (jus sanguinis) pavarësisht se ku ka lindur, kur shteti i prindërve i përmbahet këtij parimi. Ka vende, si SHBA, që ndjekin një “parim të përzier”, i quajtën shtetas të tyre të gjithë ata që lindin në truallin e tyre, pavarësisht nga nënshtetësia e prindërve dhe të gjithë fëmijët e lindur nga nënshtetas të tyre, pavarësisht se në truallin e cilit shtet është lindur fëmija.

Shteti shqiptar qysh nga fillimi në legjislacionin e tij të brendshëm ka pranuar parimin e truallit, sipas të cilit është nënshtetas shqiptar çdo fëmijë i lindur nga nënshtetas shqiptarë pavarësisht nga vend-lindja. Pra, edhe fëmijët e minoritarëve grekofonë të Shqipërisë, pavarësisht se ku lindin, janë nënshtetas shqiptarë. Grekofonët e Shqipërisë që kanë emigruar në Greqi, Amerikë e gjetkë mbeten nënshtetas shqiptarë, kurse shqiptarët nga Kosova që kanë emigruar në të njëjtat vende nuk bëhen dot nënshtetas shqiptarë pa kaluar nëpër një procedurë të caktuar. Grekët nga Shqipëria mund të bëhen nënshtetas grekë dhe shqiptarët nga Kosova mund të bëhen nënshtetas shqiptarë vetëm me anë të asaj mënyre që në të drejtën ndërkombëtare quhet “natyralizim”, që do të thotë “vendosje e një lidhje të re juridike të një individi me një shtet me të cilin nuk ka pasur më parë lidhje të tillë, për t’u barazuar në të drejta e detyrime me nënshtetasit e këtij shteti”. Fitimi i nënshtetësisë me anë të “natyralizimit” kuptohet që është më i vështire dhe kërkon procedura më të ndërlikuara.

E drejta ndërkombëtare përcakton rregullat e kriteret e përgjithëshme lidhur me problemet e nënshtetësisë, kurse zgjidhja e tyre konkrete vendoset në legjislacionet e brendëshme të shteteve që nga ana e tyre duhet të mbajnë parasysh rregullat e përgjithëshme ndërkombëtare për të shmangur vështirësitë që mund t’u krijohen qytetarëve dhe për të mënjanuar fërkimet që krijohen në raste të ndryshme midis vetë shteteve.

Është vënë re në praktikën e gjatë ndërkombëtare se nuk mund të ketë zgjidhje të përsosur, as nga legjislacioni i brendshëm i shteteve, as nga normat dhe kriteret e të drejtës ndërkombëtare për të shmangur plotësisht vështirësitë që dalin, sherret që krijohen lidhur me trajtimin e nënshtetësisë dhe të situatave të veçanta që njihen me emrat “pashtetësi”, “shtetësi e dyzuar (dyfishtë), lidhur me dhënien e heqjen e shtetësisë, plotësimin ose refuzimin e kërkesave për natyralizim etj. Gjendja e quajtur “pashtetësi” dhe “nënshtetësi e dyzuar” nuk janë gjendje normale, por anomali, në jetën ndërkombëtare. Ato krijohen për shkak se jeta e individëve dhe veprimtaria e shteteve është shumë më e larmishme se çdo zgjidhje ligjore. Ato krijohen për shkak të përplasjeve ndërmjet normave ligjore të legjislacioneve të shteteve të ndryshme dhe pamundësisë për të mënjanuar këto përplasje me rregulla të forta ndërkombëtare, përplasjeve për shkak të spekulimeve që bëjnë individët e shtetet për interesa të veçanta me rregullat e njohjes e mosnjohjes së shtetësisë, dhënies e heqjes së shtetësisë, kërkesave e refuzimit për ndërrime shtetësie.

Pashtetësia e nënshtetësia e dyzuar në asnjë mënyrë nuk duhet të krijohen me dashje e qëllimisht me ligj, por duhet të jenë objekt rregullimesh të tilla ligjore brenda vendit e në shkallë ndërkombëtare që të parandalojnë ose mënjanojnë anomali të tilla. “Nënshtetësi e dyzuar (dyfishtë)”, sipas Fjalorit të marrëdhënieve ndërkombëtare do të thotë “i njëjti person është njëkohësisht nënshtetas i më shumë se një shteti”. Një person i tillë mund të përfitojë mbrojtje e privilegje nga dy shtete, por ka dhe detyrime ndaj dy shtetesh. Personit mund t’i ndodhë që zbatimi me besnikëri i detyrimeve ndaj njërit shtet e vë në armiqësi me shtetin tjetër ndaj të cilit ka të njëjtat detyrime. Më të dukshme dhe të rrezikshme bëhen këto përplasje detyrimesh kur është fjala për të kryer shërbimin ushtarak, sidomos në rast lufte midis këtyre dy shteteve, sepse besnikëria ndaj njërit e vë personin në pozitën e tradhtarit ndaj tjetrit.

Prandaj, në të drejtën ndërkombëtare theksohet se duhen bërë rregullime të tilla ligjore në legjislacionet e shteteve që të shmangin dhe jo të nxisin rastet e nënshtetësisë së dyzuar. Sheteteve u rekomandohet të arrijnë ujdira për të shmangur e paksuar rastet e dyshtetësisë. Kurse qeveritë e Greqisë e Shqipërisë kanë mbajtur qëndrime që bëjnë të kundërtën, që çojnë në shumimin e rasteve të dyshtetësisë, madje kjo bëhet me dhënien e nënshtetësisë greke në mënyrë masive e selektive nga Greqia për nënshtetas shqiptarë dhe me angazhim të qeverisë shqiptare që të mos bëjë asnjë veprim për të ndrequar këtë anomali që dëmton rëndë interesat e kombit e të shtetit shqiptar dhe favorizon ambiciet ekspansioniste të Greqisë brenda territorit të shtetit shqiptar.

Vendimi grek duhet kundërshtuar mbi baza dhe me logjikë politike

Prandaj kishin të drejtë dy deputetët shqiptarë të Lëvizjes Socialiste për Integrim, Pëllumb Xhufi e Sabit Brokaj, kur thanë se vendimi i qeverisë greke vë në rrezik sigurinë e Shqipërisë. Kjo natyrisht është argument politik e jo juridik për të kundërshtuar. Por kundërshtimi i veprimit të Greqisë mund të bëhet pikërisht mbi bazë argumentesh politikë e jo juridikë, sepse në pikëpamje juridike Greqia mund të veprojë si t’ia dojë qejfi në legjislacionin e vet. Ishte absurd argumenti që përdori Sabri Godo se Greqia ka shkelur kushtetutën e Shqipërisë duke u dhënë nënshtetësinë greke minoritarëve. Nuk e vlen fare të merremi me kërkimin e shkeljeve të tilla që paskan shqetësuar Godon, sepse kushtetuta e Shqipërië vepron vetëm në territorin e Shqipërisë e jo të Grqeisë, sepse për Greqinë kushtetuta e Shqipërisë vlen sa një top letër higjienike, aq sa vlen edhe kushtetuta e Grqeisë për Shqipërinë, sikur Shqipëria të kishte një qeveri si ajo e Greqisë që mbron me fanatizëm, deri në çmenduri interesat e ambiciet e shtetit të vet.

Pra, i vetmi shkak për të cilën politika shqiptare duhet të reagojë është se vendimi i Greqisë kërcënon rëndë sigurinë, kompaktësinë dhe personalitetin shtetëror e kombëtar shqiptar. Këtu nuk ka vend për betejë juridike, por politike.

Godo në vend që të hiqet si mbrojtës i kushtetutës së Shqipërisë nga një vendim që bëjnë grekët në territorin e tyre duhet të përgjigjet pse u bë bashkëautor me politikanët e juristët grekë për të hartuar në vitin 1998 një kushtetutë greke për Shqipërinë, sipas oreksit të grekëve.

Ministrja e jashtme e Greqisë, Bakojani, e mbrojti vendimin e qeverisë greke duke thënë se “dyshtetësinë e lejon dhe kushtetuta e Shqipërisë”. Përsëri nuk e vlen të rrëmojmë shumë nëpër nenet e kësaj kushtetute që e hartoi greku Likurezos, avokati i Karaxhiçit. Kur djersinte Likurezosi të përpilonte një kushteutë si i duhej Greqisë në Shqipëri Godo i bënte fresk për t’ia hequr lodhjen. Tani Godos i ardhka keq që Greqia po shkel kushtetutën që i imponoi Shqipërisë! Kështu e pëson kur kryetar komisioni për hartimin e kushtetutës nga grekët shqiptarët caktuan një tregtar frutash e perimesh të kohës së komunizmit, Sabri Godon dhe një aktor të dështuar teatri, Arben Imamin, që politikën më të madhe e bëri në vitin 1997 kur shkoi në Grqei të vishej gjeneral i rebelimit të armatosur që u bë në Shqipri me nxitjen greke. Pse të mos tallet zonja Bakojani e të thotë se Greqisë ia lejon kushtetuta e Shqipërisë që me një vendim të qeverisë greke nënshtetasit shqiptarë t’i shpallë edhe nënshtetas grekë me kombësi greke (homogjenë grekë)!

Godo më mirë të ishte fshehur gjëkundi e të bëhej si i sëmurë se të dilte i pari në ekranet televizive për të dhënë “mendje juridike” se çfarë natyre ka e ku synon vendimi i Greqisë për të bërë shqiptarët edhe nënshtetas grekë. Na bëri të gajasemi Godo kur deklaroi me “urti plaku” se qeveria e Shqipërisë duhej të reagonte menjëherë , duhej të kërkonte ballafaqim me qeverinë greke, madje t’i drejtohej me ankesa edhe Europës. Po pse nuk e di Godo se çfarë qeverie ka Shqipëria? Ku e gjeti Godo këtë qeveri që të bëjë trimëri të tilla, kur qeveria vetë ishte marrë vesh paraprakisht me Greqinë.

Ndërsa Godo bënte në ekran palaçollëqe të tilla politiko-juridike, sikur të ishte në pazar për shitje qepësh e patatesh, kur ai drejtonte ndërmarrjen e tregtimit të fruta-perimeve, kryeministri i Shqipërisë Sali Berisha paraqitej gjithashtu në ekran dhe përshkruante me ngjyrat më të bukura vendimin e Greqisë, u jepte shqiptarëve garanci se Greqia këtë po e bënte për të mirën e shqiptarëve e të Shqipërisë. Hajde merre vesh, çfarë politikanësh ka Shqipëria. Godo i binte thumbit e Berisha patkoit. Pse të mos talleshin në Athinë! Pse të mos tallej dhe këlyshi i Janullatosit, Vangjel Dule, duke u treguar shqiptarëve përralla për mirësitë që vinin nga vendimi i Greqisë? Pse të mos kacagjelej dhe një spiun grek në emisionin e TV “Teuta” të Durrësit në bashkëbisedimet mëngjezore të Bashkim Hoxhës me teleshikuesit, për t’i paraqitur shqiptarët si torollakë që nuk dinë të kuptojnë se vendimi i Greqisë po i fut në Europë, paçka se këtë Greqia po e bën duke i kthyer më parë shqiptarët në grekë. Në emisionin e vonë të “Vizion Plus”më 9 nëntor 2006 e dëgjuam historianin politikan Pëllumb Xhufi që me një zë të mekur mundohej para fodullit Vangjel Dule ta theksnonte këtë fakt se Greqia po e shpërdoron mizorisht varfërinë e çoroditjen e shqiptarëve për t’i imponuar Shqipërisë planet e Megaliidesë së vjetër, se ndihma e Greqisë për të futur shqiptarët në Europë po kthehet në mësymje të Greqisë për të greqizuar më parë shqiptarët.

Por si Xhufi dhe kolegu i tij partiak Brokaj( të vetmin që e morën guximin të flisnin në parlament) nuk shkonin dot më tej se qortimet e rënda për Berishën ( kuptohet për qëllimet e tyre partiake, jo për hir të mbrojtjes së Shqipërisë) dhe se propozimet e fryra në dukje, por fyçkë brenda, që Shqipëria të kërkojë mbledhjen e Këshillit të Sigurimit dhe parlamenti shqiptar të miratonte për inat një rezolutë për çështjen çame. U ra mendja vonë se parlamenti shqiptar duhet të mbajë qëndrime për çështjen çame. Edhe në rastet kur është shtruar një ide e tillë në parlament ka mjaftuar një shtrëngim dhëmbësh në Athinë dhe një shfaqje diplomatësh grekë në lozhat e sallës së parlamentit që deputetët shqiptarë të bëhen si pula të lagura e të mos bëjnë asnjë veprim. Kurse kësaj radhe është idiotësi politike dhe juridike dhe tallje me çështjen çame që kjo çështje të përdoret sa për një reagim inatçor ndaj dhënies së nënshtetësisë greke minoritarëve grekofonë të Shqipërisë. Edhe sikur Greqia të rrijë urtë e të mos ngacmojë Shqipërinë çështja çame meriton gjithë vëmendjen e politkës shqiptare e të diplomacisë së Tiranës.

As mekanizmat europiane as Këshilli i Sigurimit nuk do t’ia varnin teneqenë ndonjë demarshi shqiptar pranë tyre për punën e nënshtetësisë greke të grekofonëve të Shqipërisë. Ende nuk e paskan mësuar dy “deputetët më të vendosur” të parlamentit shqiptar. Xhufi e Brokaj, dhe “plaku dhelpër” i politikës shqiptare se Europa e ka gati pëgjigjen që ka dhënë edhe herë të tjera se “për çështjen çame duhet të bisedojnë midis tyre shqiptarët e grekët”?! Ende nuk paskan mësuar ata se Këshilli i Sigurimit nuk merret me punë dhëniesh e heqiesh të nënshtetësisë, pa u krijuar për këtë shkak ndonjë rrezik për paqen e sigurinë ndërkombëtare? Po si mund të shkohet me ankesë në Këshillin e Sigurimit kur vetë kryeministri i Shqipërisë e përshëndet dhe e lavdëron veprimin e Greqisë?

Edhe pse bënë mirë që i përplasën pak këmbët në emër të shqiptarëve dy deputetët e partisë së Ilir Metës dhe “plaku Godo”, që ëndërron të bëhet president i Shqipërisë, (që e bëri për pak reklamë edhe një riosh kozmopolit, drejtuesi i “Mjaftit”, Erion Velia vetëm pëer të tëhequr ca pjesëmarrës në një miting të tij kundër Berishës), të gjithë dëshmuan varfëri mendimi politik e juridik dhe në fakt nuk krijuan asnjë bezdi për qëndrimet e qeverisë shqiptare që praktikisht është bërë mercenare e politikës së qeverisë greke për këtë çështje. Madje dhe atë qëndrimin që mbajtën Xhufi e Brokaj e zhvleftësoi pas dy ditësh vetë kryetari i partisë së tyre Ilir Meta. Ndonëse mësuesi partiak i Ilir Metës, Servet Pëllumbi, sapo e kishte cilësuar Ilirin “nevrik që ka ditur të bëjë një parti të fortë”. Iliri gjatë një vizite në Gjirokastër u bë pulë e lagur pa nerv fare para grekëve dhe u shpreh se vendimi i qeverisë së Athinës nuk duhet keqinterpretuar, se qeveritë e dy vendeve duhet të ulen përsëri në tryezë dhe këtë vendim ta shtrijnë për ghjithë shqiptarët. Kështu kryetar Iliri ua rrojti thatë “mjekrën patriotike” që kishin vënë dy ditë më parë zëvendësi i tij Xhufi dhe kolegu i tij Brokaj në parlament për punën e dynënshtetësisë greke. Meta kohët e fundit është munduar të hedhë krahëve një pelerinë nacionaliste,por si duket u kujtua se kur ishte kryeministër i Shqipërisë gjatë një vizite në Athinë kishte marrë angazhim para homologut grek Simitis se do ta shpartallonte nacionalizmin në Shqipëri. Meta edhe tani e respekton më shumë angazhimin që kishte marrë në Athinë se “mjekrën patriotike:” që vunë Xhufi e Brokaj.

Sfida greke duhet kundërshtuar vendosmërisht me logjikë e me dinjitet

Por çfarë mund të bëhet vallë në një rast si ky, nëse Shqipëria do të kishte një pushtet normal, që të mos ishte aq vajtueshëm në vartësi të mbështetjes greke për t’u mbajtur në këmbë, sikur të kishte një opozitë normale që të mos tregonte aq gatishmëri për të shkuar pas qerres së politikës greke vetëm për të bezdisur pushtetin shqiptar?

Në rast se do të kishim një gjendje të tillë në Shqipëri veprimet e Greqisë duhej t’i prisnim me gjakftohtësi, t’i vlerësonim me arsye dhe t’i kundërshtonim me qetësi, por me vendosmëri. Sëpari nuk i duhet kontestuar e drejta Greqisë që t’i bëjë si t’ia dojë qejfi ligjet e saj për nënshtetësinë.Grekët le t’ia japin kujt të duan e t’ia heqin kujt të duan shtetësinë në Greqi. Kjo nuk është puna e shqiptarëve. Grekët po deshën le t’i bëjnë nënshtetas grekë të gjithë shqiptarët që punojnë e jetojnë në Greqi, siç propozoi Ilir Meta në Gjirokastër, apo dhe shqiptarët në Shqipëri që e kanë hallin vetëm të marrin një pasaportë për të gjezdisur nëpër Europë. Grekët po deshën le ta detyrojnë qeverinë e Berishës që çdo shqiptari në Shqipëri kur shkon në sportelet e policisë për të nxjerrë pasaportën ndërkombëtare shqiptare, t’i japin gratis me zor edhe një pasaportë vorioepirote, d. m. th. greke. Shqiptari nuk ka përse mërzitet në këtë rast sepse pasaportën greke mund ta grisë aty për aty.

Por ajo që ka rëndësi është që shqiptarët të kuptojnë mirë se duke marrë një pasaportë greke bëjnë një hap për t’u lidhur në besnikëri politike e juridike me Greqinë, bëjnë njëkohësisht një hap drejt dobësimit të lidhjeve të kësaj natyre me Shqipërinë. Bota kështu është ndërtuar kudo dhe nuk mund të jetë ndryshe për shqiptarët në Greqi.

Greqisë i duhet thënë se Shqipëria kërkon marrëveshje për të ulur rastet e dyshtetësisë dhe jo për t’i shtuar ato. Shqipëria duhet të reagojë duke marrë masa për të përshtatur ligjet e praktikat e saj me situatat që krijohen, në mënyrë që Greqia të mos nxjerrë përfitime nga spekulimet që bën. Sëpari Shqipëria duhet të kërkojë sa më shumë reciprocitet në marrëdhëniet me Greqinë, pavarësisht se do të jetë Shqipëria që do të ndodhet në pozita më të vështira. Duhen vendosur vizat për hyrjen e nënshtetasve grekë në Shqipëri, sepse edhe nënshtetasit shqiptarë hyjnë me vizë në Greqi. Sëdyti Shqipëria duhet të miratojë dispozita që kufizojnë sa më shumë rastet e dyshtetësisë.

Duhet zbatuar si në vende të tjera rregulli që brenda një afati të caktuar të arsyeshëm kush merr një nënshtetësi të huaj duhet të lërë nënshtetësinë shqiptare. Kjo të vlejë për të gjithë, edhe për shqiptarët, edhe për ata “grekët homogjenë”. Shqipëria duhet të bëjë një verifikim të posaçëm për të saktësuar emrat e të gjithë personave që kanë ndërruar emrin e fenë nën trysninë greke dhe janë deklaruar vorioepirotë dhe të shpallë listat e tyre për të zhvleftësuar çdo spekulim që bëjnë grekët për t’i shpallur ata “grekë homogjenë” që marrin edhe nënshtetësinë greke.

Trajtimin e posaçëm të shtetasve të huaj me kombësi shqiptare Shqipëria mund ta bëjë pa qenë nevoja t’u jepet atyre nënshtetësia shqiptare, siç bëri Berisha në periudhën e presidencës së tij, por duke i quajtur ata si të huaj që gëzojnë trajtim të barabartë me shtetasit shqipar kur hyjnë ose qëndrojnë në Shqipëri, pra t’u njohur regjimin nacional.Duhet kërkuar patjetër njohje nga Greqia të minoritetit shqiptar në Greqi. Për këtë minoritet po mendon më shumë diplomacia amerikane se ajo shqiptare. Është skandaloze që diplomacia e Tiranës në vend që të mbështesë me veprimet e saj diplomacinë amerikane bën lëvizje që i shërbejnë diplomacisë greke për t’iu kundërvënë asaj amerikane. Tani duket qesharak Preç Zogaj që doli të mburrej para disa ditësh se diplomacia shqiptare me mjeshtri kishte bërë që në kuadër të miqësisë shqiptaro-greke të sensibilizohej diplomacia ndërkombëtare për çështjen çame. Preçi tani duhet ta shohë se diplomacia e qeverisë së tij i është kundërvënë haptazi vlerësimit që ka diplomacia amerikane për trajtimin e minoritetit shqiptar në Greqi.

Pse Greqia e bëri sfidën pikërisht tani?

E vlen të përmenden ngjarjet që kanë ndodhur kur grekët shpallën vendimin për dyshtetësinë. Ishin ditët kur duhej të merrej vendimi për statusin e Kosovës, kur Serbia e përfshiu Kosovën si pjesë përbërëse në kushtetutën e saj. Në rrethana të tilla Greqia do të bëjë patjetër hapa që i shërbejnë Serbisë duke krijuar telashe për Shqipërinë.

Në rrethana të tilla propozimi për t’iu drejtuar Këshillit të Sigurimit të OKB për çështjen e dyshtetësisë së kurdisur nga Greqia do t’i bënte shqiptarët qesharakë para botës, sepse Këshilli i Sigurimit merrej me çështjen e Kosovës, ndërsa shqiptarët do të dukeshin si ai që vë karrocën para kuajve.

Vendimi grek u mor në një kohë kur në Shqipëri ishte acaruar grindja politike. Greqia në raste të tilla hedh benzinë në zjarrin e sherreve midis partive shqiptare. Qysh kur u bë ndërrimi i kuajve në karrocën e qeverisjes shqiptare në shtator të vitit 2005 Greqia ka bërë lojë të ndyrë për të nxitur shumicën e pakicën parlamentare në Shqipëri në një garë për të fituar mbështetjen e Greqisë. Pushtetarët e Athinës e zvarritën dhe bënë tërkuzë vizitën e Berishës në Athinë të cilën kryeministri shqiptar e kërkonte me çdo çmin si shenjë të garancisë se Athina është me të dhe jo me opozitën. Opozitarët e Berishës kanë marrë shpesh “poza patriotizmi” duke i kërkuar Berishës të bënte gjeste më atdhetare ndaj disa veprimeve të pahishme të grekëve si ata në Himarë, Kosinë të Përmetit, ku grekët vodhën edhe eshtrat e të vdekurve. Berisha ka pasur si shqetësim kryesor të mos binte në këtë kurth, të mos bënte asgjë që t’i japë shkas Athinës të zemërohet me të dhe t’ia shkelë syrin me dashuri opozitës socialiste. Në këtë vështrim mbase Berisha ka bërë mirë. Por gjithësesi grekët nga kjo kanë përfituar shumë, sepse Berisha u ka bërë lëshim pas lëshimesh.

Kjo ndodhi edhe me ujdinë për dyshtetësinë. Bakojani u mburr se gjithçka është bërë në marrëveshje me qeverinë shqiptare. Berisha e ka pranuar këtë me kënaqësi duke shprehur vlerësime të larta për vendimin grek. Tani del qartë fare se ujdia është përfunduar gjatë vizitës së Berishës në Athinë. Berisha u kujdes që në sytë e shqiptaëve ta mbante fshehur arritjen e kësaj ujdie, sikurse ka mbajtur ujdinë për të lejuar varrezat pushtuese greke në Shqipëri, ujdinë për të mos hetuar krimin e Kosinës të bërë nga priftërinjtë e Janullatosit dhe agjentura greke, për të toleruar provokimet greke në Himarë etj. Para se të shkonte për vizitë zyrtare në Athinë Berisha vizitoi Turqinë dhe prej andej shkoi tek grekët, me sa duket këtë itinerar e ndoqi sa për t’i thënë opinionit publik shqiptar se nuk është dhe aq vasal ndaj Greqisë. Por vendimi i fundit që shpalli Athina duke implikuar në të shumë haptazi Berishën dëshmon se në Turqi Berisha paska shkuar vetëm për të bërë “kakarisjen diplomatike” për “vezën diplomatike” që do ta lëshonte në “furrikun grek”.

Odiseja e “vezës së artë” shqiptare në “furrikun grek”

Ishet paralajmëruar shumë herët, qysh para 13 vitesh, se këtë “vezë të artë diplomatike” për Greqinë, lejimin e miratimit të greqizimit të shqiptarëve, “gjeli i politikës shqiptare”, Sali Berisha, do ta lëshonte në “furrikun grek”.

Greqia e ka kërkuar me këmbëngulje të madhe këtë “veze gjeli” nga qeveria shqiptare, aq sa në fillim të vitit 2006 një deputet minoritar grek me emrin Vangjel Tavo, omonist-socialist jo nga PBDNJ e Dules, nga ekrani i një televizioni shqiptar e kërcënoi kryeministrin e Shqipërisë: Sali Berisha mbaje fjalën që i ke dhënë Greqisë për të lejuar shqiptarët ta zgjedhin vetë kombësinë”. Për t’i dhënë kohë të përgatitej për mbajtjen e fjalës qeveritare dhënë Athinës grekët e shtynë vizitën e Berishës në Athinë për muaj të tërë. Edhe tani pas 13 vitesh “kuislingëzimi grek” të politikës e të qeverisjes në Shqipëri, Berisha nuk e kishte aq të lehtë të bëntë për Greqinë atë që nuk e bëri dot bashkë me Aleksandër Meksin, Pjetër Arbnorin, Eduard Selamin, Azem Hajdarin, Ali Spahinë, Tritan Shehun, Zef Brozin e shumë të tjerë drejtues politik të PD-së dhe deputetë omonistë në prill të vitit 1993 kur u hodh poshtë në parlament me votat e Abdi Baletës, Shefqet Hoxhës dhe Uran Butkës dispozita djallëzore që u lejonte nënshtetasve shqiptarë të zgjidhnin vetë kombësinë që donin t’i përkisnin, që i mundësonte Greqisë me marifetet që di ajo që qindra mijë shqiptarë t’i shpallte grekë edhe pa u dhënë nënshtetësinë greke.

Greqia kurrë nuk hoqi dorë nga ai plan. Berisha i provoi me shumë dhimbje dhe zemërimin e Akilit grek edhe dinakërinë e Odiseut grek për atë dështim, derisa më në fund ia shembën pushtetin rebelët e armatosur që i kurdisi dhe i ndërseu Grqeia në fillim të vitit 1997. Berisha e pagoi me një robërim të ri paqsor politik e shpirtëror grek dështimin e atëhershëm, sepse iu nënshtrua plotësisht platformës së Nikolas Geixhit nga viti 2000 e këndej dhe filloi të plotësonte çdo dëshirë greke që të rikthehej në pushtet. Grekët asnjëherë nuk hoqën dorë nga kërkesa e tyre kryesore që nuk e arritën në vitin 1993, nga hapja e rrugës që shqiptarët të kthehen në grekë. Kjo duket ka qenë kërkesa kryesore përderisa Vangjel Tavo publikisht kërcënoi Berishën se që të qëndronte në “tavën politike” greke duhej të mbante premtimin e dhënë Athinës që shqiptarët të bëheshin me dëshirë grekë.

Vangjel Tavo po luante në teatrin politik shqiptar rolin e “Akilit grek”. Por sërish më i suksesshëm doli “Odiseu grek” që nuk e dimë se si e kishte emrin aktorial që e zgjidhi “rrethimin Trojës” shqiptare ku Sali Priami i lodhur ishte gati të pranonte hyrjen e”Kalit të Drunjtë”. “Odiseu grek” e shpëtoi Berishën nga halli, nuk kërkoi më (hë për hë se më vonë nuk i dihet) një dispozitë ligjore si ajo që propozoi Makariadhi në prill të vitit 1993. Grekët u treguan këtë radhë më elastikë, kërkuan nga Berisha vetëm një pëlqim për vendimin e njëanshëm që do të merrte Greqia për t’u dhënë “grekëve homogjenë” nga Shqipëria nënshtetësinë greke. Grekët i kërkuan Berishës si nder vetëm një mirëkuptim të “pabezdisshëm” për Shqipërinë, të premtonte se këtyre”grekëvë homogjenë” që bëhen nënshtetas grekë, nuk do t’u hiqet shtetësia shqiptare.

Kjo ishte vërtetë një “dhuratë greke” që më sa duket Berisha e çmon shumë për vete, por që Shqipërisë do t’i kushtojnë tej mase. Berisha hë për hë ka shpëtuar nga sikleti. Grekët morën atë që deshën. Berisha nuk u detyrua të bëjë atë që s’donte, dispozitën ligjore të dështuar në vitin1993. Për të miratuar një dispozitë të tillë Berishës do t’i duhej të ndryshonte atë kushtetutën greko-socialiste të Likurezos, Cacos, Janullatosit, Godos e Imamit, të cilën Berisha e mbron me fanatizëm megjithëse PD votoi kundër saj.

Grekët edhe tani e thanë se për të mos pasur shqiptarët asnjë shqetësim nga vendimi që mori Greqia për dyshtetësinë, mjafton të bëhet “një ndryshim i vockël” në kushtetutën shqiptare. Ne në Shqipëri nuk mund ta kuptojmë menjëherë se ku duhet bërë e si duhet bërë ky ”ndryshim i vockël” në kushtetutë, por grekët e dinë për bukuri, sepse e kanë bërë vetë kushtetutën tonë. Godo dhe Imami kanë qenë thjesht jallanë shahitë në krye të Komisionit kushtetues kur punonte Likurezos. Por Berisha do ta kishte shumë të vështirë t’i hynte punës për atë “ndryshimin e vockël” që e përmendin grekët, edhe pse për shef kabineti ka pikërisht Imamin dhe këshilltar më të afërt në prapaskenë ka Godon që e mban në rrethin e kandidatëve për president republike.

Për të bërë atë “ndryshimin e vockël” që thonë grekët, Berishës do t’i duhej të hapte shishen e shejtanëve të polemikave me socialistët në vitin 1998 rreth asaj dispozitës që thoshte se “minoritarëve u lejohet të shprehin lirisht përkatësinë e tyre kombëtare”. Në vitin1998 PD e Berisha iu vërsulën keq Partisë Socialiste se me këtë dispozitë po shisnin Shqipërinë, po shkatërronin kompaktësinë kombëtare. Po të hapej tani ky diskutim socialistët mund të zbaviteshin shumë duke cituar atë propagandë pëdëiste të atëhershme.

Për të shpëtuar nga kujtimet rreth atij të mallkuar “amendamenti Makariadhi” që u rrëzua në vitin 1993 dhe atyre debateve me socialistët në vitin 1998 Berisha i ka munduar shumë disa vjet sharlatanët e propagandës së tij që të paraqisnin krejt ndryshe ato që kishin ndodhur dhe të largonin prej tij përgjegjësinë që nuk u tregua i zoti në vitin 1993 të mbante fjalën që u kishte dhënë grekëve (bashkë me Meksin). Njëri nga sharlatanët më të besuar propagandistikë të Berishës, Mero Baze, duke përdorur pseudonimin “Kastriot Myftaraj” në muajt e fundit të vitit 2004 tentoi nëpërmjet gazetës “Tema” të krijonte në opinionin e lexuesve përshtypjen se grekët asnjëherë nuk kishin dashur që në Shqipëri të miratohej dispozita që shqiptarët të ndërronin kombësinë, se grekët nuk donin që të bënin edhe më shqiptarë grekë, pasi mjaft i kishin arvanitasit, por gjithë kjo histori kishte qenë e kurdisr nga Abdi Baleta në bashkëpunim me grekët e socialistët shqiptarë vetëm për të bezdisur Sali Berishën.

Mirëpo kërcënimi i Tavos në fillim të vitit 2006 dhe vendimi i Greqisë për të bërë nënshtetas grekë “minoritarët homogjenë” nga Shqipëria që kanë shkuar në Greqi provojnë edhe një herë se Greqia e kishte synim parësor të hapte rrugën ligjore për të bërë shqiptarët grekë. Kësaj here grekët u treguan më dinakë. Nuk tentuan më rrugën e vështirë të miratimit të një dispozite në legjislacionin shqiptar, por e zgjidhën punën me një ligj grek, që jo vetëm nuk kudërshtohet nga qeveria e Sali Berishës, por lavdërohet nga kryeministri i Shqipërisë dhe paraqitet si nder që po ia bën Greqia Shqipërisë, si një ndihmë që Greqia po u jep shqiptarëve të hyjnë në Bashkimin Europian si “nënshtetas grekë”.

Shqiptarët mund të hyjnë në Europë vetëm nëpërmjet greqizimit

Ligji grek u shpall pikërisht në kohën kur Bashkimi Europian njoftoi se do të ngrinte për disa vjet bisedimet për pranime të reja, duke bllokuar kështu punën për pranimin e vendeve që emërtohen tashmë si Ballkani Perëndimor, ku bën pjesë edhe Shqipëria. Dhe pikërisht në këtë kohë kur shqiptarët i mbyt pezmatimi se nuk po realizohet ëndrra e tyre e madhe e anëtarsimit në BE, të cilën shqiptarët e kuptojnë më shumë si mundësi për të lëvizur më lirisht në Europë, sepse u telendisën dhe i ropën nga paratë ambasadat e huaja, duke ua shitur vizat kontrabandë, në skenë del “shpëtimi grek”.

Greqia njoftoi se i ka gati pasaportat e saj për shqiptarët që do të quhen “grekë homogjenë nga Shqipëria” dhe këta me të shtënë në dorë atë pasaportë magjike mund të lëvizin lirshëm nëpër Europë si grekë. Pëllumb Xhufi po i thoshte me dëshpërim Vangjel Dules në studion e “Vizion Plus” se për një pasaportë të tillë shqiptarët, që tashmë kanë ndërruar në numër të madh fenë dhe emrat do të ishin të gatshëm të vetëquheshin “vorio-epirotë” , “grekë homogjenë”nga Shqipëria. Grekët ka vite që kanë bërë përgatitje, qysh kur sajuan atë emërtimin “grek homogjen nga Shqipëria” dhe prodhuan e shpërndanë një dokument identifikimi të veçantë për këta grekë, ndryshe nga emigrantët e tjerë shqiptarë.

Në Shqipëri kanë qenë gjithsej 60 000 grekofonë. Kjo shifër tashmë është dhjetëfishuar në Greqi nëpërmjet shpërndarjes se dokumenteve “grekë homogjenë nga Shqipëria”. Kjo shifër mund të rritet me shpejtësi, sidomos tani që Sali Berisha, kryeministri i Shqipërisë, po i bën aq lëvdata të pamata ligjit që ka miratuar Greqia, pra po inkurajon me të madhe shqiptarët që janë në Greqi të vetëdeklarohen “grekë homogjenë nga Shqipëria”.

Sponsored Link

Mortgage rates near 39yr lows. $510,000 Mortgage for $1,698/mo - Calculate new house payment

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#554

From: Olsi <olsi@...>
Date: Fri Nov 10, 2006 10:31 pm
Subject: RIMEKEMBJA 07/ 11/ 2006 [ i ]

olsi.rm

Online Now

Send Email

Totalitarizëm jo vetëm i një rektori

Olsi Jazexhi

Akti që rektori i Durrësit, Agim Kukeli ndërmorri këto ditë në Shqipëri, duke persekutuar dhe dëbuar nga shkolla dy besimtarë muslimanë, shumë shqiptarësh i solli ndërmend kohën e Partisë së Punës, kur njerëzit dëboheshin nga puna apo shkolla për shkak të mënyrës së bindjes apo veshjes së tyre. Edhe pse pas vitit 1990, ne shqiptarët që rrëzuam bustin e Enver Hoxhës në Tiranë, u betuam që mes nesh nuk do të ketë më totalitarizëm, duket se viti 2007 do të prodhojë një totalitarizëm të ri në Shqipëri. Personat që po risjellin totalitarizmin në shoqërinë tonë sot, janë po ata që 40 vite më parë, këtij populli i hoqën lirinë për tu veshur, jetuar e besuar sipas normave të Perëndisë. Personat që 40 vite më parë luftuan shfaqjet dhe kulturën e huaj, idetë reaksionare, anadollakët, prapanikët, reaksionarët, kulakët, fetarët dhe e kthyen Shqipërinë në vendin e vetëm ateist të botës, sot nën pretekstin e luftës kundër terrorizmit kanë vënë në shënjestër besimtarët muslimanë, të cilëve duan t’ju mohojnë atë që ju ndaluan edhe 40 vite më parë; lirinë e besimit.

Mesazhe totalitarizmi në këtë fundvit 2006, shoqërisë shqiptare nuk i kanë ardhur vetëm nga rektori i Universitetit të Durrësit, i cili inspirimet e tija për të diskriminuar muslimanët mesa duket i ka marrë nga sekti Bahai që ai frekuenton dhe studimet që amerikanët i mundësuan atij në ’tokën e lirisë’. Përkrah rektorit, në vallen e rivendosjes së totalitarizmit në Shqipëri, prej disa kohësh është rivënë edhe vetë shkrimtari i cili pasi projektoi në letërsinë e realizmit socialist, regjimin më kriminal të Evropës Juglindore, tashmë është vënë në krye të rikonkuistës së totalitarizmit antimusliman dhe kërkon me çdo mjet që të ndajë shqiptarët nga feja dhe kultura e tyre islame.

Totalitarizmi që po rishfaqet sot në Shqipëri nuk po vjen nga Lindja Sovjetike siç erdhi 40 vite më parë. Rrënjët totalitarizmi modern shqiptar, duket se kësaj here i ka në perëndim. Me një popullatë plakë dhe një kristjanizëm në vdekje, perëndimi sot po mundohet me mish e me shpirt të mbijetojë në dominimin e globit siç ka bërë këto 200 vitet e fundit. Por mungesa e burimeve natyrore dhe sfida ekonomike kineze, dhe për më tepër popullata e re dhe aktive që Islami posedon në brigjet mesdhetare të Evropës i shkaktojnë perëndimit kriza dhe nervozizëm. Fundi i luftës së ftohtë që e la perëndimin pa armikun e tij gjysëm shekullor, komunizmin, po stërmundon që prej 15 vitesh qarqet e tij imperialiste për të gjetur një armik të ri. Shumë nga baronët dhe magjistarët e fuqishëm të perëndimit sot kërkojnë që armikun e ri ta projektojnë te sfiduesi mbi 1000 vjeçar i tij, Islami, i cili që nga shfaqja e tij e deri më sot vazhdon të sfidojë ideologjinë dhe teologjinë e qytetërimit pauljano – kristjan me mesazhin triumfalist të Muhamedit.

Ashtu siç Marksi portretizonte në kohën e tij, se Evropës i vërtitej një fantazëm dhe ky ishte komunizmi, sot qarqet raciste në perëndim po kërkojnë që fantazmën komuniste të Marksit ta zëvendësojnë me xhindin e paqenë Islam. Si rrjedhojë, sot në perëndim një seri klikash dhe organizatash fetare dhe jofetare po mobilizohen dhe ndërtojnë një mori strukturash për të survejuar, ndjekur, konvertuar, persekutuar dhe shtypur muslimanët që rrethojnë kontinentin. Këto organizata që kanë shtrirë tentakulat e tyre edhe në Shqipëri, i kanë mbjellë vendit tonë që prej disa vitesh një mori fondacionesh evangjelistësh, mormonësh, bahaish, dëshmimtarësh Jehovai, hari krishnash, adventistësh, peace corps-ash etj që predikojnë dhe blejnë me para natë e ditë shpirtra shqiptarësh për në misionin e tyre global. Këto organizata kanë nga pas mbështetjen e një morie bursash, financimesh dhe projektesh të cilat synojnë të edukojnë, studiojnë dhe konvertojnë shqiptarët në renegadë dhe shërbëtorë në luftën e madhe për dominim që perëndimi kërkon të ndezë me Islamin në këtë shekull të 21. Agim Kukeli që dëboi studentët muslimanë nga universiteti i Durrësit, vetëm pse ata ishin besimtarë muslimanë është një nga produktet e kësaj kryqëzate, e cila racizmin, ksenofobinë dhe inatin e saj e ka drejtuar drejt fesë dhe përkatësisë kulturore të pjesës më të madhe të kombit shqiptar.

Përpjekjet globale që perëndimi po bën sot për të zhdukur Islamin lexohen fare qartë dhe kudo. Duke nisur që me Francën e cila me ligjet diskriminuese të saj, muslimanët i ka mbyllur nëpër geto dhe nuk ju jep asnjë të drejtë integrimi apo përfaqësimi politik, e duke dalë deri në Itali ku shkruesi i këtij shkrimi ndodhet, Evropa sot është kthyer në një kamp të dominuar gjithnjë e më tepër nga histeria që ideologu hebre, Samuel Hantingtoni mbolli dhjetë vite më parë mbi të ardhmen e kontinentit plak. Sot nëpër metrotë e Romës dhe të Parisit, përreth Duomos së Firences dhe rrugëve të Londrës, shihen muslimanë. Fukarenjë dhe të shtypur, shërbëtorë dhe pa të drejta, të bardhë dhe të zinj, ata i japin Evropës shërbimet dhe rininë që ajo nuk ja ofron dot vetes. Por pasuria e diversitetit dhe multikulturalizmi që këta refugjatë i sjellin kontinentit ka nxitur në zhvillimin e një racizmi dhe islamofobie të frikshëm në Evropë.

Ashtu siç nazistët nxitën në vitet 30-të anti-semitizmin, i cili u pasua me ndodhinë kriminale të Holokaustit, edhe në ditët tona, anti-islamizmi është sëmundja që po pushton mendjet e sëmura evropjane dhe që mund të degjenerojë herët apo vonë në krijimin e një holokausti të ri. Urrejtja e perëndimit kundër Islamit sot lexohet sa në fjalimin e Papës Benedikt i cili portretizoi Islamin si fe të dhunës pak javë më parë, te botimi i karikaturave kundër profetit Muhamed në një numër gazetash evropjane, e deri te protesta e ish-ministrit të jashtëm anglez Xhek Strou i cili përpara disa ditësh protestoi kundër ferexhesë që gratë muslimane mbajnë në qytetin e tij.

Racizmi dhe islamofobia në Evropë po merr përmasa të frikshme dhe ’kristallnachtet’ antimuslimane tashmë janë një gjë e përditshme në rrugët e Parisit, Nju Jorkut dhe Milanos. Në Itali, fashistët e Lega Nordit protestuan 2 ditë më parë në Piacenzë të Emilia-Romanjës kundër pjesës operistike "Shark" (Orient), që u drejtua nga kompozitori libanez Markel Kalifé, ndërsa në Francë qeveria Shirak që ndalon me ligj vajzat e veshura sipas modës islame të edukohen, së fundi ka ndaluar edhe burrat me origjinë muslimane që të punojnë në aeroportet e vendit.

Revanshi për të shtypur Islamin dhe muslimanët sot shihet më qartë se kurrë në hipokrizinë e kancelarive perëndimore, të cilat ndërsa disa vite më parë qanin me qepë ’krimet’ që talibanët bënin me gratë në Afganistan, sot sponsorizojnë disa nga regjimet më totalitare të botës islame, siç është rasti i Tunizisë, ku diktatori Zine Abidine Ben Ali terrorizon muslimanët vendas, ndërsa muhabaratët (policia sekrete) e tij rrahin dhe turpërojnë në mes të rrugës gratë që vendosin shami në kokë dhe nuk vishen sipas modës evropjane.

Ashtu si në vitet 30-të kur valët e fashizmit krijuan kuislingët e tyre në Shqipëri, edhe sot mes shqiptarësh tendenca po shfaqen në një seri njerëzish që kërkojnë sa ndalimin me ligj të fesë islame në vend, e deri në diskriminimin e muslimanëve dhe izolimin e tyre total. Ashtu si në vitin 1940 kur Mustafa Kruja mbante fjalime përpara Duçes mbi luftën kristjane të Skënderbeut kundër Islamit dhe hafijet e tij kërkonin për të gjetur hebrej nëpër Shqipëri dhe i bënin presion Komunitetit Musliman, edhe sot presidentët dhe sundimtarët e Shqipërisë ndërsa shkojnë në Londër dhe Uashington tundohen të tregojnë që në Shqipëri nuk ka më muslimanë dhe se edhe ata pak që janë, mbahen nën presion dhe survejim. Revanshi i kuislingëve shqiptarë arriti kulmin e tij këtë javë, kur nga Amerika, Skënder Shkupi, kërkoi që në Shqipëri shteti të ndjeki shembullin e Ataturkut i cili shfarrosi disa

“mijëra hoxhallarë, madje duke i detyruar ata që mbetën të dalin me kapele republike e me kravatë në rrugë, kurse veshjen ceremoniale ta veshin e ta zhveshin në xhami; i detyroi femrat të zbulohen, nxori ligjin që në zyra nuk pranoheshin gra të veshura tradicionalisht por vetëm alla-franga e masa të tjera të shumta drakoniane që... përbëjnë shkelje flagrante të të drejtave të njeriut.“

Klithjet për dhunë kundër muslimanëve nga Skëndër Shkupi, të bashkuara me ofendimet e presidentit Moisiu në Londër, diskriminimi i Agim Kukelit ndaj studentëve muslimanë, fyerjet e Mustafa Nanos dhe Aurel Plasarit nëpër media, ulërimat e Ismail Kadaresë dhe deklaratat për pakësim të muslimanëve nga Rexhep Mejdani pak javë më parë, muslimanëve shqiptarë ju tregojnë se sot, 40 vite pas gjenocidit të 1967-ës, këlyshët e krerëve të ateizmit komunist dhe të fashizmit të Mustafa Krujës janë ende gjallë dhe po përpiqen të ndërtojnë një totalitarizëm të ri në Shqipëri. Edhe pse sot totalitaristët shqiptarë nuk mbështeten më nga zyrat e Traktatit të Varshavës por nga zyrat e NATO-s, ata po bëjnë pikërisht atë që i bën këtij populli 40 vite më parë. Po duan ta sovjetizojnë – ose kristjanizojnë – me pahir çdo pjesë të realitetit shqiptar.

Duke parë islamofobinë që vlon sot në perëndim kundër Islamit, dhe reminishencat e saj në Shqipëri, brezi i ri besimtarëve muslimanë ndjehet i frikësuar dhe pyet nëse edhe ai do të ketë fatin e të parëve tanë, të cilët për 50 vite me radhë u shtypën dhe dhunuan deri në limit nga diktati totalitarist që ju mohoi të drejtën për të qenë muslimanë?

NË GJURMË ANALIZASH

PËR REFORMËN E ARSIMIT TË LARTË

U bënë disa muaj që po vazhdojnë analizat dhe diskutimet për reformën e arsimit të lartë. Këto analiza dhe diskutime rreth të mirave që sjell reforma në fjalë, kanë tërhequr vëmendjen e mbarë opinionit publik. Dhe kjo është e kuptueshme. Shqetësimi i të gjithë qytetarëve në tërësi dhe i familjeve shqiptare në veçanti vjen e reduktohet në një pyetje të vetme: cilat janë mënyrat dhe rrugët më të efektshme të përgatitjes sa më të mirë të kuadrove të larta, nga radhët e të cilave do të dalin jo vetëm specialistë të shumë fushave të dijes, por edhe breza politikanësh të së ardhmes?

Nënkuptohet që niveli i arsimit të lartë nuk mund të merret i shkëputur nga niveli i zhvillimit të përgjithshëm ekonomiko-shoqëror të vendit. Dihet që në kushtet e diktaturës komuniste, edhe arsimi i lartë do t’u nënshtrohej po atyre ligjësive që ishin karakteristike për të gjitha sferat e jetës shoqërore. Por ndryshimet që ndodhën në jetën e vendit tonë fill pas përmbysjes së sistemit komunist dhe vendosjes së sistemit pluralist, nuk u pasuan me ndryshime të menjëhershme edhe në mënyrën e ngritjes së strukturave drejtuese të universiteteve tona. Kësisoj, mënyra e ngritjes së këtyre të fundit, për inerci, vazhdoi të mbetej po ajo që kishte mbizotëruar edhe në kushtet e diktaturës komuniste: edhe rektorët, edhe dekanët, edhe përgjegjësit e departamenteve vazhdonin të ishin të emëruar, një praktikë kjo që mbeti në fuqi edhe për disa vjet, me të vetmin ndryshim që tashmë emërimet e personave të lartpërmendur bëheshin në varësi të ngjyrës që mbizotëronte në parlamentin shqiptar. Pra, universitetet, fatkeqësisht, nuk mundën të mbeteshin jashtë ndikimit të politikës. Por nënkuptohet që ndryshimet e mëdha që duhej të përballoheshin në tërë jetën ekonomike të vendit pas vendosjes së sistemit pluralist, nuk mundën të pasqyroheshin vrulltazi edhe në ngritjen e strukturave drejtuese të universiteteve. Prandaj, dora-dorës, vazhdoi tradita e vjetër e drejtimit të tyre, me emërime.

Vetëm me fillimin e vitit akademik 1999-2000 u mendua për të kaluar në sistemin me zgjedhje të strukturave drejtuese të universiteteve, me një mandat trevjeçar të titullarëve të tyre. Zgjedhjet e fundit të këtyre strukturave u bënë në dhjetorin e vitit 2002 (për shefat e departamenteve) dhe gjatë janarit dhe shkurtit të vitit 2003 për dekanët dhe rektorët.

Koha e kalimit në sistemin me zgjedhje të strukturave drejtuese të universiteteve përkoi me mandatin e pushtetit të partisë socialiste. U krijua përshtypja sikur kalimi në ngritjen e strukturave drejtuese të universiteteve me sistemin me zgjedhje, do t’i çlironte universitetet nga ndikimi i politikës. Por, çuditërisht, nuk ndodhi kështu. Me rastin e hapjes së fushatës së zgjedhjeve në vjeshtën e vitit 2002, vetë ish-kryeministri socialist Nano “lëshoi kushtrimin”: t’i fitojmë zgjedhjet në universitete! Për pasojë, fill pas shpalljes së fushatës zgjedhore në universitete, nëpër mjediset e këtyre të fundit, siç thekson me shumë të drejtë profesori Tupja, “populizmi u shfaq sheshit.., praktikat populiste qenë vepër e atyre që aspironin për këto poste dhe që kopjuan jo pa dashje dhe as rastësisht… modelin e zgjedhjeve politike; kështu, demokracia e Opinionit u vu mbi demokracinë e Dijes” (“Standard”, 22 tetor 2006, f.20).

Periudha tetëvjeçare e qëndrimit të Partisë Socialiste në pushtet u karakterizua nga një mësymje e gjithanshme e korrupsionit në shumë struktura të shtetit shqiptar. Dihet fare mirë se në një vend me nivel të lartë korrupsioni, edhe treguesit e varfërisë do të zbresin gjithnjë e më poshtë. Kështu, në një botim të INSTAT-it për varfërinë, të gushtit të vitit 2005, thuhej se “një e katërta e popullsisë apo 790 mijë njerëz janë të varfër. Kjo shifër i korrespondon 25,4% të popullsisë që jeton nën linjën e varfërisë, e përcaktuar 4981 lekë për frymë në muaj. Treguesit flasin për 150 mijë persona, rreth 5% e popullsisë, që jetojnë në varfëri ekstreme dhe nuk plotësojnë as nevojat për t’u ushqyer” (“Ekspres”, 7 gusht 2005, f.5). Ndërkohë, në një raport të Qendrës për Kërkime Sociale pranë Institutit Kombëtar të Statistikave, mbështetur nga UNICEF, theksohej se “293 mijë fëmijë jetojnë nën nivelin minimal të varfërisë” (“Tema”, 5 tetor 2005, f.9). Kurse në bazë të të dhënave të Zyrës për Mbrojtjen e Qytetarëve, e cila i ishte referuar raportit të Transparencës Ndërkombëtare, Shqipëria renditej në vendin e 126 “për nivelin e lartë të korrupsionit në botë dhe në vendin e fundit në Evropë” (“Albania”, 19 tetor 2005, f.2).

Në kushtet e një korrupsioni të përmasave kaq të frikshme në strukturat e shtetit shqiptar, edhe mjediset e universiteteve vështirë se do të mund të mbeteshin pa u infektuar nga virusi i tij. Pikërisht për dukuri korruptive nëpër universitete, janë bërë analiza dhe komente në mjetet e komunikimit pamor dhe të shkruar. Mes analizave të atyre që kohë pas kohe kanë shprehur pikëpamjet e veta për dukuri të korrupsionit nëpër universitete, korrupsion që çoi edhe në një krizë të tyre institucionale, krahas shqetësimeve të profesorëve të tjerë, më kanë rënë në sy edhe shqetësimet e profesorit të Fakultetit të Gjuhëve të Huaja të Universitetit të Tiranës, Edmond Tupja. Pikëpamja ime është se të drejtën qytetare për t’u rreshtuar në krahun e pjesës më të shëndoshë të profesoratit të universiteteve, në luftën që ky i fundit zhvillon kundër korrupsionit, e kanë vetëm ata pedagogë dhe ato pedagoge që, së pari, vetë janë për t’u marrë si shembull për qëndrimin që mbajnë ndaj punës dhe, së dyti, që vetë dallohen për një integritet të admirueshëm moral, që vetë janë model i korrektësisë jo vetëm në marrëdhëniet që kanë ndërtuar me djemtë studentë dhe me vajzat studente, por edhe në marrëdhëniet që kanë ndërtuar me kolegët dhe me koleget e tyre. Duke e gjykuar figurën e profesorit të universitetit nga ky këndvështrim, e them me bindje të plotë se profesori Tupja, ashtu si edhe shumë e shumë kolegë të tij, është model i qëndrimit ndaj punës dhe model në ndërtimin e marrëdhënieve korrekte me masën e studentëve dhe me kolegët e tij. Njohja me profesorin Edmond Tupja që prej vitit 1972 dhe marrëdhëniet miqësore që kemi ndërtuar së bashku ndër vite, qoftë si pedagogë-kolegë në Fakultetin e Gjuhëvë të Huaja të Universitetit të Tiranës, qoftë si përkthyes në ish-Shtëpinë Botuese “8 nëntori”, më kanë bindur një herë e mirë për dy tiparet e lartpërmendura që janë mbizotëruese në karakterin e tij: pra, për qëndrimin model ndaj punës dhe për ndërtimin e marrëdhënieve korrekte me studentët dhe me kolegët.

Gjatë verës që kaloi, kur ndodhesha për një vizitë te fëmijët e mi në SHBA, përmes internetit u njoha me një artikull-analizë të zotit Mark Marku që titullohej “Kundër retorikës përgjithësuese të luftës antikorrupsion”, botuar në gazetën “Shekulli” të datës 10 korrik. Në analizën e vet zoti Marku shqetësohej me të drejtë lidhur me përmbajtjen e një projektligji për arsimin e lartë që u qenkej paraqitur universiteteve për diskutim në javën e parë të muajit korrik, një projektligj ky, në të cilin cenohej autonomia universitare dhe rekomandohej zëvendësimi i zgjedhjeve me emërime. Jam plotësisht i një mendimi me zotin Marku që “korrupsioni nuk luftohet duke luftuar demokracinë”. Të njëjtën pikëpamje ndaj me të edhe për faktin që zëvendësimi “i të zgjedhurve me të emëruar është gjëja më e papërshtatshme, pasi deri tani është e dëshmuar se korrupsion ka si tek të zgjedhurit, ashtu edhe tek të emëruarit”. Veçse këtu dëshiroj të theksoj se në artikujt, analizat apo intervistat e profesorëve Artan Fuga, Dhori Kule, Ismail Hoxha, Edmond Tupja, Klara Lagji, Nikoleta Mita etj. asnjëherë nuk është thënë se na qenka fajtore demokracia për ekzistencën e korrupsionit nëpër universitetet shqiptare. Përkundrazi, artikujt, analizat dhe intervistat e tyre përshkohen fund e krye nga ideja se korrupsioni nëpër universitetet tona është pasojë e keqpërdorimit të demokracisë nga ana e strukturave të tyre drejtuese.

Në analizën e vet zoti Marku ngrihet kundër atyre artikujshkruesve që nxijnë realitetin e mjediseve universitare për shkak të korrupsionit që vihet re aty. Ama vetë zoti Marku e pranon që “dukuritë korruptive në universitete, ashtu si edhe në të gjithë shoqërinë, janë evidente, të neveritshme dhe të dënueshme”, dukuri këto, që, siç e thekson ai me të drejtë, “nuk vijnë për shkak të demokracisë”. Atij i bën përshtypje që në disa shkrime kritike për dukuritë e korrupsionit nëpër universitete, këto të fundit vlerësohen si “çerdhe të korrupsionit (gjë që është pjesërisht e vërtetë)”, siç thotë ai. Unë pajtohem në këtë pikë me zotin Marku për faktin e vërtetë që kurrsesi nuk mund ta quash të korruptuar tërë masën e profesoratit të universiteteve tona. Por unë në asnjërin nga artikujt, analizat apo intervistat e profesorëve të lartpërmendur nuk kam gjetur ndonjë rresht, ku tërë masa e profesoratit të universiteteve të etiketohej si e korruptuar. Madje profesori Tupja, në kumtesën e vet me titull “Kriza morale në universitete”, të mbajtur në mbledhjen e Kolegjit të Profesorëve, të zhvilluar më 18 prill 2006, në mjediset e Tirana International Hotel, tha se “kolegët e mi të ndershëm… nuk janë pak” (“Panorama”, 21 prill 2006). Por si i bëhet hallit kur nofka e të korruptuarit vjen e i ngjitet padrejtësisht edhe pjesës më të madhe dhe më të shëndoshë të këtij profesorati? Si i bëhet hallit kur ndodhemi para mendësisë së një opinioni të gjerë shoqëror që nuk i shpëton dot ndikimit të asaj fjalës së urtë që thotë se një mollë e kalbur prish gjithë shportën, apo të asaj tjetrës, sipas së cilës një dru e shtrembër prish gjithë stavën?

E kuptoj shqetësimin e zotit Marku, që, në artikujt e disa autorëve, sipas tij, nuk jepen zgjidhje apo alternativa për të shpëtuar nga korrupsioni në universitetet tona. Ndërkohë, profesori Tupja, po në kumtesën e lartpërmendur, shtron kërkesën që “qeveria, komisioni parlamentar i arsimit, MASH-i, kolegët e mi të ndershëm… në mbarë universitetet e Shqipërisë, organizatat sindikale e studentore, qeveria studentore, shoqëria civile, madje edhe biznesi i ndershëm, të ndërgjegjësohen dhe të ulen rreth një, dy, tri a më shumë tryezash të rrumbullakta për të diskutuar e për t’ia nxjerrë qelbin kësaj lunge…” (po aty). Por ama edhe vetë zoti Marku mbetet brenda kuadrit të kritikës dhe nuk jep as rekomandime, as zgjidhje apo alternativa. Atij i bën përshtypje që në ato shkrime nuk jepen fakte konkrete për individë të korruptuar në universitete. Në kumtesën e lartpërmendur të profesorit Tupja flitej për realitete të prekshme dhe për mjedise konkrete, ku ia bën mu se ku drejtohet tehu kundër korrupsionit! Megjithatë, mendoj se disa fakte për ekzistencën e një korrupsioni të frikshëm në universitetet tona kanë qenë tepër të njohura nga ana e opinionit të gjerë shoqëror dhe s’ishte nevoja që ato të përmendeshin edhe nga autorë artikujsh të ndryshëm. Këto fakte me siguri që duhet t’i kenë rënë në sy me kohë edhe zotit Marku. Po mjaftohem vetëm me përmendjen e dy fakteve të tilla.

Së pari, kanali televiziv “Top channel”, në shtatorin e vitit 2005, zbuloi vjedhjen e tezave të konkursit që do të organizohej në Fakultetin e Drejtësisë. Rezultoi që qenkeshin vjedhur dhe shitur 140 teza, me nga 700 mijë lekë (të reja) secila. Problemi i kaloi prokurorisë për zbulimin e së vërtetës, por “e shkreta” e vërtetë nuk ka dalë në shesh deri sot e kësaj dite. Vjedhja e tezave të konkursit të sipërpërmendur vërtetoi fare sheshit se korrupsioni në Universitetin e Tiranës ishte bërë sa arrogant aq edhe agresiv, derisa arriti të ndërmerrte një hap të till të kuturisur. Siç duket, korrupsioni në universitete nuk mund të mbetej as edhe një hap të vetëm prapa korrupsionit që kishte mbytur struktura të tëra shtetërore të kohës së qeverisjes socialiste. Njerëzit që i kishin në ruajtje tezat e atij konkursi ishin dhe janë njerëz konkretë. Por publikut të gjerë nuk iu bënë kurrë të njohur emrat e tyre. Pjesa më e shëndoshë, më e pakorruptuar e profesoratit të Universitetit të Tiranës a ka të drejtë të dyshojë që korrupsioni në mjediset e tij e kishte bërë me kohë gati “grason” për lyerjen “qerreve”, që nga Fakulteti i Drejtësisë, rektorati e deri në prokurori? Më e pakta që duhej të bënte dekani i Fakultetit të Drejtësisë, prof.dr.Kudret Çela, duhej të kishte qenë dorëheqja e tij e menjëhershme. Me e pakta që duhej të kishte bërë rektori i Universitetit të Tiranës, prof.dr.Shezai Rrokaj, duhej të kishte qenë pezullimi i menjëhershëm nga detyra i dekanit të Fakultetit të Drejtësisë. Por as njëri as tjetri nuk e ndërmori hapin përkatës. Atëherë, pjesa më e shëndoshë, më e pakorruptuar e profesoratit të Universitetit të Tiranës a ka të drejtë t’ia shtrojë vetes pyetjen e mëposhtme: pas vjedhjes skandaloze të tezave të konkursit në Fakultetin e Drejtësisë, dekanit të këtij fakulteti a iu vu në pikëpyetje integriteti moral? Po rektorit të Universitetit të Tiranës, që nuk e pezulloi dekanin në fjalë, a iu cënua integriteti moral?

Së dyti, gjatë një konference shtypi që zëvendësministrja e Ministrisë së Arsimit dhe të Shkencës, zonja Gjoni, dha në muajt e parë të vitit 2006, theksoi se pas kontrolleve financiare që ajo ministri kishte ushtruar nëpër universitetet e vendit, rezultonte se disa dekanë qenkeshin vetëshpërblyer me nga pesëmbëdhjetë rroga. (Madje një pedagog i njërit nga universitetet e jugut të vendit, me të cilin u takova rastësisht në Tiranë para do ditësh, më tha shprehimisht: “Rektori ynë është vetëshpërblyer me njëzet rroga!”). Ky është një tjetër fakt skandaloz që vërteton përsëri se sa e shtrenjtë është ajo autonomia financiare për disa rektorë universitetesh dhe dekanë fakultetesh (siç e kuptojnë ata), të cilët paratë e studentëve që kullojnë gjak dhe djersë apo edhe paratë e shtetit që i sigurojnë përmes tenderave që organizojnë, u ngjajnë si ujët e detit që nuk zbrazet kurrë me kova. Do të kishte bërë mirë zonja Gjoni sikur t’i kishte përmendur me emra këta dekanë të korruptuar, këta të ashtuquajtur profesorë që na qenkan shndërruar në lubi të parasë, në mënyrë që ata të shkarkoheshin një sahat e më parë dhe në vend të tyre të komandoheshin të tjerë. Nuk e di se cila ka qenë arsyeja që Ministria e Arsimit dhe e Shkencës nuk i ka bërë publikë emrat e këtyre dekanosaurëve (siç i etiketon me shumë të drejtë profesori Tupja) që ende vazhdojnë të qëndrojnë në postet e tyre padrejtësisht. Mos vallë në këtë mes kemi të bëjmë me probleme të përkatësisë së heshtur partiake të njërit apo tjetrit dekan?

Duke e vlerësuar si shumë të rëndësishme deklaratën e zonjës Gjoni, a nuk do të ishte e arsyeshme të sugjerohej që Komisioni i Kontrollit të Pasurisë të mos mjaftohej vetëm me kontrollin e pasurisë së politikanëve, por ta shtrinte atë edhe më poshtë, deri edhe në strukturat drejtuese të universiteteve, madje deri edhe te pedagogët e këtyre universiteteve, një pjesë e të cilëve, në dallim nga pjesa dërrmuese e tyre, janë majmur ca si tej mase, gjë që bie në sy nga apartamentet që kanë siguruar në bregdet? Duhet pranuar se edhe pedagogët e universiteteve janë persona publikë, prandaj edhe ata duhet t’i nënshtrohen kontrollit të pasurisë.

Në analizën e vet zoti Marku nënvizon se mes atyre që shkruajnë kundër korrupsionit në universitete, “gjen ca njerëz të paaftë, të korruptuar, të cilët e përdorin luftën kundër korrupsionit për arsye thjesht propagandistike në dispozicion të ambicieve personale për të zënë poste drejtuese në universitet”. Dhe mes tyre, si prototip, ai merr profesorin Edmond Tupja, pa e përmendur me emër. Në rastin e profesorit Tupja, zoti Marku i lejon vetes fyerje dhe shpifje të rënda, të cilat nuk i shkojnë për shtat një njeriu të pashkolluar, e jo më një njeriu me gramë. Shpifja asnjëherë nuk mund të merret si argument. Në rastin e profesorit Tupja, fjalët e sapocituara të zotit Marku janë kryekëput larg së vërtetës. Dhe kjo për tri arsye.

Së pari, profesori Tupja është një pedagog shumë i zoti, me një përgatitje shkencore për ta pasur zili, një metodist i përkryer dhe me aftësi të lakmueshme për komunikimin me studentët në auditor. Ai është një përkthyes i talentuar dhe një interpret i shkëlqyer.

Së dyti, profesori Tupja nuk mund të përfshihet kurrsesi në sërën e pedagogëve të korruptuar në Universitetin e Tiranës. Për pastërtinë e figurës së tij, si pedagog, janë dëshmitarë qindra e qindra studentë të tij dhe kolegët e Departamentit të Gjuhës Frënge në Fakultetin e Gjuhëve të Huaja të Universitetit të Tiranës. Profesori Tupja asnjëherë nuk i ka lejuar vetes të hyjë në “marrëdhënie financiare” me studentët e vet dhe gjithmonë, sa herë që i qëllon të takohet rrugëve të Tiranës apo gjetiu me ata që u ka dhënë mësim dikur, pra, me ish-studentët e vet, ai i vështron drejt e në sy, se vazhdimisht ka qenë ballëlart në komunikimin me ta. Ndoshta mund të jetë ndokush tjetër nga kolegët e tij që nuk guxon t’i shikojë drejt e në sy ish-studentët e vet, për shkak të marrëdhënieve jo korrekte që ka pas ndërtuar me ta. Ku ta dish, e vërteta një ditë mund të dalë edhe në dritën e diellit. Se e vërteta mënon, por nuk harron. Se ajo është “e çalë” dhe vjen ngadalë.

Së treti, profesori Tupja nuk mund t’i përkasë në asnjë mënyrë kategorisë së njerëzve karrieristë. “Virusi” i karrierës zakonisht vjen e shfaqet që kur njeriu është në moshë të re. Por që të bëje karrierë në kushtet e sistemit komunist, duhej që domosdo të pranoheshe në parti. Se në ato kushte, nëse nuk ishe komunist dhe syrin e kishe për karrierë, nuk mund të pretendoje më shumë sesa posti i kryetarit të organizatës së bashkimeve profesionale. Por profesori Tupja asnjëherë nuk pati bërë kërkesë për t’u pranuar në radhët e Partisë së Punës. Përkundrazi, ndonjë koleg i tij ishte ai që pati bërë kërkesë për t’u pranuar në radhët e asaj partie. Madje kërkesa iu mor parasysh dhe ai duhej të fillonte edhe stazhin e kandidatit të partisë në prodhim, por uragani i rinisë studentore, që shpërtheu në dhjetor të vitit 1990, solli pluralizmin në Shqipëri, i cili nuk ia dha kënaqësinë t’i shijonte “bukuritë” e stazhit të kandidatit të Partisë së Punës në akshamin e ekzistencës së saj. Profesori Tupja asnjëherë nuk ka synuar të zërë postin e përgjegjësit të Departamentit të Gjuhës Frënge në Fakultetin e Gjuhëve të Huaja, as kur ishte në fuqi sistemi me emërime, as kur u kalua në sistemin me zgjedhje, paçka se e ka merituar plotësisht atë post. Ai as që ka menduar të “lëvizë gurët” ndonjëherë për t’u zgjedhur anëtar i Këshillit Shkencor të Fakultetit. Ai asnjëherë nuk ka ushqyer ambicie për të zënë postin e dekanit të fakultetit, as më parë dhe as tani. Përkundrazi, kolegu i tij, prof.dr.Nonda Varfi, është ai, i cili gjatë fushatës zgjedhore të vitit akademik 2002-2003 “ra copë” që të bëhej dekan. Por natyra antikarrieriste e profesorit Tupja del edhe më shumë në pah kur njihesh me një të vërtetë të kulluar: kryetari i ish-opozitës, sot kryeministri i vendit, zoti Sali Berisha, para zgjedhjeve të 3 korrikut e ftoi atë të përfshihej në Komitetin e Orientimit të Politikave, një strukturë kjo që Partia Demokratike e krijoi që para fillimit të fushatës elektorale të vitit 2005. Dhe jam i mendimit që zoti Berisha e ftoi profesorin Tupja në atë strukturë, duke qenë i bindur plotësisht për natyrën antikarrieriste dhe karakterin e tij të pakorruptueshëm. Megjithatë, profesori Tupja nuk e pranoi propozimin e zotit Berisha.

Në fund të artikullit-analizë, zoti Marku, për ta bërë edhe më të spikatshëm mllefin e vet, i lejon vetes një guxim të tepruar, duke u futur madje edhe në probleme të brendshme, deri edhe në dramat familjare të profesorit Tupja. Kjo mënyrë të sulmuari kundër atij, me të cilin nuk kemi të njëjtat mendime, të kujton praktikat e Partisë së Punës, e cila, për t’i demaskuar kundërshtarët e vet, nuk lejonte përplasjen e pikëpamjeve të ndryshme, por fillonte e rrëmonte në biografinë e tyre familjare, për t’ua mbyllur gojën me dhunë. Më vjen keq që zoti Marku ende nuk qenka çliruar nga kujtimet e së shkuarës komuniste të vendit tonë. Drama familjare mund t’i ndodhin kujtdo. Askush nuk është i imunizuar prej tyre. Ama në një debat publik, që duhet të jetë intelektual, t’ia përmendësh kundërshtarit të mendimeve të tua dramat familjare që ai ka përjetuar, madje t’ia përmendësh jashtë çdo konteksti të debatit në fjalë, do të thotë që të kërkosh t’i mbyllësh gojën se s’bën, do të thotë që debatin intelektual ta katandisësh në nivelin e mjerimit intelektual.

Tani le t’i rikthehemi problemit të reformës së arsimit të lartë. Dhe konkretisht: strukturat drejtuese të universiteteve do të ngrihen me zgjedhje apo me emërime? Nëse do të ngrihen me zgjedhje, atëherë disa titullarë të tanishëm i kanë marrë të gjitha masat që t’i ruajnë postet e tyre nëpërmjet grupit të “shqytarëve” që kanë grumbulluar rreth vetes. Por edhe nëse do të kërkohet që titullarët e tanishëm të mos kandidojnë, përsëri ca titullarë universitetesh dhe fakultetesh, përmes klaneve që kanë krijuar gjatë këtyre katër vjetëve, janë përkujdesur me kohë që të zgjidhen “sozitë” e tyre. (Madje kanë “piketuar” njerëzit e tyre deri edhe për përgjegjës departamentesh). Kështu, fjala vjen, nëpër mjediset e Fakultetit të Gjuhëve të Huaja qarkullojnë fjalë se dekani i tanishëm i atij fakulteti, prof.dr.Nonda Varfi, e ka zgjedhur tashmë “sozinë” e vet, në mënyrë që edhe paskëtaj, që nga prapaskena, të vazhdojë ta drejtojë fakultetin sikur të ishte vetë në krye të tij.

Por edhe ngritja e strukturave drejtuese të universiteteve me sitemin me emërime nuk e zgjidh problemin. Madje kjo mënyrë jo vetëm që cenon pavarësinë akademike të universiteteve, por edhe nuk i imunizon këto nga dukuritë e korrupsionit.

Po të shikohet problemi hollë, do të vërehet se titullarët e universiteteve, përfshirë edhe titullarët e fakulteteve, deri tani, qoftë në sistemin me emërime, qoftë në sistemin me zgjedhje, kanë pasur të njëjtat kompetenca, si edhe në kushtet e sistemit komunist. Në trajtimin e problemeve të mprehta, siç janë problemet financiare, qoftë këshillat shkencore të fakulteteve, qoftë senatet e universiteteve, kanë shërbyer thjesht si organe këshillimore të titullarëve përkatës. “Fati i financave” gjithmonë ka qenë në dorën e rektorëve dhe të dekanëve. Ndërsa njësitë bazë shkencore, siç janë departamentet, kanë qenë të zhveshur nga çdolloj e drejte për shfrytëzimin e drejtpërdrejtë të burimeve financiare të fakulteteve. Në të vërtetë, qoftë autonomia financiare, qoftë pavarësia akademike duhet të gjejnë mishërimin e vet pikërisht në departamentet e fakulteteve, se pikërisht këto janë njësitë bazë shkencore. Dikur u fol dhe u diskutua gjatë për shndërrimin e departamenteve në njësi shkencore me llogari më vete. Por nuk u bë asgjë. Rektorët dhe dekanët mbetën të plotpushtetshëm në administrimin e mjeteve financiare të universiteteve dhe të fakulteteve. Duke qenë të plotpushtetshëm në postet e tyre, rektorët dhe dekanët i kanë lejuar vetes vetëshpërblime skandaloze. Kur ish-kryeministri Fatos Nano vetëshpërblehej me pesë rroga në fund të vitit kalendarik, si të mos vetëshpërbleheshin tri herë më shumë disa dekanë të universiteteve? Se s’i thonë kot asaj fjalës së urtë: kur komandanti këput (vjedh) një kokërr mollë, ushtari do ta shkulë mollën me gjithë rrënjë.

Tani lind pyetja: kjo qeveria shqiptare, kjo Ministria e Arsimit dhe e Shkencës, a kanë përgjegjësi, së paku, për mjetet financiare shumëmilionëshe që harxhojnë për mbajtjen më këmbë të mbarë universiteteve publike? A duhet, së paku, ta dijë qeveria shqiptare se si dhe ku harxhohen fondet që ajo jep, duke respektuar autonominë e tyre financiare? A i bën përshtypje asaj vetëshpërblimi i disa dekanëve me nga pesëmbëdhjetë rroga secili? A nuk ka rrezik që, me këtë mënyrë administrimi të mjeteve financiare të universiteteve, nesër-pasnesër të krijohet një mafie e fuqishme universitare që jo vetëm nuk do të çajë më kokën për çdolloj qeverie, por edhe do të kuturis t’i kundërvihet dhe madje ta rrëzojë, sa herë që do të tentohet të kontrollohen financat e saj?

Sot flitet shumë për autonomi dhe pavarësi institucionesh. Opozita, një takëm analistësh, demek, të pavarur dhe shumë organizata joqeveritare, po bien “theror” në mbrojtje të pavarësisë së institucioneve. Pra, gjithandej kërkohet që institucionet të jenë të pavarura. Madje edhe Akademia e Shkencave na është ngritur më këmbë në mbrojtje të pavarësisë së saj, paçka se puna e saj në “mbrojtje” të çështjes kombëtare shqiptare, ende të pazgjidhur në Evropën Juglindore, deri tani ka çuar ujë në mullirin e shovinizmit serbogrek dhe të ortodoksisë serbogreke. Pra, shumë institucione gjithandej kërkojnë të jenë të pavarura. Të jenë të pavarura nga qeveria, sigurisht. Pavarësisht se çdo fillim muaji të gjitha këto institucione u bëjnë “temena” parave të qeverisë që i tërheqin nga Banka e Shtetit Shqiptar. Po atëherë cili institucion u dashka të jetë i varur? Na rezultoka se i varur qenka vetëm një institucion në Shqipëri. Dhe ky institucion na qenka (mos u habisni, të dashur lexues) qeveria shqiptare! A është vënë re ndokund në botë një paradoks i tillë? Institucione që mbahen me buxhetin e qeverisë kërkokan të jenë të pavarura nga qeveria dhe nga parlamenti!

Atëherë cilat duhet të jetë zgjidhja, që të ruhet autonomia e universiteteve dhe të shmangen shfaqjet flagrante të korrupsionit? A nuk duhen kthyer sytë nga përvoja e pasur e shumë universiteteve të botës? Gjatë kohës që ndodhesha për vizitë në SHBA, u njoha me një profesor-kardiolog të Universitetit publik të Minnesotës, me të cilin djali im bashkëpunonte për një projekt në fushën e mjekësisë. U interesova të mësoja diçka prej tij për strukturat drejtuese të atij universiteti. Prej tij mësova se atje funksiononin dy struktura, në bashkëpunim të ngushtë me njëra-tjetrën, por krejtësisht të pavarura nga njëra-tjetra: struktura akademike dhe struktura financiare. Në strukturën akademike titullarët përzgjidheshin pas seleksionimit që u bëhej kandidaturave të ndryshme që paraqiteshin për konkurrim. Përzgjedhjen e bënte një bord i posaçëm që caktohej nga shteti, i cili kërkonte nga kandidatët që ata të ishin të njohur jo vetëm për autoritetin e tyre shkencor, por edhe për integritetin e tyre moral. Madje ky lloj integriteti ishte parësor në përzgjedhjen e titullarit. Titullarët e strukturave akademike ndiqnin procesin mësimor, përgatitjen shkencore të pedagogëve, punësimin e të rinjve nëpërmjet një konkursi të rreptë me dosje, mbrojtjen e gradave dhe marrjen e titujve shkencorë.

Kurse në krye të strukturave financiare zgjidhej një bord që kishte në krye një drejtor ekzekutiv të emëruar nga shteti. Ky drejtor, në marrjen e vendimeve për shpenzimin e mjeteve financiare, duhej të kishte detyrimisht pëlqimin e të gjithë anëtarëve të bordit. Ky bord ndiqte edhe bashkëpunimin e universitetit me kompani të ndryshme për shitje projektesh këtyre të fundit dhe sigurimin e burimeve të tjera financiare. Të ardhurat nga shitja e këtyre projekteve bordi i administronte në universitet në mënyrë të pavarur dhe i jepte llogari grupit të kontrollit financiar që funksiononte brenda universitetit.

Të dhënat që më dha profesori i Universitetit të Minnesotës m’u dukën mjaft interesante dhe prandaj vendosa t’ua bëj të njohura edhe lexuesve të kësaj gazete shumë të respektuar. Se në universitetet tona, fatkeqësisht, flitet shumë për autonomi financiare dhe tërë shqetësimi i titullarëve të tyre, që nga rektoratet e deri në fakultete, vërtitet vetëm në një pikë: si e si të mos i lëshojnë nga duart financat, sigurisht, edhe për t’i keqpërdorur ato, siç edhe i kanë keqpërdorur, siç theksonte zonja Gjoni. Përqendrimi i financave në duart e këtyre titullarëve ka bërë që disa prej tyre të shndërrohen në njerëz arrogantë, të plotpushtetshëm, të cilët kanë grumbulluar rreth vetes njerëz të paaftë, servilë dhe hipokritë, që nuk u intereson dhe aq fort mbarëvajtja e procesit mësimor. Prandaj kam mendimin që edhe në universitetet tona strukturat akademike duhet të jenë të ndara nga strukturat financiare. Rektorët dhe dekanët duhet të merren vetëm me jetën akademike të universiteteve. Në të kundërt, në qoftë se do të vazhdohet e njëjta praktikë, si deri tani, korrupsioni do të jetë i pranishëm dhe kërcënues në mbarë universitetet tona.

Me sa jam në dijeni, zgjedhjet e strukturave drejtuese akademike në universitete, sipas projektligjit të arsimit të lartë që pritet t’i përcillet parlamentit për diskutim, do t’u bëkan përmes një votimi të gjerë, ku do të marrkan pjesë të gjithë: që nga pastrueset e fakulteteve, studentët e kurseve të para, e deri te profesorët. Dëshiroj t’i bëj thirrje kryeministrit Berisha, ministrit Pollo dhe deputetëve të parlamentit që të heqin dorë nga kjo praktikë e shëmtuar populiste dhe të marrin shembull nga praktikat e universiteteve të tjera të botës në ngritjen e strukturave drejtuese akademike. Se sa herë që Shqipëria është munduar të japë shembuj origjinaliteti për zgjidhjen e njërit ose tjetrit problem të brendshëm, pa marrë parasysh edhe përvojën e vyer të të tjerëve, ajo gjithmonë është bërë gazi i botës. Me praktikat populiste që kërkohet të zbatohen edhe në ngritjen e strukturave drejtuese të universiteteve, përsëri do të vazhdojmë të jemi gazi i botës.

Në një intervistë që rektori i Universitetit të Tiranës, prof.dr.Shezai Rrokaj, dha më 20 tetor para mikrofonave të disa kanaleve televizive, u shpreh se projektligji për arsimin e lartë i dukej i pëlqyeshëm, veçse u shpreh me ca rezerva për emërimin e kuadrit të ri, i cili duhet të jetë në kompetencën e universiteteve, në kuadrin e lirisë akademike. Nëse në projektligj qenka shkruar që kuadrot e reja, domethënë pedagogët e rinj, i emëroka ministria dhe u dashka që universitetet vetëm t’i pranojnë, kjo qenka për t’u diskutuar, se nuk është e drejtë të veprohet në këtë mënyrë. Kësaj i thonë që të kthehemi në praktikat e sistemit komunist. Përzgjedhja e kuadrit të ri, detyrimisht nëpërmjet konkurrimit të rreptë me dosje, duhet të jetë tërësisht në kompetencën e departamenteve, si njësitë bazë shkencore të universiteteve, kurse ministria, pas përcjelljes formale të emrit të kandidatit nëpërmjet fakultetit dhe rektoratit, thjesht duhet të bëjë aprovimin e tij për arsye të çeljes së pagës.

Kërkesa e profesorit Rrokaj është shumë e drejtë. Por, për fat të keq, ai nuk është treguar parimor në respektimin e saj. Kur rektor i Universitetit të Tiranës ishte prof.dr. Marenglen Spiro dhe dekan i Fakultetit të Gjuhëve të Huaja ishte prof.dr.Maks Daiu, në Departamentin e Gjuhëve Sllave dhe Ballkanike u hap një vend pune për pedagog të gjuhës ruse. Për këtë vend konkurruan me dosje dy kandidatura. Në mbledhjen e departamentit, gjatë shqyrtimit të të dyja dosjeve, nga rektorati mori pjesë zoti Burhan Tabaku, një punonjës tepër korrekt ky i degës mësimore, kurse nga dekanati i fakultetit ishte i pranishëm vetë dekani. Në përfundim të shqyrtimit të të dyja dosjeve, doli që kandidatura që i përmbushte të gjitha kërkesat, ishte ajo e zonjës Alma Kollari, një ish-studente kjo mjaft e talentuar, e cila sot vazhdon të punojë si pedagoge pranë atij departamenti.

Ndërkohë, në fillim të vitit akademik 2003-2004, po në atë departament u hap një tjetër vend pune për pedagog të letërsisë ruse. Por, në vend që kandidatët e mundshëm për atë vend pune të konkurronin me dosje, çuditërisht, në departament erdhi i emëruar zoti Korab Hoxha. Edhe sot e kësaj dite mbetet e paqartë se për ç’merita zoti Korab Hoxha e zuri atë vend pune. Në fillim pedagogët e departamentit menduan se ai i kishte përfunduar studimet e larta për gjuhë dhe letërsi ruse. Por doli që ai s’paskej asnjë diplomë për gjuhë dhe letërsi ruse. Ai i paskej mbaruar studimet e larta për gjuhë dhe letërsi shqipe dhe paskej bërë një specializim në Institutin “Gorki” në Moskë, të cilin nuk dihet nëse e ka mbaruar ose jo. Ishte pikërisht mungesa e përgatitjes shkencore të tij që u binte në sy edhe studenteve të gjuhës ruse, të cilat, sidomos ato që kishin mbaruar degën e gjuhës ruse në Shkollën e Mesme të Gjuhëve të Huaja “Asim Vokshi”, detyroheshin t’i korrigjonin thekset e fjalëve pedagogut të tyre, për çka vunë në dijeni dy kolege të mia të departamentit dhe mua, si ish-pedagog i jashtëm. Pra, zoti Korab Hoxha merita të veçanta s’paska pasur për ta zënë atë vend pune, studimet e larta s’i paska mbaruar për gjuhë dhe për letërsi ruse, pra, nuk paska diplomën përkatëse të specialistit që kërkohet për atë vend pune, në zotërimin e gjuhës së folur ruse (të cilën, ashtu si edhe çdo gjuhë tjetër të huaj, pedagogu duhet ta flas “bilbil”) paska pasur boshllëqe të ndjeshme. Atëherë cilat paskan qenë arsyet që dekani i Fakultetit të Gjuhëve të Huaja, prof.dr.Nonda Varfi, dhe rektori i Universitetit të Tiranës, prof.dr.Shezai Rrokaj, zotin Korab Hoxha e emëruan pedagog të letërsisë ruse në Departamentin e Gjuhëve Sllave dhe Ballkanike, duke e anashkaluar konkurrimin e tij me dosje në departament? I kanë bërë nder se e kanë mik të afërt? Nuk i kanë vënë shumë rëndësi lëndës së letërsisë ruse? Apo në këtë mes kemi të bëjmë me ndonjë arsye të dyshimtë që bie era korrupsion? Emërimi pedagog i zotit Korab Hoxha në këtë mënyrë nga ana e rektorit Rrokaj dhe e dekanit Varfi, është një praktikë e pastër e ish-sistemit komunist, kur Partia e Punës, në jo pak raste, i punësonte ca kuadro nëpër institucione të ndryshme, pa e çarë shumë kokën për përgatitjen e tyre shkencore, mjafton që ata të ishin bij apo bija të militantëve të saj. Nuk jam në dijeni nëse rektori Rrokaj ka lejuar që të tjerë “korabë” të jenë punësuar po kësisoj në fakultete të tjera të Universitetit të Tiranës.

Ama kur në fund të vitit akademik 2003-2004, në Departamentin e Gjuhëve Sllave dhe Ballkanike, zonjusha Ledina Ferhati e mbaroi degën e gjuhës ruse me rezultate shumë të larta, dekani, prof.dr.Nonda Varfi, nuk tregoi as interesimin më të vogël për ta emëruar pedagoge të brendshme. Por edhe në fund të vitit akademik 2004-2005, kur u kthye nga Rusia zonjusha Elona Limaj, e cila i kishte mbaruar studimet e larta në Universitetin Linguistik të Moskës dhe kishte marrë diplomën shkëlqyeshëm (me shenjë të kuqe), përsëri dekani, prof.dr.Nonda Varfi, nuk e vuri fare ujin në zjarr për ta marrë në punë si pedagoge të brendshme në Departamentin e Gjuhëve Sllave dhe Ballkanike. Në të dyja rastet, departamenti ka mundur t’u japë veç disa orë si pedagoge të jashtme. Ndërkohë ende vazhdon të mbahet si pedagog i brendshëm i lartpërmenduri Korab Hoxha.

Kohët e fundit kam mësuar se Ministria e Arsimit dhe e Shkencës dhe personalisht zoti Pollo (i cili duhet falënderuar posaçërisht për maturën shtetërore që organizoi, duke shpëtuar sa e sa të rinj nga “kthetrat” e korrupsionit gjatë zhvillimit të konkurseve nëpër universitetet shqiptare) kanë ndërmarrë nismën që të verifikohen diplomat e mësuesve nëpër të gjitha shkollat e Shqipërisë, në mënyrë që këta t’u përgjigjen kërkesave të vendit të punës, në përputhje me përgatitjen e tyre shkencore. Mos ndoshta do të ishte e arsyeshme që kjo kërkesë të shtrihet deri në arsimin e lartë, në mënyrë që të verifikohet nëse janë brenda sferës së specialitetit të tyre të gjithë pedagogët e universiteteve, duke pasur parasysh, detyrimisht, edhe mesataren e notave, apo aty ka edhe “korabë” të tjerë.

Eshref Ymeri

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#553

From: Olsi <olsi@...>
Date: Fri Nov 10, 2006 10:32 pm
Subject: RIMEKEMBJA 07/ 11/ 2006 [ ii ]

olsi.rm

Online Now

Send Email

TURQIA MBETET E PADËSHIRUAR PËR EUROPËN

Pranimi i Turqisë në Bashkimin Europian trajtohet me shumë hipokrizi nga ana europianëve. Ndonëse Turqia ka shprehur dëshirën të përfshihet në këtë Bashkim para shumë shteteve të tjerë të Europës Lindore, që tashmë janë bërë anëtarë, Europa vazhdon la lërë Turqinë pas dere. Europa herë pas here bën sikur edhe pak kohë ka mbetur nga pranimi i Turqisë, sa të plotësojë dhe disa formalitete të vogla që i kërkojnë procedurat e pranimit dhe sa të përmbushë disa kushte të vëna. Por të shumtën e herës Europa sajon marifete për të shtyrë këtë pranim, i vë Turqisë kushte pas kushtesh për të penguar përfundimin e procesit të pranimit.

Turqit janë treguar mjaft të duruar sepse edhe në Turqi ka qenë i fortë iluzioni se me pranimin në Bashkimin Europian hapen “dyert e xhenetit”. Por tani ka shenja se durimi turk nuk është më në nivelet e së kaluarës. Në Turqi po shtohen zërat se nuk mund të lejojnë pambarimisht që Europa të sillet me Turqinë si me “kushëririn e varfër” që e afrojë deri tek dera, nuk e lejojnë të ulet në sofrën e përbashkët europiane. Këto pakënaqsi në rritje në opinionin turk po shprehen edhe në qëndrimet e deklaratat e zyrtarëve turq gjatë dhe pas takimeve me zyrtarët europianë kur diskutohet për çështjen e pranimit. Më 5 nëntor dëgjuam deklaratat e forta të një personaliteti të njohur të jetës ekonomike turke dhe ndërkombëtare, drejtorit të PNUD-it Qemal Dervish, që ia tha hapur Europës se Turqia ndjehet e fyer nga zvarritja e plotësimit të dëshirës së saj për anëtarsim tani që edhe vende si Bullgaria e Rumania janë bërë anëtare të Bashkimit Europian.

Pakënaqësitë e Turqisë po shprehen më fort se herë të tjera jo vetëm për shkak të humbjes së durimit nga zvarritja e papërligjur e pranimit të Turqisë në BE, por dhe për faktin se tani në Europë po forcohen prirjet armiqësore ndaj Turqisë si vend me shumicë myslimane, në kuadër të një politike të re për “rikrishterizimin” e jetës publike e politike europiane, sipas planeve që janë bërë në Vatikan pas ndërrimit të papëve. Po të ishte një arsye e tillë një personalitet si Qemal Dervishi nuk do të shkonte aq larg në deklaratat e tij sa t’i kujtonte Europës se qëndrimet jo dashamirëse që po mban ndaj Turqisë do të krijojnë ftohje midis Europës me gjithë botën myslimane.

Për shumë arsye Turqia nuk e ka pranimin në BE si domosdoshmëri imperative për zhvillimin saj, sikurse e kanë vendet e Europës Lindore që kanë dëshiruar dhe dëshirojnë të jenë patjetër anëtarë të BE. Turqia është vend me potenciale të mëdha njerëzore, territoriale e burime natyrore. Turqia ka mundësi e perspektiva të mëdha zhvillimi edhe pa u përfshirë në BE. Turqia për pozitën gjeografike, të kaluarën historike, lidhjet kulturore e fetare gjen lehtësisht hapësira më të gjëra se Europa për frymëmarrje në marrëdhëniet politike ekonomike e klturore. Këto marrëdhënie në drejtime të tjera mund t’i sjellin Turqisë përfitime më të mëdha se anëtarsimi në BE.

Nëse procesi i këtij pranimi stërzgjatet edhe më dhe ngarkohet më tej me hipokrizi europiane nuk është çudi që vetë Turqia të kthehet nga lutëse në një refuzuese të vazhdimit të këtij procesi dhe të vijë puna që Europa të pendohet për hipokrizinë e saj. Deklartat më të fundit nga disa politikanë turq, sidomos fjalët që tha Qemal Dervishi, i njohur më shumë si funksionar mekanizmash ndërkombëtare se si drejtues i Turqisë, janë një sinjal i qartë se në Turqi mund të ndryshojë thellësisht humori publik, politik e zyrtar lidhur me dëshirën për t’u bërë anëtar të BE. Nëse ndodh kështu më shumë dëmtohet Europa se Turqia, sepse Europa krijon një precedent të keq të vetëizolimit kontinental në kohën e globalizimit dhe rimbyllet në guacka politike, që u flakën gjatë kalimit të Europës nga Mesjeta në epokën moderne.

5 nëntor 2006 Abdi Baleta

Ekonomia e fuqishme shton shpresat turke

Analizë nga Jorn Madslien, gazetar ekonomik, BBC

Fuqia e ekonomisë turke, e cila ka një rimëkëmbje mbresëlënëse qysh nga kriza financiare e viteve 2000-2001, u ballafaqua këtë vit me provën më të vështirë.

Si lira dhe tregu i aksioneve u ç’rregulluan kur investitorët filluan të vënë në dyshim angazhimin e qeverisë ndaj sekularizmit dhe reformave financiare.

Sipas një raporti të fundit të Fondit Monetar Ndërkombëtar “Ekonomia turke ka treguar aftësi të konsiderueshme ripërtëritëse në valën e turbullirës së tregjeve financiare gjatë këtij viti”. “Kërkesa e brendshme është ngadalësuar, por më ngadalë se pritej, dhe ka shenja të një ngritjeje në eksporte që po ndihmojnë për të mbështetur prodhimin”.

Inflacion në rënie

Rritja ekonomike shihet si jetësore me qëllim që Turqia të mund të kalojë në një nivel më të lartë ku mund t’i bashkohet Bashkimit Europian në barazi (on a par) me anëtarët ekzistues. E vërtetë, rritja ekonomike ka rënë këtë vit në 6% nga 7% që ishte vitin e kaluar dhe prodhimi për frymë ka mbetur më pak se 1/3 e mesatares së BE-së. Por Prodhimi i Brendshëm Bruto për frymë në Turqi nuk është shumë më i ulët se sa në Rumani, e cila është kandidate për t’u bërë anëtare e BE-së. Përveç kësaj, si norma e papunësisë dhe ajo e inflacionit në Turqi kanë rënë nga nivele të larta por të paktën me një shifër, gjë që përbën një arritje të dukshme duke ditur që pesë vjet më parë Turqia kishte një normë inflacioni 70%. Dhe nuk ka mungesë optimizmi për të ardhmen. Në filim të javës presidenti i bankës qendrore Durmus Jilmaz tha se norma e inflacionit në Turqi duhet të bjerë poshtë 5.2%, dhe ndoshta 1.7% në vitin 2008.

Shpenzime të tepërta?

FMN thekson se akoma mbeten shqetësime për inflacionin në periudhë afatshkurtër. Gjatë këtij viti banka qendrore parashikoi rënie të inflacionit në 5% në fund të vitit. Tani paralajmëron se norma mund të ngjitet përsëri në një nivel dyshifror.

Si i tillë, “inflacioni mbetet mbi objektivin”, paralajmëron FMN dhe e nxit qeverinë të mbajë nën fre shpenzimet dhe bankan qendrore që t’i rezistojë çdo shtyse për të reduktuar normat e interesit. Dhe ndërsa banka duket se është bërë gjithë veshë, me z. Jilmaz që tashmë i ka rritur ndjeshëm normat e interesit për të stabilizuar lirën dhe është betuar të shtrëngojë politikën monetare akoma më tej nëse inflacioni del jashtë kontrollit, qeveria duket më pak e disiplinuar.

Dy javë më parë qeveria shpalli planet e saj për një rritje 17% në buxhetin e saj të vitit 2007, duke shërbyer si shkëndijë për akuza për shpenzime populiste të papërgjegjshme në vitin tjetër kur do të mbahen zgjedhjet e përgjithshme dhe ato presidenciale.

Xhon Lipski, zëvendës drejtori i parë i FMN vëren: “Tregjet financiare po tregojnë një ndjeshmëri më të madhe ndaj vendeve si Turqia që kanë nivele të larta borxhi, një deficit korent në rritje dhe ndodhen nën presione inflacioniste”. “Në këtë kontekst, jo vetëm që është e natyrshme që tregjet financiare t’i kushtojnë vëmendje të veçantë nëse do të mbahet disiplina fiskale në vitin e ardhshëm me zgjedhje”. FMN që aktualisht po shqyrton lëvrimin e pjesës tjetër të huasë prej 10 miliard dollarësh amerikanë, thekson se Turqia duhet të luftojë për të mbajtur inflacion të ulët. Turqia duhet të “forcojë administrimin e taksave, reformën e regjimit taksor, të përgatitet për të prezantuar sisteme të reja të pensionit dhe sigurimit shëndetësor, dhe reforma në sektorin financiar”. Por Turqia gjithashtu ka bërë shumë rrugë në shumë fusha. Borxhi qeveritar në raport me PBB ka rënë ndjeshëm prej vitit 2001 dhe është parashikuar të bjerë më tej, sepse po ecën mirë një program i gjerë privatizimi. Investitorët e huaj po hyjnë në një sërë sektorësh, nga telekomet tek çeliku apo bankat, pasi reforma e tokës pritet të zhvillohet shumë shpejt.

E gjitha kjo përfundon në një pikë të vetme: po bëhet gjithnjë e më e vështirë për ata që i kundërvihen ammbicjeve të Turqisë për anëtarësim në BE që të mbështeten në argumentet ekonomike në përpjekje për të bllokuar hyrjen.

Shtetet po nxitojnë të përfshijnë Kosovën në kushtetutat e tyre, pasi këtë e bëri Serbia

Pasi Serbia përfshiu Kosovën në kushtetutën e vet, edhe vende të tjera në rajon kanë shpallur se synojnë të veprojnë njësoj. Këto shtete vënë në dukje se po veprojnë kështu që të jenë në përputhje me politikat e tyre të marrëdhënieve të mira të fqinjësisë. Qeveritë e Shqipërisë, Bosnjes, Kroacisë dhe Hungarisë e kanë bërë të qartë se po planifikojnë të kenë kushtetuta të reja të cilat do ta përmendin Kosovën në preambulat e tyre. Ato thonë se do të qëndrojnë në krah të Serbisë njësoj siç bënë në Betejën e Kosovën në vitin 1389.
Një zyrtar i qeverisë kroate tha “Ne luftuam në atë betejë së bashku me serbët, ne e humbëm atë betejë së bashku me serbët dhe duhet ta kujtojmë së bashku me serbët atë betejë." NJë përfaqësues hungarez i mbajti ison atij duke thënë "Ushtarët hungarezë luftuan dhe humbën krah për krah me ushtarët serbë." Një zëdhënës i qeverisë së Bosnjes tha, "Nëse mbreti Tvrtko do të ishte sot gjallë, ai do të ishtë shumë krenar për ne." Përfaqësuesit e Shqipërisë theksuan, "Teodor Muzaka II nuk e dha jetën e tij kot në Kosovë, ne shqiptarët e kuptojmë, ashtu si fqinjët tanë ballkanikë, se ajo betejë ishte një humbje e rëndësishme." Duke komentuar këto reagime, një zyrtar serb tha, "Edhe koka edhe trupi i Princ Llazarit do të ktheheshin në varrin e tij nëse ai do ta dinte që sakrificat e bashkëluftatërve të tij në Ballkan nuk do të respektoheshin. Duke përfshirë Kosovën në kushtetutat e tyre ato tregojnë se kjo betejë e humbur e Mesjetës është po aq e rëndësishme për ata sa ç’është edhe për ne." Kur u pyetën nëse "fakti që serbët ishin edhe në krahun e fituesve (turqit), a ngatërrohet situata?" zyrtari u përgjigj, "Nuk ka rëndësi nëse Vuk Brankovic luftoi me fituesit, ajo që ka rëndësi është që një princ serb (Llazari) udhëhoqi humbësit!"
Qeveria e Kosovës ka plan të përfshijë Kosovën në kushtetutë, gjithashtz. Kur u pyet nga SEE Online nëse një gjë e tillë ishte e nevojshme, një zëdhënës u përgjigj, "Uf! Edhe ne e humbëm atë betejë! Ne jo vetëm që humbëm, por beteje u zhvillua tek ne. Ne jemi kaq krenarë që gjakderdhja ndodhi tek ne, sa që do e përmendim në kushtetutën tonë më shumë se një herë." Ai na kujtoi edhe një betejë tjetër të humbur në Kosovë nga Janosh Hunyadi (në 1448), dhe që kjo e dyfishon përgjegjësinë e Hungarisë për të përfshirë Kosovën në kushtetutën e vet. Përgjegjësia e Shqipërisë gjithashtu do të kishte qenë e dyfishtë nëse forcat serbe nuk do ta kishin penguar Gjergj Kastriotin - Skenderbeun, në rrugëtimin e tij për të ndihmuar Hunyadin që të humbte betejën me turqit.

Një zyrtar i qeverisë turke tha, "Nuk mund të shprehim keqardhjen që ndjejmë që i fituam ato beteja. Kjo na e bën të pamundur të përfshijmë Kosovën në kushtetutën tonë. Në fakt, kjo po na bën që të rishqyrtojmë motivet që qëndrojnë pas vendimeve të Serbisë për të na ndihmuar që të fitojmë këto beteja." Ai shtoi, megjithatë, se Turqia ka plan të përfshijë fushëbeteja të tjera në kushtetutën e vet. "Shqiptarët na përzunë për bythe për jo më pak se 27 beteja mesjetare! Ne thjesht na duhet të përfshijmë ato fushëbeteja në kushtetën tonë, dhe Kruja do të jetë e para në listë." ai tha, se ata planifikojnë të përfshijnë Austrinë në preambul sepse "një nga humbjet tona më të lavdishme ishte Vjena."

Franca ka deklaruar se ata duan të përkujtojnë betejën e Vaterloo-s në kushtetutën e tyre të re, megjithëse nuk ishte betejë mesjetare. Një zyrtar francez theksoi, "çdokush përkujton Vaterloo-të e tyre, dhe ne duhet të kujtojmë Vaterloo-në tonë, gjithashtu. Dhe, Vaterloo-ja jonë është Vaterloo, Belgjikë."

Një anëtare e Shoqatës Mesjetare Europiane tha se ata janë të tronditur me vendimet e këtyre vendeve për të përfshirë fushëbetejat mesjetare në kushtetutat e tyre. Sipas saj, "Në asnjë mënyrë nuk duhet që Serbia apo ndonjë vend tjetër të shihen si me mentalitet mesjetar nëse përfshijnë vendet ku janë zhvilluar betejat mesjetare ë kushtetutat e tyre." Ajo shtoi, "Duhet të dini se ku i keni humbur betejat tuaja mesjetare! Dhe cila është mënyra më e mirë për këtë se sa përmendja në kushtezutën tuaj?!"

Në të njëjtën kohë, një sipërmarrës vendor në Prishtinë, Kosovë, ka filluar të shesë kushtetuta të gatshme të cilat e përfshijnë Kosovën, dhe e vetmja gjë që duhet bërë është të plotësohet në to emri i vendit tuaj. "Me valën e madhe të kërkesës për kushtetuta të reja që përfshijnë Kosovën, e kuptova se duhet të punoj me ofertën." Qeveria kosovare, nga ana tjetër, ka ofruar një post në faqen e saj të internetit nëpërmjet së cilës mund që automatikisht “të shtosh Kosovën në kushtetutën tuaj” vetëm duke klikuar një herë me miun e kompjuterit dhe duke paguar 25 dollarë amerikanë.

SEE Online pyeti qytetarët Kosovarë për këtë. Një punonjës biblioteke u shpreh krejtësisht e shokuar që dikush po kërkonte mendimin e saj për këtë çështje. Ajo tha "Nuk gjej ndonjë arsye të shëndoshë se përse dikush duhet të na pyesë ne kosovarëve nëse duhet ta përfshijnë Kosovën në kushtetutat e tyre apo jo! Seriozisht. A mund të gjeni ju ndonjë?!" Një dyqanxhi shfaq të njëjtën habi: "Kur na ka pyetur ndokush neve nëse e duam Kosovën në kushtetutat e tyre?! Gjithsesi, si do të ndikojë kjo punën time këtu në Kosovë?"

FORUMI MUSLIMAN I KOSOVËS DENONCON MOHIMIN E LIRISË DHE TË DREJTAVE THEMELORE TË STUDENTËVE DURRSAKË

Forumi Musliman i Kosovës duke përcjellë zhvillimet e fundit rreth problemeve të dy studentëve muslimanë të Universitetit të Durrësit të shkaktuara nga mohimi i të drejtave të tyre themelore nga rektori i tyre, ndjehet i shqetësuar me valën më të re antiislame të disa institucioneve dhe mediave të Shqipërisë dhe ndërlidhjen e disa segmenteve të kësaj fushate me çështjen e Kosovës.

Shkrimi “Mjekrra dhe Shamia” nga Skënder Shkupi i botuar në gazetën Shekulli të datës 2 Nëntor 2006 është vetëm vazhdim i fushatës së mëhershme e cila i sjell dëme të rrezikshme proceseve nëpër të cilat po kalojnë shqiptarët në përgjithësi dhe ata të Kosovës në veçanti.

Forumi Musliman i Kosovës rikujton shkrime të mëhershme të botuara në këtë gazetë,si bie fjala atë të Maks Velos, të cilët indinjojnë skajshëm shqiptarët kosovarë dhe veçanërisht ata të besimit islam duke i kontribuar prishjes së harmonisë fetare dhe krahinore midis shqiptarëve.

Muslimanët kosovarë dhe ata shqiptarë në përgjithësi kanë marrë në vazhdimësi mirënjohje nga institucionet kombëtare dhe ndërkombëtare për kontributin e tyre të pandërprerë në mbarëvajtjen e harmonisë etnike dhe fetare në Kosovë sikur edhe në mbështetjen për avancimin e çështjes së Kosovës, kështu që përdorimi e cenimi i të drejtave të tyre të garantuara me kushtetutë si alibi kundër kauzës kombëtare është i pabazë dhe me pasoja afatgjata e të paparashikueshme.

Forumi Musliman i Kosovës duke qëndruar pranë dy studentëve durrsakë dhe të tjerëve që mund të bien pre e shkeljeve të të drejtave të garantuara të njeriut, i bën thirrje mediave të shkruara dhe elektronike në Shqipëri dhe më gjerë që të jenë më të kujdesshme përballë lirisë së të drejtave themelore dhe bindjeve të shumicës së qytetarëve që i ndjek ato.

5 Nëntor 2006

FORUMI MUSLIMAN I KOSOVËS

Rruga Nëna Tereze p.n. Prishtinë

Tel: +37744666234

Shënim: Forumi Musliman i Kosovës është organizim jo qeveritar i shoqërisë civile të myslimanëve shqiptarë dhe të tjerë të Kosovës.

TENSIONOHET SITUATA FETARE NE SHQIPERI

Pa u shuar shija e hidhur qe la pas fyerja e rende qe papa u beri muslimaneve ne te gjithe boten, ne mediat shqiptare shpertheu nje provokim I rradhes kunder muslimaneve ne Shqiperi duke bere publike punimet e nje te ashtuquajtur MILENIUM CLUB CENTER,nga ku ish presidenti Meidani citoi shifra te reja per raportet fetare ne Shqiperi duke theksuar se numuri I muslimaneve eshte reduktuar ne 38%, nje shifer e papranueshme dhe shume provokuese,si do ta quaj ne reagimin e tij KMSH.Meidani perdori te njejten metode qe perdori papa duke deklaruar se keto shifra jane te deklaruara nga universiteti I Oksfordit duke u perpjekur te laj duart nga ky deklarim qe e penalizon rende figuren e tij ne syte e besimtarve muslimane ne Shqiperi.Shifrat qe u dhen ne kumtesen e Meidanit ishin publikuar per here te pare nga Encillopodoa Boterore Kristiane dhe kjo loje me shifra te kujton perpjekjet e panderprera qe behen mrenda vendit dhe pertej kufijve shqiptare qe se paku me shifra te zvoglojne numurin e muslimaneve ne hapsirat e Shqiperise londineze, per te krijuar idene se muslimanet kane tendence te zbresin nga kreu I tabeles dhe te tjere po ngjiten ne maje te saj.Duke u fshehur pas nje perdeje, e cila per fatin e keq te atyre eshte e tejdukshme dhe I nxerr ato te zbuluar duke mos u mbrojtur as nga emery I madh I NATOS e cila sipas tyre mbeshteste kete simoizium,Per te rritur saktesine dhe rendesine e ketij informacioni mediat then se te dhenat e ENCIKLOPEDISE Kristiane Boterore jane serjoze dhe se Meidani eshte nje akademik I njohur. Por duke harruar te prezantohet tashme si nje opozitar tashme publik I muslimaneve shqiptare.Mediat dhane informacion se kishte 80% te ftoar nga jashte dhe per ekuiliber ishin ftuar disa teologe muslimane te cilet u lakuan sipersona me aftesi te spikatura teologjike hjohes te dialogut nderfetar, portrete qe vetem miku mund te ia beje mikut.Mbetet pak enigme perse emrat e tyre mbeten ne hije dhe nuk iu bene te njohur publikut. Dhe ajo qe ka rendesi te theksohet eshte se ne nuk na u dha mundesia te njohim reagimin e tyre ndaj atyre shifrave poshteruese dhe qe per mendimin tone zgjidhja me e mire do te ishte braktisja e salles ne shenje protese ndaj ketij provokimi te rrezikshem.Por ajo qe na beri te dyshojme ne serjozitetin dhe qellimin e ketij sipoziumi ishte se drejtor I kesaj qendre ishte gazetari Mentor Nazarko, nje figure e njohur ne mediat shqiptare per qendrimin e ashper dhe denigrues ndaj fese islame. Ne mje debat televiziv ve Top Chenell e patem quajtur Nazarkoja I vogel qe sherrin e ben te madh. Duket se kishim te drejte ta quanim keshtu sepse nuk ka sherr me te madh se sa te tensionosh situaten fetare ne Shqiperi perms organizimeve te simpoziumeve te tilla .Publikimi I shifrave te tilla provokuse e tensionojne edhe me teper situaten fetare ne Shqiperi, sepse mijra muslimane e pane vehten te perjashtuar nga feja e ture sepse keshtu do Mejdani dhe Mejdane te tjere qe fshihen pas tij. Qellimi I atyre qe organizuan simpoziumin dhe I atyre qe folen aty eshte qe te oenalizojne fene islame si relighon me velera te kufizuara duke I detyruar besimtaret muslimane ta braktisin ate dhe t,u bashkangjiten feve te tjera qe jane solide dhe te kompletuara aq sa ato , jo vetem qe nuk kane firo per edhe po lulezoje perms shtimit te tyre me muslimane qe jane te zhgrnjyer nga feja e tyre. Fe e cila po vazhdoi te firoje me kete ritem ajo do te mbetet nje relike ne kujtesen e shqiptarve.Por keto tullombace I hedh ne ere e verteta qe eshte kokforte ne paraqitjen e nje realiteti krej tjeter duke u kujtuar ketyre zoterinjve qe lexojne leksione te rrekshme dhe padronve te tyre se kjo mund te ndodhe vetem po te sjellin kontighente te krishtera nga jashte dhe te zhendosin muslimane nga shqipria ne hapsira jo shqiptare. Me shume te drejte reagoi forumi Musliman shqiptar qe deklaroi se statistika te tilla ncisin tensionimin e mardhanjeve fetare , sepse keto te dhena jane marre nga qendra fondamentaliste kristiane.E nje rendesie te vecante ishte deklarata e KMSH qe I quajti keto shifra provokuese per ndjenjat e muslimaneve shqiptare dhe pa baze reale dhe cenojne tolerancen nderfetare ne Shqiperi.Pas kesaj deklarate te KMSH ato qe organizuan simpoziumin pretenduan se deklarata eshte bere duke anashkaluar kryetarin e KMSH dhe se jane disa te rinj ne KMSH qe bejne deklarata te tilla. E verteta eshte se qendra te tilla qe po shtohen pa pushim ne Shqiperi dhe qe nuk oushojne duke penalizuar muslimanet shqiptare dhe fene e tyre, ku me doreza dhe ku ballperballe, jane kercenare qe zbatojne urdherat e misionarve qe jane nje kategori me lar se keto hiena te rrezikshme qe nuk ngurrujne te vendosin minane themelet e bashkejeteses fetare ne Shqiperi te cilat me telekomande mund te shperthehen nga distanca qe tashme jane te lexueshme sepse jane dhen prova per shperthime te tilla. Ne deshrojme qe keto veprime duhet te denohen edhe nga segmente te politikes dhe te vete shtetit shqiptar sepse heshtja e tyre te ben te dyshosh ne paanesine e tyre dhe ajo qe eshte edhe me shqetesuese edhe ne pjesen qe ato kane ne kete tymnaje qe po u krijon terren atyre per te cilet me rendesi ka nje premtim I sheqerisur se fati I kmbit dhe I atdheut te tyre.

SELIM GOKAJ

“LËMSHI DIPLOMATIK” PËR KOSOVËN NGATËRROHET EDHE MË

Përmendet shpesh në shkrime si fjalë e “urtë” se “pikërisht para agimit të mëngjezit, errësira bëhet më e madhe”. Nuk jemi të sigurtë nëse ka shumë urti në këtë thënie, që si duket njerëzit e kanë qejf se ngushëllojnë veten me të kur errësira i bezdis shumë. Po kur është fjala për ngjarje si ajo e përcaktimit të statusit të Kosovës, që shqiptarët e kanë pritur me durim të madh për një kohë të tejzgjatur, errësira diplomatike që bëhet më e dendur nuk mund të merret si shenjë se agimi i kthjellët është fare afër.

Dendësimin e errësirës e tregojnë dy zhvillime të kohëve të fundit. Serbia e ka shënuar në kushtetutën e saj të re se Kosova është pjesë e pandashme e territorit të saj. Diplomacia ruse, mbrojtësja tradicionale e politikës ekspansioniste agresive të Serbisë në Ballkan, ka ripohuar qëndrimet e saj se nuk pranon për Kosovën zgjidhje që nuk do ta pranojë Serbia. Këtë mesazh kanë dhënë me deklaratat e tyre diplomatët rusë në Prishtinë. Këtë mesazh kanë dhënë udhëheqësit e Kremlinit. Pavarësisht si i rrotullon fjalët ministri i jashtëm i Shqipërisë, Besnik Mustafaj, këtë mesazh i ka dhënë dhe homologu rus gjatë takimit të fundit të tyre në Moskë. Madje nga shpjegimet që ka dhënë Besnik Mustafaj pas kthimit nga Moska del se edhe ky sikur është pajtuar në njëfarë mase me qëndrimin rus (gjegjësisht atë serb).

Mustafaj përmend se: ”Rusia këmbëngul të mos saktësohet një datë për mbylljen e negociatave, të mos ushtrohet presion mbi negociatorët për arsye kohe, të mos imponohet asnjë zgjidhje paraprakisht ndaj njërës palë, ku ata kanë parasysh serbët, pra të synohet për një kompromis”. Dhe fill pas këtyre sqarimeve të pozitës së Rusisë Mustafaj shton :”Ne jemi dakord që të synohet një kompromis, por për hir të së vërtetës duhet thënë se deri tani nuk shohim asnjë gatishmëri nga pala serbe për arritjen e një kompromisi”. Për çfarë kompromisi e ka fjalën diplomacia e Tiranës e drejtuar nga Mustafaj nuk e kemi të qartë. Vetëm dimë se bisedime janë bërë, në tryezë e nën tryezë; se bisedimet janë zgjatur e stërzgjatur. Tashmë e dimë dhe duhet ta themi pa ngurim se koha u dha të drejtë atyre që këmbëngulnin se nuk e vlente që shqiptarët të shkonin në bisedime me serbët, pasi ato ishin të kota dhe do t’i shërbenin lojës serbe, se të quajturat bisedime teknike ishin për të vënë çështjen e pavarësisë së Kosovës në bisedim me serbët.

Gjatë shumë vitesh edhe më shumë se serbët e shqiptarët kanë biseduar ndërkombëtarët në gjithfarë nivelesh e mekanizmash dhe përsëri asgjë nuk është qartësuar e saktësuar, por gjithçka është mjegulluar e errësuar sa më shumë afron fundi i vitit 2006, kur sipas gjithë premtimeve (por jo gjasave) është caku i fundit kohor për shpalljen e statusit të Kosovës.

Nëse fundin e vitit 2006 e marrim si “agimin e premtuar” për statusin përfundimtar të Kosovës atëherë zhvillimet më të fundit politike diplomatike duhet t’i quajmë si “errësimin e madh para agimit”. Por kur zhytemi në gjithë këtë errësirë politike e diplomatike që po krijohet duhet të pyesim me shumë shqetësim: a mund të jetë ky “agim”? Mos vallë ai “agim” do të jetë gati aq i zymtë, me re e mjegull sa errësira që po krijohet tani? Në këto kushte çdo kompromis për çështjen e Kosovës, si ai që po kërkojnë Rusia e Serbia, sjell për Kosovën një agim të zymtë me shumë pak ndryshim nga nata. Po nuk janë vetëm Rusia e Serbia që kërkojnë “zgjatjen e natës” për ta bërë të pranueshëm për shqiptarët një agim të zymtë. Janë dhe ata që “kompromisin” e kërkojnë fillimisht nga zgjatja e procesit të shpalljes së statusit dhe pastaj nga plotësimi i një sërë kushtesh të tjera serbo-ruse.

Deri tani diplomacia ndërkombëtare ka këmbëngulur që “shqiptarët e serbët të arrinin vetë në një zgjidhje të pranueshme për ta”. Kur loja e kërkimit të zgjidhjes së pranueshme mbaroi se i doli boja, atëherë erdhi paralajmërimi “nëse nuk ka zgjidhje të pranueshme do të ketë zgjidhje të imponuar”. Propagandohej se zgjidhja e pranueshme ishte më e mirë se do të kënaqte të dy palët. Pas dështimit të këtyre shpresave (iluzioneve) vijoi kërcënimi “zgjidhje e imponuar, pavarësisht se do të mbeten të pakënaqura të dy palët”. Pra, për zgjidhje të drejtë e reale nuk është bërë fjalë dhe nuk është menduar asnjëherë. Synimi ka qenë gjithnjë që të gjendej një zgjidhje në dëm të kërkesave e të drejtave të shqiptarëve. Pra, ka vazhduar “diplomacia e Rambujesë”.

Procesin e “zgjidhjes së pranueshme nga dy palët”, si siç ka qenë e qartë nga fillimi deri në fund, e ka pasur në dorë ta sabotonte dhe e ka sabotuar Serbia, e inkurajuar së tepërmi nga gatishmëria e diplomacisë ndërkombëtare për të ngatërruar sa më shumë lëmshin e zgjidhjes, e cila ishte fare e thjeshtë : njohje pavarësisë së Kosovës. Serbia e vulosi përfundimisht sabotimin e “zgjidhjes së pranueshme për të dy palët” me miratimin e kushtetutës që Kosovën e shpall pjesë të pandashme të Serbisë. Pavarësisht se ky vendim në analizë të fundit do të përfundojë me dështim të plotë pasi është një idiotësi politiko-diplomatike Serbia përfundimisht ka mbyllur çdo shteg për të vazhduar më tej një proces qesharak takimesh e bisedimesh shqiptaro-serbe. Tani të shkosh në takime e bisedime me serbët, qoftë dhe për të ashtuquajtura “çështje teknike”, do të thotë të bësh një kapitullim të turpshëm, të heqësh dorë nga aspirata kombëtare shqiptare, të tallesh me sakrificat që kanë bërë deri tani shqiptarët e ndërkombëtarët; do të thotë të bësh një tradhti kombëtare shqiptare. Të ulesh në tryezë për të kërkuar zgjidhje kompromisi me serbët tani do të thotë të pranosh të zbatosh kushtetutën e Serbisë.

Serbët e kanë ditur fare mirë se shqiptarët nuk mund të bëjnë një vetëvrasje të tillë të turpshme kombëtare sa të bëjnë kompromis me serbët në kuadër të kushtetutës serbe që shpall Kosovën pjesë të Serbisë. Por pushtetarët serbët duke krijuar këtë situatë kanë synuar të mundësojnë miratimin e kësaj kushtetute dhe njëkohësisht bllokojnë për njëfarë kohe aksionin diplomatik ndërkombëtar për shpalljen e një statutsi për Kosovën. Serbët praktikisht janë tallur me përpjekjet që ka bërë një pjesë e diplomacisë ndërkombëtare deri tani për ta çuar këtë proces në një përfundim serioz.

Megjithatë sado që përfaqësues të diplomacisë ndërkombëtare deklarojnë se përfshirja e Kosovës në kushtetutën serbe nuk ndikon mbi procesin e përcaktimit të statusit të Kosovës, kjo kushtetutë tashmë ka ndikuar mbi këtë proces. Kushtetuta e Serbisë i ka dhënë çështjes së Kosovës zgjidhjen më absurde, më të papranueshme, duke i trajtuar me mospërfillje përpjekjet e deritanishme ndërkombëtare për të gjetur një zgjidhje. Drejtuesit serbë tani e tutje do të tregohen edhe më të padëgjueshëm ndaj kërkesave dhe këshillave të diplomacisë ndërkombëtare. Kurse diplomacia ruse duke mbajtur ato qëndrime që ka përmendur Besnik Mustafaj po i thotë krahut tjetër të diplomacisë ndërkombëtare se asgjë nuk mund të bëhet jashtë atij kuadri kushtetues që ka përcaktuar Serbia. Pra, diplomacia ruse në njëfarë mënyre pohon se është sjellë gjithë këto vite me hipokrizi e pabesi ndaj diplomacisë ndërkombëtare në gjithë veprimtaritë diplomatike kushtuar kërkimit të zgjidhjes për Kosovën.

Po diplomacia shqiptare e Besnik Mustafajt për çfarë kompromisi shpreson ende? Çfarë pret se do të bëjë Serbia për të arritur në këtë kompromis? Mos vallë Besnik Mustafaj shpreson se Serbia, po t’i bëhen disa lëshime, e heq atë dispozitën për Kosovën nga kushtetuta? Mos vallë Besnik Mustafaj e ka ende mendjen tek formula e tij e “pavarësisë me kushte” që të bindë Serbinë të ndryshojë kushtetutën? Drejtuesit e politikës e të diplomacisë shqiptare në Prishtinë apo Tiranë duhet ta trajtojnë dispozitën e kushtetutës serbe për Kosovën si një marrëzi serbe të radhës, por asnjëherë nuk duhet të mendojnë se serbët e bënë këtë vetëm se janë të marrë. Ata e kanë bërë me djallëzi, edhe pse është marrëzi po ta gjykosh sipas logjikës së gjërave, që ata as e kanë ndjekur, as do ta ndjekin.

Koshtunica e Tadiçi po mburren me “kryeveprën e tyre” politiko-diplomatike, për “ripushtimin kushtetues” të Kosovës njësoj siç kapardisej Slobodan Milosheviçi me nënshtrimin serb të Kosovës kur mbante fjalime në fushë Kosovë dhe i hiqte Kosovës autonominë. Koshtunica e Tadiçi me “ripushtimin kushtetues” të Kosovës, në një kohë që kjo është krejtëisht jashtë kontrollit të Serbisë dhe në sundim ndërkombëtar, llogarisin të dalin para serbëve edhe më të zotë e triumfalistë se Milosheviçi në marshimin drejt pushtetit në mesin e viteve 1980, shpresojnë të magjepsin serbët që ti mbështesin në luftën për pushtet, vetëm me një përfshirje iluzore të Kosovës në hyrjen e kushtetutës serbe.

Kushtetuta e Serbisë që “gllabëron” Kosvën do të ketë ndikime të fuqishme në Serbi, do të sjellë edhe rrjedhoja të dëmshme për Kosovën dhe për gjithë Bllkanin. Serbia po përgatitet për të shpërthyer një cikël të ri sherresh, dhune, mbase dhe luftrash të reja në Ballkan. Rusia me diplomacinë e saj po inkurajon këtë kurs rreziqesh të reja të politikës së Serbisë, sepse vetë Rusia ka nisur një kurs të ri të acarimit të marrëdhënieve ndërkombëtare në Europë e veçanërisht në Ballkan e në Kaukaz. Në Rusi po shpërthen nacional-shovinizmi. Në Rusi ringjallen nostalgjitë për pozitat e dikurshme imperialiste. Kushtetuta e re e Serbisë dhe angazhimi i ri i Rusisë në mbështetje të politikës së Serbisë sipas kësaj kushtetute provojnë më së miri sa kanë gabuar politikanët e analistët shqiptarë që kanë trumbetuar për vite me radhë se politika ruse ndaj çështjes së Kosovës po ndryshonte në kahje pozitive, se Rusia pak nga pak po e pakësonte interesimin për Ballkanin dhe angazhimin në Ballkan, se marrëdhëniet e posaçme ruso-serbe i përkisnin historisë. Kurse tani vetë ministri i jashtëm shqiptar Mustafaj detyrohet të pohojë se: “Nuk ka ndryshim në qëndrimin e Moskës ndaj Kosovës” (intervista në gazetën “Albania” 3 nëntor 2006).

Mustafaj pohon se “Shqipëria sheh destabilitet, po u shty statusi i Kosvës” ( “Gazeta Shqiptare” 3 nëntor 2006). Serbia këtë kërkon. Prandaj edhe në kushtetutën serbe (që mendohet se u miratua me referendum të falsifikuar ) vuri atë dipozitën për Kosovën që të nxisë tension e shkaktojë destabilitet në Ballkan. Edhe Rusia për këtë po e inkurajon dhe mbështet Serbinë. Më mirë se të gjithë këtë duhet ta shpjegojë për shqiptarët Besnik Mustafaj pas kthimit nga Moska. Rrezikun e destabilizimit nuk mund të mos e shohin dhe diplomacitë e tjera që merren me Ballkanin dhe me çështjen e Kosovës.

Por edhe nga këto diplomaci nuk po vijnë veprime aktive e të vendosura për të parandaluar me kohë, për të bërë të dështojnë qysh në vezë planet serbo-ruse për destabilizime të reja në Ballkan. Është shumë shqetësuese për shqiptarët kur lexojnë fjalët “Kosova bëhet peng i rivalitetit të fuqive të mëdha” që i ka shkruar gazeta me shumë emër “Fajneshënell Tajms” (“Albania” 29 tetor 2006). Këto fjalë të gazetës amerikane sot janë njësoj në thelb me ato që shkruante në fillim të shekullit XX, udhëtarja e shquar angleze Edit Durham: “Në Ballkan mund të ndryshosh mendje sa herë të duash, por vetëm një gjë nuk e ndryshon dot: qiellin e mbuluar nga retë e fuqive”. Shqiptarët po presin ende një agim të ndritur nën qiellin e Kosovës të mbuluar nga retë e fuqive.

Ballkani ende nuk ka ndryshuar aq sa duhet për të shpresuar se po kthehet në
”Europë moderne”. Retë e fuqive ende po zymtësojnë qiellin e Ballkanit. Në shekullin XIX për gjithë popujt ballkanikë zbatohej parimi i kombësisë në zgjidhjen e çështjes kombëtare. Për shiqptarët ky parim flakej tutje. Në shekullin XX për popujt e Ballkanit quhej i vlefshëm parimi i vetëvendosjes. Për shqiptarët, jo. Tani në fillim të shekullit XXI për shqiptarët rekomandohet “kompromis në vend të drejtësisë” për zgjidhjen e çështjes së Kosovës dhe diplomacia ndërkombëtare ende mendon të imponojë “zgjidhje konjukturale” në vend të zgjidhjes së drejtë.

U bën 10 vite që sajohen, përdoren, flaken, rinovohen, përsëriten formula nga më të çuditëshmet gjoja për të gjetur ”një zhgjidhje” dhe për të përcaktuar një “status përfundimtar” për Kosovën dhe nuk bëhet ajo që duhet si për gjithë njësitë e ish federatës jugosllave të shpërbërë, njohja ndërkombëtare e pavarësisë së Kosovës. Tani që Serbia e shpalli me kushtetutë se nuk pranon e nuk toleron asnjë zgjidhje tjetër për Kosovën veç asaj që ka vendosur ajo “Kosova pjesë e pandashme e Serbisë” dhe kurrë nuk do të njohë e të lejojë pavarësimin e Kosovës, diplomacia ndërkombëtare në vend që të bënte hapin e duhur të hapte rrugën për njohje normale individuale të pavarësisë së Kosoëvs ende pranon të bjerë në lojën e Serbisë për të kërkuar ”zgjidhje nëpërmjet konsensusit të mekanizmave diplomatike shumëpalësh” edhe pse Serbia e ka thënë haptazi dhe Rusia e le të kuptohet qartë se këto përpjekje do të dështojnë për shkak të qëndrimit të Rusisë.

Serbia po shkëput hap pas hapi lëshime nga diplomacia ndërkombëtare. Është vënë tashmë në dyshim deri nga kryediplomati i BE, Solana e sekretari i përgjithëshëm i OKB-së , Anan, vendimi i diplomacisë ndërkombëtare për ta mbyllur çështjen e statusit të Kosovës brenda vitit 2006. Dëgjohen zëra mjaft shqetësues për shqiptarët se Kosova mund të ketë njëfarë pavarësie, pa anëtarsim në OKB. Kjo nuk është gjë tjetër veçe plotësim i njërës nga kërkesat e Serbisë që Kosova të gëzojë “pavarësi të brendshme” që do të thotë “autonomi brenda në Serbi”. Formula e “pavarësisë së mbikqyrur”, ose “Kosova shtet i varur nga OKB” është një gjë që lë shteg për çfarëdo interpretimi dhe gjithsesi nuk e bën Kosovën shtet normal, subjekt të plotë të së drejtës ndërkombëtare, çka përsëri plotëson një tekë tjetër të Serbisë për ta quajtur Kosovën pjesë të shtetit serb. Rusia duke kundërshtuar “zgjidhjen e njëanshme të imponuar” dhe duke kërkuar vazhdimin pa pushim të bisedimeve për arritjen e një “kompromisi”,që nuk mund të arrihet kurrë, shpreson të plotësojë edhe kërkesën tjetër serbe që përcaktimi i statusit të Kosovës të shtyhet për në “kalendar greke”dhe të mbetet si zgjidhje për Kosovën ajo që shkruhet në kushtetutën e Serbisë.

Lëmshi po ngatërrohet shumë në kohën kur shpresohej se më në fund diplomacia ndërkombëtare e kishte kapur mirë fillin për zgjidhjen e tij.

5 nëntor 2006 Abdi Baleta

NDARJE E PUSHTETEVE NUK DO TË THOTË NDARJE E SHTETIT

Kryeministri i Shqipërisë Sali Berisha u ankua se përveç qeverisë së tij në Shqipëri ushtron pushtet edhe një qeveri e dytë me emërtimin Këshilli i Lartë i Drejtësisë, në krye të së cilës është vetë kryetari i shtetit, presidenti Alfred Moisiu. Madje kjo “qeveria e drejtësisë” qenka në pozitë shumë më të rehatshme e më të këndshme se qeveria e dalë nga parlamenti, sepse kjo nuk ka mbi supe tërë ata telashe që krijon qeverisja e vendit, por merret vetem me shitje e blerje postesh në organet e drejtësisë. Ankesa e kryeministrit, pavarësisht se ai mund ta ketë bërë në kuadër të retorikave të zakonshme politike, duhet dëgjuar me shqetësim se tregon që në Shqipëri paska dy qeverisje, dy shtete paralelë. Pra, ndarja e pushteteve, që është një parim bazë i ndërtimit e funksionimit demokratik të shtetit, qenka katandisur në krijim faktik të dy shteteve funksionalë brenda një shteti unitar. Shqipëria na del kështu si një “federatë shtetërore funksionale”, përderisa në të veprojnë dy qeveri.

Kundërshtimet midis “qeverisë parlamentare” me “qeverinë e drejtësisë” në luftën kundër korrupsionit e krimit të organizuar, që “qeveria parlamentare” e ka shpallur objektivin parësor të punës së vet dhe “qeveria e drejtëisë” e ka funksionin kryesor të punës, madje të qenies së vet, janë rrënimi më i madh që mund t’i bëhet funksionimit normal të shtetit shqiptar dhe unitetit të pushtetit shtetëror në territorin e Shqipërisë . Është bërë e modës të flitet për “vullnetin e sovranit”, d.m.th popullit, “ kërkesat e sovranit”, “të drejtat e taksapaguesve” që përsëri janë “vetë sovrani”, por kur pushtetet që duhet të zbatojnë vullnetin e këtij sovrani nuk janë në gjendje ta mbrojnë atë nga korrupsioni, krimi, paligjëshmëria, shpërdorimet e aparateve shtetërore atëherë lind pyetja përse i duhen këto pushtete sovvranit dhe pse në emër të sovranit të ketë aq shumë qeverisje sa të mos e njohë qeni të zotin në Shqipëri?!

Për fat të keq ka shumë fakte që dëshmojnë se demokracinë në Shqipëri po e shijojnë kryesisht njerëzit që nuk duan rregullin, që nuk duan rend normal, që nuk duan ligjëshmëri të zbatuar me rreptësi, që nuk duan punën e ndershme si burim fitimi, që shtetin, pushtetin i pranojnë vetëm kur kanë nevojë për ta dhe i urrejnë e i minojnë kur u venë kufizime në paudhësitë e tyre. Për fat të keq po përhapet gjithnjë e më shumë psikologjia për ta parë shtetin e pushtetin si forcë armiqësore. Për përhapjen e kësaj psikologjie po ndikojnë shumë dhe pushtetet e ndryshme, aparatet e e këtyre pushteteve. Po kërkojnë liri të pakufizuar ata që nuk dinë e nuk duan t’i vënë asnjë kufi vetes, arbitraritetit të individit. Po kërkojnë pavarësi absolute edhe mekanizma që për nga vetë natyra e tyre duhet të jenë në varëtsi jo vetëm të ligjit por edhe të qeverisjes.

Kjo po ndodh edhe me përfaqësuesit e pushteteve shtetërore që dinë të përmendin vetëm parimin e ndarjes e të kontrollit të ndërsjellë të pushteteve, duke kuptuar me këtë ndarje arbitraritetin e secilit pushtet dhe për kontroll obstruksionizmin që një pushtet i bën një pushteti tjetër. Këta “harrojnë” se në organizimin e një shteti normal, efikas e të drejtë, të atij që quhet me përkëdheli e mburrje “shtet ligjor” parimi i ndarjes dhe i kontrollit të ndërsjellë të pushteteve duhet të perceptohet e të respektohet në kuadër dhe në funksion të zbatimit të parimit të unitetit të pushtetit, përndryshe rrëmuja dhe ndeshja e kotë i marrin frymën demokracisë.

Në kohën e diktaturës së proletariatit që e quajmë edhe të “partisë-shtet” zbatimi ( lexo keqpërdorimi) i parimit të centralizmit demokratik krijonte një gjendje të rrezikshme, sepse çonte në diktaturë dhe ndarjen e pushteteve, ndonëse të parashikuar e të rregulluar me ligj e kthente në një gjë fiktive, duke i hapur rrugën arbitraritetit të pushtetit politik-partiak. Por në vitet e demokracisë janë shfaqur gjithashtu prirje të dëmshme që prishin ekuilibrat normalë të ndarjes së pushtetit brenda unitetit të pushtetit dhe çojnë në kundërvënie pushtetesh, me rrjedhoja të rënda për shoqërinë, demokracinë, individët, mekanizmat jo shtetërorë në gjithë fushat e jetës.

Kur puna mbërrin sa vetë kryeministri i vendit të flasë për ekzistencën e dy qeverive, pra të dy qeverisjeve në Shqipëri, do të thotë se punët janë bërë shumë keq. Për këtë gjendje dikush duhet të vejë dorë ta ndreqë, dikush duhet të mbajë edhe përgjegjësi, dikush duhet të guxojë të vejë fajtorët para përgjegjësisë. Në rastin e trajtimit të çështjes së shkarkimit të prokurorit të përgjithëshëm pamë se akush nuk ka përgjegjësinë e forcën e duhur politike e ligjore të kapë si duhet situatën dhe të ndreqë një gjendje që sa më shumë të zgjasë aq më shumë dëm i bën shtetit e vendit. Ose duhet të japë llogari kryeministri dhe “qeveria parlamentare” që për teka apo me papërgjegjësi krijuan tërë atë histori, ose duhet të japë llogari e të vihet para përgjegjësisë “qeveria e drejtësisë” dhe kryetari saj Presidenti i Republikës që për tekat e papërgjegjëshmërinë e tyre bënë thjesht obstruksionizëm politik e pushtetor dhe e lanë Shqipërinë në dilemë e në sherr.

Vetë prokurori i përgjithëshëm nuk shpëton nga një përgjegjësi e rëndë që është bërë “molla e sherrit” në këtë luftë pushtetesh e qeverisjesh. Edhe sikur ai të jetë plotësisht i bindur në pafajsinë që pretendon nuk ka asnjë të drejtë të mbajë peng një pjesë të madhe të jetës shtetërore, të paralizojë funksionimin normal të pushtetit që drejton, të krijojë tension në pushtetet që nuk bashkëpunojnë dot me të dhe të kthejë një mosfunksionim të pushteteve në Shqipëri në një problem ndërkombëtar për Shqipërinë. Prokurori i përgjithëshëm duhet ta kishte zgjidhur me kohë dhe mund ta zgjidhte më lehtë këtë lëmsh me dorëheqjen e tij dhe të vinte në provë sinqeritetin e qeverisjes që kundërshton veprimet e tij.

Presidenti i Republikës, pavarësisht se çfarë bindje ka për bazueshmërinë e akuzave të “qeverisjes parlamentare” kundër prokurorit të përgjithëshëm nuk kishte asnjë arsye të fortë që tensionit të krijuar t’ishtonte tension të ri. Në rastin konkret Alfred Moisiu nuk ishte në rolin e gjykatësit që duhej të jepte fajsi apo pafajsi për një çështje konkrete dhe bindja e tij e brendshme ia justifikonte vendimin që mori. Alfred Moisiu ishte i detyruar në radhë të parë të gjykonte jo sipas bindjes së tij të brendshme, apo tekave të tij të fshehura, por sipas “arsyes shtetërore”. Dhe në këtë rast “arsyeja shtetërore” i diktonte atij vetëm një gjë, duhej të dekretonte largimin e prokurorit të përgjithëshëm, të hiqte një pengesë në mosfunksionimin normal të pushteteve në Shqipëri. Moisiu nuk veproi me përgjegjësinë e kryetarit të shtetit, por të kryetarit të një qeverisje shemër me atë të qeverisjes parlamentare.

Në kohën që Berisha ankohet për dyqeverisje, pra për dypushtetin shtetëor, në Shqipëri vetë kryetari i “qeverisjes së drejtësisë” pranon publikisht se “qeverisja e drejtësisë” është me të meta të mëdha, në fakt është me të meta skandaloze. Kjo nuk është gjë që merret vesh për herë të parë. Vetë Presidenti Moisiu në vitet e shkuara ka “bubullirë” nëpër tubime të ndryshme, sidomos kur ka qenë i pranishën dhe ndonjë përfaqësues diplomatik europian e amerikan, se gjyqsori në Shqipëri duhet reformuar pa vonesë, duhen zhdukur korrupsioni e marifetet në gjyqsor, duhen marrë masa të forta për të rikthyer besimin e qytetarëve tek gjyqsori. Por nuk ka bërë asgjë për të vënë në jetë këto porosi që i lëshonte po vetë në publik, pasi i kishin thënë më parë të huajt. Përkundrazi ka pasur dhe raste që Moisiu ka përkëdhelur pa vend njerëzit e gjyqsorit, duke i marrë publikisht në mbrojtje si “viktima thashethemesh”, duke minimizuar shkallën e kalbëzimit në gjyqsor. Moisiu ka sulmuar kalbëzimin e gjyqsorit atëherë kur për këtë kanë ardhur sinjale nga diplomacitë e huaja dhe kur ka psur në krah diplomatë të huaj. Ka përkëdhelur gjyqsorin sa herë që ka qenë jashtë kësaj trysnie.

Tani së fundi, pas lëmshit që krijoi me qëndrimin ndaj prokurorit të përgjithëshëm, Moisiu hiqet se po vë si duhet gishtin mbi plagën e pushtetit të drejtësisë, pasi këtyre plagëve ua hoqi edhe një herë dregëzën dhe ua nxorri qelbin në shesh OSBE-ja. Por edhe kësaj radhe Moisiu ka folur si të ishte ndonjë inspektor i OSBE-së, jo si kreu i pushtetit gjyqsor që mban përgjegjësinë kryesore për gjendjen e krijuar. Moisiu foli si të ishte në rolin e priftit në pushtetin gjyqsor, jo si komanduesi politik i këtij pushteti. Kryeministri natyrisht nuk kishte si të humbte një rast të tillë për të stigmatizuar kryetarin e “qeverisjes së drejtësisë”, kur kjo qeverisje merr nota kaq negative nga OSBE-ja.

Kjo rrumpallë pushtetore që është krijuar në Shqipëri kërkon ndërhyrje të fuqishme, për disa edhe të dhimbshme, sepse kështu siç veprohet tani as “qeverisja parlametare” nuk mund të realizojë programin që ka bërë për shëndoshjen e gjendjes në Shqipëri, as “qeverisja e drejtësisë” nuk mund të rikthejë besimin e qytetarëve. Shërimi i gjendjes duhet të fillojë nga rregullimet ligjore dhe njëkohësisht me rinovim radikal të pushtetit gjyqsor, të ndjekjes penale dhe të mbrojtes ligjore për qytetarët. Nuk mjafton të hidhen fjalë thumbuese për avokatët e kthyer në sekserë dhe noterët e shndërruar në falsifikatorë. Kjo ndodh sepse korrupsioni ka bërë fole nëpër gjykata, se ndjekja ligjore është kthyer në punë fakultative të prokurorëve, sepse pushteti politik nuk ka as vullnet, as mjete ligjore për të ndryshuar këtë gjendje.

5 nëntor 2006 Abdi Baleta

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#552

From: Olsi <olsi@...>
Date: Sun Nov 5, 2006 12:39 pm
Subject: RIMEKEMBJA 01/ 11/ 2006 [ ii ]

olsi.rm

Online Now

Send Email

“HUNVEIBINËT ISLAMOFOBË” NË UNIVERSITETIN E DURRËSIT

RIKTHEHET REVOLUCIONARIZMI ATEIST I GJIMNAZIT “NAIM FRASHËRI”

Në mesin e viteve 1960 Kina u trondit dhe bota u çudit nga shpërthimi i “revolucionit kulturor”. Në shënjestër të sulmeve të egra të ”hunveibinëve” ( gardistëve të kuq) u vunë e shkuara dhe gjithçka tradicionale, madje edhe shumë aspekte te jetës në Kinën komuniste. U vunë në shënjestër arti e muzika. U vunë në shëjesstër feja e besimi. U vu në shënjestër edhe veshja e njerëzve. Çdo gjë duhej të ishte e thjeshtë dhe “revolucionare” deri në shëmti. Sipër fustaneve të mëndafshta apo trikove te leshta me ngjyra gratë e vajzat kineze duhej të vishnin kostume doku të të njëjtës ngjyrë. Burrat kinezë mund të visheshin vetëm me “uniformën Mao”, me xhaketa të mbëthyera me kopsa deri në grykë.

Shqipëria komuniste në atë kohë ishte aleati më i ngushtë dhe miku më i afërt në politikë e ideologj i Kinës komuniste. Ishte e pashmangshme që “revolucioni kulturor kinez” të kishte ndikimet e tij edhe në Shqipëri. Por Shqipëria e vockël komuniste europiane ndryshonte shumë nga gjigandi komunist aziatik. Edhe pse udhëheqja komuniste shqiptare ishte e detyruar të bënte diçka për të ndjekur Kinën ishte e pamundur që “revolucioni kulturor” kinez të përsëritej natyrshëm si kopje e modelit kinez në Shqipëri. Kjo u pa qysh në emërtimin që zgjodhi udhëheqja komuniste e Shqipëris për imitimin e dukurisë kineze në vendin tonë. Në Shqipëri u sajuan dhe u përdorën termat “revolucionarizim i mëtejshëm i jetës së vendit”. Imitimi i “revolucionit kulturor” kinez më shumë u pasqyrua në sulmet kundër “mbeturinave të shoqërisë së vjetër”, “bestytnive e zakoneve prapanike”, në sulmet kundër veshjes tradicionale të shqiptarëve dhe veçanërisht në sulmet kundër besimit e feve, kundër institucioneve e praktikave fetare, kundër simboleve fetare. U shembën kisha e xhamia. U detyruan priftërinjt, hoxhallarët, dervishët e baballarët të hiqnin kamillafët, çallmat, xhybet, rasot; të rruanin mjerat, të flaknin tespihet, të fshinin librat fetarë.

Por “revolucionarizimi” nuk kurseu as laikët e kthyer me urdhër në ateistë. Vajzat e gratë e fshatit u veshën me tuta të shëmtuara për të luftuar kostumet e bukura popullore. Vajzave të qytetit u rekomadohej uniforma ushtarake e zboristëve. Fustanet e shkurtra, pantallonat e gjëra, flokët e gjata të djemve e flokët e shkurtër të vajzave, u shpallën kundërrevolucionarë ( si herezitë fetare në kohën e inkuizicionit kishtar mesjetar). Në aeroportin e Rinasit e portet e Shqipërisë u vendosën “xherahët e revolucionarizimit”, berberë e rrobaqepës që vringëllinin gërshërët kundër çdo personi që kishte mjekër ose pantallona të gjëra, që kthenin mbrapsht në avion ose anije vajzat e huaja me minifunde, burrat me mjekra e mustaqe kur këta nuk ndërronin rrobat, ose nuk pranonin t’u qethej koka, t’u rruhej mjekra e priteshin mustaqet.

“Merita” për nismën e këtyre masave iu njoh gjimnazit shtetëror “Naim Frashëri” në Durrës. Në këtë shkollë të mesme ishte ndjerë gjoja më shpejt e më fort jehona e revolucionit (anti)kulturor hunveibin të Kinës. Edhe tani në vitet e demokracisë shefi i asaj kohe i propagandës së PPSH, Ramiz Alia, në shpjegimet e tij ngulmon se nuk ishte Partia e Punës që nxiti gjimnazin “Naim Frashëri në Durrës të ndizte fitilat e bombës së “revolucionarizimit të mëtejshëm të jetës “ në Shqipëri, por ishin vetë nxënësit e këtij gjimnazi.

Ky debat është pa kurrfarë interesi tani. Me interes është të kujtojmë nismën “revolucionare” të gjimnazit të Durrësit që u përdor si sebep për ndalimin e besimit e të feve në Shqipëri, në një kohë kur sërish në Durrës përsëriten të tilla “nisma revolucionarizuese”. Kësaj radhe nuk është më një shkollë e mesme, por Universiteti i sapo hapur në Durrës ku ngrihet lart i njëjti flamur i një ideologjizmi të verbër. Kësaj here ky flamur inkuizicionist kundër herezisë fetare nuk ngrihet kundër besimit në përgjithësi e gjithë feve, por vetëm kundër fesë islame. Kësaj here ky flamur i mendësive inkuizicioniste nuk ngrihet për të mbrojtur ateizmin, por për të “mbrojtur” laicizmin. Kësaj here është një rektor universiteti dhe kolegët e tij që tregohen shumë më kryeneçë në “revolucionarizimin e tyre” antimysliman, sepse po i kundërvihen atij mendimi të shëndoshë që shprehin shumë intelektualë, madje në emër institucionesh të larta arsimore të vendit, politikanë e mekanizma shtetërorë se nuk është veprim i arsyeshëm të ndëshkosh studentët pse në veshjen e paraqitjen e tyre shprehin edhe përkatësitë e tyre fetare.

Rektori i Universitetit të Durrësit tregohet shumë më antimysliman se mësuesit e nxënësit e gjimnazit “Naim Frashëri” para 40 vitesh kur vepronin me porosi e me urdhër të partisë-shtet. Mendimet çapraz të këtij rektori Universiteti i kemi lexuar e dëgjuar në gazeta e media disa herë. Është për t’u habitur që 40 vjet pas nismës së gjimnazit “Naim Frashëri” në Durrës, nismë që ka lënë një shije të hidhur në tërë Shqipërinë, në Durrë shfaqet një rektor Universiteti që bën veprime shumë më të shëmtuara dhe më sfiduese kundër të drejtave themelore të njeriut, kundër arsyes njerëzore dhe sepse me kokëfortësi nuk ia vë veshin asnjë argumenti që i japin të tjerët për të ndrequr gjykimet e tij të shpërfytyruara për kohën në të cilën jetojmë.

Është qesharake kur e sheh dhe e dëgjon këtë rektor universiteti të përdorë një gjuhë shumë të papërpunuar, që nuk do t’i falesh as një analfabeti, që të mbrojë qëndrimet e tij. Është qesharake kur rektori fshihet pas “ferexhesë së laicizmit” sa herë shfaqet në debat. Edhe në një emision krejt të kotë në “Top Shou” të “Top Channel-it” (po shumohen “topet” më mediat shqiptare se tani ka dalë dhe një “top story”) ngrefosej me poza të “mbrojtësit të laicizmit” në Universitetin e Durrësit, por duke lënë të kuptohej fare qartë për teleshikuesit se nuk e kishte të qartë se çfarë është laicizmi dhe çfarë do të thotë laicizim i shkollës dhe i arsimit. Për një rektor universiteti nuk është punë aq e vështirë të mësojë këto gjëra. Këtij rektori do t’i mjaftonte ta hapte vetë ndonjë fjalor gjuhësor, ose nëse nuk di gjuhë të huaja, të vinte ndonjë koleg të tij t’i përkthente shpjegimet nga ndonjë fjalor gjuhësor për të kuptuar se “laicizim i shkollës dhe i arsimit” do të thotë të kesh programe mësimore laike, jo fetare. Me kaq puna është e mbyllur. Besimi fetar i nxënësve e studentëve, shfaqja e bindjeve dhe besimit të tyre fetar në veshje, apo në mënyra të tjera, nuk ndikon aspak negativisht në “laicizmin e arsimit e të shkollës”.

Sipas fjalorit “Peti Robert” të gjuhës frënge për fjalën “laik” shpjegimet fillojnë kështu “që nuk bën pjesë në kler, ose në urdhërat klerikal, kur flitet për të krishterë të pagëzuar”. Pra, mund të jesh i pagëzuar si i krishterë dhe të jesh laik. Pastaj flitet për “shoqëri laike, për ta dalluar nga ajo klerikaliste”. Më tej bëhet fjalë për “arsimin laik si e kundërta e arsimit fetar”. Kështu as shamia në kokën e një studenteje të besimit mysliman, as mjekra në fytyrën e një studenti mysliman, nuk ia cenon karakterin laik Universitetit të Durrësit, përderisa programi mësimor nuk është fetar dhe vajza me shami e djali me mjekër mësojnë në këtë universitet lëndë si gjithë të tjerët, lëndë jo fetare. Sipas “Petit Robert” fjala “laikat” do të thotë “tërësia e të krishterëve që nuk kryejnë funksione kishtare”, pavarësisht se dhe këta mund të mbajnë kryqin. Kurse “laicizëm” do të thotë doktrinë që priret t’u japë institucioneve karakter jofetar”, pra nuk ka të bëjë me prirjen e njerëzve për të shfaqur në publik përkatësinë fetare nëpërmjet veshjes ose me mënyra të tjera. Fjala “laicitet” shpjegohet si “karakter laik”, ose “parim sipas të cilit ndahet shoqëria civile nga ajo fetare”. Sipas këtij parimi “ shteti nuk ushtron ndonjë pushtet fetar dhe kisha nuk ushtron ndonjë pushtet politik”. Prania në auditoret e universitetit të Durrësit e një studenteje me shami në kokë dhe e një djali me mjekër nuk e cenon laicitetin (karakterin jofetar) të universitetit, sepse nuk do të thotë se po ushtrohet këtu ndonjë autoritet fetar.

Edhe në fjalorin e gjuhës angleze “Uebster” fjala “lay” (laik) shpjegohet: ”jo klerikal, jo kishtar, njerëzit e zakonshëm për dallim nga kleri; që nuk ka të bëjë me priftërinë”. Fjalori i gjuhës angleze ka dhe një shpjegim për përdorimin specifik në këtë gjuhë të termit “laik”, që do të thotë se “nuk ka të bëjë me një profesion, që nuk është profesionist”. Me sa duket rektori i Universitetit të Durrësit qenka “laik” vetëm në këtë kuptimin specifik që ka marrë kjo fjalë në gjuhën angleze, sepse gjykon për laicizmin jo si profesionist, por thjesht si një fanatik islamofob.

Po pse ndodh vallë që 40 vjet pas nismës revolucionarizuese hunveibine në gjimnazin “Naim Frashëri” në Durrës, ku u ndez zjarri për të përvëluar të vjetrën, të prapambeturën, gjithëçka të lidhur me fetë, del një rektor universiteti që përtërin, madje imiton më shëmtueshëm, atë nismë, duke e drejtuar kundër fesë islame?! Është e vërtetë se fryma antifetare e “revolucionit kulturor” kinez në Shqipëri qëndroi më gjatë dhe ishte më e ashpër se në Kinë. Por përsëri duket e çuditshme që një frymë e tillë të ketë gjetur kaq gjatë vend në mendësitë e një rektori universiteti të vitit 2006 dhe të shpërthejë me një fanatizëm islamofob që të kujton inkuizicionin kishtar të krishterë në Spanjën e shekullin XV. Nuk dimë nëse rektori i Universitetit të Durrësit ka qenë nxënës në gjimnazin “Naim Frashëri” në vitet 1960-70 që nga nostalgjia për atë kohë të humbasë arsyen tani. Por edhe kjo do të ishte pak për të shpjeguar qëndrimet, e sidomos arsyetimin që bën.

Më e besueshme është se ky rektor po ndjek disa intelektualë të tjerë shqiptarë që kanë rënë nën psikozën antimyslimane të një “hunveibinizmi perëndimor”, të asaj islamofobie që po importohet në Shqipëri prej disa vitesh. Kjo islamofobi është shfaqur shpesh nëpërmjet fushatave “kundër shamisë së kokës” të besimtareve myslimane. Veprimi i rektorit të Universitetit të Durrësit ka përkuar në kohë me sherrin që plasi në Angli kur kryetari Dhomës së komuneve, ish-ministri i jashtëm Xhek Strou, deklaroi se nuk dëshiron të shohë para tij gra myslimane që mbajnë ferexhe. Menjëherë islamofobët shqiptarë u kërleshën kundër “shamisë së kokës”, me klishetë e zakonshme kundër “ferexhesë”. Kryetari i Bashkësisë Islame, Selim Muça, ua bëri edhe një herë të paditurve atë shpjegim që u kanë bërë shpesh të tjerë se “shahmia në kokë” dhe “ferexheja që mbulon fytyrën e grave” janë të dy gjëra të ndryshme. Selim Muça bëri mirë që deklaroi në emër të Bashkësisë Islame se nuk pëlqen mbajtjen e ferexhesë nga gratë myslimane, por është e drejta e tyre njerëzore dhe fetare të mbajnë shaminë në kokë. Mirëpo islamofobëve përsëri nuk u mbushet mendja, edhe tani që flet kryetari islam i moderuar dhe jo ndonjë “ekstremist islamik” laik. Përkundrazi islamofobët e dalldisur si Mustafa Nano edhe në këtë rast deshi të vendoste një vijë të tij të demarkacionit midis të drejtës së vajzave myslimane për të mbajtur shami në kuadër të ”të drejtave të njeriut” dhe mbajtjes së shamisë prej tyre si “simbol i fesë myslimane”. Islamofobët janë dakord që vajzat të mbajnë sa të duan shami në kokë, por jo si simbol të fesë islame. Ata janë dakord që gjithë shqiptarët të mbajnë mjekra si të Janullatosit, si të Andrea Stefanit, të dalin me këto mjekra në ceremonitë publike, të mbulojnë me to ekranet e televizioneve, por nuk durojnë dot mjekra për të shprehur përkatësinë e njerëzve në fenë islame. Gazetari i “Mapo-s” së re që është hapur në tregun e matrapazllëkut publicistik kur bisedon me besimtaren myslimane që mban shami përpiqet që edhe këtë ta paraqesë më shumë si imitim dhe si admirim për Nënë Terezën se si përkushtim ndaj fesë islame. Ja deri ku shkon spekulimi!

Ajo që bën rektori i Universitetit të Durrësit për hir të “laicizmit” është një gjë më e shëmtuar se ajo që bënin aparatçikët fanatikë të komunizmit “për hir të ateizmit”. Ajo që bën rektori i Universitetit të Durrësit është një gjë shumë më pa vend dhe më e shëmtuar se ajo që bënë para 40 vitesh “komisarët e PPSH-së” në gjimnazin e Durrësit. Ajo që bën rektori i Universitetit të Durrësit është një islamofobi vulgare. Rektori i Universitetit të Durrësit mund të gjejë shoqëri vetëm tek islamofobë të çakërdisur e të pështirë si Kastriot Myftaraj, që duke marrë shkas nga trimëritë e rektorit e shtron çështjen ”ose të lejohet shamia e kokës e myslimaneve, ose të nxirret myslimanizmi jashtë ligjit”. Ja dhe një provë tjetër se si ringjallen jehonat e nismës së gjimnazit të Durrësit pas 40 vitesh.

Pas asaj nisme fetë në Shqipëri u nxorrën jashtë ligjit. Kjo u sanksionua dhe në kushtetutën e vitit 1976. Tani në vitin 2006, 30 vjet pas miratimit të kësaj kushtetute, që u abrogua nga zhvillimet demokratike në vitin1991, në shtypin shqiptar (gazeta “Sot”) shfaqen sërish fjalët “të nxirret Islami jashtë ligjit në Shqipëri”. Nuk mund të ketë gomarllëk më të madh se të ripërtërish idenë komuniste të nxjerrjes së fesë jashtë ligjit. Këtë e dëshmoi përvoja shqiptare nga viti1967 në vitin 1991. Dhe këtë gomarllëk e bëjnë ata që fanatizmi islamofob ua ka kthyer trutë në baltë. E për fat të keq pranë sharlatanëve të njohur prej vitesh shohim të radhisë veten dhe një rektor universiteti!

Na vjen keq për qytetarët durrsakë që pasi u ka mbetur në derë ajo hija e keqe e nismës antifetare të gjimnazit “Naim Frashëri, tani po e përurojnë universitetin me një hije të zezë që hedh ofensiva ilsamofobe kundër shamisë e mjekrës “myslimane ne” Durrës, pikërisht në Durrës ku drejtuesit e shoqatës lokale dhe të xhamisë u munduan që iftaret e Ramazanit dhe Bajramin e Madh t’i kthenin më shumë se në çdo qytet të Shquipërisë nga veprimtari të mirëfillta fetare në veprimtari propagandistike “për harmoninë e tolerancën fetare”. Rektori i universitetit ua shpërbleu me islamofobi këtë përpjekje.

29 tetor 2006 Abdi Baleta

TUNIZIA I VËRSULET SHAMISË SË KOKËS

Nga Heba Saleh në Kajro

Botuar në të përditshmen “Financial Times” më 16 tetor 2006

Autoritetet tuniziane kanë nisur një fushatë kundër shamisë së kokës së myslimaneve me anë të zyrtarëve të lartë e kritikojnë atë si një formë “sektare” të të veshurit dhe me anë të policisë që i ndalon gratë në rrugë dhe u kërkon atyre të zbulojnë flokët.

“Më ndaluan në treg dhe më dërguan në një zyrë policie për të nënshkruar një premtim që nuk do ta vesh kurrë më shaminë”, thotë Faiza Rahem, e cila punon në një studio ligjore private. “Raporti i policisë thotë se u arrestova në flagrancë (u kapa me presh në dorë), Nuk pranova të nënshkruaj dhe për fat oficeri ishte aq i shëndetshëm nga mendtë sa të më linte të largohesha”.

Presidenti Zine Al-Abidine Ben Ali, i cili e shtypi opozitën e moderuar islamiste të vendit në vitet 1990, tha javën e kaluar se ishte e nevojshme “të bëhej dallimi midis veshjes sektare … e importuar dhe e paftuar … dhe veshjes tradicionale tuniziane, një symbol i identitetit që i ka rrënjët në historinë tonë”.

Zyrtarë të tjerë ditët e fundit janë cituar të kenë akuzuar ata, të cilët kanë nxitur shaminë e kokës islamike si njerëz të cilët fshihen pas fesë për të arritur qëllime politike.

Ndalimi alla-turk në veshjen e shamisë së kokës në vende publike i ka fillesat në vitin 1981 kur u paraqit nga ish presidenti Habib Burgiba, i cili u përpoq të vuloste një model sekular në vend. Gratë tuniziane, të cilat këmbëngulin që të mbulojnë flokët e tyre në shkolla dhe zyra qeveritare rrezikojnë të humbasin punën. Znj. Rahem tha se ajo u nuk u lejua të hynte në shkollën e djalit të saj, sepse kishte vënë në kokë shami.

Por pavarësisht ndalimit, numri i grave që po përdorin veshjen islamike është rritur në vitet e fundit. Analistët tunizianë citojnë ndikimin e klerikëve në kanalet satelitore të përhapura nga vendet e tjera arabe si shkakun kryesor të kësaj tendence. Ata thonë se në shumicën e rasteve ato të cilat veshin veshjen islamike e bëjnë më shumë për arsye besimi se sa politike.

“Tashmë zhvillohet një fushatë e ashpër kundër shamisë së kokës”, thotë Suad Haxhi, një veprimtar i të drejtave të njeriut. “E dënoj atë sepse kjo do të thotë që grave tuniziane u është hequr e drejta për të zgjedhur se çfarë duan të veshin, gjë e cila është kundër kushtetutës. Përveç kësaj, qeveria po krijon një atmosferë tensioni dhe armiqësore, e cila mund të çojë pikërisht në një lloj sektarizmi të cilit ata pretendojnë se duan ta pengojnë”.

Vëzhgues të tjerë thonë se shumë njerëz ishin të pakënaqur nga përpjekjet për të zbatuar ndalimin e veshjes së shamisë së kokës, por kjo pakënaqësi në një vend ku nuk tolerohet disidenca ata kishin frikë të flisnin.

Z. Ben Ali ka shtypur përphapjen e ideve dhe shenjave fetare, të cilat mund të forcojnë opozitën islamike të nxjerrë jashtë ligjit. Ai veproi kundër islamistëve në vitet 1990 pas dhunës që shpërtheu në Algjeri, ku ushtria veproi për të penguar një parti ligjore islamike të merrte fuqinë pas fitores në zgjedhjet e vitin 1991.

Europë

KONSERVATORËT SPANJOLLË PROTESTOJNË PASI FESTIVALET QË FESTOJNË MUNDJEN E ISLAMIT PO ZBUTEN

Nga Viktoria Burnett në Madrid

Botuar në të përditshmen “Financial Times” më 16 tetor 2006

Një vendim i qyteteve spanjolle për të zbutur tonet e festivaleve që evokojnë dëbimin e sunduesve muslimanë të vendit kanë nxitur politikanët konservatorë të nxitojnë të mbrojnë tranditën dhe ka shërbyer si shkëndijë për debatin mbi lirisë së të shprehurit dhe ndjeshmërisë fetare. Kjo çështje i bën jehonë polemikës që zhvillohet në Europë mbi vetëcensurën që pasoi anulimin e operës së Moxartit në Gjermani, e cila u gjykua si offensive ndaj muslimanëve.

Partia Popullore e opozitës të premten kërkoi që qeveria të mbronte festivalet nëpërmjet krahut kulturor të Kombeve të Bashkuara, Unesco. Eduardo Zaplana, zëdhënësi i grupit parlamentar të Partisë Popullore tha: “Në asnjë rrethanë nuk mund t’i përkulemi kërkesave të njerëzve të cilët na frikësojnë, dhe jemi krenarë për këto festivale”.

Festivalet e organizuara të të krishterëve dhe maurëve, siç njiheshin sunduesit muslimanë, festohen kudo në Spanjë në kohë të ndryshme të vitit dhe përfshijnë mijëra njerëz të veshur me kostume dhe që marshojnë me muzikë dhe vënë në skenë me qesëndi beteja. Sunduesit muslimanë nga Afrika e Veriut u sunduan pjesën më të madhe të Spanjës, që e quanin Al-Andalus, për shtatë shekuj përpara se të dëboheshin në vitin 1492.

“Ne nuk ofendojnë ndonjë. Këtë e bëjmë qysh në shekullin e 18”, tha Havier Morales, organizuesi i festivalit më të madh, në Alcoi, Valencia.

Në dekadat e fundit shumë qytete kanë hequr elementët më provokativë të festimeve 300-vjeçare, përfshi edhe shkatërrimin e shëmbëlltyrave të Muhamedit. Ata të cilët i kanë ruajtur këta elementë kanë filluar t’i heqin këtë vit.

Beneixama, në Valencia, la jashtë festivalit të vet në shtator shkatërrimin e një Muhamedi papier-mache, koka e të cilit tradicionalisht ishte e mbushur me fishekzjarre. Në Bocairent, siç raportoi një gazetë spanjolle, El Pais, festuesit hodhën një shëmbëlltyrë të Muhametit jashtë ledheve të kështjellës por nuk vijuan me shpërthimin e kokës.

Kur anëtarët e festivalit të Alcoi u shfaqën si pjesë e Ditës së Hispanikëve në Nju Jork në 7 tetor ata portretizuan vetëm të krishterët dhe asnjë maur, një vendim që z. Morales këmbënguli se u bë për arsye logjistike dhe jo politike.

Feliks Herrero, kryetar i Federatës Spanjolle të Organizatave Islamike, tha se elementët agresivë të festivaleve “nuk kishin vend në Spanjën demokratike”. Festimi i rikonkuistës ishte, sipas tij, e krahasueshme me fitoren e Gjeneralit Franko mbi ushtritë republikane të majta gjatë luftës civile në Spanjë.

Mansur Eskudero, kryetar i Bashkimit Islamik Spanjoll, tha se konservatorët e kishës dhe politikës janë kapur me tensionin aktual mbi Islamin në Europë për të nxitur sherr.

“Ata po e politizojnë çështjen, duke u përpjekur të provokojnë një reagim muslimanësh me qëllim që ta tregojnë me gisht dhe të thonë se ç’barbarë jemi ne”, tha z. Eskudero, duke shtuar se pjesa më e madhe e muslimanëve kurrë nuk kanë patur ndonjë problem me festivalet. “Është çështje e balancimit të lirisë së të shprehurit me respektin për të tjerët”, tha ai.

Shënim i “Rimëkëmbjes”.

Nga ky shkrim del se në Spanjë ka ndryshuar shumë mendësia e njerëzve lidhur me vlerësimin e betejave fitimtare të kohës së rikonkuistës katolike. Këto beteja pas disa shekujsh më shumë janë kthyer në festivale zbavitëse jo në kremtime revanshizmi. Por edhe në Spanjë ka zëra që nga fryma teatrore të kalohet sërish në frymën “luftarake” të këtyre përkujtimeve. Në Shqipëri njerëzit nuk kanë pasur dijeni për të tilla festivale. Por dikush me sa duket synon që edhe shqiptarëve t’u shtijë në mendje këtë, madje duke ndjekur frymën e konservatorëve spanjollë. Para pak kohësh në Tiranë u përurua hapja e ambasadës së Spanjës, çka përbën një zhvillim shumë të mirëpritur për Shqipërinë e shqiptarët. Në reportazhet televizive pamë se këtë ceremoni e nderuan me praninë e tyre pushtetarët më të lartë të Shqipërisë. Por një komentuese televizive reportazhin e shoqëroi me fjalinë ”hapja e ambasadës u bë në 514-vjetorin e themelimit të shtetit spanjoll”. Ky përvjetor përputhet me fitoren përfundimtare të rikonkuistës katolike në Spanjë, në vitin 1492, kur ra dhe pikëmbështetja e fundit e mbretërisë myslimane, Granada. Nuk ka asnjë çudi që diplomatët spanjollë ceremonitë e tyre t’i lidhin me këtë ngjarje. Por nëse ajo që dëgjuam në ekranin televiziv nuk ka qenë sipas dëshirës së diplomatëve spanjollë, e bazuar në ndonjë thënie të tyre, por shtese e ndonjë komentuesi shqiptar, atëherë puna ndryshon: dikush ka shfrytëzuar rastin për propagandë sipas orekseve të Lëvizjes për Rikonkuistën Shqiptare.

U THEMELUA FORUMI MUSLIMAN I KOSOVËS

Me datë 06.10.2006(ditë e premte) në Prishtinë u mbajt kuvendi themelues i Forumit Musliman të Kosovës (FMK), datë e cila do të mbetet e shënuar në historinë më të re të Kosovës si një ngjarje historike e një rëndësie të veçantë për Kosovën. Në praninë e anëtarëve si dhe mysafirëve të shumtë hapjen e kuvendit e bërë Halil Ibrahimi i cili i përshëndeti të gjithë të pranishmit dhe iu shprehu falënderim për kohën e ndarë e të çmuar për pjesëmarrje në këtë ngjarje me rëndësi historike. Pas saj propozoi kryesinë e punës në përbërje Halil Ibrahimi, Fuad Ramiqi dhe Qeram Telqiu dhe më pastaj propozoi rendin e ditës i cili u pranua nga anëtarët e pranishëm të Forumit Musliman të Kosovës.

Në fjalën e tij Halil Ibrahimi përveç tjerash ceku “se të vetëdijshëm për realitetin tonë kosovar, për zhvillimet e fundit në bashkësinë tonë në të gjitha fushat e jetës, duke e parë gjendjen dhe pozitën e myslimanëve në tërësi si dhe tendencat e faktorëve të ndryshëm që të ndërhyjnë në këto zhvillime e sidomos në aspektin kulturor e fetar, pa i nënvlerësuar fushat tjera, të vendosur që të marrim një përgjegjësi e cila na takon, por edhe si obligimi ynë si mysliman , pas shumë këshillimeve me një spektër të gjerë të mendimeve të individëve të profileve të ndryshme, grupi i përbërë nga Fuad Ramiqi, Halil Ibrahimi, Faik Miftari, Adem Rama dhe Qeram Telqiu formuan këshillin nismëtar për themelimin e Forumit Musliman të Kosovës si organizatë joqeveritare. Të ballafaquar me mendime dhe propozime të ndryshme, si dhe duke elaboruar iniciativën tonë, pas një kohe të kaluar dhe përgaditjeve të bëra, këshilli nismëtar mori vendimin që sot më këtë ditë 6 tetor 2006, në muajin e bekuar të Ramazanit,të thërret kuvendin themelues të Forumit Musliman të Kosovës. Para vetit i keni të paraqitura qëllimet dhe aktivitetet programore të FMK,por më lejoni që para jush të shpalosi qëllimet tona programore”.

Forumi Musliman i Kosovës synon të jetë një organizatë joqeveritare me qëllim të afirmimit dhe avancimit të vlerave të kulturës dhe traditës islame në Kosovë. Organizata do të veprojë kryesisht në aktivitetet e poshtëshënuara:

do të promovojë si në mjedisin kosovar ashtu edhe atë ndërkombëtar kulturën Islame dhe vlerat e saj si fe e paqes, tolerancës, mirëkuptimit, mirëbesimit dhe humanizmit të ndërsjellë civilizues njerëzor.
do të mbrojë imazhin e qytetërimit Islam në Kosovë dhe në botë, të drejtat e besimit dhe demonstrimit të lirë të bindjeve fetare, sipas Kushtetutës së Kosovës dhe Kartës Ndërkombëtare të Mbrojtjes së të Drejtave të Njeriut.
do të luftojë të gjitha format e islamofobisë dhe diskriminimit për shkak të besimit të lirë islam dhe praktikimit të tij që mund të shfaqen në shoqërinë tonë dhe më të gjerë.
do të avancojë nëpërmjet komunikimit me opinionin e gjerë kosovar dhe ndërkombëtar imazhin historik, kulturor dhe fetar të myslimanëve të Kosovës.
do të afrojë rreth veti me vetëdëshirë të lirë qytetarët e Kosovës të proveniencës Islame, pa dallim etnie apo gjinie.
do të posedojë organet e veta mediale elektronike dhe të shkruara.
do të shërbejë si qendër koordinimi për studime të ndryshme që kanë për qëllim hulumtimet shkencore lidhur me kulturën Islame në Kosovë dhe më gjerë.
do të kumtojë kumtesa mediale publike në media elektronike dhe të shkruara për të pasqyruar në mënyrë të drejtë kulturën Islame dhe për t’iu kundërvënë çfarëdo tendence antiislame në Kosovë.
do të merr pjesë në simpoziumet e ndryshme kombëtare dhe ndërkombëtare që organizohen lidhur me kulturën islame.
do të organizojë tribuna publike dhe simpoziume shkencore
do të afirmoje dhe avancojë të drejtat dhe liritë njerëzore duke konsideruar si të drejtë themelore edhe stilin e veshjes, ushqimit, pijes, muzikës, folklorit etj.

Në emër të Forumit Musliman të Shqipërisë kuvendin e FMK e përshëndeti z.Fisnik Kruja i cili përveç tjerash ceku se” kjo është një ditë e madhe historike që ka përkrahjen dhe mbështetjen e vëllezërve të juaj nga Shqipëria. Feja jonë Islame është një fe e lavdishme hyjnore e zbritur nga Allahu u madhëruar. Unë jam i sigurte se me këtë pjesëmarrje ne si mysliman i përshtatemi kohës dhe jemi sfidë e re të lëvizjeve të ndryshme shoqërore që do të sjell avancime të reja. Ne do të arrijmë që të krijojmë një pozicion më të mirë dhe më të avancuar në shoqëri. Forumi Musliman i Shqipërisë me reagimet e tija të guximshme arriti të frenojë shumë nga sulmet agresive mediale kunder islamit. Ne duhet të kemi guxim dhe vullnet të mbrojmë interesat e fesë Islame”.

Mexhid Yvejsi e përshëndeti kuvendin duke thënë:” këtu në kuvend erdha nga Gjakova e cila gjendet në skaj të Kosovës, por në mes të Shqipërisë, jo kjo që është sot por ajo që duhet të bëhet nesër....Volteri në kohën e pleqërisë ka thënë”më tregoni një njeri që nuk beson në Zotin do ta pyes për se? E përshëndes themelimin e Forumit Musliman të Kosovës të cilin e paramendojë do të ketë përballje jo vetëm ma ata qe nuk besojnë por ndoshta ma tepër ma ata që besojnë..Sidoqoftë dalshim faqebardhë..”

Në letrën përshëndetëse të Olsi Jazexhiut dërguar kuvendit themelues të FMK-së përveç te tjerash shkruhej: ” Ne e kuptojmë që përpjekja jonë për të luftuar islamofobinë dhe racizmin, është dëgjuar edhe nga ju, vëllezërit tanë të Shqipërisë Lindore, dhe fakti që ju sot në Kosovë po themeloni Forumin Musliman të Kosovës ne na gëzon pa masë. Ashtu si në vitin 1878 kur viset tona u bënë pre e agresionit të fuqive ortodokse ballkanike dhe i intrigave të Fuqive të Mëdha të cilët kërkonin të shuajnë me çdo mënyrë kombin shqiptar dhe fenë e tij, edhe sot hasmit tanë janë në të njëjtin rrugë. Ata mërziten nga ekzistenca e shqiptarëve në Ballkan dhe për më tepër nga përkatësia e tyre myslimane. Por si atëherë ashtu edhe sot, ne kemi nevojë që të formojmë Forumet dhe Mexhliset tona, siç bëmë në Prizren 128 vite më parë, për të kundërshtuar agresionin, refuzuar diskriminimin që i bëhet muslimanëve shqiptarë sot, dhe treguar botës se ne ngelemi krenarë që jemi shqiptarë dhe myslimanë.

Themelimi i Forumit Musliman të Kosovës ne na gëzon pa masë, pse kjo tregon që përpjekja jonë në Tiranë për të kundërshtuar aparteidin antimusliman të regjimeve ka bërë jehonë edhe në Shqipërinë Lindore. Ne në Tiranë ju shohim ju në Prishtinë me shpresë dhe mall, pasi lidhja e gjakut dhe e fesë është shumë e fortë mes nesh, dhe ajo nuk njeh as kufij, as parti e as superfuqi që ta ndalojë.

Ne urojmë dhe lutemi që Forumi Musliman i Kosovës të ecë në të njëjtat gjurmë që Forumi Musliman i Shqiperise ka shkuar në Tiranë, dhe së bashku të mobilizojmë të gjithë patriotët mysliman shqiptarë, që të organizohen dhe bashkohen për të mbrojtur fenë tonë përball shpifjeve, diskriminimit dhe aparteidit.

Prezenca e delegacionit nga Shqipëria sot mes jush, tregon entuziazmin qe shqiptarët e Shqipërisë kanë për këtë hapin tuaj madhor. Edhe pse unë vetë nuk jam në mesin tuaj sot, më besoni që qëndrojë pranë jush shpirtërisht dhe me dua. Jam i mendimit dhe besoj se pas përpjekjes suaj për te themeluar një organizatë e cila do të luftojë racizmin, intolerancën dhe islamofobinë në Kosovë, sot qëndron e gjithë dëshira dhe gatishmëria e shqiptarisë myslimane dhe në veçanti e Forumit Musliman të Shqipërisë”.

Pas kësaj kryesuesi i kuvendit në emër të Këshillit nismëtar të FMK për kryetar të FMK propozoi z.Fuad Ramiqi i cili nga anëtarët e pranishëm unanimisht u zgjodh për kryetar të Forumit Musliman të Kosovës.

Në fjalën e tij përshëndetëse drejtuar kuvendit themelues të FMK-së, kryetari i porsazgjedhur Fuad Ramiqi përveç tjerash ceku se ”sot ne po ballafaqohemi me strategjinë e botës unipolare me të gjitha mjetet e metodat e mundshme, njëra ndër ta është tendenca e paraqitjes së imazhit negativ të islamit dhe myslimanëve në botë, me qëllim krijimit të një bindjeje se myslimanët janë edhe pengesa kryesore të paqes në botë duke i etiketuar me emërtime më të ndryshme, nga ato individuale në formë të diktatorëve apo grupeve të prapambetura deri te ato globale në forma të terrorizmit global si rrezik permanent për civilizimin njerëzor. Kjo ka ndikuar që myslimanët në mesin tonë shqiptar si edhe në mesin ndërkombëtar të jenë të diskriminuar dhe të rrezikuar. Nuk ka mjaftuar vetëm kjo, por kanë shkuar edhe aty ku nuk tolerohet që si burim i kësaj gjendjeje është emërtuar Islami si fajtor kryesor dhe shkaktar i këtyre dukurive. Fatkeqësisht edhe te ne ka të tillë që iu kanë bashkangjitur këtyre tezave të pa qëndrueshme. Mirëpo ne ia bëjmë me dije se ne jemi të palëkundur në besimin tonë, se ne nuk do të turpërohemi apo të kërkojmë falje pse jemi mysliman, këtu ku jemi në vatrat tona, në Ballkan e në Evropë, as nga Perëndimi e as nga Lindja. Ne e kemi identitetin tonë fetar islam dhe me mish e shpirt do ta mbrojmë atë. Ne këtë identitet edhe duhet ta institucionalizojmë në jetën tonë të përditshme të shoqërisë sonë kosovare, e jo ta kufizojmë në individë apo grupe a subjekte të ndryshme, duke e ndjerë për ditë e më shumë invazionin aktiv të faktorëve të jashtëm e të brendshëm në njërën anë, por edhe të habitur nga pasiviteti i faktorëve relevant vendor. Duke e vlerësuar rëndësinë e momenteve që po kalojmë, të vendosur të ndikojmë në rrjedhat gjithëpërfshirëse me një nijet të sinqertë e të mbështetur në Allahun e madhëruar është ndërmarr hapi për themelimin e Forumit Musliman të Kosovës, duke mos pretenduar në një mohim të arriturave të deritanishme, si dhe duke mos pretenduar për një monopol të paprekshëm, por për të jetësuar qëllimet dhe synimet tona programore. FMK nuk do të garojë për një gjë të tillë, përkundrazi do të jetë i hapur për të gjithë faktorët relevant për bashkëpunim në shoqërinë tonë kosovare edhe mbarëshqiptare, e sidomos rininë tonë të çmuar. Ne ofrojmë për një bashkëpunim sa më të frytshëm për promovimin e kulturës islame dhe avancimin e pozitës së myslimanëve në Kosovë e më gjerë”.

Pas fjalës përshëndetëse të kryetarit të porsazgjedhur Fuad Ramiqi kuvendi zgjodhi edhe kryesinë shtatëanëtarëshe të Forumit Musliman të Kosovës me përbërje: Halil Ibrahimi, Mexhid Yvejsi, Adem Rama, Qeram Telqiu, Faik Miftari si dhe një vend të rezervuar për një kandidate femër që do të plotësohet më vonë.

Pas përfundimit të punimeve të kuvendit, Forumi Musliman i Kosovës për nder të muajit të bekuar të Ramazanit shtroi iftarin e përbashkët për të gjithë pjesëmarrës.

7.10.2006 Faik Miftari

Shamia dhe diskriminimi

Tek shikon emisione dhe dokumentarë në mediat shqiptare për historinë e Nënë Terezës, parelelisht të bie në sy artikujt e shtypit të shkruar në lidhje me problemin e vajzës nga Durrësi dhe heqjen e së drejtës së saj, duke i mohuar arsimimin për shkak të veshjes fetare.Shenjtërimi i Nënë Terezës me një shami në kokë, bie ndesh me ç’shenjtërimin e shamisë së muslimanes shqiptare.Kjo nga frika se ndoshta shamia e saj do të sjelli më shumë bamirësi dhe njohje ndërkombëtare për rritjen e numrit e të shenjtave shqiptare. Shamia e muslimanes është bërë problemi i rradhës në shoqërinë shqiptare.Ndoshta problemet dhe politikat për arsimimin janë zgjidhur dhe tani nuk ka ngelur vetëm se një çështje që padyshim bie në kundërshtim dhe me kushtetutën shqiptare E drejta për besim dhe zbatimin e tij në vende publike lejohet në kushtetutë (Kreu i parë, Neni 24).Ndërsa kodi penal saksionon se ndalimi i shprehjes së lirisë së besimit dënohet dhe me burgim.Deklarimet e ndonje rektori paragjykues ndaj besimit të një vajze muslimane, se shkolla është laike nuk kanë kurrfarë argumentimi llogjik.Shkollat janë institucione arsimimi publike të cilat janë ndërtuar nga prindërit tanë për të mirën e shoqërisë.Ato rikonsturohen herë pas here me taksat që shqiptarët muslimanë apo jomuslimanë i paguajnë shtetin shqiptar.Fuksioni i shkollës është që të edukojë shoqërinë dhe jo të përjashtojë dhe të përbuzë një pjesë të saj.Pikërisht e drejta e ushtrimit të besimit në jetën publike nuk e përjashton mundësinë për të drejtën e praktimit të bindjes fetare qoftë në veshje ose në ide.Cdo njeri lind i lirë dhe e përdor vullnetin e tij për ti bërë mirë shoqërisë duke i bërë mirë vetes së tij.Ministria e arsimit dhe rektorët e saj, duhet të jetë me e kujdesshme në politikat e arsimit të cilat duhet të përfshijnë të gjithë shoqërinë pa përjashtime.Shpesh herë ne muslimanëve na vjen keq për viktimizimin e fëmijvë të cilat mbahen peng dhe pa arsim nga fenomeni i gjakmarrjes dhe dëshirojmë që shteti të gjejë mynyra për edukimin e tyre.Mirëpo mesa duket viktima këtë herë jemi ne dhe jo për shkaqe subjektive.Dyshimi jonë për hipokrizinë e reklamave të propagandës se femrat në vendet muslimane janë të shtypura, shtohet nga ngjarjet e fundit ku vajzave muslimane nuk i jepet drejta për tu arsimuar së bashku me një politikë ku eksportohet demokracia, mirëpo sumvencionohet drejtësia.Jemi mësuar t’a shikojmë Shqipërinë në listat pranë vendeve të korruptura, afër Afganistanit mirëpo mesa duket do na duhet ta shikojmë dhe në listat e heqjes së drejtave të grave për arsimim.Ndërkombë tarët morën insiativën për ti rikthyer të ‘drejtat’ grave afgane ndoshta ndërhyjnë ose do të ndërhyjnë dhe në Shqipëri kjo sepse problemi i shamisë është i eksportuar nga vendet e iluminizmit. Mos mbajtja e shamisë në shkolla me argumentimin se shteti është laik dhe është i ndarë nga feja është një farsë.Imagjinoni sikur muslimanët shqiptarë të thonin se meqë shteti është laik ne sduhet ti paguajmë taksat qeverisë sepse taksat shkojnë për rektorët pa futur këtu ryshfetet dhe bakshishet në fund të sezoneve të provimeve.E pra para se ideusit e politikës së arsmimit të merren me të drejtat e muslimanëve dhe arsimimin e tyre, duhet ti edukojnë rininë për luftën kundër korrupsionit e cila ka kapur majat intelektit shqiptar duke filluar nga doktorët, profesorët, politikanët etj.Të merren me prostuticionin dhe hallkat e tij që po përhapen në shoqërinë shqiptare (striptizmi, homoseksualiteti etj). Ndoshta paragjykimet dhe ksenofobia e tyre lidhet patjetër me mentalitetin e shoqërisë shqiptare të kohës së diktaturës ku mbizotërontë ideologjia e luftës së klasave.Tani lufta e klasave është kthyer në luftë kundër besimit dhe veshjes së flamurit të krenarisë në kokat e muslimaneve. Ky flamur sfidon lakuriqësinë e cila si një copë mishi ua nxjerr gjuhën jashtë seksomaniakëve me grada shkencore.Të cilët maninë e tyre e përdorin dhe për të intriguar vajzat e sinqerta në sezon provimesh.Zemrat mohuese dhe veset e shoqërisë duhet të jenë sfida e mijëvjecarit.

Xhemis Stafa

MEXHID YVEJSI, GJAKOVË

ISLAMI NDËR SHQIPTARË

DHE

INTEGRIMET EURO-ATLANTIKE

H y r j e

Është mrekulli e mrekullive se si, nën kthetrat e disa perandorive, mbijetuan shqiptarët nëpër mijëvjeçarët.

Mbijetuan shqiptarët nëpër mijëvjeçarët, jo pse ishin të parët, apo fituesit, por mbijetuan në saje të Krijuesit.

Krijuesi është shkatërruesi i perandorive. Krijuesi është ndërtues i mrekullive.

Mrekulli e vërtetë është mbijetesa e shqiptarëve në këtë jetë…

Islami ndër shqiptarë

Me pranimin e Fesë Islame nga shumica e shqiptarëve, shqiptarët jo vetëm që mbijetuan, por edhe shpëtuan. Shpëtuan sepse nuk u asimiluan, shpëtuan sepse nuk u shkombëtarizuan. Edhe pse u tkurrën, u rrudhën, u dëbuan, u masakruan, u bënë shkrumb e hi por rilindën përsëri. Shpëtuan shqiptarët sepse nuk u shuan, nuk u faruan…

Islami ndër shqiptarët, për besimtarët, u pranua dje, pranohet edhe sot, si një dhuratë e madhe nga i Madhi Zot. Për këtë dhuratë çdo besimtar është krenar. Është krenar dhe falënderues ndaj All-llahut të Madhnueshëm, i Cili është i vetmi Krijues.

Islami ndër shqiptarët, për besimtarët, u pranua dje, pranohet edhe sot si një bekim i madh nga i Madhi Zot.

Për këtë bekim çdo besimtar është krenar, çdo mu’min është gati për falënderimin deri në flijim. Dhuratat dhe bekimet janë rezultat i dëgjimit të Zërit të Zotit. Zëri i Zotit, jehona e Tij, ende dëgjohet në vazhdimësi.

Dëgjohet në vazhdimësi, pothuajse, në çdo brezni. Në çdo brezni ka diçka të veçantë në këtë histori…

Ka diçka të veçantë në këtë histori, por ato të veçanta, kryesisht, ndahen në dy kategori: të dukshme dhe të padukshme. Për aq kohë sa ne e kufizojmë vëmendjen tonë tek gjërat e dukshme, materiale, ne kohë pas kohe do të përballemi me ngjarje, telashe dhe situata të ndryshme vazhdimisht, të cilat ne nuk mund t’i kuptojmë, as t’i shpjegojmë plotësisht…

Gjërat e dukshme janë të përkohshme, kalimtare, të pa qëndrueshme. Kurse gjërat e padukshmet janë të vërteta, të qëndrueshme, të amshueshme…

Të vërteta të qëndrueshme, të vërteta të amshueshme, janë fjalët e Faik Bej Konicës i cili tha: “Të mos ishte Feja Islame, populli shqiptar do të ishte shumë më tepër në numër, por jo shqiptar…”

Të vërteta të qëndrueshme, të vërteta të amshueshme, janë fjalët e Stavro Skendit, i cili në librin “Historia e Rilindjes Kombëtare”, botuar në Universitetin Princtaun në Neë Jersey, SH.B.A., shkruan: “Shqiptarët muslimanë e përbënin shumicën dhe pa ata nuk mund të kishte Shqipëri.”

Pra, pa Fenë Islame ndër shqiptarë, ne, shqiptarët, do të ishim më shumë në numër, por jo shqiptar. Pa shqiptarët muslimanë që përbëjnë shumicën nuk mund të kishte Shqipëri. Këtë çdokush duhet ta di….

Integrimet Euro-Atlantike

Në jetën publike shqiptare nuk ka fjalë që përdoret më shpesh se fjala Integrim. Në jetën publike shqiptare nuk ka fjalë që shpërdoret më shumë se fjala Integrim. Ky përdorim, ky shpërdorim që po bëhet me fjalën Integrim bëhet në çdo vend, thuhet nga çdo kush, me çdo kënd, me vend e pa vend…

Nga çdo kush, me çdo kënd, me vend e pa vend, flitet e shkruhet, në të gjitha trojet entike për Integrimet Euro-Atlantike. Flitet e shkruhet në të gjitha trojet etnike për integrimet Euro-Atlantike, por pa e kuptuar thelbin, esencën, për çka janë duke kuvenduar, për çka janë duke shkruar…

Terma të tilla si integrimi, procesi i integrimit, vlerat integruese, kushtet e integrimit, janë shndërruar në kryefjalë, që dëgjohen edhe nëpër mëhallë…

Përse ndodh një gjë e tillë? Mbi të gjitha, Bashkimi Europian, Integrimet Euro-Atlantike, për shqiptarët në trojet etnike, janë shndërruar në idhull, në “tokë e premtuar”, një vend i ëndërruar, për çështje, kryesisht, ekonomike-politike…

Por, sa për fillim, çdo të thotë fjala apo termi Integrim?

Fjalori i Shqipës së Sotme, botuar në Tiranë, 2002, hartuar nga Akademia e Shkencave të Shqipërisë, Instituti i Gjuhësisë dhe Letërsisë, në faqën 509, fjalën Integrim, e shpjegon kështu:

“Lidhje e ngushtë me të tërën, bashkim a shkrirje në njësi të vetme…”

Ky ishte shpjegimi. Por, si duhet kuptuar integrimi?

Këtë e ka shpjeguar bukur Aleksandër Bayer-i, shef i Zyrës Austriake në Prishtinë, i cili ka deklaruar, në Ditën e Evropës, me 9 maj 2006 se: “Integrimi duhet kuptuar si rezultat i mençurisë së njerëzve, jo kokëfortësisë.”

Dëshirat e shumicës së shqiptarëve në trojet etnike për integrimet Euro-Atlanike a duhet kuptuar si rezultat i mençurisë apo i kokëfortësisë? Kjo është pyetja. Pyetjet nuk vdesin, thoshte Neruda.

Në proceset integruese n’Europë, këtu me konceptin “Europë” përfshihet Perëndimi, Aleanca Atlantike dhe Shtetet e Bashkuara, ka parashikime që pas pesëdhjetë vjetësh të shkrihen popujt e vegjël dhe të dalin prej përdorimit gjuhët e tyre. Duket se ne, shqiptarët, siç i kemi punët, ndoshta do të jemi të parët… Zoti na ruejt!

“E ardhmja e Kosovës është në Bashkimin Europian”, kështu është theksuar në Samitin e Selanikut më 2003. Kjo është konfirmuar vazhdimisht nga institucionet dhe përfaqësuesit e lartë të Bashkimit Europian.

Në një seancë plenare treditëshe në Bruksel, nëntor 2005, Komisioni i Konferencave Ipeshkvore të Shteteve të BE-së, që thonë se përfaqësojnë mbi 65% të qytetarëve të Bashkimit Evropian, krerët e klerit katolik janë shprehur se:

”Vendet si Shqipëria, Kosova, Maqedonia, Mali i Zi dhe Ballkani në tërësi duhet të lidhen me Europën Perëndimore, sepse kanë vuajtur duke qenë 450-të vjet nën sundimin otoman e pastaj në komunizëm.”

Këto kërkesa, këto dëshira të mira, të krerëve të Kishës Katolike, Evropa kurrë s’i muar parasysh… Pse?

Sepse, : “Në krizë është “Evropa Politike” jo “Evropa qytetare”. Bashkimi Evropian nuk është vetëm çështje politike, janë shprehur krerët e Kishës Katolike….”

Të alarmuar me rezultatet e referendumit në Francë dhe Holandë rreth ratifikimit të Kushtetutes së Bashkimit Evropian, liderët e BE-së janë zbrapsur në politikat, të cilat, në vend të transformimit të Ballkanit, propozojnë vetëm menaxhimin e status quo-së.

Në Takimin e Salzburg-ut, mars 2006, Bashkimi Evropian dështoi që të sigurojë njerëzit e Ballkanit Perëndimor se është pakthyeshëm e përkushtuar në integrimin e tyre…

Takimi i Salzburg-ut dërgoi një mesazh, porosi, se BE-ja as nuk është e gatshme e as e vullnetshme që të ofrojë prespektivë për antarësim. Pse? Sepse, popullata e vendeve të vogla të Ballkanit është rreth 4 për qind e popullatës së BE-së sot. Kosova ka banorë sa ka Bruksel-i. Sfida nuk është tek “kapaciteti absorbues”, por te kapaciteti moral i Bashkimit Evropian…

Cili është kapaciteti moral i Bashkimit Evropian? Cila është gjendja shpirtërore e morale e Evropës? Mbi gjendjen shpirtërore dhe morale të Evropës, ka shkruar në numrin e qershorit 2004 të revistës gjermane “ Cicero ” Kardinali Ratzinger, i cili u zgjodh Papë, me 19 prill 2005, Papa Benedikti i XVI-të, i cili, ndër të tjera, shkruan:

“Perëndimi vuan nga një vetëurrejtje e çuditshme, e cila s’mund të quhet ndryshe përpos patalogjike…Për të mbijetuar, Evropa duhet ta pranojë veten në një mënyrë të re, natyrisht kritike dhe modeste… Një botë pa Zot nuk ka ardhmëri… Evropa është e sëmurë…Nuk e dijmë se si do të zhvillohen gjërat në Evropë në të ardhmën….”

Për derisa Papa shprehet kështu për Evropën, duke thënë se edhe e di se nuk e di se si do të zhvillohen gjërat n’Europë në të ardhmën, atëherë duken qesharake çfarëdo deklarate që bëjnë shqiptarët, në të gjitha trojet entike, për integrimet Euro-Atlantike…!

Sa i përket integrimeve Euro-Atlanike, ne, shqiptarët, në trojet etnike, jetojmë në dy jetë, një jetë reale dhe një virtuale. Shpresën për një jetë më të mirë shqiptarët e mbajnë tek e ardhmja europiane. Por, shpresa është shpresë, ajo thonë se e fundit vdesë, por a është kjo shpresë reale apo virtuale?

Sipas hulumtimeve të fundit të “Eurobarometrit” të Komisionit Europian (mars-maj, 2006,) më shumë mbështetet, përkrahet, Maqedonia 49 %, Bosna e Hercegovina 48 % dhe Serbia 47 % nga evropianët se Shqipëria me 33%, kurse kundër janë 44%...

Qe dy shembuj, që dëshmojnë se çka mendojnë qytetarët europianë për pranimin e Shqipërisë në Bashkimin Europian dhe qytetarët e Kosovës për intergrimin në Bashkimin Europian:

Agjencia e Komisionit Europian për Hulumtimin e Opinionit dëshmon

se vetëm 33% e qytetarëve europianë e përkrahin pranimin e Shqipërisë në Bashkimin Europian…(Rexhep Mejdani, “Eurobarometri dhe barometri shqiptar”, “Panorama”, Tiranë, 11 janar 2005.) Pra, kaq e vogël është përkrahja dhe kaq e madhe është mos përkrahja e pranimit të Shqipërisë në Bashkimin Europian.

Sipas një hulumtimi të opinionit në Kosovë, Mars 2006, të zhvilluar nga grupi “KOHA” si partner implementues i SOFRECO-s, në kuadër të Fushatës Informative Multimediale për ngritjen e Vetëdijes në Kosovë rreth Integrimeve Europiane, nga aspekti i kombësisë shqiptarët zënë vendin e parë pro antarësimit në BE-së me 97.O7 për qind…

Por, cilat janë mundësit e integrimit të Kosovës?

Lidhur me mundësitë e integrimit të Kosovës, i dërguari i

sekretarit të Bashkimit Europian për Politikë të Jashtme dhe Siguri, Havier Solana, diplomati suedez për Kosovë, Torbjorn Sohistrom, në një intervistë për KosovaLive, me 20 maj 2006, tha se: ”Mungesa e statusit të definuar politik e ka penguar Kosovën që t’i gëzojë të gjitha mundësitë e integrimit, mirëpo, koha e saktë se kur Kosova do të ecë drejt Bashkimit Europian do të varet shumë nga përparimi reformave.

Asgjë nuk mund të kuptohet pa të kundërtën e saj…Pa besim, fe, nuk mund të ketë përparim n’Atdhe…Besimi, feja, ka qenë historikisht gjuha më e dobishme për njerëzit, për të folur për gjërat më të rëndësishme…

Besimi përfshin në vetvete identitetin e njerëzve, vendos rregull dhe parime vlerash morale në çdo shtëpi, për të cilat ka shumë nevojë kjo shoqëri…

Si në kaluarën, ashtu edhe sot, në kohën moderne, bashkohore, vetëm metoda shkencore kurrë nuk do të jetë e mjaftueshme, sidomos kur jemi duke u përpjekur të kuptojmë se kush jemi, të kuptojmë se si duhet të jetojmë këtu dhe atje ku po synojmë të shkojmë…

Dekart-i thoshte: ”Nuk është e mjaftueshme të kesh dije, është më e rëndësishme që atë ta shfrytëzosh si duhet”. A jemi duke e shfrytëzuar si duhet dijen? Duke qenë se është paragjykimi, mendje-ngushtësia-, kokë-fortësia, lakmia nga të cilat ne vuajmë më shpesh, më shumë.

Dëshira kaq e madhe e shqiptarëve, kaq e pakufi, për integrim, për antarësim, nga njëra anë dhe realitetet shoqërore, shpirtërore, arsimore, kulturore, ekonomike, politike ku jetojmë në trojet etnike, janë shpesh shumë kundërthënëse, janë shumë marrëmendëse…

Shqiptarët po kalojnë një një periudhë të vështirë. Ndryshku moral, gjuhësor, kulturor, shpirtëror, fetar e kombëtar po përhapet me shpejtësi ndër shqiptarë. Me çdo çmim, me çdo kusht dëshirojmë Integrimet Euro-Atlantike, duke mos menduar fare për interesa kombëtare, etnike. Me çdo çmim, me çdo kusht dëshirojmë Integrimet Euro-Atlantike, pa menduar, pa vepruar aspak, së pari, për Integrimet Shqiptare mbrenda trojeve tona etnike…

Aspiratat e djeshme demokratike, po mbyten sot nga iluzionet e Integrimeve Euro-Atlantike. Aspiratat e djeshme kombëtare, po shkelen sot nga politikanët tonë për interesa ndërkombëtare…

Në Zagreb, në Kuvendin Kroat, korrik, 2003, Kryetari i Komisionit Europian, Romano Prodi, mbajti një Fjalim, ku, ndër të tjera, tha: “Mbajini sytë tuaj fort tek interesi i vendit tuaj dhe aspiratat e tij pët t’ju bashkëngjitur familjes së madhe europiane të kombeve.”

Edhe ne, si komb, si shqiptarë, duhet t’i mbajim sytë fort tek interesi kombëtar. Por, interesi kombëtar pa udhëzim fetar, për ne, në veçanti si shqiptarë, është shkatërrimtar… Edhe nëse një ditë do të integrohemi n’Europë, s’duhet harruar se përfundimi i të gjithëve është në gropë… Në gropë, ku do të bëhemi pluhur, hi, të gjithë do të japin llogari…Secili do të japin llogari për shpirtin e tij, do të japin llogari për jetën e tij, çka bëri për Kosovë, për Çamëri, për Shqipëri…

Mexhid YVEJSI, Gjakovë

SI U KALB DEMOKRACIA

Pas gati gjysmë shekulli diktature komuniste shqiptarët ishin shumë të etur për demokraci, për pakëz demokraci. Tregoheshin mjaft naivë në gjykimin e mundësive e të gjasave për vendosjen e shpejtë të një demokracie të vërtetë vepruese në vendin e tyre. Vetëm fjala magjepsëse demokraci i hidhte në ekstazë ëndërrimtare.

Por kur u krijuan rrethanat dhe erdhi çasti të shpëtonin nga diktatura shqiptarët u gjendën në pozitën e fëmijës që sapo ngrihet në këmbë dhe nuk ka kush ta drejtojë në hapa e parë të udhëtimit në jetë e shkon dhe futet në zjarr, bie në ujë, thyen qafën në greminë, sepse “çdo gjë i duket shesh”. Askush nga jashtë Shqipërisë nuk ua dha dorën sinqerisht shqiptarëve t’i ndihmonte në ecjen e parë në rrugën e demokracisë. Tani pas 16 vjet “demokraci me shumë halle” shumë shqiptarë po e shohin qartë këtë.

Edhe shqiptarët e “mençur e të zotë” që u paraqitën para shqiptarëve në fund të viteve 1980 e fillim të viteve 1990 si prijës të aftë dhe enthuziastë në rrugën e demokracisë ndikuan më shumë për ta bërë këtë rrugë plot zigzake, gropa të thella e kthesa të rrezikshme dhe i dhanë demokracisë imazhin më të keq që mund të bëhej.

Sot shqiptarët janë të zhgënjyer dhe rrudhin turinjtë nga kalbëzimi i demokracisë së tyre. Këtë po e shohim shumë qartë kohët e fundit kur lufta politike është egërsuar si në kohërat më të këqija të viteve të shkuara, kur rrumpalla institucionale ka marrë format më të shëmtuara gjatë 16 viteve, kur besimi i shqiptarëve në institucionet dhe vlerat e demokracisë është më i ulët se kurrë. Demokracia në Shqipëri vazhdon të kalbëzohet, politika vazhdon të qelbet, institucionet vazhdojnë të degradojnë, politikanët vazhdojnë të zhyten në batak.

Kalbëzimi i demokracisë nisi qysh në hapat e saj të parë. Pushtetarët komunistë që ruajtën pushtetin edhe pas vendosjes së pluralizmit politik e kompromentuan menjëherë krahun demokratik duke e tërhequr atë në bashkëqeverisje hileqare, duke e bërë ”bashkëfajtor e bashkpërgjegjës” me sundimin e tyre gjatë diktaturës komuniste. Qysh në këtë kohë të bashkëqeverisjes kompromentuese socialistët arritën ta tërheqin krahun demokratik të përfaqësuar nga PD-ja në projektin e parë ligjor rrënues për demokracinë, në miratimin e ligjit 7501 “Për tokën” Pasojat e këtij ligji kanë rrënuar e vazhdojnë të rrënojnë demokracinë në Shqipëri. Ky ligj është njëri nga shkaqet kryesore që edhe sot pas 16 vjetësh bën që pushteti i PD-së të mos jetë në gjendje të pengojë e ndalë kalbëzimin e demokracisë në Shqipëri.

Pas ardhjes së PD-së në pushtet në fillim të vitit 1992, pushteti i saj, ose më saktë pushteti Berisha-Meksi-Arbnori bënë gafën tjetër të rëndë e të pafalshme që luftën kundër komunizmit e zëvendësuan menjëherë me strategjinë e kompromisit politik, sipas parrullave “jemi opozitarë, por vëllezër” dhe ”jemi të gjithë bashkëfajtorë e bashkëvuajtës”. Me këtë u pajtuan dhe mekanizmat përfaqësues të të përdjekurve politikë. Kjo ishte një strategji politike rrënimtare për ecurinë e mëtejshme të zhvillimeve demokratike. Kjo u mundësoi ish-pushtetarëve komuniste të siguronin një periudhë të qetë tranzicioni për të konvertuar sundimim e dikurshëm politik në sundim ekonomik dhe për të përgatitur revanshizmin e dhunshëm politik për rimarrjen e pushtetit që e realizuan në vitin 1997 në mënyrën më shkatërrimtare për Shipërinë. Gjatë 8 viteve të sundimit të të majtës revanshiste demokracia pësoi humbje të rënda. Pushtetarët socialistë e shpërdoruan aq shumë pushtetin sa po të vazhdonin edhe më tej në atë rrugë do të pësonin një dështim më të rëndë se PPSH, para tyre. Prandaj me ngurim të madh hynë në rrugën e tërheqjes nga pushteti për të përgatitur një revansh të ri të çfardoshëm që të sundojnë për një tjetër periudhë të gjatë. Këtë ambicie po e shpalosin hapur fare tani kur me një agresivitet të shtuar përpiqen ta bëjnë Shqipërinë vend të paqeverisshëm.

Pushtetarët e tanishëm nuk kanë ndrequr ndonjë gjë të madhe në stategjinë e tyre politike, madje janë në pozita më të dobëta se në pushtetin e tyre të parë.

Për këtë arsye jeta politike në Shqipëri në vend që të bëjë përpara drejt shëndoshjes së saj po bën hapa mbrapa drejt amullisë e përkeqësimit. Përleshjet politike me fjalë e mënyra të tjera veprimi krijojnë përshtypjen se jemi përsëri si në vitin 1996, kur lufta politike ishte aq e paskrupullt dhe e egër sa që çoi në zhvillimet tragjike të pranverës së vitit 1997. Pusheti i PD është mbërthyer sërish në luftën politike me formula e parrulla të vjetëruara, që nuk i dhanë rezultate pozitive as në pushtetin e parë. Retorika e luftës kundër komunizmit është rikthyer si atëherë, në një kohë kur ata që kanë përfituar nga komunizmi tani hiqen si akuzatorë në vend që të ndjehen të akuzuar. Këtë po e shohim në katrahurën llafologjike që ka shpërthyer përsëri rreth problemit të hapjes së dosjeve të Sigurimit të Shtetit. PD dhe Berisha mbajnë përgjegjësinë kryesore që këto dosje nuk u hapën si duhej dhe atëherë kur duhej , që kjo hapje t’i shërbente vërtetë demokracisë, kot bëjnë tani zhurmë, sepse kjo ka për të mbetur ulërimë në shkretëtirë dhe mund t’u kthehet si bumerang.

Për hapjen e dosjeve secila palë e ka të lehtë t’i bjerë sipas qejfit daulles së vet tani pas 16 vjet manipulimesh të këtyre dosjeve dhe të kepërdorimit të tyre për shantazhe politike ndaj kundërshtarit , apo brenda të njëjtit kamp. Akuzat e kundërakuzat e përditëshme shurdhuese asgjë nuk lëvizin nga vendi, nuk saktësojnë e nuk qartësojnë asgjë dhe nuk kanë për të vënë para përgjegjësisë politike, morale apo ligjore ata që duhen vënë. Ky është dëmi më i madh që i ka bërë Berisha demokracisë në Shqipëri me refuzimin e tij kokëfortë për të hapur dosjet, siç kërkonin demokratët radikalë kur Berisha u bë president. Ky është dëmi më i madh që i ka bërë demokracisë ish-kryeministri Aleksandër Meksi që monopolizoi spekulimin me dosjet për shantazh politik më shumë brenda PD-së se jashtë saj. Meksi tani del në shtyp me poza prej sigurimsologu, por ende ai nuk ka sqaruar si duhet akuzat që ka bërë publikisht ish-shefi i policisë gjeneral Agim Shehu, se Meksi ka qenë sigurims. Po Berisha a do të shprehet tani për këtë, pasi ka heshtur disa vjet, megjithëse i kërkohej të fliste? Ish-shefi i SHIK-ut në kohën e qeverisjes Berisha- Meksi, Gazidede në paraqitjen e fundit televizive rrëfeu se në vitin 1976 Sigurimi i Shtetit kishte krijuar drejtorinë e posaçme të “agjentëve të konservuar”( të fjetur ) që do të përdoreshin vetëm në rastin kur PPSH të humbiste pushtetin dhe duhej ta rimerrte. Është e logjikëshme që “agjentët e konservuar”, pra më të zgjedhurit e më të çmuarit, Sigurimi i Shetit i PPSH-së t’i ketë futur atje ku u duheshin më shumë, në kampin e demokratëve e aleatëve të tyre që do të merrnin pushtetin, për ta bërë më të lehtë revanshizmin e mëvonshëm punisto-socialist. Gazidede tha se në vitin 1997 mund të shmangej tragjedia që goditi Shqipërinë po të goditeshin me dhunë udhëheqësit socialistë që kurdisën e drejtonin rebelimin e armatosur, por pushteti iPD-së nuk e deshi këtë zgjidhje. Janë vallë të gatshëm Berisha dhe njerëzit e tij të zbulojnë tani të vërtetat e plota për këto zhvillime?! Meksi më mirë të flasë për këto gjëra se të bëjë në gazeta leksione mbi organizimin e funksionimin e ish-Sigurimit të Shtetit, sikur të ishte pedagog i teknikave të spiunazhit në shkollën e Ministrisë së Brendshme.

Dëmet e bëra nuk ndreqen më plotësisht. Shqipëria edhe një herë është bërë vend ahengu rrugaçëror i njerëzve të shërbimeve sekrete që akuzojnë njëri tjetrin sa neverisin gjithkend. Paraqitja në ekran e ish-shefit “misterioz” të SHIK-ut , Bashkim Gazidede dhe përleshjet me fjalë midis tij dhe pasuesit të tij ish-shefit tjetër të shkarkuar, Fatos Klosi, e kanë banalizuar edhe më tej politikën shqiptare dhe u kanë dhënë edhe më shumë mundësi për veprimtari antishqiptare spiunazheve të huaja e klaneve të djallëzuara politike në Shqipëri.

“Demokracia shqiptare” vazhdon të kalbet në të gjitha indet e saj.

29 tetor 2006 Abdi Baleta

Në vëmendjen e lexuesve

Shumë lexues nëpërmjet telefonit dhe mesazheve të shkruara na kanë shprehur merakun tyre për për mungesat e gazetës “Rimëkëmbja” në shitoret e shtypit dhe kanë dashur të dinë arsyet e disa ndërprerjeve jo të zakonshme në botimin gazetës. I falënderojmë për kujdesin e treguar dhe sigurimet që na kanë dërguar se “Rimëkëmbjen” e vlerësojnë si një ushqim të pazëvendësueshëm intelektual e shpirtëror. Na vjen keq që nuk kemi mundur të plotësojmë dëshirat e tyre për një vazhdimësi më të mirë në botimin e gazetës. Arsyet kanë qenë të lidhura me ngarkesën më të madhe në punën e bashkëpunëtorëve të gazetës, sidomos gjatë përgatitjes për botimin e librit “Përballjet me islamofobinë”. Shpresojmë të kënaqim më mirë lexuesit tanë. Por kërkojmë mirëkuptimin e tyre për rastet kur nuk do të jemi në gjendje të ruajmë të njëjtin ritëm qëe kemi mbajtur për 12 vjet. Ftojmë lexuesit tanë që të japin edhe ata një ndihmesë më të madhe me shkrime që kështu ta ketë më të lehtë punën grupi i bashkëpunëtorëve që përgatisin gazetën prej vitesh.

Redaksia

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#551

From: Olsi <olsi@...>
Date: Sun Nov 5, 2006 12:27 pm
Subject: RIMEKEMBJA 01/ 11/ 2006 [ i ]

olsi.rm

Online Now

Send Email

KUJTESË KLASËS POLITIKE KOSOVARE!

Ka rrjedhur shumë ujë që asokohe kur filloi të flitej për statusin e Kosovës. Nga sa është shkruar dhe nga sa është deklaruar deri tani, të krijohet përshtypja sikur statusi i Kosovës, domethënë pavarësia e saj, është në prag të zgjidhjes. Por në të vërtetë puna qëndron pak më ndryshe. Realpolitika, apo, thënë më shkoqur, politika e vërtetë që luhet poshtë tryezave të diplomacisë evropiane, fsheh në vetvete edhe zhgënjime për popullin shqiptar të Kosovës. Nuk e di nëse klasa politike kosovare është në dijeni ose jo të kësaj realpolitike. Nëse është në dijeni, atëherë pse nuk ia thotë troç të vërtetën popullit shqiptar të Kosovës? Klasa politike kosovare duhet të jetë e ndërgjegjshme për traditën e tradhtisë kombëtare që kanë kryer në kurriz të popullit shqiptar të Kosovës pararendësit e saj, fill pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore dhe në vitin 1989 kur, përkatësisht, votuan për bashkimin e Kosovës me Serbinë dhe për heqjen e autonomisë së saj. Këto janë dy akte të rënda tradhtie, të cilat, asokohe ajo klasë politike kosovare, në dy periudha të ndryshme historike, i ka kryer pas shpinës së popullit shqiptar të Kosovës dhe në kundërshtim flagrant me interesat e tij kombëtare. Ish-përfaqësuesit e popullit shqiptar të Kosovës në vitin 1946 dhe në vitin 1989 ndokush edhe mund t’i shfajësojë se ato vendime të rënda tradhtare ata qenë të detyruar t’i merrnin nën kërcënimin e bajonetave të Titos dhe të Millosheviçit. Po atëherë për çfarë e përfaqësonin ata popullin shqiptar të Kosovës? Vetëm për ta rregulluar më mirë zgjedhën e sundimit të shovinizmit serbomadh në qafën e popullit shqiptar të Kosovës? Përfaqësuesit e klasës politike të Kosovës, në të dy rastet, duhej të qëndronin, deri në vetëmohim, në mbrojtje të interesave kombëtare të popullit të vet se vetëm kësisoj ata do t’i kishin dhënë një tjetër dimension zgjidhjes perspektive të çështjes kombëtare shqiptare. Sot ata ish-përfaqësues të klasës politike të Kosovës i kundrojmë nga largësia e viteve që na ndajnë me ta dhe vërejmë se populli shqiptar i Kosovës ata i ka fshirë përfundimisht nga faqet e historisë së vet për dy aktet e tradhtisë kombëtare që kryen ndaj tij. Prandaj klasa e sotme politike e Kosovës ndodhet para dy rrugëve: ose të hyjë në historinë e popullit shqiptar të Kosovës si mbrojtëse, deri në vetëmohim, e interesave të tij kombëtare, duke çuar në vend amanetin e dr. Ibrahim Rugovës që shkriu jetën e tij, duke mos lëvizur për asnjë çast nga qëllimi që i kishte vënë vetes për shpalljen e pavarësisë së Kosovës, ose të fshihet nga faqet e asaj historie nëse do t’i lejojë vetes një akt të tretë tradhtie në kurriz të tij.

Nëse klasa politike kosovare nuk është në dijeni të kësaj realpolitike, atëherë u dashka pranuar me dhembje se ajo, përveç që është një kukull juridike në duart e UNMIK-ut, na qenka edhe një kukull faktike në krye të popullit shqiptar të Kosovës.

Një gjë e tillë duhet pranuar me plot gojën, sepse, sipas disa burimeve të mirinformuara, kundër shpalljes së pavarësisë së Kosovës është jo vetëm diplomacia evropianoperëndimore, në shumicën dërrmuese të saj, por edhe diplomacia e vendeve të Evropës Juglindore. Nuk e kam fjalën për diplomacinë greke se kjo, bashkë me kishën shoviniste greke dhe simotrën e saj serbe, ka qenë, është dhe do të vazhdojë të mbetet realisht armike e betuar e kombit shqiptar. Këtu e kam fjalën për qarqet diplomatike bullgare, rumune, maqedonase dhe malazeze. Madje shumë më tepër befasues është fakti se kundër shpalljes së pavarësisë së Kosovës na qenka edhe Bosnja dhe Hercegovina. Edhe diplomacia e kësaj të fundit, duke iu trembur ndonjë reaksioni zinxhir (se mos pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës mund të kërkokan pavarësi edhe serbët e Srbska Respublika brenda territorit të saj), nuk e shikoka të arsyeshme shpalljen e pavarësisë së Kosovës.

Klasa politike kosovare, jo pak herë, kryesisht nga përfaqësues të shquar të nacionalizmit shqiptar, si zoti Abdi Baleta, si profesor i këtij nacionalizmi, profesori i filozofisë në Universitetin e Tiranës, zoti Hysamedin Feraj, profesor Bajram Xhafa, profesor Mehdi Hyseni etj. është përmendur për druajtje të pajustifikueshme në ndërmarrjen e aksioneve politike në çaste shumë të rëndësishme për çështjen kombëtare të popullit shqiptar të Kosovës. Tani së fundi, kur shovinizmi serbomadh ndërmori një hap absurd, duke e vlerësuar Kosovën në paçavurekushtetutën e vet si pjesë të territorit të Serbisë, klasa politike e Kosovës bëri sikur nuk shikoi dhe nuk dëgjoi. Klasa politike kosovare vazhdon ta ngushëllojë veten me nanurisjet e diplomacisë evropiane për gjoja zgjidhjen sa më të shpejtë të statusit të Kosovës. Nuk e di se si i ka komentuar kjo klasë politike deklaratat e përfaqësuesve të diplomacisë evropiane, sipas të cilëve të dyja palët, pra, edhe pala kosovare, edhe pala serbe, duhet të përgatiten për sakrifica. Po a e kanë pyetur veten ndonjëherë Kuvendi i Kosovës, Presidenti i Kosovës, Kryeministri i Kosovës dhe mbarë përfaqësuesit e tjerë të klasës politike kosovare se cilat na qenkan këto sakrifica, për të cilat u dashka të përgatitet pala kosovare? A e ka pyetur veten kjo klasë politike se mos vallë kjo e ashtuquajtur përgatitje për sakrifica na paska të bëjë me cënimin e tërësisë territoriale të Kosovës? Pala kosovare vazhdimisht ka deklaruar se pavarësia është minimumi që ajo kërkon nga diplomacia ndërkombëtare. Por pas vendimit të parlamentit serb për përfshirjen në paçavurekushtetutën e vet të Kosovës brenda territorit të Serbisë, a nuk ishte bash momenti që Kuvendi i Kosovës të mblidhej me urgjencë dhe të shpallte kërkesën e vet maksimale, bashkimin me Republikën e Shqipërisë, siç rekomandon me shumë të drejtë zoti Baleta në gazetën “Rimëkëmbja” të datës 3 tetor 2006?

A është e vetëdijshme klasa politike kosovare që vendimi i parlamentit serb për përfshirjen e Kosovës brenda territorit të Serbisë nuk është marrë rastësisht, se ai vendim nuk ka qenë thjesht mishërim i ndonjë trilli të krahut më shovinist në qarqet shoviniste të Beogradit dhe të kishës shoviniste serbe? Ai vendim është marrë me nxitjen e drejtpërdrejtë të qarqeve diplomatike ruse, të cilat vazhdimisht kanë qenë, janë dhe do të vazhdojnë të mbeten armike të egra të kombit shqiptar. Nuk do të kalojë shumë kohë, kur mbarë publikut tonë do t’i bëhen të njohura dokumente konkrete për armiqësinë e polikës zyrtare ruse ndaj kombit shqiptar, pikërisht në momente shumë të rëndësishme kthesash historike për fatet e tij.

Në të njëjtën kohë, vendimi shovinist i parlamentit serb nuk është marrë pa miratimin e heshtur të qarqeve diplomatike evropiane, të cilat, sa herë që ka dalë në skenë zgjidhja e çështjes kombëtare shqiptare, gjithmonë kanë organizuar turravrap kongrese dhe konferenca ndërkombëtare për copëtimin ca nga ca të trojeve etnike shqiptare, duke kënaqur lakmitë e shovinizmit serbogrek dhe të kishës shoviniste serbogreke. Miratimi në fjalë është kaq i vërtetë, saqë nuk ka nevojë të rrëmosh për gjetjen e argumenteve. Vetë fakti që qarqet diplomatike evropiane as që reaguan fare ndaj vendimit të parlamentit serb, dëshmon më së miri se ato janë në të njëjtën gjatësi vale me qarqet shoviniste të Beogradit.

A e ka të qartë klasa politike kosovare që diplomacia evropiane deri tani ka qenë dhe do të vazhdojë të jetë e shqetësuar vetëm për statusin e serbëve të Kosovës, e këtyre bashkëpunëtorëve të ngushtë të forcave paramilitare serbe dhe të ushtrisë agresive serbe në krimet e tyre për masakrimin e popullit shqiptar të Kosovës dhe në spastrimet etnike të kësaj të fundit gjatë vitit 1998 dhe gjysmës së parë të vitit 1999? Fakti që UNMIK-u vazhdon të qëndrojë kaq gjatë në Kosovë, dëshmon fare shkoqur se veçanërisht diplomacia evropiane nuk e ka vënë shumë ujin në zjarr për statusin e popullit shqiptar të Kosovës.

Të mos harrojmë faktin që nuk është faji i pasardhësit shovinist të Millosheviçit, Koshtunicës, që Karaxhiçi dhe Mlladiçi edhe tani, njëmbëdhjetë vjet pas krimeve që kryen në Srebrenicë, ende nuk kanë dalë para Tribunalit të Hagës. Faji kryesor për mosarrestimin dhe mosdënimin e këtyre dy kriminelëve është i qarqeve politike evropiane. Qarqet politike evropiane, po të mos kishte qenë ndërhyrja e vendosur e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Bosnjë-Hercegovinën dhe Kosovën do t’i kishin lënë në mëshirën e fatit. Madje edhe ekzistenca e Republikës së Shqipërisë do të vihej në pikëpyetje në pazaret e diplomacisë evropiane me shovinizmin serbogrek.

Prandaj Karaxhiçi dhe Mlladiçi enden të qetë nëpër Serbi, se gëzojnë përkrahjen e heshtur të qarqeve politike evropiane. Dhe këtë përkrahje ata vazhdojnë ta gëzojnë edhe sot e gjithë ditën pikërisht për faktin se në Srebrenicë ata vranë tetë mijë myslimanë, jo tetë mijë të krishterë. Madje qarqeve politike evropiane dhe mbarë diplomacisë evropiane, para skenave të vrasjeve masive të myslimanëve boshnjakë, nuk u bëri fare përshtypje as fakti skandaloz që oficerët evropianë, që paskeshin shkuar në Bosnjë dhe Hercegovinë gjoja për mbrojtjen e popullsisë së pafajshme myslimane, ushtria agresive serbe, në piskun e vapës së korrikut të vitit 1995, i lidhi me zinxhir pas shtyllash betoni, sikur të ishin gomarët e Nastradinit. Evropa heshti para skenave të tilla të turpshme që shovinizmi serbomadh organizonte me oficerët e saj. Pra, Evropa pranonte ta hante turpin me bukë, mjafton që në Srebrenicë të vriteshin sa më shumë myslimanë, ashtu edhe siç u vranë faktikisht.

Fill pas vendimit të parlamentit serb, klasa politike kosovare duhej të ngrinte popullin më këmbë, i cili duhej të pushtonte sheshet anë e kënd qyteteve të Kosovës me thirrjen e fuqishme paqësore: “Duam pavarësi! Duam pavarësi!..” Por klasa politike kosovare heshti. Dhe heshtja e saj u pasua me deklarata të rrezikshme personalitetesh të diplomacisë evropiane, sipas të cilave, vendimi i parlamentit të Serbisë, demek, nuk ndikoka mbi zgjidhjen e statusit të Kosovës, por ama e vonoka marrjen e një vendimi të afërt për statusin në fjalë. Për vonimin e marrjes së vendimit për statusin e Kosovë u shpreh pikërisht shefi i politikës së Jashtme të Komunitetit Evropian, Havier Solana, në deklaratën e tij të 6 tetorit 2006. Deklarata të tilla që vijnë nga Evropa dëshmojnë pa mëdyshje se diplomacia evropiane është frymëzuese e vendimit të parlamentit serb për përfshirjen në kushtetutën serbe të Kosovës brenda juridiksionit të Serbisë. Sepse deri para marrjes së vendimit të parlamentit serb askush nga diplomacia evropiane nuk kishte deklaruar se mund të shtyhet zgjidhja e statusit të Kosovës përtej fundit të vitit 2006.

Heshtja e klasës politike kosovare para faktit të marrjes së vendimit të lartpërmendur të parlamentit serb, mund të shoqërohet me rrezikun e përsëritjes së ngjarjeve të 24 marsit të vitit 2004. Pra, kjo heshtje mund t’i kushtojë rëndë popullit shqiptar të Kosovës. Ka dyshime se deri më 31 dhjetor 2006 nuk do të merret kurrfarë vendimi për shpalljen e pavarësisë së Kosovës. Paskëtaj ka shumë mundësi që Kosova të përfshihet nga vala e protestave të fuqishme mbarëpopullore. Këto protesta, ashtu si edhe në marsin e vitit 2004, me siguri që do të shoqërohen me akte dhune dhe me shkatërrime, të cilat do ta rëndojnë edhe më shumë situatën politike dhe ekonomike të Kosovës. Kësisoj, heshtja e klasës politike kosovare në këtë rast mbart me vete rrezikun e konfrontimit të popullit shqiptar të Kosovës me UNMIK-un dhe, rrjedhimisht, me forcat e NATO-s që janë të instaluara aty, çka do të thotë konfrontim me çliruesin e vet. Pikërisht një gjë të tillë e dëshiron me të madhe shovinizmi serb dhe diplomacia ruse. Një gjë të tillë, po në të njëjtën masë, e dëshirojnë edhe qarqet politike evropiane, në mënyrë që të kenë ku të kapen, për t’i mbushur mendjen Vashingtonit se populli shqiptar i Kosovës, demek, na qenka i dhunshëm, se guxoka të ngrihet edhe kundër NATO-s, prandaj nuk e meritoka pavarësinë, se diplomacia tradicionale evropiane ka marrë vendime të drejta për copëtimin e trojeve etnike shqiptare, qoftë më 1878, qoftë më 1913 (!). Në analizë të fundit, qoftë Beogradi, qoftë Moska, qoftë diplomacia evropiane, dëshirojnë të njëjtën gjë: armiqësimin e popullit shqiptar të Kosovës me Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Fatkeqësisht, populli shqiptar i Kosovës dhe mbarë kombi shqiptar në Evropën Juglindore, nuk gëzojnë as përkrahjen e diplomacisë kineze. Pekini, inatin që ka pasur me Enver Hoxhën për qëndrimin e pabesë që ky mbajti ndaj Kinës në fund të viteve shtatëdhjetë të shekullit të kaluar, kërkon ta shkarkojë jo vetëm mbi popullin shqiptar të Kosovës, por edhe mbi mbarë kombin shqiptar.

Populli shqiptar i Kosovës ndodhet në një moment kthese historike me një rëndësi të jashtëzakonshme për fatet e veta. Prandaj klasën e vet politike ai jo vetëm që duhet ta mbajë nën një vëzhgim të përhershëm, por duhet që nga radhët e inteligjencies së vet të nxjerrë sa më shumë nacionalistë të kalibrit të Baletës. Çështjen e shpalljes së pavarësisë së Kosovës, në kuadrin e përpjekjeve për zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare, mund ta mbronte me forcë Republika e Shqipërisë, e cila në këtë rast mund të shërbente si një shtyllë e fuqishme mbështetjeje të gjithanshme. Por, për fat të keq, sistemi komunist, siç thekson me shumë të drejtë prof.Bajram Xhafa, “iu imponua Shqipërisë pikërisht për këtë qëllim, për të ngrirë zgjidhjen e çështjes kombëtare” (“Rimëkëmbja”, 3 tetor 2006, f.6).

Tradita gati gjysmëshekullore që krijoi komunizmi në Shqipërinë Londineze në braktisjen e nacionalizmit dhe në ngrirjen e zgjidhjes së çështjes kombëtare, për të keqen e mbarë kombit shqiptar, vazhdon të mbijetojë edhe sot e kësaj dite në mendësinë e trashëguesve të tij dhe të formacioneve kryesore politike që sot ata përfaqësojnë në spektrin e politikës shqiptare.

Eshref Ymeri

Tiranë, 8 tetor 2006

AI LIBËR, ZOTI BALETA, DO TË JETË SHUMË I MIRËPRITUR

Në gazetën “Rimëkëmbja” të datës 3 tetor 2006, zoti Abdi Baleta njoftonte lexuesit se në SHBA këtë vit qenka vënë në qarkullim libri me titull “Qentë e Perëndisë” (Dogs of God), shkruar nga dijetari amerikan Xhejms Reston, Jr. (James Reston, Jr.), në të cilin jepet një pasqyrë e hollësishme e krimeve të llahtarshme të kishës katolike në Spanjën mesjetare, nën nxitjen e drejtpërdrejtë të Vatikanit, në kuadrin e të ashtuquajturit inkuizicion, kur myslimanët spanjollë detyroheshin me dhunë të ndërronin fenë dhe kur mijëra kopje të Kuranit digjeshin publikisht nëpër sheshet e qyteteve. Ky inkuizicion, i pashembullt në historinë paskristiane, që filloi të praktikohej edhe në vende të tjera të Evropës, në të cilën edhe ndonjë personalitet i shquar i shkencës përfundoi deri edhe mbi turrën e druve për bindjet e veta shkencore, që binin në kundërshtim me dogmat e fesë katolike, përbën faqen më të zezë dhe më të turpshme në historinë e fesë katolike dhe të kreut të saj, Vatikanit. Me termin “qentë e Perëndisë” dijetari Reston ka parasysh inkuizitorët e Urdhrit të Dominikanëve në Spanjë, të cilët u bënë nismëtarët e inkuizicionit të tmerrshëm që u mbështet fuqimisht nga Vatikani.

Pikërisht kur përsiat për përmbajtjen e këtij libri, zoti Baleta mendon se nuk do të kishim të bënim aspak me ndonjë sfidë dashakeqe nëse në Shqipëri do të botohej paskëtaj ndonjë tjetër libër me titull “Zagarët e papizmit”, në të cilin, besoj, do të stigmatizohen pikërisht ata individë dhe ato organizata joqeveritare këtu, në Shqipëri, që, në veprimtarinë e tyre antikombëtare, bëjnë thirrje për një “rikonkuistë shqiptare”, pra, për braktisjen masive të fesë islame nga ana e myslimanëve shqiptarë dhe për kthimin e tyre në të krishterë katolikë. Këta të ashtuquajtur intelektualë me bindje marrake kërkojnë t’i mbushin mendjen opinionit të gjerë se vetëm pas kthimit të krejt myslimanëve shqiptarë në të krishterë katolikë, Evropa, demek, dashka të na pranojë në gjirin e saj, madje vetëm me këtë kusht ajo, sipas pikëpamjeve të zotit Kastriot Myftaraj (të shpalosura në librin e tij me titull “Nacionalizmi Shqiptar. Baleta & Feraj”, botuar në dhjetor të vitit 2001 nga Shtëpia Botuese “Albin” e zotit Spiro Dede, libër ky që mbahet si model i përkryer i shpifografisë dhe që zoti Abdi Baleta i ka dhënë një kundërpërgjigje asgjësuese në faqet e librit të mirënjohur “Kundërshpifografi”, që u vu në qarkullim në vitin 2005), gjoja do të pranoka që shqiptarët t’u bashkokan në një shtet të unifikuar kombëtar në krejt trojet e tyre etnike!!!

Personalisht kam bindjen e plotë se libri me titull “Zagarët e papizmit” me siguri që do të pritet shumë mirë nga të gjithë shqiptarët e ndershëm, nacionalistë, që bindjet e veta fetare i shikojnë si një çështje të brendshme të do individi, në të cilat nuk është aspak e lejueshme ndërhyrja e kujtdoqoftë. Është e vërtetë që shqiptarët një herë e një kohë kanë qenë të krishterë, por zhvillimi i ngjarjeve historike në krejt trojet e tyre etnike e ka pas bindur plotësisht shumicën e tyre dërrmuese se bota e krishterë rreth tyre, qoftë ajo ortodokse, qoftë ajo katolike, nuk u pati shërbyer si mbështetje e fuqishme për mbijetesë kombëtare. Përkundrazi, bota e krishterë rreth trojeve etnike shqiptare kërkonte shuarjen e vetëdijes së tyre kombëtare. Atyre që nuk duan ta njohin historinë e kombit shqiptar dhe që sot këmbëngulin që myslimanët shqiptarë të kthehen me domosdo në të krishterë katolikë, nuk ua ka kush fajin kur “kërkojnë” të përfundojnë në tufën e “zagarëve të papizmit”. Sot lufta kundër myslimanëve dhe, në tërësi, kundër fesë islame ka njohur përmasa të reja. Këtë luftë zoti Baleta e ka pasqyruar me vërtetësi shkencore në librin e vet autoritar me titull “Përballjet me islamofobinë” që u vu në qarkullim në muajin korrik të këtij viti. Urrejtja kundër botës myslimane dhe fesë islame është bërë e dukshme sidomos pas ngjarjeve të 11 shtatorit. Përshtypja është se prapa gjithë kësaj fushate kundër fesë islame fshihet sionizmi, i cili, si gjithmonë, sidomos që pas themelimit të shtetit izraelit, kërkon të krijojë një përplasje, deri edhe të armatosur, mes qytetërimit perëndimor dhe qytetërimit lindor, gjithmonë në kuadrin e sundimit të botës “me duart e të tjerëve”. Me siguri që harxhohen shuma të mëdha parash për ndezjen e zjarrit të luftës mes këtyre dy qytetërimeve. Karikaturat që botohen në Perëndim për fyerjen e Profetit Muhamet janë një fyerje dhe sfidë e rëndë që i bëhet mbarë botës islame. Sikur të mos mjaftonte ky provokim i rëndë i Perëndimit kundër simbolit të shenjtë të botës islame, papa i Vatikanit, Ratzingeri, ngrihet e shkon në Gjermani dhe në një mjedis akademik të Universitetit të Regensburgut, sulmon fenë islame përmes një citimi të pavend që i bën perandorit bizantin, Paleologut.

Mendoj se Vatikani dhe kreu i tij, papa Rotzinger, duhet të reflektojnë thellë për krimet e rënda që kisha katolike ka kryer kundër njerëzimit në shekujt e mesjetës. Për Vatikanin dhe kreun e tij duhet të përbëjë një shqetësim në rritje fakti që pikërisht në disa vende të zhvilluara kapitaliste me popuj të krishterë katolikë, me gjithë nivelin e lartë të zhvillimit ekonomik dhe kulturor që ata kanë arritur, ka kohë që vazhdojnë të lulëzojnë dukuri kaq negative, si droga, prostitucioni, homoseksualizmi dhe pedofilia, dukuri këto po aq karakteristike edhe për pjesën tjetër të botës së krishterë. Pikërisht në botën e krishterë perëndimore vihen re shfaqje të shkatërrimit në shkallë të gjerë të themeleve të familjes. Sipas një të dhëne të paradokohshme, vetëm në Gjermani 36% e grave nuk duan të lindin fëmijë, pra, nuk duan të bëhen nëna, një mision ky sa i shenjtë aq edhe fisnik i gruas mbi dhé. Pikërisht bota e krishterë perëndimore është konsumatorja më e madhe e prostitucionit. Lulëzimi i prostitucionit pa dyshim që është shenjë e degjenerimit fiziologjik të individit në mjediset e krishtërimit perëndimor. Pikërisht këto dukuri negative në lulëzim në mjediset e botës së krishterë katolike duhet të përbënin shqetësimin kryesor të Vatikanit dhe të papës Rotzinger dhe jo kënaqësia për citimin e fjalëve të një perandori bizantin, të thëna këtu e disa shekuj më parë. Por me sa duket, papa dhe Vatikani nuk merren sa duhet me punët e Zotit dhe me ruajtjen e grigjës së tyre nga degjenerimi i gjithanshëm që këtë të fundit e ka kapërthyer tej e ndanë. Papës dhe Vatikanit u pëlqen të merren me politikë, derisa u ardhkan në osh fjalët e një perandori të dikurshëm bizantin, i cili, para së gjithash, ishte një politikan.

Mendoj se shqetësim kryesor për papën dhe Vatikanin duhej të përbënin pikërisht shfaqjet e degjenerimit moral që janë vënë re në radhët e armatës së priftërinjve katolikë, të cilët janë akuzuar për pedofili. Nuk kanë qenë të pakta rastet kur që nga mesjeta e hershme jo pak priftërinj katolikë kanë notuar në detin e shthurjes morale, duke kryer marrëdhënie seksuale me murgeshat e manastireve. Dukuri të tilla të shemtuara duhej ta vinin në mendime të thella Vatikanin dhe kreun e tij, papën Rotzinger, të cilët duhej ta shkundnin nga myku mesjetar dogmën e tyre fetare, sipas së cilës priftërinjtë katolikë nuk duhet të martohen, pra, nuk duhet të krijojnë familje, një shkak ky plotësisht i kuptueshëm për degjenerimin moral të tyre. I plotfuqishmi e solli mbi dhé njeriun që ky të lërë pas trashëgimtarë dhe jo të “fosilizohet” për së gjalli, sipas dogmave të mykura të fesë katolike.

Papa Rotzinger duhej të ndiqte gjurmët e papa Vojtilës që mbahet si model i shenjtërisë dhe i humanizmit në fenë katolike dhe si predikues i shkëlqyer i harmonisë mes feve të ndryshme. Fakti që papa Vojtila ka dalë në një fotografi duke puthur Kuranin, dëshmon fare shkoqur se papa Rotzinger i është larguar dukshëm traditës humaniste që papa Vojtila la pas në krye të kishës katolike. Me sa duket, papa Rotzinger, sapo u ul në fronin e papës së Vatikanit, vendosi të rreshtohej përkrah politikës neokonservatore që filloi të përvijohej në Perëndim fill pas ngjarjeve të 11 shtatorit, polikë kjo e drejtuar kundër fesë islame dhe që ka për pikësynim të ashtuquajturin eksportim të “demokracisë” në vendet myslimane të Lindjes së Mesme. Pikëpamja e neokonservatorëve perëndimorë për “eksportimin” e kësisojshëm të “demokracisë” në vendet e Lindjes së Mesme, të kujton pikëpamjen e bolshevikëve sovjetikë, të cilët, fill pas (kundër)revolucionit të tetorit të vitit 1917, në kuadrin e planit çmendurak që kishin thurur në kokë për kryerjen e një (kundër)revolucioni socialist mbarëbotëror, i kishin vënë vetes si qëllim pikërisht “eksportimin” shkallë-shkallë të këtij farë (kundër)revolucioni në vendet e tjera, duke nisur përparësisht nga Evropa. Siç dihet, planet e Moskës për të vënë në jetë “eksportimin” e këtij lloj (kundër)revolucioni, dështuan me turp. Me siguri që një dështim po i tillë i pret edhe neokonservatorët perëndimorë në planet e tyre për “eksportimin” e të ashtuquajturës demokraci në vendet myslimane të Lindjes së Mesme. Këtu nuk do të bëjë përjashtim as politika antiislame e papa Rotzingerit që është rreshtuar në anën e neokonservatorëve të larpërmendur, kundër vendeve myslimane dhe pergjithësisht kundër fesë islame.

Këto dukuri negative të botës së krishterë katolike dhe të botës së krishterë në tërësi, nuk u bëjnë përshtypje as katolikocentristëve shqiptarë apo të ashtuquajturve “papistë”, siç i etiketon me shumë të drejtë zoti Baleta. Të zhveshur nga çdo ndjenjë e dinjitetit kombëtar dhe të zvarritur gjer në pështirosje para çdo gjëje perëndimore, këta intelektualë të rremë nuk janë në gjendje ta kuptojnë që bota katolike perëndimore dhe sidomos krishterimi evropianoperëndimor manifeston një racizëm të kulluar ndaj kombit shqiptar.

Në kuadrin e luftës kundër fesë islame dhe përpjekjeve donkishoteske për kthimin e myslimanëve shqiptarë në fenë katolike, gazeta “Koha Jonë”, aty nga mesi i muajit gusht 2006, kishte çelur një rubrikë, në të cilën kërkonte të dinte se cili ishte mendimi i lexuesve lidhur me anëtarësimin e Shqipërisë në Konferencën e Vendeve Islamike. Ndër të tjera, në atë rubrikë ajo shtronte edhe pyetjen nëse vendi ynë duhet të qëndrojë apo duhet të dalë nga ajo Konferencë. Madje, për t’i orientuar lexuesit e vet që të shpreheshin kundër vazhdimit të antarësimit të Shqipërisë në Vendet e Konferencës Islamike, gazeta nënvizonte faktin se edhe shkrimtari ynë i madh, Ismail Kadare, ka bërë thirrje për t’u larguar nga ajo Konferencë. Nga përgjigjet që i dërgoheshin gazetës, u njoha edhe me pikëpamjet e lexuesve të ndryshëm, qoftë brenda, qoftë jashtë vendit. Asokohe ndodhesha për një vizitë te fëmijët e mi në SHBA dhe shtypin e Tiranës e ndiqja përmes internetit. Mes përgjigjeve të ndryshme, më bëri shumë përshtypje ajo që vinte nga gazetari i njohur, franko-shqiptari Ervin Baku, që punon në Bruksel. Ai, ndër të tjera, shkruante: “…Shqipëria me origjinë është e krishterë. Sot ajo është 70% myslimane… Kjo e shqetëson shumë Evropën Perëndimore ku aspirojmë të integrohemi. Po e them troç dhe pa doreza: nuk është as korrupsioni, as krimi i organizuar, as trafiqet që po na vonojnë kaq shumë hyrjen në Evropë. Jo. Aderimi dhe vazhdimi në Konferencën e Vendeve Islamike përbën një handikap tejet të konsiderueshëm drejt Evropës së Bashkuar. Kjo nuk do t’u thuhet kurrë zyrtarisht politikanëve shqiptarë nga interlokutorët e tyre evropianë. Por mua personalisht më është thënë mëse një herë në tavolinat e Brukselit dhe të Strasburgut. Dhe më është thënë nga personalitete eminente të Bashkimit Evropian. Ndaj dhe vendosa t’i ndajë këto radhë me lexuesin e mrekullueshëm të “Koha Jonë”. (“Koha Jonë”, 15 gusht 2006).

Fjalët bukur të çiltra të zotit Ervin Baku na bindin përsëri e përsëri se cila është fytyra e vërtetë e Evropës Perëndimore në qëndrimin ndaj kombit shqiptar, se sa hipokrite dhe se sa e pabesë është ajo në bisedat “e ngrohta” që bën me politikanët tanë, se sa raciste dhe sa imorale tregohet ajo në skutat e realpolitikës. Pra, sipas fjalëve të zotit Baku, Evropa Perëndimore në qëndrimin ndaj vendit tonë manifeston një prostitucion të kulluar politik. Nga fjalët e zotit Baku del fare qartë urrejtja e neokonservatorizmit evropianoperëndimor kundër botës islame, urrejtje kjo, të cilën ky i fundit e shkarkoka gati haptazi vetëm kundër kombit shqiptar me shumicë myslimane, në trojet e të cilit nuk ka shtresa aq të pasura naftëmbajtëse që edhe me ne marrëdhëniet ai t’i kishte mjaltë e sheqer. Pikërisht kjo natyrë e pabesë, pikërisht ky moral prej prostitute i Evropës Perëndimore në qëndrimin ndaj vendit tonë, të cilin zoti Ervin Baku na e zbulon lakuriq në përgjigjen që i dërgonte gazetës “Koha Jonë”, më detyroi që në artikullin me titull “Kujtesë klasës politike kosovare”, të shprehja shqetësimet e mia lidhur me statusin e ardhshëm të Kosovës.

Pasi u njoha me përgjigjen e zotit Baku, edhe unë, po atë ditë, më 15 gusht, vendosa t’i përgjigjesha pytjes që shtrohej në rubrikën që kishte hapur gazeta “Koha jonë”, duke ia nisur mendimin tim me e-mail. Por, duke dyshuar në transparencën e kësaj gazete, vendosa që tekstin e përgjigjes sime ta hidhja në disketë dhe ta merrja me vete kur të nisesha për në Tiranë më 3 shtator 2006. Dhe nuk u gabova në dyshimet e mia. Të nesërmen, të pasnesërmen dhe më pas prita më kot botimin e përgjigjes sime. Me sa duket, gazetës “Koha jonë”, si katolikocentriste që është, nuk i kishte ardhur në osh përgjigjja ime, prandaj edhe nuk e botoi asnjëherë. Për këtë arsye tekstin e përgjigjes sime tani po e botoj në të vetmen gazetë nacionaliste, siç është “Rimëkëmbja”, mungesën e së cilës në internet gjatë muajve të verës, kur ndodhesha në SHBA, e kam ndier shumë. Ja teksti i plotë i asaj përgjigjeje:

“Mendoj se të kërkosh që Shqipëria të dalë nga Konferenca e Vendeve Islamike, në mënyrë që Evropa të na pranojë në gjirin e saj, do të thotë sikur ne deri tani nuk paskemi qenë në Evropë. Në të vërtetë, Shqipëria në Evropë ka qenë shumë e shumë më herët sesa Evropa të bëhej “Evropë”. Në qoftë se disa “evropianistë” shqiptarë e shikokan daljen nga Konferenca e Vendeve Islamike si të vetmen mundësi për të na pranuar Evropa në gjirin e vet, ata, tërthorazi, na “bëkan një zbulim të madh”, sikur Evropa, në strategjinë e saj për pranimin e vendeve të tjera në BE, të udhëhiqej nga komplekse religjioze, gjë që nuk është e vërtetë. Kur vetë Evropa Perëndimore ka marrëdhënie të ngrohta me vendet e Konferencës Islamike, atëherë a është e udhës që Shqipëria të kërkojë “të ftohet” me vendet e kësaj Konference? Sipas “evropianistëve” shqiptarë, u dashka që Turqia të kërkojë të dalë nga Konferenca e Vendeve Islamike para se të pranohet në BE!

Thirrjes së Ismail Kadaresë që nga Parisi për t’u larguar nga Konferenca e Vendeve Islamike nuk i duhet kushtuar shumë rëndësi, meqenëse në deklaratat e tij për çështje të politikës shqiptare, shpeshherë janë vënë re lajthitje të theksuara. Madje profesori i filozofisë në Universitetin e Tiranës, dr.Hysamedin Feraj, e ka analizuar me hollësi mendimin politik të zotit Kadare në studimin interesant me titull “Kadarea, gabi i mendimit shqiptar”, të botuar në gazetën “Rimëkëmbja” të datës 6 qershor 2006. Zoti Kadare, para se të kërkojë daljen e vendit tonë nga Konferenca e Vendeve Islamike, le t’i kërkojë Evropës se ç’pati që na i copëtoi trojet tona etnike dhe shqiptarët i hallakati nëpër pesë shtete të ndryshme të Evropës Juglindore. Madje një kontribut të madh në atë copëtim, krahas Rusisë cariste, dha pikërisht Franca, e cila Kadaresë në vitin 1990 i dha azil politik”.

Por tërë taborit të “papistëve” shqiptarë, alias katolikocentristëve, këtyre njerëzve pa kombësi të caktuar dhe pa atdhe, të dashuruar marrëzisht pas racizmit evropianoperëndimor që manifestohet haptazi në qëndrimin ndaj kombit shqiptar, u kanë rënë trutë në qafë: nuk janë në gjendje ta kuptojnë që Evropës Perëndimore nuk i ka tepruar më “dashuri” për t’ua bërë “dhuratë” shqiptarëve. Dashurinë që ka pasur për të tjerët, ajo ua ka dhuruar me kohë serbogrekëve dhe ortodoksisë serbogreke. Evropa Perëndimore kërkon kthimin e myslimanëve shqiptarë në të krishterë vetëm e vetëm që ta shuajë vetëdijen e tyre kombëtare, se edhe atëherë kur kanë qenë të krishterë, ata nuk e kanë gëzuar fare përkrahjen e saj. Skënderbeu i krishterë, një i vetëm, për një çerek shekulli, përballoi sulmet e Perandorisë Otomane, kurse Evropa e krishterë bënte sehir. Madje Venediku katolik sillej me pabesi kundër tij.

Prandaj, zoti Baleta, libri “Zagarët e papizmit” do të jetë shumë i mirëpritur për mbarë shqiptarët muslimanë në krejt trojet e tyre etnike në Evropën Juglindore. Jam i bindur që ai libër, krahas librit “Përballja me islamofobinë”, do të shërbejë si një kontribut me vlerë në sqarimin edhe më me forcë të çështjes se feja islame, të cilën shqiptarët e përqafuan në kuadrin e Perandorisë Otomane, shërbeu si një mbështetje e fuqishme e mbijetesës së tyre kombëtare dhe e forcimit të mëtejshëm të vetëdijes së tyre kombëtare, në përballjen me shovinizmin e egër të ortodoksisë serbogreke. Katolikocentristë të tillë, si Ismail Kadarea, apo “gabi i mendimit shqiptar”, siç e karakterizon me shumë të drejtë profesori Hysamedin Feraj, si edhe tabori i tij tiranas (përfshirë këtu edhe janullatistin Sabri Godo dhe profesorin ish-president, zotin Rexhep Meidani, që në simpoziumin e organizuar më 29-30 shtator në Tiranë me temë problemet e besimit fetar, i bëri jehonë me kënaqësi shpifjes që bëhej në një studim të Universitetit të Oksfordit, ku thuhej se në Shqipëri paska 39% myslimanë dhe 35% të krishterë), kanë nevojë t’u kthjellohet sadopak truri me ca të vërteta që do të shtjellohen në librin “Zagarët e papizmit”, në mënyrë që të gjykojnë me këmbë në tokë për fenë islame në mbarë trojet etnike shqiptare, ku myslimanët përbëjnë 85-90% të krejt popullsisë së tyre.

Eshref Ymeri

Tiranë, 15 tetor 2006

Eshte nder te jeshe mysliman, apo i krishter

Gjithcka qe sherben per mire eshte e mire. Por qe te jeshe i mire, nuk duhet te leshe shteg per t’u bere diçka e keqe. Kete arsyetim do ta beja ne radhe te pare per njerëzit e politikes, forcat politike, pastaj per intelektualet qe ndikojne ne jeten e shoqerise e me pas per gjithe qytetaret. Nuk mund te besosh se mendojne per mire pushtetaret e opozitaret kur shoqerise po i shkaktojne trauma te renda politike, ekonomike, psikologjike. Shoqeria qytetare nuk mund te kenaqet me premtimin se do te shperblehet nga nje jete me e gezuar pas vdekjes. Ajo kërkon jete me te mire edhe ketu ne toke. Por deshira per pervetesim te pushtetit nga te pamoraleshmit eshte aq e skajshme sa ata neperkembin qeniet njerezore, traditat, kulturen, politikat, interesat themelore te kombit tone. Realitetin politik shqipetar, te cilen e kane zaptuar dhe po e perdhosin perdite politikane, pushtetare, media e shkruar dhe elektronike qe eshte kthyer ne nje prone e tyre tashme, deri dhe njerëz qe veoprojne ne emer te fese e te besimit.

I del detyre intelektualeve te vertete nacionaliste, te mbrojne vendin nga anarkia e krijuar. Ne qofte se e deshirojme te verteten dhe ta mbrojme ate, duhet te respektojme me cdo kusht kulturen dhe zakonet tona kombetare te trasheguara. Atehere do te ndertojme nje shoqeri te kulturuar, me njerez te lire dhe te barabarte perpara se te drejtes. Pushteti duhet ti nenshtrohet ligjit dhe jo individit qe ka zaptuar pushtetin.Renia ekonomike ne Shqiperi ka cuar ne mungese stabiliteti politik dhe paligjeshmerie,qe do te thote, pasiguri, mungese e rendit, paqes, lirise dhe te drejtave te njeriut ne vend.

Rrugen qe nje individ ka ndermend te ndjek, nuk e percaktojne as perendite as ligjet; ai e zgjedh vete dhe filzofia e tij munde te jete per te nje mjet per te percaktuar dhe arritur qellimet e tija lirike psihike, morale, ekonomike.”Brendesimi brenda vetes i moralit” i jep individit lirine per te vendosur per nje veprim te sakte. As njeri nuk mund te jete i lumtur, ne se nuk vepron ne perputhje me traditat dhe me vlerat themelore te kultures qytetare te kombit te tij. Per te hetuar te verteten dhe te miren nuk do mund te arrihet kurre ndonjehere.Por njeriu rron e jeton me shprese.

Nderoje te verteten dhe te miren, shoqerimi jetes me to duhet te jete i pa ndashem qe ajo te mbetet e vlefsheme dhe ta ruajme qe te mos perdoren per interesa egoiste. Dinjiteti dhe vlera e nje njeriu nuk matet me poziten e tij shoqerore. Me gjithe ate ne nuk kemi pse ta pengojme vehten te mendojme thelle per problemet dhe pengesat qe na dalin gjete jetes ne vazhdim, nga politikane te pandergjegjeshem dhe te pa pergjegjeshem. Jeta jone ne shoqerine qe na rrethon, si brenda vendit ashtu dhe jashte saj nuk jane te varura plotesisht prej tyre. Pra, askush tjeter pervec nesh, nuk mund ta percaktoj kuptimin e ekzistences sone, qe eshte e sunduar nga ekonomia dhe korrupsioni galopant qe po pushton krejt shoqerine kudo.Gjithashtu i ka ardhur koha intelektualeve dhe shkencetareve tane te mos qendrojne indiferent, por te shqetesohen seriozisht per te ardhmen e kombit te tyre sa s’eshte vone. Edhe ata qe thone se nuk jane marre me politiken e deritanishme duhet t’i bejne pyetjen vetes: Dhe c'fare duhet te bejme per kombin e neperkembur?. Per fatin e mire te kombit shqipetar po i vijne ne ndihme dhe njerez si letrari i madh i gjuhes Shqipe akdemiku Rexhep Qosja. Debati Kadare Qosja beri mire qe u nis, ne kete debat duhet te kete dhe njerez te tjere serioze me vlere kombetare, pamvaresisht qe ky debat eshte nisur me pare nga te tjere.

Me dy shtator u mbajt ne Tirane konferenca nderkombetare" Muslimanet ne Ballkan realiteti dhe e ardhmja". Edhe pse nuk i perkas fesë Islame, ftesen e prita me shume kenaqesi. Nuk eshte dhe aq e lehte te marresh pjese ne nje aktivitet te ketille te rendesishem,dhe te japesh mendim kur nuk je i kesaj fushe.Njekohesisht as nuk e mendova se isha i tepert. Veprimtaria politike e perbashket shumevjeçare me koleget e mij te nderuar Abdi Baleta e Dr. Hysamedin Feraj, Bujar Shehu, Eshref Ymeri e te tjere ne “Rimekembja” me ka lidhur me mendimin se eshte domosdoshmeri te mbrosh te drejten dhe te verteten, të kundërshtosh "pabesite", te jesh me shume parimor se pragmatist ne politike.

Ne ate Konferencen njeditore me nivel te pelqyeshem mbi gjendjen e myslimaneve ne Ballkan (qe u mbajt ne mjediset e hotel Tirana nen organizimin e kujdesshem të Z.Dr.Ramiz Zeka, drejtori i Institutit te qytetërimit e mendimit islam në Tirane) ra në sy koha e pamjaftueshme per te diskutuar rreth kumtesave qe u paraqiten, sidomos atyre qe shtronin probleme te mprehta te kohes. Per kete do te duheshin te pakten dy dite. Miqte, per mendimin tim personal u larguan pa marre me vehte nje pamje plotësisht te qartë mbi realitetin politiko-fetar dhe përpjekjet per te neperkembur fene myslimane ne Shqiperi.Qe me shembjen gjoja te komunizmit ne Shqiperi dhe me lejimin e feve, Islami mori dhe vazhdon te marre goditje te cilat jane krejtesisht te pa baza nga islamofobet e jashtem dhe te brendeshem. Ende nuk kishim arritur ta përfundonim leximin e librit me titull "Perballjet me Islamofobine” shkruar nga Z.Abdi Baleta, kur vume re nje varg tjeter veprimtarish me teh antimysliman ne propaganden shqiptare qe nisen menjehere pas sulemve qe beri kunder Profetit te myslimaneve, Papa Benedikti XVI ne viziten e tij ne Mynih, ku ne nje meshe te hapur, para mijera besimtareve gjermane leshoi si kushtrim frikësues per "Perendimi pa Zot” kercenimin nga bota Islame" e tronditur nga frika qe i ngjall “Perendimi pa Zot”. Deklarata e Papes Benedikti i XVI ne shtypin shqiptar u pasqyruan dhe komentuan shpesh me synime ngacmuese per fene islame dhe u keqperdoren per te ndezur islamofobine qe eshte demaskuar e kundershtuar shpesh ne faqet e gazetes “Rimekembja”.

Une nuk jam mysliman, i perkas fese ortodokse dhe nuk e nderroj fene. Por kete nuk e shoh si pengese te punoj ne lidhje shume ngushte me besimtare te fese islame ose me ateiste ne veprimtari politike e veprimtari te tjera per te miren e kombit e ne sherbim te te vertetes e te drejtes. Pra edhe une u them islamofobeve, kudo qofshin, se Islamit nuk kane se cfar ti bejne, as ortodoksofobet s’kan ç’ti bejne ortodoksise as katlikocentristet nuk mun d t’i bejne si vetja gjithe besimtaret katolike. Katolikocentristet po luajne nje rol shume te keq ne shoqerine shqiptare, po punojne ne drejtim te percarjes se kombit te tyre, edhe vet feja katolike nuk i shtyn per nje gje te tille. Vihet re se ka dhe politikane e pushtetare qe nuk mbajne qëndrime korrekte ne raportet midis politikes e fese. Krahas atyre politikaneve qe përpiqen te bejne “politike me frymezim fetar” ka dhe akademike apo intelektuale qe ndikojne per prishjen e harmonise fetare, gjoja për te përqafuar prirjet moderne qe kërkon Europa..Ka qytetare jo fetare qe sherbejne e sakrifikojne per kombin e tij sic ka dhe fetare qe rrijne indiferent ndaj nevojave te domosdoshme qe i duhen kombit, por ka dhe qytetare servil te pushtetareve qe me sjelljet e tyre hedhin ca rromuze, gjoja se po mbrojne shtetin, corodisin shoqerine e qytetarine me veprimet e tyre.

Frederik Ruco

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#550

From: Olsi <olsi@...>
Date: Wed Oct 4, 2006 4:23 am
Subject: RIMEKEMBJA 03/ 10/ 2006 [ i ]

olsi.rm

Online Now

Send Email

U promovua në Shkodër libri “PËRBALLJET ME ISLAMOFOBINË”

Më 17 shtator 2006 Klubi Kulturor “Drita” organizoi bëri në
qytetine Shkodrës promovimin e këtij libri që në kohën e
sotme merr vlera të veçanta,pikërisht sepse qarqe ta
caktuara antiislame kërkojnë që Islamit t’i veshin një
kostum tjetër në mënyrë që të realizojnë me çdo kusht
kristianizimin e shqiptarëve. Libra të tillë si ky,
“Përballjet me Islamofobinë” i krijojnë mundësi të
jashtëzakonshme për të njohur problemet që ziejnë në botë
sot dhe i japin në dorë çdo myslimani apo qytetari shqiptar
mjete që të orinetihet  në kuptimin e tyre. Nëpërmjet
leximit të tij mund të mësojmë se cili është identiteti i
myslimanit, si mbrohet dhe si mund të bashkëjetojë me
besimet e tjera. Autori ka meritën e madhe se pasi ka
shfletuar me qindra libra të tjerë të këtij karakteri,
komunikon me lexuesin nëpërmjet këtyre autorëve që nuk janë
myslimanë. Pikërisht ky fakt e bënë këtë libër tejet
interesant dhe te dobishëm.
Klubi kulturor “Drita” e mori nismën promovuese për
konsideratën ndaj autorit, i cili solli para nesh këtë
libër me vlera fetare e nacionale. Klubi “Drita” ka pasur
nderin që ne vitet e stuhishme të 1997- ës të botojë edhe
librin e zotëri Baletës me titull:”Dhimbjet dhe turpi i
Shqipërisë” ku pikërisht në këto vite dhimbjet dhe turpi u
kthyen në një mani turpi dhe pa përgjegjshmërie të pa
dëgjuar ndonjëherë. Ky libër që u botua dy herë u përpi nga
lexuesit e shumtë.
Libri më iri, voluminoz (700 faqe)“Përballjet me
Islamofobinë” është i teti në serinë e botimeve të zotëri
Abdi Baletës dhe paraqet një realizim madhor në të gjitha
aspektet e problemit që trajton dhe në gjithë parametrat që
kërkohen për një libër të tillë. Është një libër që nga
faqja e parë deri në atë të fundit shoqërohet me një
avokaturë të shkëlqyer në dobi të Islamit në përgjithësi.
Autori, megjithëse nuk e pretendon,ka realizuar një studim
të shkëlqyer akademik, i
  vlefshëm për më shumë se një mbrojtje të një titulli
shkencor nga ato që kanë rastin të përlajnë “profesorët”dhe
“ akadhemykët” shqiptarë. Gjuha e shkruar, një shqipe e
pastër, larg barbarizmave irrituese, thellësia e mendimit,
kërkimi së vërtetës nëpërmjet dhjetra apo qindra autorëve
me ndikim botëror, cituar në origjinal nga veprat e tyre me
ndikim botëror, falë sistemit pesë gjuhësh që zotëron
autori, guximi qytetar për të thënë të vërtetën, e bëjnë
këtë libër tejet të domosdoshëm për t’u pajisur me dije
thelbësore dhe të kualifikuara në lëmin teorik
politologjik, historik,nacionalist, madje dhe teologjik.
Libri i ngjan një qyteti të stërmadh, duke patur parasysh
volumin e tij, banorët e të cilit vërshojnë nëpër rrugët
dhe sheshet me ngarkesat positive dhe negative që ata
mbartin. Dy apo tri momente janë ato që thelbësorë krijojnë
shtyllat mbi të cilat ngrihet tërësia e librit:zbulimi i
dezinformimit të opinionit ndërkombëtar që Presidenti
Alfred Moisiu e bëri në fjalën e tij të cekët në
Universitetin e “Oksfordit” në Angli në lidhje me çështjen
Islame në Shqipëri;demaskimi i pseuodoanalizës politike dhe
qëndrimeve antikombëtare dhe antiislame të shkrimtarit të
madh e politikanit të vogël,atdhebraktisësit ,
frankoshqiptarit Ismail Kadare dhe bashkëmendimsave të
tij;përshkrimi dhe analiza e ballafaqimevet të mëdha që
vihen re sot në arenën ndëkombëtare nga përdorimi i feve
për qëllime politike.
Baleta është ndalur herë pas here për të furnizuar me lëndë
të dobishme kokën e shogët të shpifografit Myftari dhe
atyre që fshihen pas këtij pseudonimi, që Baleta i ka
renditur me korrektesë, do të mbetet edhe për disa kohë në
vëmendjen e autorit,deri sa ata të konsumohen
tërësisht.Shumë shqiptarë nga Shqipëria, Kosova, Maqedonia,
Mali i Zi, Çamëria e diaspora, autori i ka vlerësuar në
punën e tyre “për fe e atdhe”, në mënyrën më objektive. Ky
libër si i pari i këtij llojit në shqip ka pushtuar mendjet
e shqiptarëve që ndjehen të tillë. Shkodra, përveç Tiranës
është i vetmi qytet në Shqipëri që përmendet më shumë se 20
apo 30 herë, e kjo jo për ndonjë preferencë meskine, por
për arritjet e saj universale për çështjen kombëtare e
fetare. Kemi rasti ta falenderojmë autorin për këtë
vlerësim të madh që i ka kushtuar Shkodrës.Koncepti i
autorit për Islamin është tepër objektiv.Me thjeshtësine më
të madhe ai deklaron në faqen 24 të librit : “Në Shqipëri
ka disa shekuj që Islami nuk përbën kurrfarë enigme, vepron
si forcë kulturore, dinamike dhe madhore, që jo vetëm nuk e
kërcënon mënyrën shqiptare të jetesës, por edhe e
karakterizon dhe e mbron atë, sepse është mënyrë jetese për
  shumicën e shqiptarëve. Prandaj nuk ka kuptim qëndrimi i
shqipatrëve ndaj Islamit të jetë i njejtë me qëndrimin e
Perendimit”. Kjo është arsyeja kryesore që autori dhe
logjikën e tij të fortë ka marrë shkas për të realizuar nje
avokaturë të pa parë,që është njëkohësisht e shkëlqyer në
mbrojtje të fesë Islame që, duam apo nuk duam ne, është
bërë pjesë e identitetit kombetar të shqiptarëve. Abdi
Baleta i pajisur me një trimëri të rrallë, me një kulturë
atdhetare të pa krahasueshme, me një sistem dijesh të
veçanta , me një thellësi oqean mendimi, me një rendiment
të pa përsëritshëm, në shkrimet e tij, na bën edhe ne të
ndjehemi krenarë që së paku, jemi bashkëkohësit e tij.

Urime zotëri Abdi Baleta!

                         Bujar Shehu

FJALA E Dr. Pr. BAJRAM XHAFA
Mirëse keni ardhur dhe përshëndetje të gjithëve!
	 Klubi Kulturor “Drita” organizon promovimin e librit
“Përballjet me Islamofobinë” të autorit të mirënjohur,
nacionalistit bashkëkohor Abdi Baleta. Mua mu ngarkua
përgjegjësia dhe mu bë nderi i madh për drejtimin e kësaj
veprimtarie e cila më shumë se promovim i zakonshëm i një
libri, i ngjet një tubimi kombëtar të një niveli që i kalon
caqet e një promovimi libri sado i rëndësishëm qoftë ai.
Kjo e rrit më tepër përgjegjësinë time, njëkohësisht edhe
nderin që më është rezervuar.
	 Eshtë hera e dytë që në Shkodër bëhet promovim i librave
të Baletës. Në flakën dhe tymin e zi të vitit të mbrapsht
1997 u promovua libri “Dhimbjet dhe turpi i Shqipërisë”,
diku në një shtëpi të vjetër private shkodrane, në praninë
e pak dashamirëve. Librat e Baletës duhen promovuar me
brohorimë e manifestime të gjëra, se ato janë manifeste
shqiptarie por në Shqipëri, për të shurdhuar jehonën për
veprat që u duhen shqiptarëve, me pompë e me zhurmë flitet
e shkruhet për shkrimet e Oriana Falaçit, një
antimyslimaneje të fandaksur që sapo vajti tek të shumtët e
që mediat tona e qanë me lot.
	 Promovimi i këtij libri në Shkodër i bën nder këtij
qyteti. Shkodra nga ana e saj ka dhënë prova se din të
vlerësojë gjërat e çmuara, kontributin dhe veprat me nivel
të lartë si dhe krijuesit e tyre.
	 Sot, pas kaq kohësh kemi midis nesh Baletën, dua të them
fizikisht, sepse me mendje e kemi patur vazhdimisht pranë,
kemi jetuar e bashkëbiseduar me të nëpërmjet gazetës
“Rimëkëmbja”, që është mëndja, fytyra dhe goja e Baletës. A
nuk zhytemi në mendime, dialogje të brendshme e debate
imagjinuare sa herë lexojmë shkrimet e tij. A nuk gjejmë
aty shpjegimin e plotë, konçiz e me qartësi të
jashtzakonshme për problemet e shumta shqiptare që na
preokupojnë e na mundojnë të gjithëve? A nuk ndjehemi më të
çliruar e më të frymëzuar pas leximit të “Rimëkëmbjes”? A
nuk ndjejmë boshllëk, mangësi dhe konfuzion për zhvillimet
politike kur ajo bën pushimet e verës? Kur dikush të qan
hallin, të kruan plagët e ti mjekon ato, atë e ke pranë dhe
të afërm edhe kur fizikisht qëndron larg dhe nuk shihesh me
të.
	 Pritej që Baleta sot të vinte me shokët dhe
bashkëpunëtorët më të afërm të punës, jo ashtu siç e
konceptojmë ne punën, një punë me rrogë, sepse nga “puna
zyrtare” atë e kanë shkëputur qysh para dhjetë vjetësh.
Megjithatë ai vullnetarisht punon si një i dënuar me punë
korrektonjëse. Pritej të vinte me idhtarët e vet kombëtarë,
nacionalistë bashkëkohorë, që përbëjnë ndoshta jo një
parti, por më e drejtë ishte ta quanim një klub kombëtar.
Kaq janë. Fatkeqësisht pak, shumë pak, por kaq janë. Dera
është e hapur për ato që e duan dhe punojnë për kombin e
çështjen kombëtare, pa kompromis.
	 Me problemet e shumta që ka Shqipëria duhet të ngriheshin
në këmbë e të bashkoheshin turmat e pafundme të shqiptarëve
sa të mos i nxinin sheshe të tëra e jo sa ç’shohim sot më
një sallë si kjo. Arsyet nuk kemi pse t’i themi tani. Ato
janë në Veprën e Baletës dhe e shokëve të tij nacionalistë
që tashmë kanë krijuar edhe një kolanë librash të
literatures së mirëfilltë kombëtare, që i ka munguar
shqiptarëve. Aty, në atë kolanë janë edhe shpjegimet e
nevojshme. Vijnë në shprehje këtu studimet dhe analizat për
“projektet” mbi dy shekullore të Evropës për çështjen
shqiptare, politika, forca dhe dinakëria e fqinjëve të
mbështetur e fuqizuar nga Evropa, trashëgimia komuniste dhe
plot e plot shkaqe të tjera.
	 Prisnim të vinte profesor Hysamedini (Feraj), por që nuk
ka mundur për shkak të provimeve me studentët, ai që
antikombëtarët emrin e tij e shoqërizojnë me maraz “Baleta
& Feraj”, kurse kombëtarët këtë e bëjnë me kënaqësi. Feraj
që në analizat e tij për zhvillimet politike shkruan me një
logjikë si të ishte lënda e matematikës. E shumë kërkuara
dhe katër herë e botuar që nga viti 1998 “Skicë e mendimit
politik shqiptar” ka kohë që është bërë libër tavoline.
Prisnim të vinte edhe profesor Eshref Ymeri, bashkpunëtori
i “Rimëkëmbjes”, nacionalisti i fortë vlonjat që na kujton
brezin e nacionalistëve të Luftës së Vlorës të 1920 - ës
ashtu siç i përshkruan në librin e tij nacionalisti Ago
Agaj, por qëlloi që të ndodhej larg.
	 Pjesë e kësaj skuadre kombëtare janë Fredi Ruço që e kemi
këtu, punëtor i papërtuar i “Rimëkëmbjes”, i devotshëm e
parimor, trupdrejtë e sportiv si dikur në vitet ’60 kur
“Korabin” e Peshkopisë e bëri një skuadër futbolli me emër
në të gjithë vendin. Vijnë pastaj të rinjtë premtues, plot
vrull kombëtar, energji dhe entuziazëm nacionalist (që edhe
ata i prisnim) si Olsi Jazexhiu dhe Enis Sulstarova me
“Arratisja nga Lindja”- kontribut me shumë vlerë për
kolanën e librave që përmendëm më lart.
	 Në “sofrën e grave”, kjo është edhe më e vogël, bën pjesë
Flutura (Baleta). Kanë qenë dhe janë edhe dy vajzat, tani
më pak aktive për shkak të angazhimeve të tjera. Puna e
tyre për “Rimëkëmbjen” është më pak e dukshme dhe vetëm i
madhi Zot mund ta vlerësojë me saktësi. Thënia për punët e
shumta që është e detyruar të bëjë çdo grua, “shpinë
këputme e punë padukme” do të shkonte më së miri për
Fluturën.
	 Del tek tuk më të rrallë edhe ndonjë tjetër emër i gjinisë
femërore si bashkëpunëtore të “Rimëkëmbjes”, por kjo
analizë del jashtë kompetencave të mija në këtë prezantim.
	 Edhe njëherë, mirëse kemi ardhur në këtë “odë” modeste
burrash të muhabetit të ëmbël e të shumëdëshiruar midis
vëllezërish nacionalistë, sepse etimologjikisht fjala
“nacionalist” do të thotë i lindur nga e njëjta gjini, në
rastin tonë, nga gjinia e shqiptarëve.
	 “Përballjet me islamofobinë” është një tjetër vepër
madhore e A. Baletës me vlera të jashtëzakonshme
	 Rënia e “Perdes së hekurt” apo, e thënë në mënyrë
metaforike e Murit të Berlinit në vitet ’90 të shekullit që
përcollëm, ashtu si për vendet e Evropës Lindore edhe për
Shqipërinë solli përmbysjen e komunizmit dhe fillimin e një
revolucioni të ri, të thellë në përmbajtje e në formë, i
kundërt më atë komunist të kryer gati pesëdhjetë vjetë para
tij. Edhe në Shqipëri ai u konceptua vetëm si një
revolucion demokratik e antikomunist. Në fakt për
Shqipërinë ky revolucion do të kishte dhe duhej të kishte
veçori të tjera nga ai i vendeve të Evropës Lindore. Detyra
e parë e tij ishte ajo kombëtare. Parasëgjithash ai do të
kishte karakterin e një revolucioni nacional detyrat e të
cilit nuk ishin kryer, por kishin mbetur në gjysëm të
rrugës. Komunizmi si regjim antikombëtar iu imponua
Shqipërisë pikërisht për këtë qëllim, për të ngrirë
zgjidhjen e çështjes kombëtare. Përmbysja e komunizmit,
detyra antikomuniste dhe ngritja e një sistemi demokratik
duhej të shërbenin si mënjanim i pengesave për t’i hapur
rrugën zgjidhjes së çështjes kombëtare shqiptare dhe
arritjen e bashkimit kombëtar.
 	 Përmbysjen e komunizmit shqiptarët e morën me gëzim të
madh dhe entuziazëm, por edhe me eufori. Kishin të drejtë
pas asaj diktature që zor t’ia gjeje shoqen. Armiqtë e
Shqipërisë e ndjenë më shumë frikën se mos viheshin në
rrezik planet e tyre. Fqinjët u ngritën në bisht nga frika
se mos “po bëhej” Shqipëria apo mos po hynte në rrugën e
Rimëkëmbjes. Periudha e ashtuquajtur e Tranzicionit tregoi
se në “çështjen shqiptare” edhe Fuqitë e Mëdha (të vjetra)
ende mbanin në sirtarët e tyre po ato projektet e
kaherëshme për Shqipërinë. Socializmi enverist nga ana
tjetër kishte bërë që pas afro 50 vjetësh sundimi të
komunizmit shqiptarët të kishin humbur shumë nga reflekset
kombëtare. Një “antikomunizëm” dhe ca liri pa fre e pa
drejtim dukej sikur do t’u mjaftonin në një “transformim”
demokratik të vendit. Por kjo ishte krejt e pamjaftueshme,
e pa plotë, madje e dyshimtë. Shqiptarët kishin nevojë t’u
ndriçohej rruga për detyrën e tyre të vërtetë, t’u sqarohej
perspektiva për zhvillimet kombëtare, të orientoheshin
saktë në rrugët qorre ku synonin t’i fusnin, të dallonin
mirë atë ç’ka duhej dhe ishte plotësisht në dobi të tyre
nga ajo që mund t’i fuste në qorrsokak.
	 Për partitë nacionaliste historike (të traditës) ky
revolucion do të kishte si detyrë kthimin tek e kaluara.
Për Legalitetin ai konceptohej si një restaurim i monarkisë
dhe pastaj, nën egidën e saj do të realizohej edhe
demokracia edhe edhe bashkimi kombëtar, kuptohet, në kushte
ndërkombëtare të përshtatshme. Por partitë e traditës ishin
të amortizuara tërësisht, fizikisht dhe intelektualisht.
Për hir programeve kombëtare, të një emri të trashëguar nga
e kaluara dhe persekutimit të tmerrshëm të tyre gjatë
regjimit të përmbysur, në fillimet e demokracisë Baleta u
përpoq t’i ndihmojë, t’u japë forcë të cilën ato nuk kishin
as kapacitet dhe as fuqi ta absorbonin. Diktatura i kishte
shtypur e mbytur totalisht, me dorë të hekurt, i kishte
kthyer në kufoma. Klasa intelektuale u qep pas trashëgimisë
politike të sistemit që e kishte krijuar. Në përgjithësi
ajo i qendroi besnike sistemit që e ngriti. Këtë rrethanë e
shfrytëzuan armiqtë e Shqipërisë. Duke shfrytëzuar
përmbysjen e sistemit, ata sulmuan në mënyrë djallëzore
pikërisht ato vlera që kishin mbetur ende në konstitucionin
e shqiptarit, tipare e vlera që mund e duhej të
përtëriheshin, të rimëkëmbeshin.
	 Njëri ndër qëllimet e tyre ishte ai përmbysjes së
raporteve fetare të popullsisë shqiptare. Sulmin e drejtuan
kundër besimit Islam dhe myslimanëve në Shqipëri dhe në
trojet shqiptare në përgjithësi me synim përçarjen,
konvertimin, shfytyrimin, tjetërsimin e tyre. Taktikat që
përdornin ishin shumë djallëzore sepse bëheshin në
“vrullin” antikomunist dhe “përziheshin” me luftën për
demokraci. Kjo e vështirësonte luftën politike në mbrojtje
të tij. Veç kësaj kishte edhe paqartësi, konfuzion, mungesë
njohjeje të problemeve.
	 Në fillimet e demokracisë, për shkak të një diversioni të
gjithanshëm nga brenda e nga jashtë, mjeteve të
propagandës, misioneve të ndryshme, për myslimanët
shqiptarë u krijua një kompleks faji sikur ato të ishte
fajtorë për gjithçka, për vendosjen e sundimin osman, për
ardhjen e komunizmit dhe të çdo gjë të keqe që trashëgonte
Shqipëria. Misione të shumta të huaja u dyndën në të gjitha
anët e vendit. Shtypi, media, propaganda u hodhën në sulm.
Duhej njohje e thellë dhe e gjithanshme e problemit,
qartësi dhe guxim qytetar për t’u përballur. Abdi Baleta i
doli  në ballë guxim shkencor e intelektual, me kulturë,
dije e kompetencë. Këtë e bëri në vazhdimësi pa u ndalur
asnjë çast. Me qartësi qysh në krye të herës. Gazeta javore
“Rimëkëmbja” mbushte faqet e shumta të saj në përgjigje të
sulmeve që i bëheshin Islamit dhe myslimanizmit në Shqipëri
e më tej. Frut i kësaj pune titanike është edhe vepra që po
promovojmë sot: “Përballje me islamofobinë”.
	 Veçoritë e veprës janë të shumta. Së pari vepra rrok
probleme të shumta që preokupojnë gjithë shqiptarët,
probleme jetike për ta, për fatin e tyre dhe të kombit të
tyre. Ato shtrohen në masën e duhur e në mënyrën e duhur,
me force por pa i fryrë artificialisht, pa i nënvleftësuar
e zbehur ato. Ato shtrohen dhe analizohen qysh në gjenezën
e tyre, në historinë e në aktualitetin e tyre si dhe në
dinamikën e në prognozën e tyre. Jepen shkaqet dhe pasojat
me analiza të thella, të qarta, të argumentuara e bindëse.
	 Vepra ka karakter polemist. Në këtë fushë autori është
mjeshtër i paarritshëm. Polemikën e bën jetësore, me nerv,
realiste që të mban të tendosur gjatë gjithë leximit. Këtë
e bën me mjeshtri të rrallë jo vetëm për shkak të mënyrës
intriguese dhe problematikës që trajton, por edhe mënyra se
si e shtjellon, në stilin, fjalorin e në frazeologjinë e
pasur. Ajo lexohet me kënaqësinë e veprës më tërheqëse
artistike.
	 Vepra “Përballjet me islamofobinë” është një vepër
shkencore e mirëfilltë. Subjekti i veprës, përmbajtja dhe
thellësa e analizës, vërtetësia e saktësia e fakteve,
koherenca dhe konseguenca e mendimeve e bëjnë atë një vepër
organike me integritet të plotë. Në gjithë veprën e Baletës
shprehet qartë integritetiti dhe organiciteti i saj. Numëri
i madh i autorëve që i referohet është sugjestionues. Ai
bazohet sidomos në studiues perëndimorë. Kur analizon një
problem Baleta thërret në “kuvend” gjithë të mençurit e
botës, gjithë trashëgiminë e mendimit për problemin në
shqyrtim, i vendos ata përballë njeri tjetrit dhe i përqas
në realitetin tone; mbledh e shfrytëzon gjithë urtësinë
botërore (edhe qiellore sepse u referohet edhe librave të
shenjtë) të të gjitha kohrave. Ai nuk bën një rreshtim
mekanik citatesh të të urtëve të njerëzisë, por me shumë
art din t’i vendosë ato në funksion të problemit e të ideve
që trajton. Këtë e bën me një rrjedhshmëri e lehtësi të
jashtëzakonshme. Ai din të përzgjedhë ajkën e mendimit
botëror për problemet e shtruara. Natyrshmëria e trajtimit
të problematikës i japin veprës edhe natyrën e
përmbledhjeje leksionesh problemore, lehtësisht të
asimilueshme nga një audiencë e gjërë. Moria e madhe e
problemeve që analizon, mënyra se si i shtron ato, shterimi
i plotë gjatë arsyetimit e logjika e thellë në zbërthimin e
tyre, burimet e shfrytëzuara, koherenca, parimësia,
konkluzionet  në çdo hap të saj e bëjnë atë vepër shkencore
të një rëndësie të jashtzakonshme. E tillë është e gjithë
vepra e Baletës e marrë në tërësi.
	 Vepra përshkohet nga principialiteti dhe fryma e së
drejtës, nga egzigjencat politike, juridike e morale.
Thjeshtësia dhe qartësia është një tjetër veçori e veprës.
Në veprën e Baletës nuk ndeshesh me frazeologji të rëndë e
të ngarkuar. Ajo të “mbyt” me informacion, fakte të shumta,
shembuj nga historia, ngjarje paralele, etj.
	 Baleta servir faktin se botuesit e librit me titull “Të
pabesët. Konflikti midis botës së krishterë dhe Islamit 638
– 2002” të autorit Uitkroft vlerësojnë se autori
“përqendrohet hollësisht në tri zonat ku myslimanët, të
krishterët dhe çifutët kanë jetuar bashkë për periudha të
gjata: Spanja, Levanti dhe Ballkani…Në Spanjë fillimisht
çifutët dhe më vonë maurët u dëbuan, sepse shiheshin me
frikë si infektues të Spanjës së shenjtë… Në Levant
ndërhyrjet e kryqëzatave rizgjuan tek myslimanët idetë e
përgjumura prej kohës së Xhihadit. Në Ballkan rikthimi i
kujtimeve të largëta, të shkruara e gojore, shërbeu si
zjarrvënie për mizoritë e shekullit XX”. Konkluzioni i
qartë në vepër: “Nga këto tri zona kryesore të ndeshjes së
Krishtërizmit me Islamin gjatë 1400 vitesh sot duket se
Ballkani është e vetmja zonë ku problemi shtrohet frikshëm
nëse Islami do të vazhdojë të mbijetojë, apo do të zhduket.
Në Spanjë problemi është i zgjidhur përfundimisht”.
“…Shumica e myslimanëve spanjollë – citohet një autor
tjetër - ishin dëbuar nga inkuizicioni  bashkë me çifutët
spanjollë. Ata që qëndruan dhe nuk ishin të krishterë u
bënë të tillë që të shpëtonin jetën e tyre” (Përballje me
Islamofobinë, f. 53).
	 Autori na ofron konkluzionin e Uinkroftit se kur
ndesheshin fuqitë evropiane me Perandorinë Osmane: “Lufta
me Islamin në Ballkan, në trupin e vetë Evropës, u bë më e
dhunshme se në secilën nga përleshjet e mëparshme…Kështu
Ballkani u bë mise en scene për aktin final të përleshjes
së Evropës me “Islamin, një “kryqëzatë” e fundit. Për fat
të keq pasojat e tejzgjatura të këtij antagonizmi vazhduan
pas shkatërrimit të osmanëve”. Historia e Shqipërisë e
dëshmon këtë. Lufta ruso – turke dhe serbo e malazezo –
turke e vitit 1877 – 1878 u bë nën thirrjet e princit serb
Milan Obrenoviç “të pastrojmë tokën nga ata që nuk i
besojnë kryqit” gjatë të cilave u bënë masakrat më të
tmerrshme mbi popullsitë myslimane të Ballkanit në
përgjithësi e asaj shqiptare në veçanti. Edhe Luftërat
Ballkanike 1912 – 1913 patën po këtë karakter dhe u kryen
masakra që nuk ishin parë ndonjëherë deri në atë kohë.
Konkluzioni tjetër që nxjerr autori i librit është:
“pikësynimi për një rikonkuistë të re për çrrënjosjen e
Islamit nga Evropa mbetet rajoni i Ballkanit, ku territoret
me popullsi myslimane, boshnjake dhe shqiptare, janë si
ishuj në një det popullsish të krishtera, si eklava fetare
të shkëputura nga pjesa tjetër e botës islame…” (f. 54).
	 Peticionet rrënqethëse drejtuar kancelarive të Fuqive të
Evropës nga popullsitë myslimane të masakruara në vitet e
krizës lindore 1877 – 1878 binin në vesh të shurdhër, ashtu
sikurse në Luftërat Ballkanike Evropa u la dorë të lirë
ushtrive të krishtera sllavo – greke të realizonin atë që
autorë të huaj e quajnë Golgotha shqiptare. Shqiptarë
vuajnë nga harresa historike ndërsa kujtohen për masakrat e
baballarëve, gjyshërve e stërgjyshërve vetëm atëhere kur
ato u përsëritë dhe mynxyrat u bien mbi kokë. Libri në
fjalë është një apel që shqiptarët të mos gjënden në
befasi.
	 Autori nënvizon edhe një dukuri tjetër me pasoja të
pallogaritshme: në angazhimin kundër Islamit dhe
myslimanëve në përgjithësi e atij shqiptar në veçanti,
përveç figurave të njohura si Kadareja dhe islamofobë të
tjerë si Piro Misha, Remzi Lani etj është përfshirë edhe
politika shtetërore e shtetit shqiptar. Islamofobia është
bërë politikë shtetërore. Në krye të kësaj fushate u vu
netë kryetari i shtetit shqiptar, presidenti i Republikës
Alfred Moisiu me fjalimin e tij në Oksford. Fjalimit të
Moisiut i bëhet një zbërthim i thellë dhe i gjithanshëm.
Aty zbulohet natyra e udhëheqësisë shqiptare e cila merr
përsipër jo vetëm detyra e funksione qeverisjeje e drejtimi
të vendit por edhe atë të misionarit fetar me veshje laike.
	 Në vepër autori din të përqasë e të zbulojë mirë
ngjashmërinë e kësaj politike, të politikës fetare që
propagandohet në Shqipëri me atë që duan ti imponojnë
Shqipërisë fqinjët e saj dhe armiqt e tjerë tradicionalë të
vendit tonë. Në Evropën e Bashkuar nuk duhet të ketë
myslimanë. Përndryshe ato duhet të jenë kasta e ulët e
perandorisë evropiane.
	 Vepra “Përballjet me islamofobinë” përshkohet nga ideja
konstruktive kombëtare e përtëritjes së besimeve në
Shqipëri ashtu siç i ka sjellë historia. Më e mira për
kushtet e Shqipërisë është që të ruhet status-kuoja fetare
ekzistuese, ripërtëritja dhe forcimi i besimeve ekzistuese.
Prishja në mënyrë të dhunshme apo me ndërhyrje e këtij
raporti është me pasoja katastrofike për jetën dhe fatin e
shqiptarëve. Autori nuk cënon asnjë besim dhe në lidhje me
besimet vepra përshkohet nga nevoja e zbatimit të thënies
së Nënë Terezës: respektoj të gjitha fetë por adhuroj fenë
time. Dhe jo të ndodhë ajo që me të drejtë autori e quan
“kryqimi” i Islamit i cili këkohet të bëhet në Shqipëri dhe
gjetkë në emër të reformimit të tij, evropianizimit e
modernizimit të tij.
	 Baleta përdor me saktësi kuptimore dhe në mënyrë të
diferencuar terma dhe nocione që duken si të përafërta. Në
vepër përdoren nocionet “kryqim”, “kryqëzim” dhe
“kryqëzatë” të cilat kanë kuptime e përdorime të ndryshme,
apo nocionet “krishtërim”, ‘krishtërizëm”etj. etj.; Kështu
nocioni “kryqim”, mbase një fjalë e re (neologjizëm), të
cilat në veprën e Baletës janë shumë dhe përbëjnë një
objekt studimi më vete, thuhet për rastet kur bëhet fjalë
për një islam të përshkuar nga fryma e krishterë, islam i
reformuar, i evropianizuar apo për myslimanë që përdorin
simbolika të krishtera etj.
	 Fetë në vetvete nuk sjellin shkatërrim por përdorimi për
qëllime politike i tyre. Kur autorë të traditës kanë dhënë
shpjegimet e nevojshme në lidhje me raportin midis
nacionalizmit dhe islamizmit, siç është rasti i Hafëz Ali
Korçës, autori mbështetet në ato konkluzione duke vlerësuar
mendimin e tij apo në shumë raste të tjera për autorë të
ndryshëm në lidhje me zgjidhjet që kanë dhënë. Në referimet
për dhënien e mendimeve Baleta është model.
	 Titulli i veprës dhe formulimi i titujve të kapitujve e
nënkapitujve kanë formulime sa të thjeshta aq edhe të
thella nga përmbajtja. “Myslimanizmi i kryquar” dhe
“Sindromi islamik”; “Harmonia fetare” e Moisiut dhe
“pajtimi kombëtar” i Ramiz Alisë, apo “Çoroditje ideore për
synime rikonkuistadore”; “kthimi në fenë e të parëve”,
strategji rikonkuistadore etj. etj. Vepra zbulon lakuriq
gjithë dinakërinë e armiqve të Islamit e të myslimanëve.
Ajo stigmatizon ashpër planet, strategjinë dhe taktikat e
luftës së tyre, është një thirrje për vigjilencë dhe shtron
nevojën e përballjes me të nga të gjithë shqiptarët, edhe
të besimeve të tjera.
	 Kë s’trazon një vaj i lehtë, bjen tërmeti ai rri fjetë.
Kështu thotë një fjalë e urtë. Ka mbi 150 vjet që
shqiptarët janë nën goditje të forta sizmike të
ballafaqimeve politike e luftarake, por sidomos nga
Pavarësia e këndej. Më parë ata ishin edhe nën “çadrën”
osmane dhe ishin mësuar të mendonin të “tjerët” edhe për
ta. Pas 1912 - ës  goditjet e tërmeteve politike kanë qenë
të vazhdueshme sa që ata filluan të humbasin ndjeshmërinë.
Edhe tani ata janë nën goditjet e këtyre lëkundjeve. Vepra
“Përballjet me islamofobinë” është një apel që shqiptarët
të mos i gjejë fjetë, sepse kanosen me katastrofa të cilat
kanë qenë të zakonshme për ta. Ky është edhe mesazhi
kryesor i veprës.

							 Bajram XHAFA
	 Shkodër, 17 shtator 2006


LUFTA QE SOLLI PUSHIMIN E LUFTËS NE LINDJEN E MESME

Kur ne zgjedhjet e fundit parlamentare ne Izrael fitoi
partia Kadima,kryeministri I ri palestinez beri nje
deklarate duke i bere te njohur opinionit publik boteror se
Kadima do te thote lufte. Pikerisht kete lufte,bota do ta
shihte shume shpejt, kur ushtria izrailite do te fillonte
bombardimin e pameshirshem te civileve te pambrojtur ne
Liban.Por lufta e vertete ne Lindjen e Mesme kishte filluar
me vrasjen e Rafik Haririt duke akuzuar Sirine se ishte
dora e fshehur e kesaj vrasjeje.Atentati pasoi largimin e
trupave siriane nga Libani duke I hapur rruge agresionit
Izrailit ne kete hapesire.Ne momentet  kur Libani po behej
germadhe nga bombardimet e pameshirshe te ushtrise
izrailite , OKB dhe ato libaneze qe bene demonstrata kunder
trupave siriane, duhet ta kene marre vesh se kush fshihej
pas vrasjes se Rafik Haririt. DUKE E NJOHUR VEHTEN SI FUQIA
USHTARAKE QE DOMINON NE Lindjen e MESME, Izraeli  provokoi
luften ne Liban per tu dhen nje mesim vdekjeje muslimaneve
ne kete rajon.Per te bere realitet kete pikesynim, ushtria
izrailite beri nje bombardim te pameshirshem ndaj civileve
ne Liban duke perdorur arme te ndaluara nga konventat
nderkombetare. IZRAELI DEKLARONTE ATO DITE SE PO LUFTONTE
Hesbullahun, por ne Bejrutin e rrafshuar nga bombat , nuk
kishte luftetare te Hesbullahut. Bota do te shokohej nga
pamjet qe dhane mediat   ku shikoheshin rruge dhe shkolla
te shkaterruara, spitale dhe ndertesa te
rrenuara.Shkaterrime qe po beheshin ne moton e njohur
izrailite qe armikut I duhen shkaktuar  dhimbje te
paimagjinueshme , qe ai te jete kurdohere i tmerruar.Kulmi
I  masakrave do te jete bombardimi i qellimshem i civileve
ne qytetin Cana ku nen rrenoja do te mbeten me dhjetra
femije te mitur.
Duke njohur bota nje egersi qe konkurronte mizorite me te
tmerrshe qe ishin pare ndonje here.Por ne kete inkursion
kriminal , Izraeli nuk ishte  vetem ,sepse pas tij ishin
miqte e tij historike qe e krijuan e inkurajuan dhe e
mbeshteten ne inkursionet e tij ushtarake kunder popujve
muslimane ne Lindjen e Mesme, duke u bere keshtu shtetin
Izraelit koburen  e ture ne kete rajon.Presidenti Bush
deklaronte se i duhet dhene Izraelit 10 dite kohe te
perfundoje luften me Hesbullahun.Pra 10 dite kohe per te
vrare civile.Ndersa ne kulmin e betejes, ne Angli do te
inskenohej loja me atentatet e mbetura ne tentative duke
synuar te largoje vemendjen nga ajo qe po ndodhte ne Liban.
Por njerezit e ndershem dhe paqesore do te mbanin qendrim
ndaj genocidit qe po bente ushtria izrailite ne Libanin e
pambrojtur duke demostruar ne te gjithe boten kunder ketij
agresioni te papare.Qendrimi pacifist dhe i qellimshem i
faktorit nderkombetar i dha mundesi ushtrise izrailite te
depertonte ne token e Libanit me 30 mije ushtare duke
synuar pushtimin e plote te Libanit.Por ne terren, kur
luftimet filluan ballperballe, ushtria e Izraelit u gozhdua
ne vend, sepse luftetaret e Hezbullahut nuk ishin
palestinezet qe luftojne me kallash dhe me gure kunder
tankeve izrailite.Ne fushe te betejes  me dhjetra ushtare
izrailite filluan te vriten , duke bere te deshtonin
deklaratat per shkaterrimin e  Hezullahut qe ne fakt eshte
jashte kufirit te Izraelit.Tanket  e blinduara nuk ishin
problem per raketat e Hezbullahut te cilet i digjnin sikur
te  ishin kartoni dhe jo celiku. Ne keto beteja ku njesi
guerrile po luftonin dhe po fitonin mbi ushtrine me te
fuqishme ne rajon ,ra miti  se ushtria izrailite eshte e
pathyeshme.Numri I refugjateve ne Izrael e kaloi shifren 1
milion nga bombardimet e katjushave moderne  me te cilat
goditej territori i Izraelit nga luftetaret e
Hesbullahut.Ne nje deklarate deshperuese ministri i
mbrojtjes Amir Perez do te deklaronte se asnje ushtri e
vetme ne bote nuk mund ta thyej Hesbullahun duke vulosur
keshtu humbjen ne menyre publike per ushtrine
izrailite.Bashkesia nderkombetare , kur e shikoi se
ballanca po anonte nga Hesbullahu ,shpejtoi te hartonte nje
rezulute  per te ndaluar luftimet. Paqja qe u vendos per te
shpetuar Izraelin na kujton  paqen e Dejtonit qe u be per
te shpetuar serbet nga disfata e plote  ne betejat me
trupat muslimane ne Bosnje te cilat po pastronin krejt
territorin e Bosnjes nga serbet.Eshte per te ardhur shume
keq per menyren se si e percollen kete ngjarje te rende
mediat tona. Eshte fak i dhimbshem kur opinioni publik
shikoi si keto media mbajten dukur haptas diku me doreza
anen e agresorit, duke iu kundervene keshtu muslimaneve te
pambrojtur te Libanit.Gazeta Standart dhe Topi dhane
intervista me refugjate izrailite qe  ishin ne nje linje me
qeverine  Izrailite qe po masakronte njerez te
pafajshem.Per keto media ishte e parendesishme te
intervistoheshin refugjate libanaze qe kishin lene femije
dhe pasuri nen rrenojat  qe linte pas,bombardimi i avioneve
izrailite.,sepse per keto media ne Liban po luftohej
terrorizmi dhe per keto media terroriste ishin civilet e
pafajshem dhe te pambrojtur te Libanit.Ndersa qendrimi i
qeverise shqiptare ndaj genocidit qe po behej ndaj
muslimaneve ne Liban u trajtua me nje heshtje  te habitshme
,sikur keto masakra  po beheshin ne nje planet tjeter.
Eshte kjo qeveri qe do te ngrihej ne bisht per te sulmuar
programin berthamor te Iranit si rrezik potencial ne rajon.
Se paku tashti qeveria  e mori vesh se kush eshte rreziku
me i madh per popujt  ne kete rajon.
Por vrasja e muslimaneve vazhdon  perseri. Ne Palestine
eshte bere norme qe te vriten muslimane sipas nje kurbe qe
po njeh vetem rritje.Por goditja shkaterruese qe mori
Izraeli ne Liban nga luftetaret e Hezbullahut i ka bere
izrailitet te terhiqen nga planet e tyre butaforike duke
treuguar gatishmeri per te biseduar me udheheqjen
palestineze per te sjelle paqe ne rajon dhe nga ana tjeter
nuk flasin me per perdorimin e forces se tyre ndaj Iranit ,
por i bejne thirrje SHBA-se qe te pengojne programin
berthamor te Iranit, edhe pse vete Izraeli posedon me
qindra bomba berthamore te afta te kthejne te gjithe
Lindjen e Mesme ne nje shkreti atomike. E verteta eshte se
ne rajonin e Lindjes se Mesme priten zhvillime te reja.Por
roli i faktorit izraelit  per te ndezur konflikte, pa patur
frike  asnje kundershtim ne rajon, ka rene ne menyre te
dukshme, duke treguar keshtu se nje qendrim ballperballe me
agresorin ,pa tjeter e nxjerr ate nga kursi i provokimeve
dhe i konflikteve ku ai, .deri para humbjes katostrofike me
Hezbullahun, mbante flamurin e ketyre bemave.Ajo qe ka
rendesi per muslimanet eshte se ato mund te maten dhe mund
te fitojne edhe me ushtri si ajo e Izraelit ,qe vleresohet
si ushtria me e trajnuar dhe me e pergatitura e botes.
Fitorja e fundit e Hezbullahut  ndaj Izraelit eshte nje
fakt qe per kete problem nuk ka nevoje per koment.

SELIM  GOKAJ

SHQIPËRIA ËSHTË VENDI MË I KEQ NË EUROPË

(Kështu është titulluar kapitulli VII i librit: “Europe 50
facts you need to knoë” (Europa, 50 fakte që duket t’i
dini), më autore Emma Hartley, i botuar në Mbretërinë e
Bashkuar në vitin 2006. Më poshtë vijon teksti i plotë i
këtij kapitulli)
                                                  *  *  *



Gjithnjë është shkruar shumë pak për Shqipërinë dhe ka disa
arsye të forta për këtë. Norman Ëisdom, aktori komik, deri
më sot është një person shumë i famshëm atje dhe kjo
thashetheme kafenesh pa rëndësi mjafton për t’u vërtetuar
britanikëve kozmopolitanë se ky vend është disi i
pazakontë. Por tek shumë pak nga ata që e kanë përtypur
mirë këtë fakt tërheqës, u lind më pas kureshtja për ta
vizituar. Në të vërtetë, rubrika udhëtime e faqes në
internet të Zyrës Britanike për çështjet e jashtme dhe
komonuelthin të këshillon se është e rrezikshme të udhëtosh
jashtë kryeqytetit, Tiranës.
Eksporti më i mirënjohur i këtij vendi është “gansterizmi”.
Në veçanti, Shqiptarët kanë arritur të kenë kontrollin e
një pjese të mirë të trafikut të heroinës në krejt Europën
perëndimore qysh prej vitit 1991. Trafikimi i njerëzve i
drejtuar po nga shqiptarët, dhe vendi shërben edhe si vend
i origjinës së trafikut edhe si territor tranzit. Shoqata
“Shpëtoni fëmijët” tani së fundmi ka vlerësuar se 60% e
atyre që trafikohen nga Shqipëria janë fëmijë, të shitur
kryesisht për prostitucion.
Kjo lloj tregtie është vetëshkatërruese për krejt vendin,
sepse është një vend europian ku 30% e popullsisë jeton nën
nivelin zyrtar të varfërisë, dhe 15% luftojnë për më pak se
1 dollar në ditë. Dhe kjo ndodh në një vend i cili
kufizohet me kufi tokësor me Greqinë dhe ndodhet vetëm pak
milje larg takës së çizmes së Italisë përtej detit. Të
ardhurat mesatare vjetore për frymë në Shqipëri ishin 1,740
paund britanikë në vitin 2003. Në Europë, vetëm
Bosnia-Hercegovina ka të ardhura mesatare më të ulëta - por
qysh kur Bosnia po rimëkëmbet me shpejtësi nga lufta
civile, ka pak gjasa që gjendja të jetë e tillë për shumë
kohë.
Enver Hoxha ishte dikatori stalinist i Shqipërisë për 40
vjet derisa vdiq në vitin 1985, dhe e mbajti vendin në
gjendjen e izolimit të plotë nga bota përreth. Një prej
ngjarjeve shqiptare më të preferuara për mua është se si,
me qëllim që ta ruante këtë izolim, Hoxha ndërtoi përgjatë
kufijve të vendit rreth gjysmë milioni bunkerë të mëdhenj
sa për një njeri. Ai i thoshte popullit të tij se cilësia e
jetës së tyre ishte kaq më e mirë se sa ajo e pjesës tjetër
të botës, sa që bunkerët nevojiteshin për të penguar
hordhitë e perëndimorëve plaçkitës që të shpërthenin
kufijtë e tyre. Pas rënies përfundimtare të regjimit në
vitin 1991, disa shqiptarë të guximshëm kapërcyen kufijtë
në male dhe panë se të gjitha frëngjitë e bukerëve të
armatosur kishin marrë shënjestër brenda vendit.
Një izolim i tillë pati pasoja tejet fatkeqe për vendin, i
cili është edhe i përçarë nga një kulturë gjakmarrjeje e
tillë sa që Siçilia të duket si model i rendit shtetëror.
Gjatë viteve 1920 vdekshmëria ndër meshkujt e rinj
shqiptarë ishte 20% në vit – kjo i përkiste një periudhe
kur nuk kishte luftë civile.
Në vitin 1997, norma e zyrtare e vrasjeve vjetore në
Shqipëri ishte 76.9 persona për 100,000 banorë. Duke e
krahasuar këtë shifër me shifrat më të fundit të marra nga
Interpoli për të njëjtin tregues: Në Mbretërinë e Bashkuar
në vitin 2001 norma e vrasjeve ishte 1.63 për 100,000
banorë dhe në Francë në vitin 2000 ishte 3.7 për 100,000
banorë. Bazuar në këto shifra, mundësitë që të vritesh në
Shqipëri ishin rreth 50 herë më të larta se sa ishin në
Britani, apo 20 herë më të larta se sa ishin në Francë në
këto vite.
Dhe kjo ndodh nëse je shqiptar. Një pasaportë e huaj në
tregun e zi vlen rreth 3,500 paund britanikë. Kjo i bën të
huajt dhe sendet e tyre shumë tërheqëse për popullsinë e
varfëruar, që ka një nga normat e emigrimit më të larta në
botë. Në vitet 1991 dhe 1992, 300,000 njerëz u larguan nga
vendi, dhe gati po kaq e lanë vendin në katër vitet
pasuese. Më pas ndodhi një tjetër valë emigrimi në vitet
1996-1997, kur disa skema piramidale të drejtuara nga
qeveria u shembën – po, qeveria faktikisht i drejtoi ato
skema – dhe 70,000 të tjerë vendosën ta kërkojnë fatin e
tyre diku tjetër. Në total, 35% e popullsisë ka emigruar
prej vitit 1991, dhe janë vetëm rreth 3 milionë shqiptarë
në vend.
Prandaj të udhëtosh në Shqipëri mund të jetë një punë paksa
e rrezikshme. Robert Carver, një gazetar dhe prodhues
filmash, është një prej të paktëve njerëz që e ka bërë këtë
dhe ka shkruar për këtë fakt. Megjithëse ekzistojnë dhe ca
udhërrëfyes udhëtimi, ai i përgatitur prej tij është i
vetmi botim përshkrues në anglisht i shkruar prej Luftës së
Dytë Botërore që disponohet nga Amazon.
“Bjeshkët e Namuna” u publikua më 1999 me njëfarë
brohoritje. Carver përshkruan harkun emocional të udhëtimit
të tij nëpër Shqipëri. Ai fillon me optimizëm me përrallat
nga shoqëritë e miqësisë shqiptaro-britanike në Londër mbi
cilësinë e mikpritjes shqiptare, dhe nga një shofer taksie
grek i cili rrugës drejt kufirit e përshkruan vendin si të
ishte Greqia menjëherë pas luftës civile: “Nuk ka
automobila, shumë varfëri, shtëpi të prishura, gomerë dhe
mushka, nuk ka punë, por … e këndshme”.
Megjithatë, për një periudhë të shkurtër kohe ndjenjat e
optimizmit të autorit shteruan, pasi ia terën shqiptarët që
ai takoi. Pasi u grabit gjatë një darke me peshq nga njerëz
të cilët mendoheshin se do ta ndihmonin, ai thotë: “Më kanë
treguar histori përrallash për ndershmërinë dhe besën
shqiptare, për kujdesin që tregojnë për miqtë e largët.
Këta njerëz ishin hajdutë të cilët gënjejnë dhe i lëpihen
të huajit për të përfituar, dhe më pas e mashtrojnë pasi e
kanë kandisur që të besojë gënjeshtrat e tyre…”.
“Arrita të kuptoj se shqiptarët kurrë nuk i jepnin
informacion njëri-tjetrit, kurrë nuk ndihmonin
njëri-tjetrin, përveç se kur kërkonin favore në para.
Çdokush orvatej të merrte të mirën e tjetrit duke mashtruar
ose vjedhur. Dyfytyrësia dhe dredhia ishin monedhat e tyre
në jetën e përditshme: dinaku, mashtruesi i suksesshëm ose
batakçiu admiroheshin së tepërmi. Ndershmëria, çiltërsia,
tregtia e ndershme të gjitha nënçmoheshin duke u
konsideruar naive. Cinizmi quhej inteligjencë, drejtësia
quhej budallallëk”.
Megjithëse ai takon njerëz çuditërisht miqësorë dhe ka
mjaft gjëra të mira për të thënë për natyrën, përshtypja
mbizotëruese është ajo e një vendi difektoz që në themel si
pasojë e besnikërisë ndaj grupimeve të familjeve fisnore të
quajtura fis, dhe i ndëshkuar prej qëndrimeve që rrjedhin
nga këto grupime. Ai shkruan:
“Ç’mund të thuhet për një kulturë sipas së cilës jashtë
fisit çdokush mund të vjedhë dhe të jetë krenar për këtë;
ku vajzat grabiten në moshën 15-vjeçare dhe shiten për
prostitucion; ku të gënjesh është normale dhe ku qeveria
vjedh më shumë se kushdo tjetër? Ku njerëzit merren me
kontabandë armësh, droge dhe dokumenta identiteti të
falsifikuara, dhe shkuan në vende më të pasura me qëllimin
e grabitjes dhe plaçkitjes?
Ku është normale të rrahësh bashkëshorten, të përdhunosh
dhe poshtërosh këdo që për fat të tij nuk mbrohet as nga
familja as nga armët? Ku tortura sadiste nga policia
sekrete është një rutinë dhe çdo gjë nga një dëftesë
shkolle deri në një diplomë doktori mund të blihet me para?
Ku vrasjet për gjakmarrje dhe hakmarrje kanë paralizuar
gjithë vendin, duke ngujuar edhe fëmijët e pafajshëm
7-8-vjeçarë”.
“Dhe ju lexoni variantin e rregulluar”, më tha Carver gjatë
një telefonate. “Botuesi hoqi shumë pjesë, sepse varianti
fillestar ishte shumë negativ! Është një vend shumë i
çuditshëm dhe tërheq vetëm njerëzit e çuditshëm. Ka tri
shoqata të veçanta shqiptaro-britanike në Britani dhe
asnjëra prej tyre nuk flet me tjetrën”.
Ai vijoi duke shpjeguar: “një prej vështirësive që has kur
përpiqesh të rrokësh këtë, është se është shumë e
rrezikshme të vërdallosesh si një udhëtar i pavarur,
prandaj duhet ta lidhësh veten me njërin fis apo me
tjetrin, thjesht për të siguruar mbrojtje prej të tjerëve.
Por më pas të huajt marrin një lloj varianti turisti të
sindromit të Stokholmit, ku ata mbyten në gjakderdhje.
Çdokush që merret me Shqipërinë përfshihet edhe në
gjakmarrje. Nuk kam patur ndonjë lidhje më me këtë vend
qysh kur u largova prej tij pikërisht për këtë arsye. Është
thjesht shumë i rrezikshëm”.
Ai përmendi një incident në vitin 1997, në të cilin ndihma
ushqimore po shpërndahej nga një shoqëatë bamirësie e
ortodoksisë greke në jug të vendit nën mbrojtjen e ushtrisë
italiane. Kur ushqimi po shpërndahej, snajperat shqiptarë
gjuajtën mbi ushtarët, punëtorët e ndihmës dhe përfituesit
e ndihmës, sepse ndihma po i shërndahej një fisi
kundërshtar. Në Shqipëri, çdokush që ndihmon një armik
është gjithashtu armik.
“Por njerëzit në Europë nuk e besojnë kur u thua gjëra të
tilla. Ata nuk e besojnë dot. Dhe unë përgjigjem: shkoni
vetë atje nëse nuk më besoni dhe shiheni vetë. Kurrë nuk
kam qenë në ndonjë vend më të keq se Shqipëria dhe mezi
prisja të ikja prej tij. Ishte i tmerrshëm”.
Dhe meqë shumë shqiptarë duket se mendojnë njësoj, është e
vështirë të kundërshtosh.


KA DHE TË TJERË A.A.GILL-ë

E gjithë media shqiptare dhe shumë shqiptarë u kapërthyen
në diskutime pasi “Sunday Times” botoi shkrimin e gazetarit
Gill “Toka e harruar prej kohës”, ku për hir të së vërtetës
duhet pëermendur se thuheshin me gjuhë tepër fyese dhe
raciste disa të vërteta shqiptare. Madje shkrimet, mesazhet
në postat elektronike drejtuar “Sunday Times”, apo mesazhet
zinxhir shpërndarë në adresa shqiptarësh dhe të huajsh
kalonin edhe në etiketime të ngjashme me ato të Gill, por
drejtuar kundër anglezëve apo skocezëve. Nuk ishin të pakta
rastet kur bëheshin krahasime se ç’të mira ka populli
shqiptar, që nuk i ka populli anglez apo skocez??!! Përse
gjithë ky zemërim vetëm kundër Gill-it?! Sepse siç duket
kaq arritëm ne shqiptarët, që ta themi përsëri për hir të
së vërtetës, lexojmë pak dhe shkruajmë pak me analiza e
argumente, të lexonim se ç’thuhet për ne. Por atje, në
pjesën tjetër të botës ka të tjerë Gill-ë. Dy prej tyre po
i sjellim në një shkrim të vetëm, që është botuar jo më si
shkrim gazete apo reviste, por në një libër ku renditen 50
faktet që duhet të dimë për Europën. Dhe për Shqipërinë nuk
janë kursyer faktet më të zeza. Këto pra duhet të dijë
lexuesi për Shqipërinë. Mjaft të tjerë, siç u shpreh z.
Fuga, shkruajnë në Francë po njësoj si Gill. Ndoshta dhe të
tjerë në vende të tjera që nuk kemi patur mundësi t’i
dëgjojmë apo lexojmë. Ç’do të bëjmë tani? Përsëri do të
sulemi kundër Emma Hartley dhe Robert Carver, siç bëmë me
A.A.Gill?!


MË MIRË MIK I ABDI BALETËS SE I VATIKANIT

E nderuar redaksi e faqes së internetit “shkoder.net”. Do
t’ju lutesha t’a botonit këtë mesazh timin drejtuar dy
personave: A. Krasniqi dhe Z. Ahmeti. Kjo përgjigje është
në lidhje me shkrimin e tyre në vitin 2004 me titull
“Baleta e mprehu shpatën ...”. Ndonëse është vonë, por më
mirë vonë se kurrë. Shkas të lexoja artikullin në fjalë u
bë libri i mikut tim A. Baleta botuar këtë vit me titull
“Përballjet me Islamofobinë”. Kisha arritur pothuaj në fund
të leximit të tërë librit dhe në indeksin e tij gjeta
informacion për këtë shkrim të tyre.
Me këtë mesazh që po ua dërgoj me postë elektronike do të
dëshiroja të bëja një sqarim të sinqertë për të gjithë
bashkëatdhetarët tanë që lexojnë dhe janë anëtarë të
shkodër.net.
Unë jam Artan Meha, djalë lushnjar me babë kosovar nga
Gilani, i cili (rahmet atje ku ka shkuar) nënën e tij e
kishte mbesë tek Idris Seferi. Që i vogël im atë më edukoi
me frymë nacionaliste. Po ashtu rrjedh edhe nga familje
hoxhallarësh, gjë që akoma më shumë ka ndikuar në brumosjen
time si nacionalist.
Abdi Baletën e simpatizova vetëm nga fjalimet e tij në
parlament, intervistat dhe shkrimet e tij, të cilat kanë
bërë shumë efekt pozitiv në ringjalljen e nacionalizmit
shqiptar në kundërshtim me dëmin fondamentalisto-katolik që
sjellin mediat dhe intelektualët tanë sot. Me z. Abdi po
bëj gati 5 vjet që njihem. Kërkova vetë të takohem me të.
Më hapi derën e shtëpisë e më ftoi së bashku me gruan e tij
me një dashamirësi të paparë, sikur t’i njihja prej kohësh,
ndonëse ata nuk më njihnin e nuk e dinin se kush isha unë;
mund të isha kushdo spiun, kriminel, hajdut etj., etj., por
bujaria e tyre shqiptare më besoi dhe ata më hapën derën.
Unë banoj prej 11 vitesh në Irlandë dhe jo në Malajzi. Jam
nënshtetas irlandez e jo indian. Punoj me orë të zgjatura e
nuk më financon asnjë grup fondamentalist. Unë jam personi
që i kam dërguar z. Abdi Baleta librin e Arup Caterxhi për
Nën Terezën dhe librin e Gore Vidal e shumë e shumë libra
të tjerë. Në rast se shumë shqiptarë kanë pare për të
harxhuar në klube nate dhe salla bingosh ose të pijnë
duhan, unë nuk jam si këta. Unë në kohën e lirë e harxhoj
në librarinë e Dublinit me aq sa kam mundësi të blej ndonjë
libër për z. Baleta dhe ia dërgoj, pasi si publicist që
është ai i shfrytëzon shumë librat e autorëve të huaj,
sidomos ata seriozë. Z. Abdi nuk është njeri i kafeneve. Në
shtëpinë e tij gjenden me qindra libra të dërguar jo vetëm
prej meje, por nga shumë shqiptarë të tjerë. Librat që i
dërgoj unë janë që të gjithë të botuar në Angli dhe në
SHBA. Unë do t’a ndihmoj z. Baleta me libra deri sa të kem
mundësinë, pasi puna e tij është në shërbesën time dhe të
çdo shqiptari të ndershëm që mendon për atdhe.
Një fjalë e urtë popullore thotë “më mirë një mik se sa një
çiflig”. Pra, unë thm: më mirë mik i Baletës xxxxxx. Unë
nuk i shërbej askujt përveç interesave të atdheut tim. Unë
nuk jam fondamentalist. As pjesëtar i Al Kaedës siç
përpiqen të theksojnë të dy autorët e shkrimit të vitit
2004.
Shpresoj se ky shkrim i imi, që do t’a quaja përgjigje ndaj
shkrimit të tyre, do të sqarojë gjithçka se kush është
financuesi me libra i z. Baleta dhe se ku gjendem. Unë nuk
jam në Lindjen e Largët e as në atë të Mesme e të Afërt.
Jam në Perëndim. Nuk perëndimizohem siç ua ka qejfi shumë
shqiptarëve që vijnë në mërgim, por mundohem t’i shërbej
nacionalizmit shqiptar të “Rimëkëmbjes” sonë.

Nr. Tel tim 00353857058874

06.09.2006


__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around
http://mail.yahoo.com

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#549

From: Olsi <olsi@...>
Date: Wed Oct 4, 2006 4:25 am
Subject: RIMEKEMBJA 03/ 10/ 2006 [ ii ]

olsi.rm

Online Now

Send Email

FANTAZMA E RIKONKUISTËS VËRTITET NË BALLKAN

(Më 2 shtator 2006 në Tiranë  u mbajt një konferencë me
temën “Myslimanët në Ballkan: realiteti dhe e ardhmja”.
Konferenca u organizua nga  Instituti Shqiptar i Mendimit
dhe Qytetërimit Islam dhe Qendra Ndërkombëtare për
Bashkëpunim, në bashkëpunim me përfaqësues mekanizmash
islame nga Kuvajti e Katari. Ishin të pranishëm  dhe
mbajtën përshëndetje e ligjërata deputetë e personalitete
nga këto dy shtete arabe, si dhe të ftuar nga Bosnja,
Sanxhaku, Kosova, Maqedonia e diaspora shqiptare. Në
punimet e dy seksioneve të konferencës u mbajtën një numër
i madh kumtesash. Ndër këto ishte dhe kumtesa e mëposhtëme
e mbajtur nga Abdi Baleta rreth temës së veçantë “E ardhmja
e myslimanëve ballkanas në kuadër të ngjarjeve rajonale e
ndërkombëtare”, tekstin e të cilës po e japim të plotë për
lexuesit)



Të nderuar pjesëmarrës,

Falenderoj organizuesit e kësaj konference të rëndësishme
për ftesën që të mbaj një ligjëratë rreth temës “Myslimanët
në Ballkan, realiteti dhe e ardhmja”. Të ardhmen e
myslimanëve në Ballkan, sikurse të ardhmen e çdo gjëje
tjetër në gjithësi e di vetëm Allahu. Ne njerëzve na mbetet
të njohim sa më saktë të shkuarën, të vlerësojmë sa më
drejt zhvillimet e sotme, që kështu të mund të bëjmë atë që
na takon, ndonjë punë të mirë e veprim të dobishëm për të
ardhmen.
Në përputhje me profilin tim profesional, si specialist i
së drejtës dhe marrëdhënieve ndërkombëtare, do të
përqendrohem në një çështje të veçantë të programit të
kësaj konference “E ardhmja e myslimanëve ballkanas  në
kuadër të ngjarjeve rajonale dhe ndërkombëtare”. Përvoja e
punës për përpilimin e një libri të sapo botuar me titull:
“Përballjet me islamofobinë” më bën të them se një temë e
tillë vetëm sa mund të gërvishtet në një ligjëratë. Nga sa
kam mundur të mësoj për të shkuarën dhe të vëzhgoj mbi
zhvillimet e tanishme e them pa ngurrim dhe me njëfarë
dëshpërimi se gjendja e sotme e myslimanëve në Ballkan
është tejet e vështirë, e pasigurt, e rrezikuar dhe me
shumë pikëpyetje. Për të bërë arsyetime të tilla nuk më
shtyn ndonjë prirje për pesimizëm, por janë analizat e
thelluara që kam gjetur tek shumë studiues seriozë e të
ndershëm perëndimorë që më shtyjnë të shprehem kështu për
rrjedhojat e zhvillimeve botërore, evropiane, ballkanike
dhe shqiptare mbi gjendjen e myslimanëve.
Trojet ballkanike ku shumica e popullsisë është myslimane
Bosnje Hercegovina, Kosova, Shqipëria, Shqipëria Lindore
janë quajtur nga studiuesit perëndimorë edhe si “Evropa
myslimane, ku Islami ka qenë gjithnjë në mbrojtje, e jo në
sulm, në fakt në tërheqje gjatë shekujsh dhe ku myslimanët
nuk ka të ngjarë të japin ndonjë kontribut në jetën e
përgjithshme të Islamit, por ku Islami mund të bëhet aktiv
nën ndikimet që vijnë nga pjesë të tjera të Botës”.
Ky “shqetësim” përmendet nëpër libra edhe si faktor kryesor
që nxiti Vatikanin të tregohej i interesuar të bëhej aktiv
gjatë viteve të luftës në Bosnje dhe më pas në Kosovë. Me
spekulimin se vatrat myslimane në Ballkan do të përdoreshin
nga fondamentalizmi islamik kundër Evropës së krishterë,
serbët janë përpjekur të përligjnin agresionet e tyre në
Bosnje dhe në Kosovë e të fitonin simpati e mbështetje nga
Perëndimi për gjenocidin e tyre.
Ballkani njihet e përmendet si një nga tri zonat ku kanë
bashkëjetuar më shumë në paqe dhe në harmoni myslimanët, të
krishterët dhe hebrenjtë, por që njëkohësisht gjatë
historisë së ballafaqimit 1400-vjeçar midis Islamit dhe
Krishterimit, janë bërë edhe shesh kryesor betejash, shesh
kryqëzatash dhe objekt i rikonkuistës së krishterë. Këto
tri zona janë Levanti, Gadishulli Iberik dhe Ballkani.
Sot Ballkani ka mbetur e vetmja zonë ku problemi shtrohet
ende frikshëm për myslimanët: nëse Islami do të mbijetojë
edhe këtu apo do të zhduket, siç ka ndodhur në gadishullin
iberik gjatë rikonkuistës spanjolle para 500 vjetësh, ku
nuk ka më Islam. Në Levant kryqëzatat dështuan dhe nuk u bë
një rikonkuistë e plotë e tipit spanjoll para 8-9 shekujsh.
Gjenerali francez Henri Guro në vitin 1920, kur shkoi tek
varri i Saladinit, ngadhënjimtarit mbi kryqëzatat dhe
çliruesit të Jerusalemit, shqiptoi fjalët: “Saladin ne u
rikthyem. Prania ime këtu vulos fitoren e kryqit mbi
gjysmëhënën”. Por tani, pas gati një shekulli, edhe pse
Jerusalemi është sërish i pushtuar, këtë radhë nga shteti
hebre i Izraelit i krijuar më 1948, fjalët e gjeneralit
francez mbeten vetëm një mburrje që dëshmon se fryma e
kryqëzatave dhe rikonkuistës, edhe pse nuk është zhdukur
mund të quhet përfundimisht e dështuar në Levant.
Kurse në Ballkan gjërat duhen parë më ndryshe, me më shumë
shqetësim dhe frikë për të ardhmen e myslimanizmit.
Studiuesi britanik Endrju Uitkroft, në një libër të tij mbi
historinë e ballafaqimeve të Krishterimit me Islamin nga
viti 638 deri në vitin 2000 na kujton se “lufta me Islamin
në Ballkan, në trupin e vet Evropës, u bë më e dhunshme, se
në secilin nga përleshjet e mëparshme ... Ballkani u bë
skena ku luhej akti final i përleshjes së Evropës së
krishterë me Islamin, për një kryqëzatë të fundit. Për fat
të keq pasojat e tejzgjatura të këtij antagonizmi kanë
vazhduar edhe pas shkatërrimit të Perandorisë Osmane”.
Sipas këtij autori: “në Ballkan rizgjimi i ideve të largëta
shërbeu si zjarrvënie për mizoritë e shekulli XX”, ku
natyrisht më shumë bien në sy mizoritë gjatë gjenocidit
kundër myslimanëve të Bosnjës dhe të Kosovës në dekadën e
fundit të këtij shekulli.
Përçuesit e rrymës islamofobe në mendimin dhe propagandën
shqiptare kanë një prirje të çuditshme që luftën agresive
të serbëve kundër boshnjakëve myslimanë ta paraqesin si
luftë vetëm për motive fetare, duke mohuar kështu
padrejtësisht se ajo ishte në radhë të parë rrjedhojë e
synimeve gjeopolitike të Serbisë. Kurse lidhur me
agresionin e Serbisë në Kosovë, po këta përçues të
islamofobisë shprehen se ishte veprim i diktuar vetëm nga
gjeopolitika dhe përpiqen ta mohojnë atë përmasë fetare që
kishte ky agresion. Kjo bëhet për të krijuar idenë e gabuar
dhe mashtruese se ballafaqimet historike dhe aktuale të
shqiptarëve me fqinjët armiqësorë nuk kanë fare përmasë
fetare, por janë vetëm rrjedhojë e përplasjeve
gjeopolitike. Me këtë duan të mohojnë faktin që islamizimi
i shqiptarëve u ka sjellë dobi në përballjet e tyre me
fqinjët e krishterë. Ndërsa zonja e nderuar Medlin
Ollbrajt, që drejtonte diplomacinë amerikane në kulmin e
ndërhyrjes perëndimore kundër gjenocidit serb në Kosovë,
vëren shumë saktë se: “Farërat e konfliktit në Kosovë,
ashtu si në luftërat që shpërthyen pas shpërbërjes së
Jugosllavisë, ishin mbjellë në historinë fetare të
rajonit”. Rrjedhimisht, pa ditur, pa mbajtur parasysh edhe
historinë dhe trashëgiminë fetare në Ballkan, nuk mund të
bëhet politikë e dobishme kombëtare për shqiptarët, as për
myslimanët në tërësi.
Myslimanët ballkanas, që do të thotë kryesisht boshnjakët
dhe shqiptarët, vazhdojnë të mbeten në pozita mbrojtjeje,
sepse janë të sulmuar dhe të kërcënuar nga të tjerët në
Ballkan dhe nga jashtë tij. Këta myslimanë kanë mbetur si
ishuj në një det të krishterë, janë pjesa më e izoluar e
Ummetit mysliman, ose po të themi me terma më laikë, pjesa
më e shkëputur nga bota myslimane, pra një objektiv më i
zbuluar dhe më i lehtë për t’u goditur nga çdo strategji
sulmuese kryqëzatare e rikonkuistadore antimyslimane.
Po a ekziston në kohën tonë ndonjë strategji e tillë,
viktimë e së cilës mund të bien në radhë të parë myslimanët
e Ballkanit që janë në pjesën më periferike të Islamit, në
vijën e ballafaqimit e të përplasjes më të drejtpërdrejtë,
që janë më të dobëtit dhe më të pambrojturit midis Ummetit
mysliman? Një strategji e tillë ka ekzistuar gjithnjë,
ekziston dhe tani, madje po merr karakter më të acaruar për
shkak të ballafaqimeve globale në marrëdhëniet
ndërkombëtare. Këtë na e vërteton edhe fakti që edhe pas
ndërhyrjes ushtarake të NATO-s në Kosovë në vitin 1999,
çështja e realizimit të të drejtave të shqiptarëve të
Kosovës dhe të kombit shqiptar në tërësi trajtohet ende në
mënyrë të çuditshme, shumë më ndryshe nga sa përcaktojnë
parimet dhe normat e së drejtës ndërkombëtare, praktikat
dhe precedentët e realizimit të vetëvendosjes së popujve
dhe të zgjidhjeve së çështjeve kombëtare në marrëdhëniet
ndërkombëtare. Ende ka vend për shumë dyshime se shqiptarët
mund të diskriminohen edhe në këtë rast. Edhe çështja e
Bosnjës përmban ende dilema të hapura. Mund të shtohen
fakte të tjera që e bëjnë të besueshme se përkatësia fetare
e shqiptarëve në Islam herë pas here keqpërdoret në dëm të
shqiptarëve, ndonëse janë tejet të ekzagjeruara alarmet që
japin politikanë e propagandistë shqiptarë se shqiptarët do
të jenë gjithnjë të nëpërkëmbur, nuk do të pranohen në
Evropë, nuk do të mirëkuptohen nga Perëndimi deri ditën që
ata të vendosin të braktisin plotësisht Islamin dhe të
konvertohen në të krishterë.
Studiuesi Fred Hollidej kur është përpjekur të gjejë
përgjigjen më të saktë rreth dilemës: “Islami dhe
Perëndimi: kërcënim Islam apo kërcënim ndaj Islamit?” ka
theksuar: “Janë të pakta, nëse ka, ato çështje në
marrëdhëniet ndërkombëtare që kanë prodhuar kaq shumë mite
sa çështjet e të ashtuquajturit kërcënim islamik”. Për
arsyet që u përmendën më lart nuk duhet të ketë vend për
dilema të tilla në rastin e Ballkanit, sepse këtu është
fare e qartë që nuk ekziston asnjë premisë për krijimin e
ndonjë rreziku islamik. Një rrezik të tillë nuk kanë
mundësi ta krijojnë as boshnjakët dhe as shqiptarët. Por
janë të shumtë faktorët që krijojnë rrezik real për Islamin
dhe që i bëjnë shqiptarët dhe boshnjakët myslimanë të
mbeten të nëpërkëmbur dhe të kërcënuar nga të gjitha anët.
Nëse flasim për Islamin si besim dhe për myslimanët si
bashkësi fetare, atëherë duhet të themi se këta më të
rrezikuar se kudo janë në Shqipëri, madje janë më të
keqtrajtuar dhe më të fyer këtu se sa myslimanët në Bosnje,
Kosovë, Maqedoni. Myslimanët në Shqipëri janë edhe më të
ligështuarit në qëndresën e tyre. Kjo vjen nga që ata
gjenden nën trysni të veçantë, krahas faktorëve të
përgjithshëm që veprojnë negativisht kundër Islamit në
Ballkan, në Shqipëri veprojnë edhe disa faktorë negativë
specifikë. Në Shqipëri nuk ka pasur dhe nuk ka përse të
ketë islamofobi, por pikërisht këto dy dekadat e fundit
vihet re një përhapje e shfrenuar e një islamofobie të
importuar nga vende fqinje dhe nga Perëndimi. Gjatë 15
viteve që ndajnë shqiptarët nga shembja e diktaturës
komuniste ç’ka shënoi rikthimin e lirisë së besimit dhe të
fesë shtypur dhunshëm nga ateizmi komunist, myslimanët
shqiptarë nuk i kanë gëzuar njësoj dhe në të njëjtën masë,
sikurse besimtarët e krishterë, mirësitë që solli ndryshimi
i bërë. Ka 15 vjet që besimtarët myslimanë shqiptarë
terrorizohen nga boritë e alarmit se Shqipëria dhe
shqiptarët po përpihen nga fondamentalizmi islamik, po bien
në rrjetat e terrorizmit islamik; se Shqipëria qenka vatër
e veprimtarive të Al-Kaedës dhe të Bin Ladenit; se në
Shqipëri po e marrka frerin nëpër këmbë një nacionalizëm
islamik, që paska në plan të shkatërrojë krishterimin e
fqinjëve dhe të Evropës, madje të rrethoka Serbinë me një
hark islamik në bashkëpunim me myslimanët e Bosnjës dhe nën
tutelën e vahabizmit saudit e të Ajatollahëve të Iranit.
Mjedise të fuqishme politike deri në majat më të larta të
pushtetit, pothuajse gjithë gazetat dhe mediat kryesore i
kanë fryrë pa pushim një histerie të papërmbajtur për të
tromaksur myslimanët shqiptarë dhe për të mpirë Islamin në
Shqipëri, duke krijuar artificialisht një psikozë frike se
mos shqiptarët akuzohen për fondamentalistë e terroristë
islamikë. Në Shqipërinë e sotme ka forca dhe mjete të
fuqishme që përpiqen të krijojnë për myslimanët një tmerr
akuzash siç krijonte inkuizicioni spanjoll për hebrenjtë,
myslimanët dhe katolikët e dyshimtë, që akuzoheshin për
herezi dhe heretikë.
Myslimanët shqiptarë po i trullosin me gjithfarë
teorizimesh absurde se feja islame qenka e huaj për ta,
qenka fe e pushtuesve, fe joburimore e shqiptarëve, se nuk
qenka e vërtetë që shumica e shqiptarëve janë bërë
ndonjëherë myslimanë, se edhe ata që e ndjejnë veten
myslimanë në fakt qenkan kriptomuslimanë, pasi në thelb, pa
e ditur as ata vetë qenkan të krishterë. Pa pikë turpi
myslimanëve shqiptarë u kërkohet si myslimanëve dhe
hebrenjve në Spanjën e inkuizicionit ta braktisin fenë e
tyre që të kthehen në fenë e vërtetë të të parëve,
përndryshe do ta kenë punën pisk, do të izolohen, nuk do të
modernizohen, do të braktisen nga qytetërimi dhe përparimi
europian. Tellallët e islamofobisë me sharlatanizëm e kanë
shpallur Islamin deri fe të poshtërimit njerëzor, kanë
hedhur në qarkullim libra e shkrime fyes e shpifës se në
Shqipëri kultivohet islamofashizmi, antisemitizmi islamik
me bazë kuranore, se komunizmi në Shqipëri ka qenë më i
egri, pasi ishte komunizëm i kultivuar në terren islamik.
Pa pikë turpi myslimanëve shqiptarë u kërkohet me kërcënim
të konvertohen në të krishterë. Puna ka shkuar deri atje sa
këtë konvertim ta shpallin si fait accompli drejtuesit më
të lartë shtetëror që kanë shpallur se do të përmbysin 555
vjet histori të shqiptarëve, i quajnë myslimanët shqiptarë
myslimanë europianë, dmth myslimanë të kryqit, dhe madje po
përgatisin që këtë ta sanksionojnë duke i detyruar
myslimanët shqiptarë që edhe letrën e njoftimit ta marrin
me figura shenjtorësh katolikë të stampuar. Ka 15 vjet që
zbatohet një program pune që zëri më i autorizuar i
inteligjencës shqiptare ia kërkoi kryetarit të fundit
komunist të Shqipërisë, për ta shpallur si të mirëqenë
ndalimin e fesë islame në Shqipëri, edhe pasi të rivendosej
liria e besimit për katolikët dhe ortodoksët. Në Shqipëri
vihen në qarkullim deri libra provokues me tituj provokues
antiislamë dhe shpallet krijimi i Lëvizjes për Rikonkuistën
Shqiptare. Lista e fakteve të tilla mund të zgjatet shumë
më tepër. Këtë zell islamofob krejt të veçantë nuk mundi ta
ftohte as qëndrimi i urtë që mbajti diplomacia perëndimore
në fillim të vitit 2006 kur nëpërmjet ministrit të jashtëm
të Spanjës, kryetarit të Komisionit të Bashkimit Evropian
dhe vëllait të presidentit amerikan deklaruan publikisht se
e njohin Shqipërinë si vend ku 80% e popullsisë është e
besimit islam dhe bënë deklarata që Islami në Shqipëri dhe
praninë e Shqipërisë në Konferencën e Vendeve Islamike e
trajtonin si vlera evropiane. E megjithatë, edhe pas kësaj
nuk është ndërprerë histeria e islamofobisë shqiptare për
të kërkuar daljen e Shqipërisë nga Konferenca e Vendeve
Islamike.
Pushtetarët më të lartë të Shqipërisë edhe kur hiqen se po
nxjerrin në pah para Botës vlerat e harmonisë dhe të
tolerancës ndërfetare që ekziston midis shqiptarëve e bëjnë
këtë në një sfond idesh dhe veprimesh të tyre islamofobe,
shtrembërojnë të vërtetat dhe i lënë punët e organizimit të
veprimtarive për harmoninë fetare në duar politikanësh dhe
intelektualësh që njihen botërisht për islamofobinë e tyre
të theksuar. Kohët e fundit pikërisht intelektualë të tillë
kanë hedhur edhe tezën e marrë se harmonia fetare në
Shqipëri qenka si një ndërtesë e vjetruar që paska nevojë
për një riparim të madh, ç’ka nënkupton se ata synojnë të
prishin edhe ato vlera të mëdha që janë krijuar në Shqipëri
në fushën e harmonisë fetare vetëm që të krijojnë raste të
reja për sulme kundër myslimanëve dhe myslimanizmit.
Të gjithë këta faktorë negativë bëhen edhe më veprues për
shkak të zhvillimeve ndërkombëtare. Islami sot më shumë se
kurrë është vendosur në qendër të jetës dhe të
marrëdhënieve ndërkombëtare dhe po trajtohet si poli tjetër
në ballafaqimet gjeopolitike e fetare në botë. Për shumë
forca politike, fetare e shoqërore, për shtete dhe qeveri
Islami sot është armiku, edhe pse këtë nuk e pohojnë
gjithnjë hapur protagonistët e antimyslimanizmit të
krishterë në Perëndim. Por shenjat janë të qarta se
islamofobia në ditët tona ka marrë përmasa dhe ngjyrime
shumë më të theksuara si dukuri politike dhe ideologjike,
edhe pse ballafaqimet fetare në realitet nuk krijojnë
acarime dhe dogmat e ritualet fetare nuk çojnë në përplasje
sa çon politika dhe teologjia. Kjo pasqyrohet sidomos në
zinxhirin e zëvendësimeve të armikut kryesor që ka bërë
liberal demokracia perëndimore duke kaluar nga fashizmi tek
komunizmi dhe tani tek fondamentalizmi islamik dhe pas 11
shtatorit 2001 tek terrorizmi islamik dhe xhihadizmi.
Pas fitores mbi fashizmin si armik i demokracisë u
përcaktua komunizmi dhe konflikti botëror mori karakter
ideologjik. Me përfundimin e Luftës së Ftohtë (që e disa e
quajnë Lufta e Tretë Botërore) që shënoi një disfatë për
komunizmin, menjëherë filluan kërkimet për të gjetur
armikun e ri. Dhe ky armik u gjet tek Islami dhe
myslimanizmi, ç’ka u pasqyrua menjëherë në teorinë e
përplasjeve të qytetërimeve. Fondamentalizmi islamik u bë
armiku i ri. Ngjarjet tragjike të 11 shtatorit 2001 sollën
tezat mbi islamofashizmin dhe parullat për një koalicion të
ri botëror si ai kundër fashizmit gjatë Luftës së Dytë
Botërore. Tani vonë njëri nga propaganduesit më të zellshëm
të tezës së islamofashizmit, politologu amerikan Frensis
Fukujama, po përpiqet ta ngushtojë edhe më portretin e
armikut kryesor duke shpallur si të tillë vetëm
xhihadizmin.
Spekulimet me fjalën dhe konceptin e Xhihadit janë të
shumta në botë dhe janë tepër bajate edhe këtu në Shqipëri.
Megjithatë, përpunuesit e mendimit politik në shërbim të
forcave islamofobe nuk e fshehin se shqetësimi i tyre më i
madh tashmë nuk është për të përballuar Xhihadin Islamik,
por për të kaluar në një sulm të ri kundër Islamit, për të
nxitur luftën në zemër të botës islamike.
“Nga Xhihadi në Fitna” e ka titulluar një leksion të tij
islamologu francez Zhil Kepel, që shpjegon se si përpjekjet
e Perëndimit të krishterë sot synojnë që ta luftojnë
Islamin duke i vënë myslimanët të përleshen me
njëri-tjetrin. Për kontradiktat dhe luftërat e brendshme në
botën myslimane ka shkruar mjaft edhe politologu amerikan
Samuel Hantington. Shembuj konkretë të një strategjie të
tillë i shohim qartë në Afganistan, Irak madje edhe në
rastin e luftës së fundit të Izraelit kundër Hesbollahut që
synonte të shkaktonte në Liban të njëjtën gjë. Por shenja
të qarta të përpjekjeve për ta shkatërruar Islamin në
Ballkan nëpërmjet kësaj që Kepel e quan “Fitna” kemi edhe
ne në Shqipëri. Islamofobia shqiptare ka vite me radhë që
përpiqet të mpijë vullnetin e myslimanëve për të mbrojtur
politikisht Islamin dhe nxit kontradikta artificiale midis
vetë myslimanëve shqiptarë për të dobësuar kompaktësinë e
tyre.
Janë pra shumë rrethana ndërkombëtare, ballkanike dhe
shqiptare që na shtyjnë të mendojmë se përpjekjet për
mbrojtjen e Islamit tek shqiptarët do të ndeshen në të
ardhmen në shumë pengesa.


EDHE AHTISARI VIKTIMË E MARRËZISË SERBE
Marrëzitë politike dhe diplomatike të Beogradit nuk kanë të
ndalur. Viktimë e marrëzive u bë edhe i dërguari i posaçëm
i OKB-së për trajtimin e statusit të Kosovës, Mati
Ahtisari, një figurë shumë e njohur politike e diplomatike
në arenën ndërkombëtare, që ka përmbushur shumë misione të
vështira diplomatike në botë, duke përfshirë edhe misionin
e vitit 1999 për të shmangur një kapitullim të Serbisë pas
ndërhyrjes së NATO-s.
Në të vërtetë Serbia meritonte t’i nënshtrohej një
kapitullimi si Gjermania pas goditjeve të koalicionit
botëror antifashist në mbarim të Luftës së Dytë Botërore.
Serbia e Milosheviçit gjatë dekadës së fundit të shekullit
XX bëri në Ballkan politikë luftënxitëse, agresion
kriminal, krime kundër njerëzimit e genocid kundër popujve
të të njëjtës natyrë me ata që bëri Gjermania hitleriane në
vitet 1939-1945.
Bota demokratike, nëpërmjet NATO-s u detyrua të përdorte
forcën ushtarake për t’i dhënë fund kësaj politike
agresioni e lufte të Serbisë së Milosheviçit, njësoj siç
ishte detyruar bota demokratike në vitet 1939-45 të
mposhtëte me forcën e armëve Gjermaninë e Hitlerit. Por për
rrethana e konjuktura të tjera ndërkombëtare Serbia e
Milosheviçit nuk e mori deri në fund e si duhej ndëshkimin,
sikurse e mori Gjermania e Hitlerit. Serbia e populli i saj
nuk shpaguan si duhet për krimet që bënë kundër popujve të
tjerë të Ballkanit. Që Serbia të shpëtonte shumë lehtë në
krahasim me Gjermaninë ndikuan shumë forca e faktorë
ndërkombëtarë. Në lojërat diplomatike që u bënë një rol me
shumë rëndësi luajti pikërisht Mati Ahtisari. Politikanët e
populli i Serbisë nuk ia shpërblejnë dot të mirën që kanë
parë nga Ahtisari kur ai mundësoi sukesin e misioni
Ahtisari-Çërnomërdin dhe i mundësoi Serbisë që humbjen e
betejës me NATO-n të mos e mbyllte me një akt kapitullimi
të mirëfilltë pa kushte si Gjermania hitleriane, por me një
”marrëveshje çadrash” në Kumanovë midis gjeneralëve të
NATO-s e gjeneralëve serbë.
Mirëpo pikërisht ndaj Maati Ahtisarit serbët po tregohen
ditët e fundit mosmirënjohës në kulm, shpifës e fyes, sepse
nuk mund të pajtohen me diplomacinë e tij të arsyeshme e të
ekuilibruar në trajtimin e  problemit të statusit të
Kosovës. Serbët duhej të ishin më të kënaqur se shqiptarët
që misionin e përfaqësuesit të posaçëm  të OKB-së për
Kosovën e mori përsipër Ahtisari, njeriu që ndihmoi mjaft
që të kufizohej ndëshkimi dhe poshtërimi i Serbisë në vitin
1999. Por serbët dëshmuan se nuk dinë të jenë mirënjohës. I
nderuari Ahtisari pati rastin të njohë më mirë se me cilin
ka të bëjë, mbase dhe të ndjejë në vetëvete njëfarë
zhgënjimi që u përkushtua aq shumë në vitin 1999 ta bënte
më të pakapërdishme për serbët disfatën në ballafaqimin me
NATO-n për Kosovën.
Politikanët e diplomatët serbë, që vazhdojnë rrugën e
Milosheviçit “me mjete të tjera”, e kanë shumë të vështirë
të kapërdijnë disfatat, të ulin zjarminë megalomane në
trajtimin e problemit të Kosovës. Për të treguar se po
bëjnë politikë të fortë qëndrestare kanë zgjedhur rrugën e
bllofeve të njëpasnjëshme dhe të marrëzive pa fund. Por
bllofi dhe marrëzia  që bënë me sulmet kundër Mati
Ahtisarit dëshmon se kanë rënë në një gjendje dëshpërimi më
të rëndë se kurrë. Akuzat që i bënë Ahtisarit janë shumë të
trasha. Këtë e tregon dhe fakti që OKB e mbrojti me
vendosmëri të dërguarin e saj, çka do të thotë se serbët
morën një shuplakë të rëndë diplomatike.
Serbët akuzuan Ahtisarin se paska fyer popullin serb duke i
kujtuar Beogradit përgjegjësinë e Serbisë së Milosheviçit.
Ahtisari ka dhënë shpjegimet e duhura se serbët kanë
spekuluar me bisedat e bëra me të, duke keqinterpretuar
jashtë kontekstit mendimet dhe fjalët e tij. Por edhe sikur
Ahtisari apo cilido personalitet ndërkombëtar të vejë në
dukje përgjegjësinë kolektive që ka populli serb për krimet
e Serbisë  gjatë agresioneve të drejtuar nga MiIlosheviçi
nuk bën as padrejtësi, as fyerje kundër popullit serb, por
vetëm thotë një të vërtetë që duhet mbajtur parasysh në çdo
rast.
Përgjegjësia kolektive e një populli apo kombi për krimet
që bën shteti i tij kundër popujve e shteteve të tjerë
nëpërmjet luftës e agresionit është gjë e njohur në
marrëdhëniet ndërkombëtare. Shtetet e mundura kur
kapitullojnë, kur nënshkruajnë traktate paqeje pas një
lufte agresive që kanë shpërthyer ndëshkohen në mënyra të
ndryshme. Këto ndëshkime nuk janë vetëm individuale, për
udhëheqësit politikë, apo komandantë ushtarakë. Ata
rëndojnë mbi tërë popullin, madje zakonisht kanë rënduar
kryesisht mbi popullin, si për shëmbull në atë të vendosjes
së shtetit të mundur nën pushtim të huaj, të cedimit të
territorit, të pagimit të dëmshpërblimeve etj.
Rasti më i qartë i ngarkimit me përgjegjësi kolektive të
popullit është rasti i Gjermanisë pas kapitullimit në
mbarim të LDB. Në rastin e Gjermanisë përgjegjësia e
popullit është theksuar shprehimisht në dokumentet politike
–diplomatike të kohës. Në një leksion të mbajtur më 30
janar 1947 në sallonin e leksioneve publike në Moskë, D.D.
Monin theksonte: “sikurse nënvizohet në vendimet e
Konferencës së Berlinit populli gjerman nuk mundet t’i ikë
përgjegjësisë”. Vendimet e Konferencës së Berlinit (17
qershor-2 gusht 1945) ku morën pjesë burrat kryesorë të
shtetit në atë kohë, Presidenti i SHBA, Truman, udhëheqësi
sovjetik, Josif Stalin, udhëheqësit britanikë Uinston
Çërçill e pastaj Kliment Etli, janë edhe më të qarta për
përgjegjësinë kolektive të popullit, shteti e qeveria e të
cilit kanë bërë agresione krime kundër paqes e njerëzimit.
Në pjesën e tretë të Komunikatës mbi Konferencën e Tri
Fuqive në Berlin, që mban titullin “Mbi Gjermaninë”
theksohej shprehimisht: “Ushtritë aleate kanë pushtuar tërë
Gjermaninë dhe populli gjerman ka filluar të paguajë për
krimet e tmerrshme që janë kryer nën drejtimin atyre ndaj
të cilëve ai (populli) shprehte hapur miratim në kohën kur
ata kishin suksese dhe u nënshtrohej verbërisht”.
(Vnjeshnjaja politika Sovjetsokovo Sojuza, v.III, OGIZ,
1947, fq.339). Ishte plotësisht e drejtë dhe e saktë më
1999 të thuhet e njëjta gjë në drejtim të popullit serb për
krimet që bëri ghatë 10 viteve Serbia e drejtuar nga
Milosheviçi. Jo vetëm politikanët e ushtarakët serbë, apo
paramilitarët i shkonin pas verbërisht MiIlosheviçit dhe
miratonin haptas krimet që bëheshin, por i gjithë populli
serb. Kryeministri i sotëm serb, Koshtunica, fotografohej
me automatik në dorë si paraushtarak. Ministri i sotëm i
jashtëm, Drashkoviç, i kundërvihej nganjëherë Milosheviçit,
sepse kërkonte krime në shkallë edhe më të madhe kundër
shqiptarëve.
Në Komunikatë thuhet: “Aleatët nuk kanë ndërmend ta
asgjësojnë, ose ta skllavërojnë popullin gjerman. Aleatët
kanë ndërmend t’i japin popullit gjerman mundësinë që në të
ardhmen të rindërtojë jetën e tij në themele paqësore e
demokratike. Në qoftë se përpjekjet e vetë popullit gjerman
do të drejtohen pa ndërprerje drejt këtij qëllimi, atëherë
për atë do të jetë e mundur me kalimin e kohës të zejë vend
midis popujve të lirë e paqsorë të botës”. Kështu u duhet
thënë dhe serbëve. Por këta deri tani nuk kanë bërë asgjë
në këtë drejtim, përkundrazi janë të pakënaqur pse u
kujtohet nganjëherë lufta që bëri Milosheviçi. Nuk durojnë
që një personalitet si Ahtisari të përmendë kalimthi nëse
duhet mbajtur parasysh përgjegjësia e Serbisë për ato që u
bënë në kohën e Milosheviçit. Populli serb jo vetëm ndoqi
verbërisht politikën milosheviçiane, jo vetëm  u deh për
vite me radhë nga “sukseset kriminale të kësaj politike”
dhe mbështeti Milosheviçin, por në fakt po e mbështet
gjërësisht dhe tani pas kaq vitesh. Ppopulli serb nuk ka
kërkuar të falur për asgjë, por vazhdon të akuzojë viktimat
e agresioneve të shtetit të tij. Populli serb ende nuk bën
përpjekje të hyjë në rrugën e demokracisë e të paqes siç
kërkonte Konferenca e Berlinit për popullin gjerman, por
kërkon shpërblime për agresionin. Politika e shtetit serb
nuk i prin popullit të vendit drejt përpjekjeve  për të
shlyer fajet për krimet, por e nxit të veprojë nën psikozën
milosheviçiane. Drashkoviçi e kthen në shaka të pështirë
përgjegjësinë e Serbisë e të popullit të saj kur pretendon
se mjafton bombardimi i NATO-s në vitin 1999 për ta quajtur
se Serbia i ka larë mëkatet dhe për këtë duhet të
shpërblehet duke e kthyer Kosoëvs sërish nën hyqmin serb.
Pushteti serb mbron kriminelët më të rrezikshëm të luftës
në Bosnje e Kosovë. Serbia e populli serb jo vetëm nuk kanë
shlyer asgjë nga krimet që kanë bërë, por as e mendojnë se
është detyrim i tyre të japin shpagim në atë rrugë që po i
këshillon bashkësia ndërkombëtare. Këtë e tregoi fare mirë
sulmi i marrë serb kundër Ahtisarit.
Ministri i jashtëm sovjetik Vjaçesllav Molotov thoshte më
10 qershor 1946: “Nuk është e drejtë të njejtësosh
Gjermaninë hitleriane me popullin gjerman, ndonëse populli
gjerman nuk mund të heqë nga vetja përgjegjësinë për
agresionin e Gjermannisë dhe për pasojat e tij tepër të
rënda”  ( D.D. Monin, leksioni i përmendur). Politikanëve e
diplomatëve serbë duket u pëlqen vetëm pjesa e parë e
mendimit të Molotovit për të thënë se “populli serb nuk
duhet njësuar me Milosheviçin”. Por me kaq nuk mbyllet dot
hesapi. Populli serb si ai gjeman nuk mund të heqë nga
vetja përgjegjësinë për agresionin e Serbisë së
Milosheviçit. Populli serb u njejtësua vetë me politikën
milosheviçiane. Shteti i sotëm serb dhe populli serb
vazhdojnë në fakt ta njejtësojnë veten me thelbin e
politikës milosheviçiane. Prandaj sulmojnë Ahtisarin kur ua
kujton në mënyrën më njerëzore këtë përgjegjësi.
Më 5 qershor 1945 në Berlin komandantët ushtarakë të
aleatëve Ajzenhauer (SHBA), Zhukov(BRSS), Montgomeri
(Britania e Madhe ) dhe Delatr de Tasinji (Francë)
nënshkruan “Deklaratën mbi disfatën e Gjermanisë....”. E
natyrshme do të ishte që edhe në Kumanovë të ishte
nënshkruar një dokument i tillë dhe gjeneralët serbë ta
merrnin atë si rezultat i luftës. Për të shmangur një fat
të tillë u lodh shumë atëherë Ahtisari të cilin e fyejnë
serbët sot. Në hyrje të asaj Deklarate ndër të tjera
theksohej se qeveritë aleate : “...vendosin kufijtë e
Gjermanisë, ose të çdo pjese të saj, si dhe përcaktojnë
statusin e Gjermanisë, ose të çdo rajoni të saj që në
çastin e tanishëm është pjesë e territorit gjerman”. Kështu
mund të bëhet fare mirë ndaj Serbisë, madje rasti i Kosovës
ka dhe veçorinë se është territor i pushtuar me dhunë e
agresion nga Serbia në vitin 1912 . Kot çirren pushtetarët
bllofistë të Beogradit se nuk pranojnë që administratori i
Kosovës Ryker tu japë shqiptarëve 15% të territorit të
Serbisë. Kosova nuk është territor që i merret Serbisë, por
truall i çliruar pas pushtimit e robërimit serb.
Kryekomandantët ushtarakë të aleatëve më 1945 nënshkruanin
në Berlin edhe këtë vendim: “Të gjitha autoritetet gjermane
dhe populli gjerman duhet të plotësojnë pa kushte të gjitha
kërkesat e aleatëve dhe t’u nënshtrohen plotësisht të
gjitha shpalljeve, urdhëresave, udhëzimeve të tyre... Në
rastet kur autoritetet apo populli gjerman nuk do të
përmbushë shpejt e plotësisht detyrimet që u ngarkon kjo
deklaratë, përfaqësuesit e aleatëve do të ndërmarrin të
gjitha hapat që do t’i gjykojnë të përshtatshëm në të tilla
rrethana”. Serbia  nuk ka përmbushur shumë detyrime që
duhet t’i përmbushte pas marrëveshjes me NATO-n në vitin
1999. Shkelje flagrante është mosdorëzimi i kriminelit
Mlladiç e shumë shkelje të tjera. Autoritete serbe mund të
pretendojnë se Serbia nuk u vu në pozitën e shtetit të
mundur që kapitullon pa kushte në vitin 1999. Ashtu ndodhi
për rrethanat që dihen.
Ahtisari, siç e përmendën, dha ndihmesën e tij të madhe në
këtë drejtim. Ndërsa tani është në shënjestër të fyerjeve
të Beogradit. Këtë shpërblim  Ahtisari po e merr për shkak
të paralizës që ka përfshirë prej kohësh diplomacinë
ndërkombëtare në ndëshkimin e agresionit të Serbisë dhe të
ngërçit që ka zënë këtë diplomaci në lëvizjet për zgjidhjen
e çështjes së Kosovës.
Rrethanat në të cilat kanë ndodhur paraliza në dëshkimin e
Serbisë dhe ngërçi në trajtimin e çështjes së Kosovës i ka
shpjeguar shumë qartë Zonja e nderuar Medlin Ollbrajt kur
ka shkruar : “Meqenëse Kosova ishte pjesë e Serbisë krimet
e Milosheviçit nuk mund të cilësoheshin si agresion” ( “I
Fuqishmi dhe i Gjithëfuqishmi” 2006 fq. 59). Ajo shkruan
“nuk mund të cilësoheshin”, jo se nuk ishin agresion, sepse
në fakt diplomacia amerikane  e udhëhequr nga Bill Klinton
dhe Ollbrajt reaguan ndaj Serbisë si ndaj agresorit. Por
për fat të keq diplomacia ndërkombëtare e paralizoi veten
kur për “realpolitikë” përkëdheli shumë vite Serbinë e
Milosheviçit. Diplomacia ndërkombëtare ka përkëdhelur edhe
Serbinë pasmilosheviçiane që nuk ka ndryshuar aspak nga ajo
milosheviçiane , duke  mbetur e gozhduar pas formulës boshe
“ të kërkojmë një status për Kosovën” në vend  që të ishte
shpallur qysh në vitin 1999 se Kosova do të bëhet shtet i
pavarur sovran. Këto lëkundje, paqartësi ose prapamendime
në segmente të ndryshme të diplomacisë ndërkombëtare kanë
inkurajuar së tepërmi politikën milosheviçiane pa
Milosheviçin që ka ndjekur Serbia. Pushtetarët serbë
prandaj tërbohen kaq shumë tani që ndjejnë që diplomacia
ndërkombëtare nuk ka rrugë tjetër veçse të dalë nga
paraliza në qëndrimet ndaj Serbisë dhe t’i japë fund
ngërçit në qëndrimin ndaj Kosovës.
Ahtisari si diplomat i shquar e ka më të qartë se shumë të
tjerë këtë domosdoshmëri dhe me taktin e tij të njohur
përpiqet ta përçojë në veprimtaritë për Kosovën. Pranda
serbët janë vërsulur si të çmendur kundër tij duke harruar
të mirat që kanë parë prej tij.
Shkruar për “Bota Sot”, 5 shtator 2006
    Abdi  Baleta

PSIKOZA E TERRORIZMIT ISLAMIK NË SHQIPËRI
Ky titull duket si një sajim i sforcuar gazetaresk, por
është një konstatim fakti. Në Shqipëri ka vite që bëhet një
propagandë e madhe për rrezikun e terrorizmit islamik,
sikur ky rrezik të ishte këtu më i veçantë se kudo gjetkë
në Europë e në botë, sikur bota myslimane të ishte
përqëndruar krejtësisht tek Shqipëria dhe sikur vetë ajri
që thithin shqiptarët ta kishte përqëndrimin e viruseve të
terrorizmit islamik  më të lartin në botë.
Më 2 shtator 2006 Instituti i Mendimit e Qytetërimit Islam
në Tiranë, me bashkëpunimin e disa organizatave nga
Kuvajti, organizoi një Konferencë akademike me temën
“Myslimanët në Ballkan: realiteti dhe e ardhmja”. U mbajtën
një sërë ligjëratash nga  shqiptarë e të huaj. Në sallat e
Konferencës ishin rreshtuar kamerat e stacioneve televizive
dhe vërdalliseshin gazetarë. Por në mediat e gazetat e
Tiranës u mbajt pothuajse heshtje e plotë. Vetëm kanali
televiziv “Vizion plus” dha një reportazh e lajm të
shkurtër. Duket sikur kameramanët në raste të tilla
filmojnë jo për të pasqyruar ngjarjet në ekran por për të
marrë materiale për arkivat e agjensive të specializuara,
duke përfshirë ndoshta dhe ato shqiptare e të huaja që
“mbikqyrin terrorizmin islamik” në Shqipëri.
Bojkoti ishte i plotë, si në raste të tjera veprimtarish që
kanë të bëjnë me Islamin. Kjo më dha një “kënaqësi cinike”,
sepse më doli fjala që thashë në fund të ligjëratës sime në
këtë konferencë kur i paralajmërova pjesëmarrësit se
punimet e saj do të bojkotoheshin nga mediat dhe shtypi,
pasi shumicën e mediave dhe të gazetave të përditëshme në
Tiranë i ka zënë për gryke “kuçedra e islamofobisë”.
Disa gazeta shkuan dhe më larg se një bojkotim i kësaj
Konference. Gazeta integriste katolikocentriste “55” e
Fahri Balliut më 4 shtator 2006 reagoi duke ribotuar një
shkrim të gjatë, të botuar më parë nuk dihet se kur dhe të
shkruar nuk dihet se nga kush, në një fletushkë italiane me
emrin “Foglio” nën titullin “Islamo-fashizmi apo
islamo-komunizmi”. Gazeta e shijeve policeske “Sot” më 5
shtator botoi një shkrim me titullin “Paratë e terrorizmit,
sekuestrohen 10 milionë dollarë në Shqipëri” dhe me fjalitë
enigmatike “Lista e plotë e aseteve të bllokuara. Kush janë
tetë financuesit “VIP”.  Kush e di për të satën herë
rrotullohej pllaka e stërkonsumuar e gramafonit për dy
arabët Jasin Kadi dhe Abdyl Latif Saleh  që janë dëbuar nga
Shqipëria dhe të cilëve u janë bllokuar llogaritë bankare
dhe sekuestruar pasuritë e vëna me investimet e tyre, sepse
janë shpallur të dyshuar për lidhje me terrorizmin nga
amerikanët. Por gazetat e Tiranës sa herë duhet të fryjnë
rrezikun islamik përsërisin të njëjtin avaz për këta të dy.
Në ditën e hapjes së Konferencës për pozitën e myslimanënve
në Ballkan  zotëri Mevlud Dudiç, dekan fakulteti në
Sanxhak, përshëndetjen e tij e nisi duke rrëfyer një episod
nga kontakti i tij i parë me Shqipërinë kur kaloi kufirin
malazezo-shqiptar. Ky episod i pakëndshëm atij i kishte
lënë përshtypje shumë të fortë. Zotëri Dudiç theksoi se në
Shqipëri shkilte për herë të parë. Sapo kishte kaluar
kufirin, në zyrën e doganës shqiptare, një ushtarak e
kishte pyetur pse po shkonte në Tiranë. Mevludi i kishte
thënë se ishte i ftuar në një konferencë për problemet e
Islamit në Ballkan. Ushtaraku shqiptar kishte vazhduar: ” A
jeni ju ata terroristët islamikë që po mblidheni në
Tiranë”. Pastaj Dudiç u rrëfeu pjesëmarrësve të Konferencës
se çfarë leksioni kishte qenë i detyruar t’i bënte
punonjësit shqiptar të kufirit se Islami nuk ka asgjë të
përbashkët me terrorizmin, se myslimanët nuk janë
terroristë, se terrorizmi nuk bëhet vetëm nga besimtarë
myslimanë etj, etj. Pas këtyre shpjegimeve ushtaraku
shqiptar e kishte kapërcyer situatën si me të qeshur duke i
thëë se kishte bërë thjesht një “shaka”.
Mirëpo dihet se shakaja ka gjithmonë një të vërtetë brenda,
sidomos kur është fjala për një “shaka” kur je në krye të
detyrës dhe nuk e ke fare për detyrë të bësh shaka me ata
që hyjnë në Shqipëri. Veçanërisht kur është fjala për një
shaka” si ajo që ka bërë një ushtarak shqiptar në kufi me
një mysliman nga Sanxhaku, që kalon kufirin për të shkuar
në punën e tij dhe kuptohet se nuk kishte nge të dëgjonte
shakara të kësaj natyre që i dëgjon shpesh në Serbi. Edhe
sikur të ketë qenë shaka ajo është bërë në stil të
mirëfilltë të shovinistëve serbë. Kështu myslimani që po
vinte nga Serbia “shakanë në stilin serb” e gjeti nga një
ushtarak shqiptar në kufirin e Shqipërisë, shaka që ka doza
të forta islamofobie.
Në pushimin e parë të seancës e pyeta zotëri Mevlud Dudiçin
të më thoshte sinqerisht nëse e kishte besuar ushtarakun
shqiptar se po bënte “shaka”, kur i tha fjalët për Islamin
si terorizëm dhe e quajti terrorist islamik që po shkonte
në Tiranë. Dudiç që nuk dëshironte ta zgjaste këtë muhabet
m’u përgjigj: ”Ndoshta ai ka shprehur dhe një ndjesi të tij
të brendshme”. Pas kësaj nuk mund të rrija pa i thënë se më
shumë se ndjesi të brendshme ushtaraku shqiptar atje në
kufi kishte përçuar spontanisht një psikozë shumë të rëndë
që tashmë është krijuar nga gjithfarë propagandash
islamofobe në Shqipëri për Islamin si fe e terrorizmit të
sotëm ndërkombëtar.
Meqenëse Dudiç kupton dhe flet shqip i lashë në dorë një
kopje të librit tim të fundit “Parballjet me
islamofobinë”.Rrëfimi i rastit të shpërthimit të
islamofobisë në kufirin e Shqipërisë më ka bindur edhe më
shumë se libri për islamofobinë duhej shkruar dhe se për
këtë subjekt duhet të shkruajnë sa më shumë njerëz, sepse
psikoza e islamofobisë që është krijuar artificialisht e
arbitrarisht në Shqipëri do t’ua zërë frymën shqiptarëve.
Puna ka arritur deri atje sa të huajt myslimanë  qysh në
kufirin shqiptar priten me kërcënimin se do të trajtohen si
terroristë islamikë.
Sikur gazetarët shqiptarë, që ishin të pranishëm dhe
dëgjuan rrëfimin e Dudiçit, të kishin një minimum
serioziteti profesional e dëshire të mirë për të pasqyruar
punimet e konferenës atë rrëfimin e Dudiçit duhej ta bënin
lajm të ditës dhe t’u binin borive të alarmit për psikozën
islamofobe që paska përfshirë edhe punonjësit në kufijt e
Shqipërisë, njerëzit të cilët u krijojnë të huajve
përshtypjen e parë për Shqipërinë. Por gazetat dhe
televizionet heshtën për këtë. Ata u mobilizuan vetëm për
të fyer e shpifur ndaj Islamit, për t’u rënë përsëri
teneqeve të alarmit për “paratë e terrorizmit islamik në
Shqipëri”.
Sikur të kisha kohë të bisedoja më shtruar me zotëri
Dudiçin nuk do të rrija pa i treguar shumë tituj gazetash
shqiptare që  alarmohen për terrorizmin islamik në
Shqipëri, që fyejnë Islamin në përgjithësi. Nuk do të rrija
pa i thënë se një muaj para se të kishte ai atë përvojën e
hidhur në kufirin shqiptar më 2 gusht 2006 në një gazetë të
Shqipërisë, “Telegraf”. botohej shkrimi me titull
“Antiterrori në gatishmëri, mbërritën studentët nga vendet
arabe”.
Pra, një gazetë shqiptare njoftonte se njësitë antiterror
në Shqipëri ishin vënë në gjendje gatishmërie vetëm se po
ktheheshin me pushime të rinj shqiptarë që studiojnë në
vendet arabe. Të studiosh në vendet arabe, sipas këtyre
mendësive, bëhesh automatikisht terrorist. Është një fyerje
e rëndë dhe një marrëzi të konsiderosh gjithë të rinjt
terroristë kur vijnë nga vendet arabe. Por sipas
“Telegrafit” edhe kjo ndodh në Shqipëri. Gazeta ”Telegraf”
për të ilustruar “alarmin” e saj i referohej me emër një
studenti të akuzuar disa herë se është i dyshuar për
vrasjen e kryer para 3 vitesh në zyrat e Bashkësisë Islame
në Tiranë, por për të cilin policia kriminale dhe
prokuroria shqiptare nuk kanë dhënë asnjëherë prova. Ama
zhurma për të vazhdon dhe kështu “çështja Tivari”
mjegullohet gjithnjë e më shumë. Krimi mbetet i pazbuluar
ndërsa psikoza e islamofobisë fryhet.
   Duhet të pyesim cilët janë bartësit e mendësive
terroriste në Shqipëri: ata që  gazetat e gazetarët i
shpallin pa kurrfarë përgjegjësie profesionale e qytetare
si “terroristë islamikë”, apo ata që i fryjnë psikozës së
islamofobisë?!
Shkruar për “Bota Sot”, 6 shtator 2006
                     Abdi Baleta



“QENTË E PERËNDISË” DHE “ZAGARËT E PAPIZMIT”

Fjalët në thonjëzat e para “Qentë e Perëndisë” janë titulli
i një libri të mrekullueshëm shkruar nga historiani
amerikan Xhejms Reston Jr. dhe botuar në SHBA në vitin
2006. Ky titull më shtiu në mendje dhe më dha guxim të them
se ndoshta në një të ardhme të afërt duhet dhe është
plotësisht e përligjur të shkruhet e të botohet në Shqipëri
një libër me titull “Zagarët e papizmit”.
Xhejms Restoni për titull të librit tij paska përdorur
emërtimin që u qenka bërë me kohë pjesëtarëve të Urdhërit
klerikal katolik Domenikan “qentë (në kuptimin rojet
besnike) e Perëndisë”. Kur një terminologji e tillë është
përdorur në shekuj për njerëzit më të përkushtuar ndaj
Zotit dhe ndaj Kishës katolike e Vatikanit dhe gjen
përdorim si titull i një libri të një dijetari amerikan,
nuk ka si të merret për sfidë dashakeqe nëse në Shqipëri
një ditë botohet një libër me titull “Zagarët e papizmit”
për të përshkruar një sërë veprimtarish që bëjnë
islamofobët në Shqipëri duke treguar zell të tepruar
rikonkuistador, kryqzatar, inkuizicionist me frymëzim
vatikanas.
Në fakt këtë libër unë kam filluar në njëfarë mënyre ta
shkruaj qysh në polemikat me katolikocentristët vulgarë,
sidomos në shkrimin e gjatë “Para gjyqit kishtar të Dom
Ndocit”, botuar në “Rimëkëmbja” në 6-mujorin e parë të
vitit 2000. Për mungesë vendi ky shkrim mbeti jashtë librit
voluminoz “Përballjet me islamofobinë”. Por më mirë që më
ndodhi kështu. Pak ditë pasi ishte vënë në qarkullim libri
“Përballjet me islamofobinë”, miku im Artan Meha më dërgoi
nga Dublini librin e Restonit “Qentë e Perëndisë”, që më
hapi vizion e horizont të ri se si mund të përfshihet në
një libër shkrimi polemizues “Para gjyqit kishtar të Dom
Ndocit”.
Është shumë më e pranueshme dhe më e nevojshme të botohet
në Shqipëri një libër me titullin “Zagarët e papizmit”, kur
vërejmë se edhe në Perëndim u ndjeka nevoja për një libër
me titull “Qentë e Perëndisë. Kolombi, inkuizicioni dhe
disfata e maurëve”, në të cilin janë përshkruar e trajtuar
zhvillimet e tmerrshme në Spanjën e gjysmës së dytë të
shekullit XV në kohën e mbretërimit të Ferdinandit dhe
Izabelës, që njihet si kulmi i egërsisë së rikonkuistës dhe
inkuizicionit kishtar katolik. Restoni ka paraqitur një
realitet të llahtarshëm për atë kohë dhe llahtarisës për
sot të krimeve që janë bërë në emër të fesë e kishës
katolike, me nxitjen, bekimin e nën mbikëqyrjen e Vatikanit
e të papëve, krime që u shtrinë përtej detrave dhe oqeaneve
në sajë të zbulimeve të mëdha gjeografike që bënin
Kristofor Kolombi për llogari të Ferdinandit e Izabelës dhe
lundruesit portugezë për llogari të mbretit të tyre.
Xhejms Reston thekson se inkuizitorët e parë më të
tmerrshëm në Spanjë dolën nga Urdhëri i Dominikanëve (qentë
e Perëndisë), trashëgimia e të cilit edhe në kohën tonë
ndjehet në organizmin e veprimtarinë e “Opus Dei”. Restoni
thekson: “Kur Inkuizicioni arriti orgazmën e tij të dhunës
në Spanjë filloi të përhapej në vendet e tjera të Europës”
(fq. 318). Myslimanët shqiptarë tani në fillim të shekullit
XXI kërcënohen nga “Lëvizja për rikonkuistën shqiptare” dhe
nuk janë të pakët “zagarët e papizmit” që lehin për t’i
dhënë vetes kënaqësinë imagjinare të një “orgazme fiktive
të dhunës inkuizicioniste”. Reston ka shkruar: “Më 18
dhjetor 1499 më se 3000 myslimanë i pagëzuan në fenë për të
cilën nuk kishin fare haber, duke u thënë se zjarri i
xhehenemit po qëndronte mbi kokat e tyre. Disa muaj më vonë
në sheshin Rambla të Granadës të shponte hundët era e
Kuraneve që digjeshin. Në një rast për shfaqje publike u
dogjën njëherësh 5000 kopje të Kuranit, shumë prej të
cilave kishin zbukurime e bukurshkrime të këndëshme me
vlera të paçmueshme” (fq. 322). Edhe në Shqipëri në vitin
1992 u gris parathënia e botimit në shqip të Kuranit para
se ky të shpërndahej vetëm se tërhiqte vëmendjen për
“rrezikun e pagëzimit” të myslimanëve në krishterizëm.
“Zagarët e papizmit” kanë lehur shpesh se Kurani duhet
djegur. Madje myslimanët shqiptarë janë kërcënuar dhe në
rrugë shtetërore se duhet të bëhen “myslimanë të kryqit”.
Muaji shtator 2006 në Tiranë nisi dhe u mbyll me dy
veprimtari kushtuar problemeve të besimit. Më 2 shtator u
organizua një simpozium me temën “Myslimanët në Ballkan dhe
e ardhmja e tyre”. Megjithë kujdesin e organizuesve për t’i
dhënë seriozitetin dhe rëndësinë e duhur kësaj veprimtarie
ku merrnin pjesë dhe të ftuar nga vende të tjera, ajo
përfundoi në një ngjarje të bojkotuar nga autoritet
politike, intelektuale e pushtetore shqiptare. As kryetari
i Bashkësisë Islame të Shqipërisë, Selim Muça, nuk kishte
begenisur të ishte i pranishëm në hapjen e kësaj
veprimtarie. Themi se nuk kishte begenisur, sepse ai
ndodhej në Tiranë dhe priti në zyrën e tij në takim sa për
të kaluar radhën një deputet kuvajtian dhe shoqëruesit e
tij, të cilët faktikisht duhej të ishin dhe financuesit e
veprimtarisë. Personaliteti më i shquar që nderoi atë tubim
ishte kryetari i Akademisë së Shkencave, janullatisti i
njohur Ylli Popa, që mbajti një fjalë përshëndetëse më
shumë për t’u tallur se për të nderuar.
Kurse shtypi dhe mediat shqiptare heshtën. Këto media e
gazeta i bënë jehonë një tjetër veprimtarie me tematikë
politiko-fetare, që u organizua më 29-30 shtator 2006 dhe u
paraqit si përkujdesje e NATO-s për Shqipërinë. Organizator
shqiptar i kësaj  Konference  mbi harmoninë fetare nuk
ishin më Ismail Kadareja, Pirro Misha e Remzi Lani, si më
2003 e 2004, por një sozi i tyre në islamofobi, Mentor
Nazarko, që del në skenë si përfaqësues i “Qendrës
Milenium”. Ishte një kopje më e zbehtë e atyre konferencave
që u organizuan në vitet 2003 e 2004 nën kujdesin e Alfred
Moisiut me bashkëpunimin e UNESCO-s. Ndryshimi ishte se
kësaj radhe në vend të UNESCO-s ishte bërë ortake NATO,
sipas lajmeve të shtypit. Në vend të ish-presidentit Moisiu
kësaj here në krye të Presidiumit ishte paraardhësi i tij
në të njëtin post, ish-presidenti Rexhep Meidani, pranë të
cilit Mentor Nazarko ka pas shërbyer si këshilltar
diplomatik. Vendin e referuesit kryesor nuk e kishte më
Ismail Kadareja, por Sabri Godo (Ali Hoxha, hoxhë Alija) që
nga adhurimi për “intelektualizmin e Janullatosit” ka zëra
se është kthyer nga mysliman bektashi në kriptoortodoks.
Figurë qendrore politike fetare ishte greku Anastas
Janullatos, i cili kishte marrë rolin e zëdhënësit e të
predikuesit kryesor për gjendjen e feve e të besimeve në
Shqipëri, të këshilluesit më autoritar për shqiptarët se si
duhet të bëjnë harmoninë fetare. Dhe predikime të tilla e
porositë kryesore shqiptarët i dëgjuan në greqisht nga
Janullatosi, sepse fjalët e mekura të Godos ishin pa kokë e
pa këmbë.
Në këtë konferencë ishte dhe një “përfaqësues i
myslimanëve”, njeriu me emrin Ermir Gjinishi, të cilin kanë
filluar ta paraqesin përsëri në ekrane e tubime si njeriun
që di ta luajë mirë rolin myslimanit mëkatar që betohet e
përgjërohet se myslimanët nuk janë fajtorë. Në kundërshtim
me emrin e pagëzimit “Ermir” ky “hierarki i lartë” në në
zyrat e strukturat burokratike të Bashkësisë Islame po
bëhet bartës e përhapës i një “ere të keqe” në gjirin e
kësaj bashkësie. Edhe në këtë rast Gjinishi fjalën e tij e
kishte ndërtuar si të ishte një i pandehur që do të
shfajësohej në gjyq dhe gjithë kohën me zë të frikësuar
recitonte pjesën e tij se nuk ka ekstremizëm mysliman në
Shqipëri, se myslimanët shqiptarë janë europianë. Gjinishi,
që herë ikën e herë kthehet në zyrat e Bashkësisë Islame,
duket se po e ndjen gjithnjë më shumë vrasjen nga kulari që
i kanë vënë rreth qafës politika dhe islamofobia me akuzat
për implikimin e tij në vrasjen e Sali Tivarit, brenda në
selinë e Bashkësisë Islame në fillin të “vitit të
antimyslimanizmit”, 2003, në Shqipëri.
Por kësaj radhe Gjinishi mund ta ketë njollosur veten më
shumë se kurrë ndonjëherë më parë. Nga lajmet e gazetave të
datës 1 tetor 2006 mësuam, atë që nuk e dëgjuam në
emisionet televizive të datës 30 shtator,  se tubimi, ku
Gjinishi mori pjesë e foli si gjynahqar që kërkon mëshirë
për vete dhe ummetin e tij, ka qenë kurdisur si një
makinacion djallëzor komplotist për të shpallur publikisht
para gjithë botës dhe nën hijen e zezë të Anastas
Janullatosit se përpjestimet midis ndjekësve të besimeve
fetare tradicionale në Shqipëri paskan ndërruar
rrënjësisht, se qenka realizuar ajo që kishin shpallur vite
më parë Ismail Kadareja, ish-Nunci i parë i Papës në
Tiranë, indiani Ivan Dias dhe vetë Anastas Janullatosi, se
Shqipëria nuk qenka më vend me shumicë dërrmuese të
popullsisë myslimane. Deri tani nuk kemi ndonjë të dhënë se
Ermir Gjnishi ka tentuar të kryejë detyrimin e tij si
qytetar shqiptar e si besimtar mysliman  për t’iu
kundërvënë këtij provokimi të shëmtuar e makinacioni
komplotist antimysliman në Shqipëri.
Këtë lajm ogurzi e provokues për besimtarët myslimanë në
Shqipëri e paska shpallur në këtë tubim ish-Presidenti i
Republikës sonë, Rexhep Meidani, duke marrë shkas nga një
botim i “Oksford Juniversiti Pres”, ndonëse edhe vetë
Meidani ka pohuar se këto shifra janë të debatueshme.E
megjithëse e dinte këtë Meidani ka pranuar të bëjë rolin e
atij budallait që hedh një gur në lumë për të vënë në punë
100 të mençur që nuk e nxjerrin dot. Kësaj here për të të
dekretuar likuidimin e shumicës fetare myslimane në
Shqipëri kanë ngarkuar jo më një kryetar shteti të besimit
ortodoks, siç vepruan me Alfred Moisun, kur mbajti
ligjëratën në Universitetin Oksford në fund të vitit 2005,
por një ish-kryetar shteti të besimit mysliman, Rexhep
Meidanin, i cili gjatë presidencës së tij u shqua shumë për
zell të madh  në katocizimin e atmosferës e frymës
politike, deri të simbolikës e të ceremonialeve në
Shqipëri.
Edhe “aktivizimi” antimysliman i Meidanit, ashtu si i
Moisiut në fund të vitit 2005, është i lidhur me
veprimtaritë që i kurdis Universiteti i Oksfordit. Gazeta
“Panorama” e datës 1 tetor 2006 ka njoftuar:
”Ish-Presidenti Meidani publikon studimin e Universitetit
në vitin 2001. Oksfordi: Shqipëria 39% myslimanë dhe 35% të
krishterë”. Kurse gazeta tjetër me më shumë faqe “Shqip” në
krye të faqes së parë e jep si lajmin më të rëndësishëm
”Publikohet raporti i Universitetit të Oksfordit. Jo
besimtarët dhe ateistët ndryshojnë strukturën e besimeve.
Shqiptarët 38% myslimanë, 35% kristianë”. Njëra gazetë
njofton se Oksfordi ka vendosur që myslimanë në Shqipëri të
jenë vetëm 39% e popullsisë, tjetra thotë 38%.
Qysh këtu duket sa qesharake është e gjithë kjo kurdisje e
shëmtuar e Oksfordit, që në fakt është një shpallje që e ka
pas bërë Anastas Janullatosi para disa vitesh, kur klithte
se në Shqipëri nuk po bëhej një proces i ringjalljes së
feve, por procesi i lindjes së feve, si tek fiset e egra
dikur,  dhe një fetarizim njerëzish nga e para, meqenëse
ateizmi, sipas tij, në kohën e komunizmit i kishte dhënë
fund besimit në shpirtrat e shqiptarëve, e për rrjedhojë
Islami si fe e shumicës në Shqipëri kishte marrë fund. Me
këto sofizma Janullatosi dha argumentin më të qartë se
fushata komuniste (1967-1990) në Shqipëri për zhdukjen feve
ka qenë komplot djallëzor i Kishës ortodokse greke për të
krijuar zbraztinë fetare në Shqipëri që pastaj këtu të
vërshonte  ortodoksizmi i zi greko-bizantin.
“Studimi” gënjeshtar i Oksfordit dhe përdorimi në mënyrë ka
mjerane e kësaj gënjeshtre  nga ish-Presidenti Meidani, si
“zbulim” pas 5 vitesh, nuk janë gjë tjetër veçse një
përsëritje e atyre marrërzive që kemi pas dëgjuar më herët
nga Anastas Janullatosi,  Ivan Diasi dhe Ismail Kadareja.
Disa vite më parë ia kemi pas bërë në gazetë pyetjen
Anastas Janullatosit: si mud ta shpjegoni që ateistë e
jo-besimtarë qenkan bërë vetëm besimtarët myslimanë në
Shqipëri, kurse ortodoksët e katolikët nuk e paskan kaluar
këtë proces? Dihet mirë se komunizmi më fanatik është
përhapur sëpari e më shumë në pjesën e popullsisë së
besimit ortodoks në Shqipëri, e për rrjedhojë edhe ateizmi
komunist këtu duhet të ketë dhënë pasojat më të dukshme.
Kohët e fundit është botuar në shtypin e Tiranës një raport
i vjetër i CIA-s se komunizmin në Shqipëri e sollën sëpari
dhe u përhap më shumë në radhët e të rinjëve shqiptarë
grekofonë, pra tek ortodoksët. Ky raport i CIA-s i bën
qesharakë dhe ata katolikocentristët e Shkodrës dhe
demokristianët e Zef Bushatit që në vitin 2001 përrallisni
në gazetat ”Shqipëria Etnike” e “Ora e Shqipërisë’ se në
Shqipëri komunizmi ishte “islamik”. Këtë marrëzi e kanë
vënë në librat e tyre edhe disa francezë që e quanin
mysliman komunizmin në Shqipëri, ngaqë në listën emrore të
udhëheqësve kryesorë të shtetit pati mbiemra Hoxha, Shehu e
Myftiu.
Është qesharake të thuhet se laicizmi, ose edhe kalimi i
njerëzve në ateizëm në Shqipëri paskan prekur si sëmundje e
pashërueshme vetëm ata që kanë qenë besimtarë myslimanë.
Mjafton kaq për të kuptuar sa provokues, i rremë dhe
primitiv është “studimi” që paska bërë Universiteti i
Oksfordit për përpjestimet e ndjekësve të besimeve në
Shqipëri.  Sado që janë munduar me falsifikime ata
“oksfordsat e mençur” numrin e të krishterëve në Shqipëri
nuk e kanë ngritur më shumë sesa ka qenë gjithnjë 30-35%.
Meqenëse nuk bënin dot këtë, atëherë kanë   ndërruar sipas
qejfit shifrat e myslimanëve, duke krijuar dhe absurditetin
se vetëm nga radhët e myslimanëve paskan dalë jo-besimtarë,
ateistë, apo fetarisht të papërcaktua midis shqiptarëve.
Tani del edhe më qartë pse Alfred Moisiun e thirrën
pikërisht në Oksford që të mbante atë ligjëratën e tij
mashtruese për opinionin publik e sfiduese për myslimanët e
Shqipërisë. Del edhe më e qartë se për t’u bërë president
ose kyeministër në Shqipëri duhet të japësh dikund garanci
se do të përpiqesh për “demyslimanizmin e Shqipërisë”, për
kthimin me hir e pa hir të shqiptarëve myslimanë në fenë e
krishterë. Kur Fatos Nano ishte kryeministër shpalli
objektivin për të zhbërë 555 vjet të historisë së
Shqipërisë, pra për kthimin e kombit shqiptar në gjendjen e
tij parakombëtare e paramyslimane. Ish-Presidenti Meidani u
bë ndërtues kambanoresh kishtare e misionar politik i
katolicizmit në Shqipëri. Alfred Moisiu pranoi me qejf e
zell rolin e “faraonit” të firaunëve të islamofobisë në
Shquipëri dhe shkoi deri në Oksford të dekretonte fundin e
myslimanizmit tek shqiptarët. Meidani përsëri merr rolin e
tellallit oksfordian, papist e janullatist për të njoftuar
se myslimanët nuk janë më shunmicë në Shqipëri.
Ish-presidenti Sali Berisha u mundua të mbante njëfarë
baraspeshe në punët e fesë, por megjithatë qysh në fillim
ra në kthetrat politike të Anastas Janullatosit, u bë lypës
mëshire në Vatikan dhe pas rrëzimit të tij mjerues nga
pushteti në vitin 1997 vendosi të marrë më hapur “rrugën e
Krishterizmit” për të siguruar të ardhme politike. Berisha
i shpalli shqiptarët “komb katolik” në Perandorinë Osmane,
flamurin kombëtar e quajti “flamur i Krishterimit” dhe tani
mban varur në zyrë portretin e një murgeshe katolike.
Si për të plotësuar “skemën oksfordiane” që e shpallin
Moisiu e Meidani edhe kryeministri Berisha e qeveria e tij
po planifikojnë që tërë shqiptarët t’i paraqesin si të
krishterë në sytë e botës, duke u dhënë me forcën e
pushtetit administrativ nga një letër-njoftimi me portretin
e murgeshës katolike me origjinë shqiptare, Gonxhe
Bojaxhiu, të njohur më shumë me emrin kishtar si Nënë
Tereza e Kalkutës. Ky projekt i mbrapshtë për identifikim
të rremë fetar të shtetasit shqiptar jep rastin më të
përshtatshëm që qytetarët të zbatojnë parimin e të drejtën
për rezistencë civile, duke refuzuar të identifikohen
fetarisht në këtë mënyrë në kuadër të një fushate
rikonkuiste shqiptare, të ndërmarrë nga pushteti shtetëror.

Ka plot pushtetarë e politikanë të tjerë që kanë bërë
karrierë dhe sigurojnë këtë karrierë dhe shumë privilegje
duke u bërë misionarë fetarë, apo mercenarë politikë të
Vatikanit e të mekanizmave katolike, të ortodoksizmit grek
e të Jnaullatosit dhe gjithnjë më shumë të fondamentalizmit
të krishterë evangjelist amerikan. Është bërë, pra, mjaft i
gjërë fronti islamofob midis pushetarëve të djeshëm e të
sotëm dhe politikanëve shqiptarë që përpiqen ta përmbysin
realitetin fetar shqiptar, duke krijuar përpjestime të reja
voluntariste arbitrare të besimtarëve fetarë në Shqipëri.
Prandaj del qartë që tubimi i fundit në Tiranë për
problemet e besimeve fetare nuk kishte ato qëllime që
shpalli, por qëllime krejt të tjera. Edhe zhurma se këtë
tubim shqiptarët e kishin “dhuratë nga NATO” duhet të jetë
një djallëzi më vete e organizatorëve për të ulur zemërimin
e shqiptarëve. Ky tubim u bë një një kohë kur diplomacia
perëndimore dhe vetë Vatikani e kishin pohuar pa mëdyshje
se në Shqipëri dy të tretat e popullsisë janë besimtarë
myslimanë.  Mirëpo  ata që e kanë ndërtuar karrierën e tyre
politike dhe rehatinë e tyre intelektuale e materiale mbi
strategjinë e krishterizimit të shqiptarëve nuk pajtohen
dot me përfundimet dhe pohimet serioze të diplomacisë
perëndimore e të vetë Papës, por paskan gjetur mbështetje
në studimet e Universitetit të Oksfordit për të falsifikuar
realitetin fetar shqiptar, që është konfirmuar edhe nga
anketimet e bëra deri tani, që në fakt kanë pasur tendencë
të ulin përqindjen e myslimanëve.
Nuk kemi si të mos mendojmë se “zagarë të papizmit e të
janullatizmit” po përpiqen të bëjnë në shekullin XXI në
Shqipëri atë punë të keqe që bënin “qentë e Perëndisë” në
Spanjën e shekullit XV, për të cilët ka shkruar aq
kuptueshën Xhejms Restoni.
Prandaj për hir të myslimanizmit Gjinishi dhe të tjerë
funksionarë të Bashkësisë Islame që veprojnë si ai, bëjnë
mirë të mbledhin mendjen e të ruhen nga mëkati, të largohen
nga këto role të turpshme të myslimanit që i nënshtrohet
gjykimit të padrejtë të islamofobisë, duke pranuar të bëjnë
kohë e pa kohë, vend e pa vend, apologji bajate e të
pështira për myslimanizmin në Shqipëri dhe në përgjithësi.
Nuk është ky roli që duhet të luajë dhe pozicioni që duhet
të zënë burokratët e një hierarkie klerikaliste myslimane
që po krijohet në Shqipëri në kundërshtim me parimet e
Islamit.
Gjinishi dhe cilido që merr përsipër të dalë e të flasë në
emër të mbrojtjes së Islamit së pari duhet të ketë të qartë
për vete se si po sulmohet Islami. Në librin e tij
“Ataturku” (Londër 1999) studiuesi britanik Endrju Mango, i
lindur në Turqi, që njeh mirë problemet e Islamit e të
botës myslimane tërheq vëmendjen në këto fakte: Parimi
organizues i shoqërisë para Iluminizmit europian ishte
feja; pas Iluminizmit dhe Revolucionit francez, parim
organizues u bë racionalizmi. Por edhe ndjekja e politikave
racionale krijoi ndryshime e tensione të reja brenda
bashkësive dhe midis bashkësive. Ndarjet e vjetra vazhduan
nën emra të rinj. “Atje ku besimtarët e krishterë të
traditës luftonin të pabesët, racionalistët e ndriçuar të
krishterë si në rastet e mëparshme besonin se po ndesheshin
me fanatikë të paditur. Kështu myslimanët ishin të pabesët
(pafetë), sepse ishin në kundërshtim me krishterimin. Tani
ishin fanatikë, sepse po i rezistonin iluminizmit
racional”. Kështu të krishterët qortojnë e sulmojnë
myslimanët në Mesjetë si “të pabesë” (pafe), i qortojnë e
sulmojnë në kohën e iluminizmit si “fanatikë të paditur”.
Tani në kohën  moderne po i qortojnë si “myslimanë
ekstremistë”. Gjinishi dhe ata që marrin përsipër rolin e
“zëdhënësit të myslimanëve” duhet t’i mësojnë gjëra të
tilla dhe të mos e kapërdijnë aq lehtë si të mirëqenë
parrullën e “luftës kundër ekstremizmit politik” dhe të
pranojë gjithnjë pozitën e të pandehurit në gjyqin e
islamofobisë për t’u shkarkuar nga akuza spekuluese për
“ekstremizëm mysliman”. Nëse nuk kanë takat intelektual,
sedër fetare e qytetare dhe guxim politik ta bëjnë këtë gjë
le të shkojë më mirë të mbajnë vaz nëpër xhami, t’ua lënë
spekulime të tilla gazetarëve si Pirro Prifti (shih
shkrimin “Ekstremizmi islamik nuk ka asgjë të përbashkët me
fenë e vërtetë”, në gazetën “Ballkan të datës 22 shtator
2006), por të mos e rëndojnë politikisht pozitën e
myslimanëve me apologjitë e tyre bajate në ekrane
televizive e tubime, si ato që u duhen Moisiut, Godos,
Kadaresë, Xhaferrit e sidomos Janullatosit, i cili po del
si tutori i fesë myslimane në Shqipëri dhe dhe si “ati
shpirtëror”e “kujdestari politik” i drejtuesve të
Komunitetit Islam të Shqipërisë.
Në tubimin e fundit të shtatorit vetëm Arbën Xhaferri nuk e
kishte lëshuar pozicionin që kishte marrë qysh në
Konferencat e Moisiut të vitit 2003-2004. Siç qëndroi në
krye të tryezës së “harmonisë fetare” nën hijen e Moisiut,
Kadaresë e të UNESCO-s ashtu ishte dhe në Konferencën e
fundit nën hijen e Meidanit, Godos, Janullatosit e NATO-s.
Surpriza e pjesëmarrjes në takimin fundit nuk ishte me
prania e serbit Simiç si në Konferencën e vitit 2004, por
prania e një diplomati izraelit që kishte ardhur të bënte
vlerësime të larta për harmoninë fetare të shqiptarëve,
sikurse njoftuan me shumë kënaqësi dhe entuziazëm disa
gazeta të Tiranës, që nuk shkruan asnjë fjalë një muaj më
parë kur kishin ardhur mysafirë nga Kuvajti.
Sidoqoftë fondet e caktuara nga mekanizma e individë të
huaj për të “ndihmuar” në “reklamimin e harmonisë fetare
tek shqiptarët” dhe për të ruajtur Shqipërinë nga
“ekstremizmi islamik”, nuk u dogjën me afrimin e fundit të
vitit. Dhe ata që mblidhen  për çdo rast kur duhen
shpenzuar pa u djegur fondet e tilla ishin edhe një herë
bashkë. Të tjerat kanë pak rëndësi.
Të gjitha këto na shtyjnë të besojmë edhe më shumë se një
libër më titull “Zagarët e papizmit” do të ishte vërtetë i
dobishëm, sidomos tani që kemi edhe materiale të bollshme
lidhur me krizën botërore që shkaktoi në marrëdhëniet
ndërmjet besimeve veprimi provokues i Papës së Romës me
komentet për Profetin Muhamed dhe hipokrizia që ka përdorur
Vatikani dhe ndjekësit e tij për t’ua lanë fajin
myslimanëve që fyhen, jo të krishterëve që i fyejnë në
mënyrë provokuese.
Historia e fundit me komentet e Papës për Profetin Muhamed
i ka vënë sigurisht në telashe shumë të mëdha fetare,
teologjike dhe politike Vatikanin dhe apologjetët e tij.
Por këto telashe nuk kapërcehen duke shtuar dozat e
hipokrizisë në përballimin e tyre. Tashmë Papa pa dashje ka
dhënë një argument të fundit të pakundërshtueshëm për të
zgjidhur një dilemë të madhe që ka vënë në siklet
teologjinë katolike prej kohësh: nëse Papa duhet
konsideruar apo jo njeri i pagabueshëm. Papa Rajciger
dëshmoi se Papa është njeri që gabon. Ai ka gabuar edhe
sikur të pranojmë shpjegimet tij se nuk ka pasur për qëllim
të fyejë Islamin, Profetin e myslimanët, sepse është gabim
që një Papë të bëjë deklarata apo citime që shkaktojnë
ngatërresa të tilla. Ai gabon edhe kur përpiqet të fajësojë
myslimanët se e paskan keqkuptuar. Ai gabon edhe në qoftë
se fsheh qëllimin që ka pasur pasi pa se pësoi fiasko. Pas
atyre që ndodhën në botë kur disa gazeta botuan karikaturat
për Profetin Muhamed, jo Papa, po asnjë besimtar i rëndomtë
katolik nuk duhej t’i lejonte vetes të bënte komente që
fyejnë myslimanët. Sido që të ketë ndodhur nuk mund të
fshihet më se edhe Papa gabon, me ose pa dashje.
Edhe më shumë gabojnë papistët fanatikë në Shqipëri. Një
publicist e përkthyes shqiptar që disa e radhisin në
kategorinë e “intelektualëve të shquar shqiptarë” është
revoltuar shumë që midis përfaqësuesve të vendeve myslimane
që priti Papa për t’u shpjeguar ishte dhe ambasadori i
Shqipërisë në Vatikan. Ky “intelektual i shquar” iu vërsul
keq ministrit të jashtëm, Besnik Mustafaj, pse ky ministër
nuk e paska ndaluar ambasadorin të shkonte në këtë takim,
sepse prani  e ambasadorit të takimin kolektiv tek Papa
paska dhënë dëshminë se Shqipëria është vend islamik. Së
pari tek Papa u ftuan ambasadorët e vendeve ku ka shumicë
popullsie islamike, jo thjesht të vendeve me popullsi
tërësisht islame. Shqipëria është vend me shumicë të
popullsisë së besimit mysliman, edhe pse nuk duan ta
pohojnë Alfred Moisiu, Pirro Misha, Virgjil Muçi, Rexhep
Meidani, Arbën Xhaferri, Sabri Godo etj. Papa e di këtë
fakt dhe nuk mund të gabonte që të përjashtonte Shqipërinë
nga vendet ku shumica e popullsisë është myslimane.
Fanatikëve të fondamentalizmit të krishterë në Shqipëri u
bie si bombë sa herë dalin fakte që pranohet në botë se
Shqipëria është vend me shumicë të banorëve myslimanë. Por
nuk ka më ngushëllim për ta. Edhe të gjitha anketimet në
Shqipëri e pohojnë këtë fakt. Edhe pas pyetjes që bëri Top
Channel disa ditë me radhë nëse gaboi ose jo Papa që bëri
komente fyese për Profetin Muhamed 75% e pjesëmarrësve iu
përgjigjën se Papa gaboi, çka do të thotë se shumica
dërrmuese e shqiptarëve njohin veten si të përkatësisë
fetare myslimane.
Pra, publicisti e përkthyesi shqiptar në vend që të
qortonte Besnik Mustafajn se nuk e pengoi ambasadorin
shqiptar të shkonte ne takim me Papën le të qortojë po
deshi Papën e Vatikanin që pohuan se Shqipëria është vend
me shumicë myslimane dhe që thirrën ambasadorin shqiptar.
Mustafaj do të bënte një gabim trashanik, më trashanik se
ai që bëri në kohën e vizitës së ministrit spanjoll në
fillim të vitit 2006 në Tiranë, nëse do të pengonte
ambasadorin të shkonte tek Papa. Papa është dhe kryetar
shteti dhe prandaj pranë tij janë akredituar ambasadorë.
Kur kryetari i shtetit thërret një ambasador në takim dhe
ky refuzon të shkojë është gafa më e rëndë politike e
diplomatike. Prandaj intelektualët islamofobë shqiptarë nuk
duhet të bëjnë  marrëzira të tilla sa të këshillojnë
ministrin e jashtëm të Shqipërisë ta ndalojë ambasadorin në
Vatikan për të shkuar në takim me Papën, kur Papa e thërret
në takim bashkë me ambasadorë vendesh myslimane. Në kohën e
komunizmit ambasadorët e Shqipërisë kishin urdhër të mos
shkonin në takime zyrtare po të thirreshin  bashkë me
ambasadorët e vendeve të ish-kampit socialist. Por kjo
bëhej pasi Shqipëria kishte dalë zyrtarisht e hapur nga ky
kamp dhe nuk donte të linte më përshtypje në botë se kishte
lidhej me të. Kurse tani Shqipëria është zyrtarisht në
Konferencën e Vendeve Islamike. Prandaj qortuesi i
Mustafajt përdor gjykime të kohës së shkuar, madje në një
formë tejet të shëmtuar.
Është e vërtetë se fanatikët e papizmit në Shqipëri çirren
e ngjiren se Shqipëria duhet të dalë nga Konferenca e
Vendeve Islamike. Por ama deri tani nuk kanë pasur sukses
në këtë kërkesë dhe zor se do të kenë përderisa këtë gjë
nuk e bënë dot as Fatos Nano, Ilir Meta, Rexhep Meidani,
Paskal Milo, Sabri Godo e të tjerë kur drejtonin
diplomacinë dhe janë ithtarë të papizmit e të
janullatizmit. Shqipëria sapo u pranua anëtare me të drejta
të plota në Organizatën e Vendeve Frankofone, ku bën pjesë
vetëm se ka një numër shqiptarësh që flasin frëngjisht, jo
se gjuha franceze është gjuhë paralele me shqipen.
Organizata e frankofonisë si bosht ka gjuhën dhe kulturën
franceze. Por në fakt është më shumë një trashëgimi e kohës
së sundimit kolonial. Megjithatë nuk ka asnjë të keqe që
Shqipëria të pranohet e të bëjë pjesë në të. Por është një
absurditet të kërkosh daljen nga Konferenca e Vendeve
Islamike dhe të fyesh 75% të shqiptarëve të besimit islam
vetëm se fanatikët e fondamentalistët e krishterë në
Shqipëri duan të bëhen më papistë se vetë Papa.
Ka shumë e shumë arsye që do ta përligjnin një titull libri
“Zagarët e papizmit”. Por kemi kohë. Arsyet do të shumohen
e nuk do të pakësohen, sepse tërbimi i katolikocentristëve,
papistëve dhe i janullatistëve po rritet për shkak të
dështimeve të islamofobisë së tyre. Për ata që mund të
mërziten nga terminologjia “zagarët e papizmit” po citoj
mendimin e të ndjerit Miftar Spahija: “Feja islame u ba
protestantizmi i shqiptarnisë; nuk qe mohuesja e zotit
Krisht, qe mohuesja e popit serb, ashtu si protestantizmi i
Lutherit nuk qe mohuesja e zotit Krisht, por e zotit Papë”.
Është provokim i rëndë t’u kërkosh myslimanëve shqiptarë të
mohojnë Islamin për hir të zotit Papë, siç bëjnë një takëm
papistësh në Shqipëri.

1 tetor 2006
               Abdi Baleta

SERBIA E MLLADIÇIT BËN “RIPUSHTIMIN KUSHTETUES” TË KOSOVËS

Tani që po afron çasti kur duhet shpallur më në fund një
“status përfundimtar” për Kosovën pushtetarët e Serbisë
tregohen më të papërmbajtur, më sfidues e më arrogantë se
kurrë në shpalljen gjithfarë tezash absurde e vendimesh
provokuese për ta ngatërruar sa më shumë lëmshin e
veprimeve politike dhe diplomatike.
Ishte qesharake kur para disa kohësh ministri i jashtëm
serb, Vuk Drashkoviç, propozoi ta fshinte tërë procesin
politiko-diplomatik ndërkombëtar të deritanisëhm për
përcaktimin e statusit të Kosovës  për ta lënë marrjen e
një vendimi në dorë të një “komisioni historianësh
ndërkombëtare” që me ”paanësi” sipas oreksit serb të
përcaktonin se kush paska më shumë historikisht të drejtë
mbi Kosoëvn, shqiptarët apo serbët. Askush nuk u mor me
këtë marrëzi serbe. Por Drashkoviçi e kishte hak të pyetej
a do të pranonte që serbët të iknin nga Ballkani e të
shkonin diku përtej Karpateve, nëse ky komision
ndërkomvbëtar do të pohonte të vërtetën se serbo-sllavët
janë ardhacakët më të vonë në Ballkan, kurse paraardhësite
shqiptarëve kanë qenë këtu nga kohëra shumë më të hershme,
që nuk mbahen mend.
Tani serbët po përpiqen ta zhvleftësojnë procesin ku janë
angazhuar për shumë kohë ndërkombëtarët me metodën e tyre
fare të thjeshtë  e tejet absurde duke shpallur se nuk do
të njohin kurrë pavarësi të Kosovës nga Serbia dhe duke e
shënuar në kushtetutën e re të Serbisë se “Kosova është
pjesë e shtetit serb”. Kështu patën bërë edhe në
kushtetutën e Unionit Serbi-Mal i Zi që nuk është më, sepse
u shkëput dhe Mali i Zi. Pushtetarët e politikanët serbë
japin pa pushim dëshmi se janë të paaftë të kuptojnë
proceset historike, se janë kryeneçë deri në absurditet në
refuzimin për të filluar të arsyetojnë normalisht.
Politika dhe diplomacia serbe e drejtuar nga Tadiçi,
Koshtunica, Drashkoviçi ka mbetur në nivelet më primitive
të të shkuarës. Politika e diplomacia serbe në fakt shkojnë
sipas mendësive të kriminelit të luftës Mlladiç, të cilin
jo rastësisht serbët ka vite që e ruajnë si vlerën e tyre
më të madhe kombëtare. Janë mendësitë e Mlladiçit që
mbisundojnë sot në Serbi dhe prodhojnë deri absurditetin e
“ pushtimit të ri kushtetues” të Kosovës.
Shpallja nga Serbia e “pushtimit të ri kushtetues” të
Kosovës vërteton më së miri se kanë qenë krejt të kota
përpjekjet e shumta të diplomacisë ndërkombëtare gjatë
viteve për të mundësuar një zgjidhje me marrëveshje,  midis
serbëve e shqiptarëve. Tani në fund serbët po i thonë
diplomacisë ndërkombëtare se atë që ajo nuk e bëri dot duke
mashtruar ose detyruar shqiptarët të pranojnë sërish
sundimin e Serbisë do ta bëjë vetë Serbia në mënyrën më të
habitshme, duke vendosur në Kushtetutën e saj se Kosova
është pjesë e Serbisë. Më këtë veprim Serbia vërtetoi se
kanë qenë krejt të kota bisedimet shqiptaro-serbe, se këto
bisedime Serbia i ka pranur vetëm me  qëllimin që të
detyroheshin shqiptarët të kërkonin vetë të ishin pjesë e
Serbisë. Përderisa shqiptarët nuk e bënë këtë dhe nuk mud
të bënin këtë, Serbia shpall se do të shënojë në kushtetutë
se Kosova është pjesë e Serbisë. Kjo do të thotë se
shqiptarët dhe bota duhet ta marrë vesh se problemet e
Ballkanit nuk po shkojnë drejt sheshimit, por drejt një
acarimi të ri.
Në kohën kur ende ndërkombëtarët kujtojnë se mund të bëjnë
presion mbi Serbinë me kërkesën për dorëzimin e Ratko
Mlladiçit, Beogradi u përgjigjet me paralajmërime arrogante
në frymën e veprimtarisë për të cilën akuzohet Mlladiçi.
Serbia  me sjelljet mlladiçiane do të jetë një kërcënim i
vazhdueshëm për shqiptarët, një vatër ngatërresash për
Ballkanin dhe Europën. Nëse Serbisë i lejohet të vazhdojë
më tej lojërat e pista politiko-diplomatike që ka bërë deri
tani, të kërkojë shtyrje të shpalljes së statusit të
Kosovës, sipas intrigave politike që bëhen në Beograd për
pushtembajtje e pushtetmarrje, të lërë vend për shpikje të
çuditshme beogradase si ajo e “pavarësisë së Kosovës brenda
Serbisë”, faji nuk duhet të jetë më i serbëve, por i
diplomacisë ndërkombëtare. Serbia i ka dalë plotësisht
borxhit kësaj diplomacie duke i bërë përfundimsisht të
qartë se  për Kosovën nuk do zgjidhje me arsye, në
përputhje me realitetin, të drejtën e të vërtetën, por
vetëm “zgjidhje serbe”. Kështu që tingëllojnë vërtetë
jashtë realitetit politik e logjikës së shëndoshë
diplomatike  thirrjet e disa diplomatëve europianë se për
Kosovën duhet një zgjidhje që të mos poshtërojë askend.
Zgjidhje që të kënaqë gjthkend nuk mund të ketë për
Kosovën. Zgjidhja e tillë do të dëmtonte palën që ka të
drejtë. Zgjidhja  për të cilën të mos ankohet askush nuk
mund të ketë. Serbët kanë treguar se do të ankohen për
çfardo zgjidhje që nuk plotëson orekset e tekat e tyre që
Kosova të mbetet nën Serbi, apo që të quhet formalisht se
nuk ka dalë jashtë Serbisë. Kjo është e papranueshme për
shqiptarët. Prandaj diplomacia ndërkombëtare që po merret
me  “gjetjen e statusit për Kosovën” tashmë duhet ta ndjejë
veten të vënë me shpatulla pas murit nga qëndrimet më të
fundit të Serbisë. Kësaj diplomacie i mbetet ose të njohë e
të plotësojë si duhet të drejtat e shqiptarëve, ose të
kënaqë lakmitë grabitqare të Serbisë dhe të bëjë edhe një
herë një padrejtësi të madhe historike kundër kombit
shqiptar që do ta lejë përsëri Ballkanin zonë të trazuar..
Shqiptarët janë më afër se kurrë çastit të shtrimit hapur
të çështjes së tyre jashtë formulave të mjegulluara që janë
përdorur deri tani. Shqiptarët kanë ende shpresa të mëdha
për drejtësi, por nuk duhet të harrojnë se mund t’i presin
zhgënjime të forta. Është e qartë se shqiptarët do të
provojnë njëfarë zhgënjimi në shpresat e tyre. Por puna
është se deri ku  mund të cenohet zgjidhja e drejtë e
çështjes së Kosovës dhe a do të jenë në gjendje
ndërkombëtarët të mbajnë këto zhgënjime në atë nivel sa
shqiptarët të mos e shohin dhe një herë veten të
nëpërkëmbur e të tradhëtuar në atë masë sa të fillojnë të
mendojnë se do t’u duhet të rinisin proceset nga e para.
Nëse diplomacia ndërkombëtare nuk merr masat për ta
shmangur  në kushtetutën e Serbisë dispozitën se Kosova
është pjesë e Serbisë, atëherë Kuvendit të Kosovës, si
shprehës i vullnetit të popullit shqiptar në Kosovë, nuk i
mbetet gjë tjetër veçse të miratojë menjëherë deklaratën
për bashkim të Kosovës me Shqipërinë, në përputhje  me
deklaratat që kanë bërë gjithnjë  drejtuesit e Kosovës se
pavarësia është minimumi që shqiptarët kërkojnë.

  1 tetor 2006                Abdi Baleta






__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around
http://mail.yahoo.com

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#548

From: Olsi <olsi@...>
Date: Mon Jul 31, 2006 9:14 pm
Subject: RIMEKEMBJA 25/ 07/2006 [ i ]

olsi.rm

Online Now

Send Email

Deklaratë për Shtyp
18-korrik-06

Forumi Musliman i Shqipërisë dënon krimet e Izraelit

     Forumi Musliman i Shqipërisë, po ndjek me shqetësim
ditëve të fundit, agresionin ç’njerëzor që regjimi zionist
i Izraelit ka ndërmarrë kundër shtetit sovran të Libanit
dhe popullit palestinez.

     Sulmet që Izraeli ka ndërmarrë kundër civilëve
palestinezë dhe libanezë, ku po bombardohen rrugë, ura,
spitale, ujësjellësa, stacione elektrikë dhe naftëmbajtës,
dëshmojnë që regjimi i Izraelit nuk është i interesuar për
paqe në Lindjen e Mesme, por dëshiron luftë.

     Vrasja e civilëve të pafajshëm, shkatërrimi i
infrastrukturës dhe terrorizimi i banorëve pa dallim,
përbëjnë krime lufte, që në historinë moderne të Mesdheut,
ne i kemi parë të ndodhin gjatë vrasjes së muslimanëve në
Bosnje, Kosovë apo në Libanin e viteve ’80.

     Forumi Musliman i Shqipërisë, ndërsa ndan me shqetësim
dhimbjen me viktimat e agresionit izraelit,  nuk pajtohet
me pasivitetin e fuqive të mëdha, të cilat në Libanin dhe
Palestinën e sotme po tregojnë të njëjtën neglizhencë që
treguan edhe në masakrimin e muslimanëve në Ballkan gjatë
viteve ’90 nga regjimi kriminal i Milosheviçit, i cili kreu
masakra të ngjashme me ato që ndodhin sot në Lindjen e
Mesme.

     Forumi Musliman i Shqipërisë, mendon se preteksti me të
cilin Izraeli, nisi agresionin e tij ndaj palestinezëve dhe
libanezëve, nuk mund të justifikojë në asnjë mënyrë krimet,
shkatërrimet dhe terrorin shtetëror që regjimi arrogant i
Tel-Avivit, tregon ndaj arabëve muslimanë në Lindjen e
Mesme si sot, ashtu edhe në të kaluarën.

     Siç ka dënuar edhe në të kaluarën aktet terroriste
nëpër botë, Forumi Musliman i Shqipërisë denoncon fuqishëm
agresionin më të fundit dhe dhunën që shteti i Izraelit po
përdor në mënyrë të përsëritur, si mjet për të vendosur
hegjemoninë dhe diktatin e tij në Lindjen e Mesme.

     Forumi Musliman i Shqipërisë, i bën apel faktorit
ndërkombëtar që të ndërhyjë energjikisht në konfliktin
izraelito-libanez për të rivendosur paqen, drejtësinë dhe
dinjitetin, nga të cilat popujt libanez dhe palestinez janë
privuar me dekada me radhë.


                    PËRGJIGJE E VONUAR PËR PROBLEMIN E
ARKIVUAR

Ne muajt prill-maj  te ketij viti, mediat  perkujtuan
pervjetorin  e  ngjarjeve  te  ( dhimbeshme, pergjakshme,
pakuptimta, marrezishme. qellimshme,  …………. qe  mund  t’u
veshe secilin  nga  keto percaktore e te tjere, ne varesi
te shkalles  se  njohjes ) te  vitit  1997.
Nje cikel  te tille  bisedash “perkujtimore” zhvilloi cdo
jave  ne TV Klan gazetari-analist z. Blendi Fevziu, i cili
kerkonte qe degjuesit t’i dergonin mesazhe ku te
percaktonin se cili nga faktoret, me sa mbaj mend, te
brendshem ( keqqeversisja e PD apo  veprimtaria e PS ) apo
te jashtem ( fqinjet, zbulimet e huaja ) sollen  ngjarjet e
vitit 1997. Nje pergjigje te vonuar  po i jap  edhe  une
z.B.Fevziu, nepermjet gazetes “ Rimekembja “.
Nuk jam ne dijeni per rezultatet e kesaj ankete qe
organizoi  ai . Cdo njeri mund  te shfaq mendimet e keto
varen nga shkalle e njohjes e nga shkalla  e interesit per
te thane  apo per te maskuar  te verteten.
Mendimet e mija jane keto :
--Ne kete  drame shoqerore tronditese apo me sakte ne kete
tragjedi, aktoret ishin te  dukshem, konkrete, ndersa
regjisoret , sic u duken punet , drejtonin nga  mbrapaskena
dhe disa nga keto dilnin ne dukje, shfaqeshin ne momente te
caktuara.
--A  ishte kjo rezultat  i  veprimtarise se  PS ?
A priori   mendoj  se  nje  nga  faktoret  kryesore , po.
PS  i din  mire  mesimet e Leninit  mbi  revolucionin. Qe
revolucioni  te  kete sukses duhet te jete krijuar   me se
pari  situata e nje krize te pergjithshme ( ndjenja e
pakenaqesise te perfshije shtresa te gjera te  masave, te
bie  autoriteti  e forca e shtetit) dhe kjo  shnderrohet ne
situate revolucionare. Kriza e shkaktuar nga humbja e
parave ne firmat piramidale, tulati shtetin dhe solli
trimerimin edhe te lumpenit !
Pavaresisht ne se kjo situate ishte  ishte spontane apo e
mirerganizuar dhe e planifikuar me kujdes, do te ishte
miopi  politike  ne se PS  nuk e shfytezonte situaten per
te kryer “ revolucionin e vonuar demokratik “ dhe te merrte
  pushtetin nga “ malo-ket “. Dhe kete e menaxhoi  me shume
sukses  duke injektuar me “serum “  revolucio- onar edhe
qytetin tim p.sh. , megjithese  fenomeni fajde  nuk ishte
aq masiv  si ne Vlore apo Lushnje. Filloi me aktin e pare
ne menyre komike . Nje grumbull njerezish, te ardhur
kryesisht nga fshatrat  perreth,  qellonin me gure here ne
xhamat e  nderteses  te Prefektures e Bashkise  dhe here
vraponin  per te qelluar  Degen  e Rendit. Akti i fundit u
mbyll ne menyre tragjike, ku u kryen veprime te
neveritshme: u tentua te digjen zyrat e Prefektures e
Bashkise, u dogj Dega e Rendit e institucione te tjera  dhe
pastaj filloi rrenimi e plackitja, rrembenin cdo gje qe u
dilte perpara. U plackit plotesisht nje kopesht-cerdhe
femijesh ne qender, i sapo perfunduar, dhuruar nga nje
shoqate e huaj, nje tjeter ne lagjen Dobrove. Mezi shpetoi
vetura ndermarrjes ku punoja une, se ia kishin vene syrin
dy grupe rivale ( dhe  drejtoheshin  serbes : donin te
kompesonin “humbjen” ne firmat piramidale ! )  Kur situata
degjeneronte e po dilte nga kontrolli  ( nuk futej shejtani
ne shishe ) dolen  ne skene  “komitetet e shpetimit
publik”, si organe te perkohshme drejtimi,( bicim
sovjetesh  leniniste)
   --A kishin dore ne keto trazira fqinjet ?
Perseri a priori  po . Historikisht na jene gjetur “
gjithmone  prane “ ne momentet me kritike, per te na futur
thiken me thelle ! Po ashtu historia tregon se shqiptaret
edhe se vete vazhdonin te ishin te pushtuar,  ndihmuan
fqinjet qe ato te fitojne  lirine, sidomos Greqine. Dhe
shperblimi i tyre ?  Kur shqiptaret , pa ndihma e pa miq,
me perpjekje vigane u hodhen ne kryengritje te
pergjithshme,  ne fillim ne Kosoven martire e qe e pasoi
Shkodra, Dibra, Vlora , Skrapari e gjithe  Shqiperia,
fqinjet lidhen aleance te fshehte dhe filluan luften
ballkanike qe pushtuesi turk te zavendesohej me pushtuesit
e rinj, fqinjet tane ballkanike, qe ishin pushtues  me te
eger , me gjaksore  dhe shkombetarizues se i pari.Tashti
kur shqiptaret filluan luften” midis  vedit” e  u erdhi e
mira tek dera  (edhe sikur mos te kishin kontribuar
drejtpersedrejti), pse te mos perfitonin per te zhvatur
territore te tjera (pse u ngrit flamuri grek ne Himaren e
te madhit Petro Marko? ) dhe per te shtuar hallka te tjera
varesie e  privilegje te  tjera te njeaneshme
   --Mendoj  se ndikuan ne keto ngjarje  edhe gabimet  e
qeverisjes  te PD. Nuk  iu dre-
jtua  popullsise  asnje thirrje qe te mos depozitonte
parate tek firmat  e ndyshme. Jo vetem kaq. Disa persona qe
punonin ne fuksione  te ndryshme ose paraqiteshin si
simpatizues  te PD shfrytezuan situaten per te mbuluar
pervetesimrt eventuale apo per te siguruar  perfitime te pa
ligjshme.
   --Ne  rebelimin e ndodhur kane peshen e vet edhe
aktivizimi i reminishencave  te kaluara Jug – Veri  dhe
shfaqja  e ndjenjave  primitive te nje krenarie po aq
primitive  te”epersise”te Jugut ndaj Veriu ( Keto  mund te
jene objekt  i nje artikulli te vecante ).
  Eshte per t’u  habitur  qe keto ndjenja  kishin ekzistuar
edhe ne subkoshiencen  e  shkrimtarit e poetit te shquar
Dritero  Agolli !
Agolli me ka terhequr vemendjen para disa dekadash  per
informacionet e shumta  qe permbanin reportazhet e tij te
botuara ne  ZP (per Mirediten , psh )dhe per nje tregim te
botuar ne  revisten  YLLI, ku me sa mbaj mend, shtron per
zgjidhje nje problem delikat per kohen ( qe deshmon per
kurajo qytetare) :  Stafeta e revolucionit a ka ra ne duar
te sigurta ? Brezi i ri a do  ta coje perpara ?  Besnikeria
  varet nga menyra  e veshjes ? Keto shqetesime mundontn nje
portier  institucioni , ish punonjes sigurimi,  dhe i
shkruan udheheqjes, pa permendur veprat e shumta letrare qe
ka krijuar .
Kur lexova vjershen e botuar tek ZP, me lindi dilema :  Ky
eshte Driteroi qe kam perfytyruar apo nje Dritero tjeter qe
ne subkoshience i eshte gjalleruar sindroma e verioreve
.Detyra e intelektualit  patriot eshte  te shohi me larg,
aresyeja te munde pasionin, te percoje urtesi, te ndikoje
ne  qetesimin  e tensioneve  cdhe jo  t’i hedhe
zjarrit  benzine Ne vjershen e botuar, qytetari  Dritero
Agoll Devolliu, nepermjet figures  te  Ismail  Qemalit , i
dergon ultimatum malokut  Sali Berishe Tropojanit  qe te
mos i trazoje  djemte e tij vlonjate !  ( Nuk e besoj  se
do t’i behej  qejfi  I. Qemalit kur patriotet e mikut te
tij  besnik,  Isa Boletinit ,  te etiketoheshin me epitete
percmuese!)
   --Jo vetem keto por edhe faktore te tjere  mund  te kene
inflencuar ne revoltat ( apo me sakte ne revolucionin
demokratik te vonuar ). Por  matja e peshes se secilit dhe
rradhitje  e tyre sipas  rendesise  eshte  veshtire  te
behet .  Kjo mund   te ralizohet ne te ardhmen  nga
sociologet, pasi te kene bere “rrefimin”, qe praktikon
feja e krishtere,     protoganistet qe i sollen  keto
mgjarje.  Tashti per tashti  mendoj  si  ish  ministri
dibrano-labovit , i ndjeri Safet Zhulali, se ky eshte nje
problem qe  s’do te  ndricohet
ndonje  here,  sado komisione a  grupe hetimore tip Ngjela
qe  mund te ngrihem. Pra eshte nje problem i arkivuar.

       Hajri  H.  Shehu  -  Peshkopi




Letër e hapur drejtuar Fortlumturisë së Tij Anastasious
Janulatous

Kryepeshkop i Kishës Autoqefale Ortodokse Shqiptare

I nderuar z. Anastasious Janulatos,

Hirësia Juaj,

Në emër të Partisë për Drejtësi dhe Integrim (PDI), parti
që synon të bëhet promotore e respketimit pa dallim të të
Drejtave Themelore te Njeriut dhe integrimit fillimisht
midis nesh dhe më tej të Rajonit tonë ne familjen e madhe
Europiane, pas tentativash të tjera publike, po Ju
shkruajmë këtë letër të hapur me qëllimin kryesor të një
dialogu të përbashkët për mundësinë e dhënies së
kontributit Tuaj të vlefshëm në respektimin e të Drejtave
Themelore të Njeriut për popullsinë Çame, qytetarët e së
cilës në një farë mënyre gjenden të harruar midis dy
shtetesh ku autoriteti Juaj është domethënës.

Në si drejtues të këtij organizmi politik Shqiptar në
dijeni të autoritetit Tuaj shumë planësh, dëshirojmë të
vëmë në dukje, se në dritë vështrimin integrues Europian që
Partia jonë e ka themelor në Programin e saj, Juve me
popullsinë Çame ju lidhin disa elemente, interesa
domethënëse historike, filozofike dhe fetare.

Fortlumturia Juaj ,

Ndërsa Ju kërkoni prej 14 vitesh të fitoni të Drejtën e
Shtetësisë Shqiptare që të plotësoni një detyrim statutor,
por edhe moral të Kishës që drejtoni në Shqipëri, atyre,
Çamëve, por edhe ne personalisht, në vitin 1953 na u hoq në
mënyrë kolektive të paprecedent Shtetësia Greke dhe askush
nuk reflekton akoma që kjo padrejtësi të drejtësohet;

Në anën tjetër ndërsa Fortlumturia Juaj, si Hieark i Lartë
i një Istitucioni Fetar në Shqipëri, gëzon Shtetësinë
Greke, popullsia Çame për shkak të besimit të tyre Musliman
u persekutua, vra dhe përzu me dhunë të paparë për vite me
rradhë nga shtëpitë dhe tokat e tyre në vendin e tyre të
origjinës dhe nga Ju personalisht vini dhe gëzoni të drejta
të plota dhe sigurisht autoritet të pamasë;

Hirësia Juaj,

Kur Ju si zëdhënës I Zotit të të gjthë vdekatarëve në tokë,
duke lënë mënjanë pozicionin Tuaj të Hiearkut Kishtar në
Shqipëri, u shfaqet në krye të inisiativës së shtetit Grek,
të cilin ne duam ta përcaktojmë parimisht të përbashkët si
për Ju edhe për Çamët, në reskpekt të të rënëve Grek të
luftës Italo - Greke të zhvilluar në territore Shqiptare
dhe drejtuat ceremoninë e mbajtur për këtë rast në Këlcyrë,
ne si Parti Politike Shqiptare, jo pa debate të brendëshme
të forta, e mbështetëm publikisht këtë inisiativë, por me
kusht që emancipimi I shfaqur prej nesh, të ndiqej dhe në
anën tjetër të kufirit, mundësisht edhe nga Juve
personalisht.

Ndërkohë, Shoqata Politike Atdhetare Çamëria e mbështetur
nga ne si Parti Politike Shqiptare organizuam më 25 Qershor
2006 një marshim të madh demokratik dhe emancipues, në
kufirin Shqiptaro – Grek me Çamërinë, për të sensibilizuar
nevojën edhe të respektimit të të parëve tanë në varrezat e
tyre në Greqi, por ndonëse në mijra, pjesëmarrësit ishin
shumë shtetas Shqiptarë jo Çam, Ju personalisht dhe
institucioni Juaj Kishtar mungoi!

Në fakt, aty erdhi vetëm opozitari i Juaj Kishtar i
Elbasanit, të cilin gjejmë rastin ta falenderojmë
publikisht, por njëkohësisht të themi se jemi përsëri në
pritje të reagimit Tuaj personal dhe domethënës.

Ne besojmë se një Zëdhënës i Zotit në tokë nuk duhet të
bëjë diferencime të tilla midis njerëzve të së Njëjtës
Perëndi, qofshin ata Shqiptarë apo Grekë, për më tepër që
në rastin në fjalë, çdo veprim publik është kryer në
Shqipëri ku edhe Ju përfaqësoni dhe drejtoni një istitucion
Kishtar fetar.

Fortlumturia Juaj,

Në një pronuncim publik Tuajin të ditëve të fundit, Ju
deklaronit se motoja Juaj në të gjitha veprimtaritë Tuaja
publike është filozofia Kristiane dhe ne, ndonëse në
shumicën tonë i përkasim një besimi tjetër, por duke qënë
të kombësisë Shqiptare e cila besojmë se është domethënëse
për rastin, duam të theksojmë se po të mbështeteni te kjo
filozofi, Ju duhet domosdoshmërisht të mbështesni
respektimin e të Drejtave Themelore të popullsisë Çame.

Vetë Çamët, sipas të gjitha pronuncimeve publike, kanë
ditur ta falin shtetin e tyre të origjinës (Greqinë) për
mëkatin e pafalshëm të vrasjeve më të padrejtë ndaj tyre që
duke përdorur pretekse absurde të bashkëpunimit me
pushtuesit të vetëm disa personave, ndëshkoi një popullsi
të tërë koletivisht!

Ata, pra Çamët dhe ne personalisht si qytetar Çamë,
kërkojmë vetëm të na rikthehen të gjitha mundësitë si të
gjithë shtetasve të tjerë Grek, në Standarte Europiane dhe
pa dallim feje, krahine dhe ideje.

Sigurisht, për të kontribuar së bashku për ekuilibrin
politik, ekonomik, kulturor dhe ndërfetar rajonal, Ne
përfitojmë nga rasti të kërkojmë publikisht dhënien e
shtetësisë Shqiptare për Ju, Fortlumturia Juaj, por po
publikisht kërkojmë nga Ju personalisht të bëni të njëjtën
gjë për ne, në shtetin tonë të përbashkët Greqinë.

Ne personalisht, por edhe të gjithë Çamët e Shqipërisë nuk
kërkojmë më shumë të drejta në Greqi, seç gëzon pakica
Greke në Shqipëri, Shtetësinë, të Drejtën e Pronës dhe
Gjuhës.

Ne besojmë se Ju duke folur me gjuhën shumë planëshe të
Njeriut të Zotit do të dini të mos bëni diferencime midis
nesh dhe atyre, pra Çamëve si pakicë në Greqi dhe Grekërve
si pakicë në Shqipëri.

Në pritje të përgjigjes Tuaj të shumëpritur,

Sinqerisht,

Tahir Muhedini, Kryetar I Partise Per Drejtesi dhe Integrim
(PDI)
Amos Dojaka, Sekretar I Pergjthshem I PDI
Galip Taho, Kryetar I Deges se PDI-se, Tiranë

Shënim i redaksisë së “Rimëkëmbjes”: Këtë tekst po e
botojmë duke u nisur nga mendimi se është shkruar për të
bërë ironi me Janullatosin. Përndryshe do të mëkatonim duke
shkelur mbi këshillën që ka lënë Sami Frashëri “më i
poshtri njeri është ai që kërkon mirësi nga një i poshtër”.




RRUGA PËR PAVARSINË E KOSOVËS

Shkruan: Sabri Selmani

Bashkësia ndërkombëtare, së pari është dashur të organizojë
një konferencë ndërkombëtare për zgjidhjen e statusit
përfundimtar të Kosovës, e jo të legjitimojë «dialog
provincial» serbo-shqiptar kinse për «zgjidhje të çështjeve
teknike». Kjo «metodikë» e zgjidhjes së konfliktit
ndërkombëtar serbo-malazez, përjashton çdo
mundësi reale, që Kosova të mëvetësohet definitivisht nga
sundimi i egër
kolonialserbomalazez.
Politika strategjike e politikës shqiptare, e Shteteve të
Bashkuaratë Amerikës, e OKB-së, e Bashkimit Evropian(BE-së)
dhe e NATO-s, në këto çaste, duhet të jetë kompelementare,
e bashkërenduar dhe e orientuar në përshpejtimin e
transferimit të të gjitha atributeve shtetërore Kosovës,
sepse kjo është e vetmja alternativë reale, e cila
do të garantonte të drejtën legjitime dhe legale të njohjes
së subjektivitetit juridik ndërkombëtar të Kosovës. Vetë
kërkesa për dialog edhe pse disi po mundohen ta
kamuflojnë si bisedimet teknike, siç faktikisht dikur i
quante vetë
Millosheviqi edhe bisedimet shqiptaro-serbe, vetëvetiu ky
hap do të
thotë restaurim i politikës serbe dhe situatës politike në
këtë pjesë të
Ballkanit. Kjo jep të kuptojmë se nuk ekzistojnë parametra
të qarta
diplomatike në qëllime apo më mirë të themi artikulim të
koncepcioneve
dhe prioriteteve diplomatike. Ndërsa mungesa e këtyre
kritereve
aq më tepër kur interesat e palëve shtrohen në tavolinë të
bisedimeve sy me sy dhe pala serbe është profesionalisht aq
e ngritur në
krahasim me palën shqiptare, vetëvetiu krijohet bindja se
do të jemi
dëshmitarët një hendikepi me pasoja afatgjata.
E imponimet po që se iu nënshtrohesh vullnetarisht peshojnë
shumë. Së paku, këtë duhet ta dijë Qeveria e Kosovës. Apo
duhet përkujtuar me një shembull ndoshta vullgar: luftërat
gjatë tërë historisë nuk janë bërë, tek e fundit për
likuidim fizik të njerëzve, por për pasurin e tyre. Andaj
dhe Aleksandri i Madh, posa e pa shkretëtirën
Gob në Indi u kthye prapa. Por, ajo që mbetet zvarrë është
gjithnjë statusi
problematik i tyre. Po e marrim vetëm rastin e dikur
Formozës e tani Tajvanit.
Edhe pse gati thuajse dhjetë vjet ishte anëtar i KS të
OKB-së në vend të Kinës, siç dihet ajo tani nuk është as
anëtare e Asamblesë së OKB-së. Apo rasti i Qipros. Dikush,
po mendon në analogjinë e njohjes së Sllovenisë, Kroacisë,
BeH, Maqedonisë e raste të tjera si në Estoni, Mauritani,
etj. Mirëpo, nuk duhet harruar faktin se asnjëra prej
këtyre shteteve nuk ka mundur të anëtarësohet si shtet i
pavarure sovran para se të vendoset me referendum lidhur me
statusin politiktë tyre. Vetëm kur është shpallur vullneti
i tyre për status politik, janë njohur si shtetet dhe janë
bërë anëtar të përhershem
tëAsamblesë së Kombeve të Bashkuara. Edhe neve dikur na
është njohur
statusii shtetit të pavarur nga ana e Shqiperisë, por dihen
efektet
dhe rezultatet e kësaj njohje. Duhet kuptuar edhe
diplomacia e jonë njëherë e përgjithmonë se për t'u krijuar
shteti i pavarur dhe sovran, patjetër duhet që në
kuptim të akteve ndërkombëtare të shpallë vullnetin e lirë
të popullit për një shtet të tillë.
Andaj, edhe diplomacia e shtetit amë nuk guxon dhe as që ka
të drejtë morale e as kombëtare që të heshtë për tokat e
veta, të cilat i janë shkëputur me anën e forcës e jo
vullnetit. Andaj, angazhimi saj në këtë drejtim, pa marrë
parasysh, relacionet e shteteve
fqinje apotë farë përfaqësuesi të "principatave" shqiptare,
nuk mund e
as që guxon të flasë në emër të popullit pa e pasur të
drejtën sovrane
të shpalljes së vullnetit të tij.
Kjo lojë e përbashkët e solidarëve dhe UNMIK-stanit është
loja më e turpëshme, e cila ka eksperimentuar në vetëvete,
se deri ku mund të bëhen manovrat,me manit politike për
zgjidhje politike. Steineri na i la Standardet tu pragu e
ky i fundit Petersen, po na e le njëllosjen e luftës
çlirimtare me formulimin konflikt i armatosur. Pak janë ata
shqiptarë që nuk besojnë se pavarsia nuk do të arrihet, por
janë te shumtë ata që këtë pavarsi nuk do ta përjetojnë
realisht edhe për ni kohë të gjatë. Kjo më shumë domëthënë
se në horizont; po duket hija e pavarësisë, por mungon vet
Pavarësia.



JANULLATOSI, KREU I SHOVINIZMIT GREKOMADH NE SHQIPERI

	 U bënë shumë vjet që Janullatosi, nën maskën e njeriut të
Zotit në Shqipëri, vazhdon të kryejë me shume zell detyrën
e vërtetë që i ka ngarkuar shovinizmi grekomadh – atë të
mëkëmbësit të këtij të fundit, alias të guvernatorit për
qeverisjen e vendit tonë. U bënë po kaq vjet që gazeta
“Rimëkëmbja” dhe sidomos zoti Abdi Baleta, bashkë me atë
Nikolla Markun e Kishës Ortodokse Autoqefale të Elbasanit,
nuk e kanë reshur për asnjë çast luftën për shporrjen e
Janullatosit nga kreu i filialit te Kishës Ortodokse Greke
në Tiranë, të ashtuquajtur Kisha Ortodokse Shqiptare. Dhe
këtë luftë s’e kanë reshtur se kanë qenë të bindur që
Janullatosi, me kalimin e kohës, do të shndërrohej në një
faktor me shumë peshë për varfërimin dhe poshtërimin e
shqiptarëve në sytë e botës. Koha i ka vërtetuar plotësisht
paralajmërimet e “Rimëkëmbjes”, të zotit Baleta dhe të atë
Nikolla Markut për pasojat ogurzeza të qeverisjes faktike
të vendit tonë nga ana e mëkëmbësit të shovinizmit
grekomadh në Tiranë, Anastas Janullatosit. Grabitja
skandaloze që u bëhet qytetarëve shqiptarë nga ana e
kompanive greke të telefonisë celulare AMC e VODAFONE dhe
zhvarrimet në Përmet vërtetojnë pa asnjë mëdyshje se
Janullatosi deri tani e ka kryer më së miri rolin e
mëkëmbësit të shovinizmit grekomadh për varfërimin e
shqiptarëve dhe për poshtërimin e tyre.
	 Lidhur me zhvarrimet në Përmet për ngritjen e varrezave të
stisura të ushtarëve grekë mësojmë se qeveria greke, sipas
gazetës “Ta Nea”, të cituar nga gazeta “Korrieri”, “po i
kujton asaj shqiptare se kanë rënë dakord me marrëveshje të
nënshkruar për ndërtimin e pesë varrezave në Shqipëri, për
të rënët e ushtrisë greke gjatë Luftës së Dytë Botërore”
(“Korrieri”, 10 qershor 2006, f.15).
	 Deri tani publiku shqiptar nuk ka pasur kurrfarë dijenie
për një marrëveshje të tillë  që qeveria kukull e Tiranës,
socialiste apo demokratikase qoftë ajo, paska nënshkruar me
qeverinë shoviniste grekomadhe për ndërtimin e të
ashtuquajturave varreza për “të rënët” e ushtrisë agresore
greke në trojet shqiptare. Pra, qeveria shqiptare, si
qeveri kukull, paska nënshkruar një marrëveshje të fshehtë
me qeverinë greke, e cila, duke këmbëngulur nëpërmjet
mëkëmbësit të saj Janullatos që të mbetej e tillë, pra, e
fshehtë, ka parashikuar që kur t’i hiqen petët lakrorit dhe
publiku shqiptar ta mësojë të vërtetën, ta përdorë atë si
mjet presioni ndaj Tiranës zyrtare për t’i vënë kapak
skandalit dhe për të mos bërë naze para autoriteteve
shoviniste greke. Pra, me këtë marrëveshje qeveria greke ia
ka zënë kokën me derë qeverisë kukull të Tiranës, e cila
s’u bë e gjallë kur plasi skandali i zhvarrimeve në Përmet.
Nuk ka rëndësi se kush e ka nënshkruar marrëveshjen e
fshehtë, socialistët apo demokratikasit, rëndësi ka që të
dyja palët e kanë mbajtur të fshehtë, si ajo që ka
qeverisur si kukull, ashtu edhe ajo që ka qenë në opozitë.
Të dyja palët kanë heshtur para opinionit publik shqiptar
sepse që të dyja janë udhëhequr nga i njëjti pikësynim, nga
tradhtia e interesave kombëtare për ruajtjen e pushtetit
personal.  Pra, të dashur lexues të “Rimëkëmbjes”, ne,
qytetarët shqiptarë, u dashka që të vihemi në dijeni nga
shtypi grek për marrëveshjen tradhtare të qeverisë kukull
të Tiranës me qeverinë shoviniste greke për ndërtime
varrezash për eshtra të paqena ushtarësh grekë nga radhët e
ushtrisë agresore greke në trojet tona gjatë Luftës së Dytë
Botërore. Shikoni, pra, se deri në ç’derexhe e ka
katandisur shovinizmi grekomadh dhe mëkëmbësi i tij
Janullatos klasën politike shqiptare, të cilën e detyrojnë
të heshtë para faktesh të tilla skandaloze. Hesht qeveria,
hesht opozita! Madje më 8 qershor pamë se si opozita
shqiptare u mundua ta zhvendosë vëmendjen nga problemi i
zhvarrimeve dhe ta përqendrojë atë në parlament, ku Skënder
Gjinushi, sipas të gjitha gjasave, me urdhër të shovinizmit
grekomadh dhe të mëkëmbësit të tij Janullatos, merr
përsipër rolin e një ngrehaluci të rëndomë dhe, për ta
tërhequr ministrin e brendshëm  në një skandal parlamentar,
shpërthen kundër tij tërë arsenalin e leksikut të vet
rrugaçëror. Dhe Skënder Gjinushi nuk mund të mos i zbatojë
urdhrat e mëkëmbësit të shovinizmit grekomadh Janullatos,
sepse për hir të një kolltuku, me sponsorizimin e Athinës,
në vitin 1997 ai u rreshtua pranë Zani Çaushit dhe i vuri
zjarrin Vlorës. Ato urdhra ai është i detyruar t’i zbatojë
sepse paçavurja greke me emrin Kushtetutë e Shqipërisë e ka
të sanksionuar pragun e përfaqësimit në parlament 2,5 %
pikërisht për partinë e Gjinushit, sepse shovinizmi
grekomadh dhe mëkëmbësi i tij Janullatos nuk mund t’ia
harrojnë atij “kontributin e shquar” që ai dha në vitin
1997 për shndërrimin e Shqipërisë në një koloni të Greqisë.
Pikërisht për këto arsye shovinizmi grekomadh dhe mëkëmbësi
i tij Janullatos Gjinushin duan ta mbajnë me domosdo në
politikën shqiptare, qoftë edhe me patericat e partisë
socialiste.
	 Është pikërisht ai kontribut i drejtpërdrejtë i Skënder
Gjinushit dhe i mbarë klasës së krahut të majtë të
politikës shqiptare, të komanduar nga mëkëmbësi i
shovinizmit grekomadh, Janullatosi, që krijoi kushte të
tilla që ekonomia shqiptare të përfundojë në kthetrat e
monopoleve greke. Tani së fundi mësojmë se “Enti
Rregullator i Telekomunikacioneve ka arritur në përfundimin
se të ardhurat që marrin kompanitë e telefonisë celulare
AMC dhe VODAFONE nga paketat e tarifimit me kontratë në
Shqipëri, janë më të lartat që ato mund të marrin nga
gjithë Evropa. Në një raport, dorëzuar komisionit hetimor
për telefoninë, ERT-ja thekson se nga një abonent i vetëm
me kontratë kompanitë celulare arrijnë të marrin afërsisht
2500 euro në vit…” (“Gazeta Shqiptare”, 22 qershor 2006,
f.7). Po kjo gazetë e së njëjtës datë njofton se celularët
në Shqipëri janë 1000 herë më të shtrenjtë se në Irak,
kurse në numrin e saj të datës 23 qershor, lexojmë se
milionerët e Luksemburgut i paskan celularët 600% më të
lirë se ne!!!
	 Po nga “Gazeta Shqiptare e datës 4 qershor, f.2, mësojmë
se kompania celulare greke AMC në vitin 2005 paska
deklaruar në bilancin e saj se “ka dhënë kredi për një
shifër marramendëse prej 6 miliardë e 115 milionë lekë te
reja, e barabartë me mbi 50 milionë euro, sikur të ishte
një bankë dhe jo një kompani telefonie celulare”. Dhe këtë
shumë kolosale kompania AMC ia paska lëshuar kompanisë mëmë
COSMOTE në Greqi, paçka se në bazë të ligjeve tona këto
para kjo kompani duhet t’i investojë për zhvillimin e
ekonomisë shqiptare. Ndërkohë që kompania në fjalë këtë mal
me para ia dorëzon në formë kredie kompanisë mëmë COSMOTE,
ajo, siç bëhet e ditur nga “Gazeta Shqiptare” (23 qershor
2996), duke filluar nga viti 2001, nuk u ka paguar
institucioneve tatimore të shtetit shqiptar një detyrim të
majmë që arrin në shumën deri në 7 milionë dollarë. Po pse
paska heshtur shteti shqiptar para një skandali të tillë
financiar te kompanisë greke AMC? Ka heshtur, sepse kjo
kompani, me kapitalin gjigant financiar që zotëron, ka
arritur të fusë në thes jo vetëm krejt institucionet
financiare të Tiranës, jo vetëm strukturat përkatëse të
shtetit shqiptar, por edhe krejt klasën politike shqiptare.

	 Pra, paratë e shqiptarëve të thjeshtë që nxirren me aq
djersë dhe gjak, shkojnë për pasurimin e shtetit shovinist
grek. Dhe kjo në saje të politikës tradhtare të klasës
politike shqiptare, të cilën e kanë blerë monopolet greke
dhe mëkëmbësi i shovinizmit grekomadh në Tiranë,
Janullatosi.
	 Këto kohët e fundit kanë filluar të dëgjohen edhe ca
reagime të shkëputura nga radhët e opozitës se pas
skandalit të zhvarrimeve, Janullatosi duhet të largohet nga
Shqipëria. Mes këtyre reagimeve më ka bërë përshtypje një
intervistë e zotit Zabit Brokaj, dhënë gazetarit Denion
Ndrenika dhe botuar në gazetën “Shekulli”, 31 maj 2006,
f.2.
 	 Në ata intervistë zoti Brokaj e pranon se veprimet e
përfaqësuesve të shtetit grek në Shqipëri synojnë të vënë
në jetë një doktrinë njëqindvjeçare që quhet Vorio Epir. E
çuditshme! Pse, tani u kujtua zoti Brokaj ta thotë një gjë
të tillë? Gazeta “Rimëkëmbja” dhe zoti Baleta, që ditën që
Janullatosi shkeli këtu, e kanë ngritur zërin me forcë për
të zezat që e presin Shqipërinë pas ardhjes në Tiranë të
këtij misionari të shovinizmit grekomadh, që fshihet prapa
veladonit të kryepeshkopit të Kishës Ortodokse Shqiptare me
autoqefali tashmë të grabitur. “Edhe kjo, - deklaron zoti
Brokaj, - është aq e ulët, aq e padenjë për popullin grek,
për dinjitetin e tij. Habitesh!” Por zoti Brokaj nuk duhet
të habitet. Ai le të lexojë veprën shkencore të prof.dr.
Beqir Metës me titull “Tensioni greko-shqiptar” (1939-1949)
dhe vazhdimin e saj, veprën tjetër shkencore, të titulluar
“Shqipëria dhe Greqia, paqja e vështirë” (1949-1989) që të
bindet përfundimisht që populli dhe kombi grek, në
qëndrimin ndaj kombit shqiptar, ka qenë, është dhe vazhdon
të mbetet një komb dhe një popull shovinist. Në të dyja
veprat shkencore të lartpërmendura flitet me fakte të
pakundërshtueshme për një gjë të tillë. Shovinizmi i kombit
dhe i popullit grek në qëndrimin ndaj kombit shqiptar është
trajtuar gjerësisht edhe në faqet e gazetës “Rimëkëmbja”,
të cilën zoti Brokaj me siguri që nuk e lexon. Na vjen keq
që zoti Brokaj është kaq i vonuar në deklaratën e tij.
Megjithatë, na vjen mirë që ai, qoftë edhe me vonesë, arrin
ta bëjë një deklaratë të tillë. Më mirë vonë se kurrë.
	 Në intervistën e tij zoti Brokaj nxjerr në pah
papërgjegjshmërinë e shtetit shqiptar lidhur me zhvarrimet
e Përmetit, mungesën e ndjenjës së sovranitetit të vendit
tonë që manifestohet me heshtjen e tërë vertikales së
institucioneve shqiptare. Po ku ka qene zoti Brokaj kur
gazeta “Rimëkëmbja” dhe zoti Baleta u kanë rënë me kohë
kambanave të alarmit për faktin që klasa politike shqiptare
është zhveshur nga dinjiteti kombëtar dhe në ndërtimin e
marrëdhënieve me Greqinë vëndin tonë e ka çuar drejt
humbjes së sovranitetit? Se vetë zoti Brokaj ka qene pjesë
e “kupolës” politike të partisë socialiste, madje ka qenë
ministër në qeverinë Nano pas zgjedhjeve të 29 qershorit
1997, apo jo? Mos vallë atëherë shteti ynë paska qenë
sovran në marrëdhëniet me shovinizmin grekomadh? Asokohe,
pra, kur zoti Brokaj ka qene ministër, a ka qenë i bindur
që sovraniteti i vendit tonë ka qenë i cënuar në
marrëdhëniet me Greqinë? Nëse po, atëherë pse ka heshtur?
Apo mos vallë heshtja e tij ishte e kushtëzuar me ruajtjen
e postit ministror? Se “shefi i kuadrit” që vendos për
poste ministrore mos ndoshta e ka selinë në Athinë? E, pra,
zoti Brokaj, gazeta “Rimëkëmbja” dhe zoti Baleta kanë mbi
dhjetë vjet që deklarojnë që “shefi i kuadrit” që vendos
për dhënien ose marrjen e posteve të pushtetarëve tanë në
“kupolën” qeverisëse, e ka selinë në Athinë dhe në Paris.
	 Në intervistën e vet, aty diku më poshtë, zoti Brokaj
thotë: “Po këtu ka edhe një ngjarje tjetër që flet për
mungesën e prestigjit të shtetit shqiptar. Na del një
konsull, i cili, me sa duket, është mes regjisorëve, që
ndien përgjegjësinë, që futet në këtë lojë të fëlliqur mes
priftërinjve, përfaqësues të një politike antishqiptare, e
thotë që të mbyllet kisha, që të mos bëhet hetimi, e, për
çudi, autoritetet shqiptare, me servilizëm, janë nën
komandën e këtij konsulli, e ndërpresin hetimin për të mos
hyrë në kishë, që të mos shkohet tek e vërteta”.
	 Me këto që deklaron, zoti Brokaj sigurisht që kërkon të
shpërthejë një derë të hapur. Mos vallë vetëm tani zoti
Brokaj na e paska pikasur mungesën e prestigjit të shtetit
shqiptar? Pse, kur zoti Brokaj ishte në pushtet, madje kur
mbante edhe postin e ministrit të mbrojtjes, mos vallë
shteti shqiptar kishte manifestuar ndofarë prestigji, qoftë
edhe një herë të vetme, në marrëdhëniet me shtetin
shovinist grek? Mungesën e prestigjit të shtetit shqiptar
në marrëdhëniet me shovinizmin grekomadh gazeta
“Rimëkëmbja” dhe zoti Baleta e kanë theksuar sa e sa herë,
por zoti Brokaj ose nuk e ka lexuar kurrë këtë gazetë
nacionaliste, ose ka bërë sikur nuk e ka ditur një gjë të
tillë. Për fatkeqësinë e kombit shqiptar, mbarë politikanët
tanë, kur janë në opozitë, çoku kujtohen rrallë e për mall
të marrin edhe poza nacionalistësh të akshamit. Bën mirë
zoti Brokaj kur thotë që konsulli grek është futur në një
lojë të fëlliqur me rastin e zhvarrimeve në Përmet. Por mos
vallë ai nuk e paska ditur që tashmë është krijuar një
traditë pesëmbëdhjetëvjeçare lidhur me mungesën e
prestigjit të shtetit shqiptar? Dhe mungesën më skandaloze
të prestigjit të shtetit shqiptar e ka manifestuar
pikërisht ai formacion politik që përfaqëson zoti Brokaj
gjatë këtyre pesëmbëdhjetë vjetëve, pra, krahu i majtë i
politikës shqiptare, i cili, pas aktit të tradhtisë së
rëndë kombëtare që kreu në vitin 1997, në sytë e
nacionalistëve shqiptarë u shfaq haptas si një filial i
PASOK-ut grek.
	 Pra, zoti Brokaj nuk ka pse të bëjë të habiturin kur një
konsull grek  sillet në Shqipëri si në një vend pa zot. Në
vend pa zot Shqipërinë e shndërroi pikërisht formacioni
politik që përfaqëson zoti Brokaj, pra, e majta tradhtare
shqiptare, e cila lejoi qëndrimin në vëndin tonë për një
kohë të gjatë të trupave pushtuese greke pas ngjarjeve të
vitit 1997, paçka se forcat e tjera ushtarake të vendeve të
huaja u larguan brenda afatit të caktuar. Vetë zoti Brokaj
erdhi në pushtet pas dhunës së krahut të majtë të politikës
shqiptare që shpërtheu aq dhunshëm në Vlorë në vitin 1997
pikërisht me sponsorizimin e shovinizmit grekomadh dhe të
mëkëmbësit të tij të drejtpërdrejtë Janullatos. Këto gjëra
zoti Brokaj i di fort mirë, se asokohe, pra, në ngjarjet e
vitit 1997, në Vlorë, celulari i tij ka punuar me ngarkesë
të plotë.
	 Lexuesit e respektuar të “Rimëkëmbjes”, zotin Baleta dhe
atë Nikolla Markun zoti Brokaj nuk i çudit aspak kur
deklaron se priftërinjtë me të cilët konsultohet një
konsull grek për zhvarrimet e Përmetit janë përfaqësues të
politikës antishqiptare. Gazeta “Rimëkëmbja”, zoti Baleta
dhe atë Nikolla Marku i kanë paralajmëruar me kohe të
gjithë ata që i thonë vetes shqiptarë se priftërinjtë grekë
në Shqipëri dhe të gjithë priftërinjtë shqiptarë që
Janullatosi i ka vënë në shërbim të veladonit të tij
ogurzi, janë pararojë e shovinizmit grekomadh. Prandaj edhe
Vasil Thomollari, një prift injorant dhe paradoksal, si një
sahanlëpirës i Janullatosit, nuk mund të sillej ndryshe nga
ç’u soll në rastin e zhvarrimeve në fshatrat Kosinë dhe
Kutal të Përmetit.
	 Në intervistën e vet zoti Brokaj kërkon ndërhyrjen e
autoriteteve të Kishës Ortodokse Autoqefale për çëshjen e
zhvarrimeve në Përmet. Sigurisht që zoti Brokaj bën shaka
kur flet kësisoj, se unë nuk di që ne të paskemi kishë
ortodokse autoqefale. Unë, në mbështetje të atë Nikolla
Markut, jam i bindur që në Shqipëri, domethënë në Tiranë,
kemi një filial të Kishës Ortodokse Greke që ka në krye një
peshkop grek, kurse për Kishë Ortodokse Autoqefale
Shqiptare unë njohë vetëm Kishën e Shënmërisë së atë
Nikolla Markut në Elbasan. Vallë nuk e ditka zoti Brokaj që
zhvarrimet në Përmet janë një vepër sa e pistë aq edhe e
poshtër e filialit të Kishës Ortodokse Greke në Tiranë dhe
personalisht e mëkëmbësit të shovinizmit grekomadh në
Shqipëri, Anastas Janullatosit? Prifti sahanlëpirës i
Janullatosit, Vasil Thomollari, është veç çakalli që merret
me zhvarrimet e Përmetit, kuse ujku i eshtrave të
zhvarrosura është mëkëmbësi Janullatos. Plani për nisjen e
aksionit të zhvarrimeve në Përmet me siguri që është
hartuar në kabinetin e kryeministrit Karamanlis dhe i është
ngarkuar për zbatim mëkëmbësit të shovinizmit grekomadh në
Tiranë, Janullatosit. Prandaj edhe mëkëmbësi Janullatos ia
hipi helikopterit dhe zbriti në Përmet për të dhënë porosi
të drejtpërdrejta në terren se si duhej të niste procesi i
zhvarrimeve. A thua të mos i dijë gjëra të tilla zoti
Brokaj? Nuk më besohet. Kur ujkun Janullatos të eshtrave të
zhvarrosura e kemi në Tiranë, a ka të drejtë zoti Brokaj të
kërkojë ndërhyrjen e tij për të sqaruar gjësend? Kësaj i
thonë të vësh ujkun bari.
	 Çuditem tej mase kur në intervistën e zotit Brokaj lexoj
pyetjen e mëposhtme: “Si është e mundur që edhe në ngjarje
të tilla.., kur bëhet fjalë për cënime të rënda të
dinjitetit të shqiptarëve… (Janullatosin – E.Y.) nuk e
dëgjon të flasë e të veprojë?”
	 Vallë nuk e ditka zoti Brokaj që mëkëmbësi i shovinizmit
grekomadh Janullatos, në Tiranë ka për mision kryesor
poshtrimin e dinjitetit kombëtar të shqiptarëve, zhveshjen
e tyre nga vetësia kombëtare dhe grabitjen e djersës së
tyre në interest të pasurimit të Greqisë? Ai me siguri që
vuan nga ngërçi janullatist që ka paralizuar krejt klasën
politike shqiptare, se ndryshe nuk mund ta shtronte një
pyetje të tillë.
	 Ndërhyrjes së gazetarit Ndrenika lidhur me
Projektkushtetutën e rrëzuar në vitin 1994 nga formacioni i
krahut të majtë të politikës shqiptare, në të cilën
përcaktohej ligjërisht qenia 25 vjet në Shqipëri e kreut të
kishës, zoti Brokaj i shmanget me shumë marifet, duke
nënvizuar se paska kërkuar nga parlamenti përpilimin
urgjent të një ligji për fenë. Por që nga karrigia ku je
ulur në sallën e parlamentit, të kërkosh hartimin e një
ligji për fenë është tjetër gjë, dhe është tjetër gjë të
ndërmarrësh një nismë ligjore për përgatitjen e një ligji
të tillë. Me sa jemi në dijeni, zoti Brokaj deri tani nuk
ka ndërmarrë kurrfarë nisme ligjore në parlamentin shqiptar
pikërisht për hartimin e ndonjë ligji të posaçëm për fenë,
i cili të sanksiononte në krye të kishës një peshkop me
gjak shqiptari.
..........
	 Shumë vonë është përmendur zoti Brokaj për t’u kujtuar
shqiptarëve se paska “edhe këngë rreshtore në ushtrinë
greke sot e kësaj dite”, në të cilat flitet “për Tepelenën,
Përmetin, Gjirokastrën, Korçën, Himarën”, ku grekët duhet
të çlirojnë vëllezërit e tyre. Po zoti Brokaj, si pjesëtar
me peshë i kreut të formacionit të krahut të majtë të
politikës shqiptare, pse nuk ka protestuar në forumet e
tij? Pse ai nuk ka reaguar kundër autoriteteve shoviniste
greke kur ka qenë ministër i mbrojtjes? Po vetë ai a e di
konkretisht se cili ministër apo kryeministër shqiptar e ka
vënë dhe e ka mbajtur të fshehur nga publiku shqiptar atë
firmë të turpshme për ndërtimin e pesë varrezave për
eshtrat fantazma të ushtarëve agresorë grekë në territorin
shqiptar? Derisa zoti Brokaj vendosi të rrëfehet në gazetën
“Shekulli” të datës 31 maj, atëherë le të rrëfehet deri në
fund, se kështu e çliron shpirtin sadopak nga ajo pjesë e
mëkateve që i rëndojnë si funksionar i lartë i “kupolës” së
majtë shqiptare në ndërtimin e marrëdhënieve me shtetin
shovinist grek dhe me mëkëmbësin e tij në Tiranë,
Janullatosin.
	 Me shumë të drejtë zoti Brokaj shpreh pakënaqësinë e vet
që çështja e zhvarrimeve në Përmet nuk zinte faqet e para
të gazetave shqiptare. Po mos vallë zoti Brokaj nuk e ditka
që shtypi shqiptar dhe të gjitha mjetet e komunikimit pamor
janë blerë nga shovinizmi grekomadh? Dikur në faqet e
gazetës së respektuar “Rimëkëmbja” kam shkruar se kisha
shoviniste greke është krahu politik i shovinizmit
grekomadh dhe Janullatosi është komisari i këtij krahu
politik në Shqipëri, që ka për objektiv greqizimin e
Shqipërisë së Jugut, deri në Shkumbin. Për arritjen e këtij
objektivi, shteti shovinist grek ka menduar që krahut të
tij politik, pra, kishës shoviniste greke, t’i sigurohet
edhe një krah i fuqishëm financiar. Pra, atij, për
realizimin e këtij objektivi, i duhen mjete të fuqishme
financiare, të cilat nuk mund të sigurohen nga
taksapaguesit grekë. Këto mjete financiare duheshin
siguruar nga djersa dhe gjaku i shqiptarëve të thjeshtë.
Prandaj shërbimi i telefonisë së lëvizshme (celulare) kaloi
në pronësi të shtetit shovinist grek, i cili, përmes
kompanisë AMC dhe VODAFONE, grabit egërsisht shqiptarët e
thjeshtë dhe krijon pikërisht krahun e fuqishëm financiar
që është në shërbim të krahut politik të shtetit shovinist
grek, pra, të kishës shoviniste greke për greqizimin e
Shqipërisë së Jugut. Më këtë krah të fuqishëm financiar
mëkëmbësi i shovinizmit grekomadh në Tiranë, Janullatosi,
ka blerë shtypin shqiptar, ka blerë kanalet televizive
shqiptare, ka futur në thes formacionet politike shqiptare
të të dy krahëve, organizatat e ashtuquajtura të pavarura,
ndërton kisha dhe manastire me simbolikë greke anekënd
Shqipërisë së Jugut, madje po ndërton një katedrale
gjigante në qendër të Tiranës,  ngre kryqe, si fantazma,
majë kodrash dhe bregoresh, si t’i dojë qejfi, i sigurt se
nuk do t’i hyjë gjemb në këmbë nga autoritetet shqiptare.
Prandaj në çështjen e zhvarrimeve në Përmet gazetat
shqiptare merreshin me priftin injorant Vasil Thomollari
dhe jo me kryeujkun e eshtrave të zhvarrosura, Anastas
Janullatosin, i cili, sapo iu hoqën petët lakrorit të
zhvarrosjeve, fluturoi drejt Athinës dhe frymën e mbajti në
“Megaro Maksim” -  selinë qeveritare të Kostas
Karamanlisit, pikërisht atje ku është hartuar edhe plani
për zhvarrosjen e eshtrave në Përmet. Pikërisht për këtë
kryeujk të eshtrave të zhvarrosura shtypi dhe kanalet
televizive shqiptare nuk guxuan të bënin as komentin më të
vogël.
	 Në fund të intervistës së tij zoti Brokaj thotë për
Janullatosin: “…brenda ligjit unë do të thosha se ai e ka
tejkaluar misionin e vet”. Bën mirë zoti Brokaj që deklaron
kësisoj, por halli është se mbarë shqiptarët nuk e dinë se
ekzistoka ndonjë ligj që të përcaktoka kohëqëndrimin e
mëkëmbësit Janullatos në Shqipëri. Është tjetër punë në
qoftë se një ligj i tillë ekzistoka, por që vazhdoka të
mbahet sekret nga publiku shqiptar, ashtu si puna e
marrëveshjes greko-shqiptare për ndërtimin e varrezave për
eshtrat fantazma të ushtarëve grekë. Në qoftë se një ligj i
tillë ekzistoka, zoti Brokaj do të bënte mirë t’ia bënte të
njohur opinionit publik shqiptar.
	 Para do kohësh në Tiranë u organizua edhe një takim i
përfaqësuesve të disa shoqatave të pavarura, të cilat
kërkuan largimin e Janullatosit nga Shqipëria. Në atë takim
merrnin pjesë edhe zotërinjtë Zabit Brokaj dhe Pullumb
Xhufi. Kërkesa e shoqatave të pavarura për largimin e
Janullatosit sigurisht që është një vrimë në ujë. Largimi i
Janullatosit duhet kërkuar në mënyrë institucionale dhe jo
nga shoqatat e pavarura. A nuk do të ishte më mirë që
zotërinjë Zabit Brokaj dhe Pullumb Xhufi të këmbëngulnin
për largimin e mëkëmbësit të shovinizmit grekomadh
nëpërmjet një nisme ligjore në parlamentin shqiptar, duke
kërkuar edhe mbështetjen e grupit parlamentar të LSI-së?
Nuk është halli se me një nismë të tillë ata do të nxirrnin
gjë në dritë, halli është që publiku shqiptar ta shikojë me
sytë e vetë se si deputetët e parlamentit atë s’do ta
votonin se dihet që përmes krahut financiar të shovinizmit
grekomadh në Shqipëri, kompanive AMC dhe VODAFONE, ata janë
të blerë nga mëkëmbësi i shovinizmit grekomadh, Anastas
Janullatosi.
	 Por shumë më kuptimplote do të tingëllonte kërkesa për
largimin e Janullatosit, sikur ajo të bëhej nga mbarë
ortodoksit shqiptarë, përveç atyre të Kishës së atë Nikolla
Markut që janë në pararojë të përpjekjeve për shporrjen e
tij nga Shqipëria. Por ortodoksit shqiptarë, jashtë kishës
së atë Markut, e kanë tradhtuar veprën e Fan Nolit, ata
kanë shkelur mbi gjakun e Papa Kristo Negovanit, të atë
Stath Melanit, të Petro Nini Luarasit e të sa e sa
martirëve të tjerë ortodoksë, me gjakun e të cilëve kisha
shoviniste greke i ka lyer duart deri në bërryl. Me
qëndrimin e tyre prej sahanlëpirësish të Janullatosit
ortodoksët shqiptarë jashtë kishës së atë Markut kanë
shkruar një faqe të turpshme në historinë e ortodoksisë
shqiptare.
	 Nuk jam i bindur se sa seriozisht e ka kërkesën e vet zoti
Brokaj për largimin e Janullatosit nga Shqipëria, kur dihet
që Janullatosi jo vetëm që nuk do të largohet, por, siç
qarkullojnë fjalë poshtë e përpjetë, ai, sipas porosisë së
shovinizmit grekomadh, edhe kur t’i vijë ora e vdekjes, do
të varroset në tokën shqiptare. Madje qarkullojnë dy
variante. Sipas variantit të parë, Janullatosi do të
varroset në katakombet e kadedrales ortodokse gjigante që
po ndërtohet në qendër të Tiranës, gati e shkrirë me selinë
e partisë socialiste. Kurse sipas variantit të dytë,
Janullatosi do të varroset në Bishtpallë. Kësisoj, me
varrosjen e kufomës së Janullatosit në tokën shqiptare,
shovinizmi grekomadh vjen dhe e ngre më lart Shkumbinit
“kuotën” e pretendimeve territoriale ndaj Shqipërisë,
meqënëse brezat pasardhës të shovinizmit grekomadh do të
kenë se me çfarë t’i përforcojnë justifikimet e veta – me
eshtrat e pasardhësit të Shën Kozmait, Janullatosit, të
cilin Patrikana e Stambollit nuk do të mënojë ta shpallë
shenjtor.
	 Por pavarësisht pasioneve bizantine të shovinizmit
grekomadh dhe të krahut të tij politik, kishës shoviniste
greke, për greqizimin e Shqipërisë, pavarësisht tradhtisë
së ortodoksisë shqiptare, jashtë asaj të atë Nikolla
Markut, pavarësisht tradhtisë së klasës politike shqiptare
në qëndrimin ndaj interesave tona kombëtare, shekulli XXI
ka filluar të punojë për shqiptarët, për realizimin e
ëndrrës së tyre për bashkimin e mbarë trojeve etnike
shqiptare në një shtet të unifikuar kombëtar. Shovinizmi
grekomadh dhe krahu i tij politik, kisha shoviniste greke,
do të bënin mirë të nxirrnin mësime nga përvoja e
palakmueshme e shovinizmit serbomadh dhe e krahut të tij
politik, kishës shoviniste serbe. Shovinizmi serbomadh dhe
kisha shoviniste serbe kërkuan të vinin brirët e Sërbisë së
Madhe, por humbën edhe veshët e saj. Pas humbjes së
Kosovës, gjasat janë se Serbinë e presin humbje të tjera,
siç kanë qarkulluar ca fjalë në Perëndim, që janë përcjellë
edhe në ndonjë gazetë shqiptare para do kohësh. Shovinizmi
serbomadh dhe kisha shoviniste serbe kishin gati një
shekull që Kosovën e mbanin “në brez”, si një  minë me
sahat. Por edhe shovinizmi grekomadh dhe kisha shoviniste
greke të mos harrojnë se edhe vetë janë duke mbajtur “në
brez” një minë më sahat, Çamërinë.

             Eshref Ymeri
Minneapolis, SHBA. 26 qershor 2006.



LIDHJA SHQIPTARE E PRIZRENIT
DHE POLITIKA PANISLAMISTE E SULLTAN ABDÜLHAMIDIT II

Nga: Olsi Jazexhi

Për historinë e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, ashtu si
edhe shumë pjesë të tjera të historisë shqiptare,
historishkruesit komunistë, si në Shqipëri ashtu edhe në
Kosovë kanë bërë një seri manipulimesh historike, si në
kohët e bashkim-vllaznimit shqiptaro – sllav, ashtu edhe në
ditët tona të bashkim – evropjanizimit të vendit.
Përpjekjet e shkollës historiografike komuniste shqiptare
të prezantuara nga historianë ortodoksë që nga Stefanaq
Pollo, Paskal Milo, Kristo Frashëri, Aleks Buda, Petrika
Thëngjilli e deri te Valentina Duka, kanë stresuar gjithnjë
në tezat e armiqësisë së kombit shqiptar me Perandorinë
Osmane. Turqit, osmanët dhe identiteti musliman i
shqiptarëve është portretizuar gjithnjë si shkaku kryesor i
tragjedive të mëdha të kombit shqiptar. Kjo shkollë me
ndikimin e saj është një nga faktorët kryesorë pse sot në
Republikën e Shqipërisë, letrarë si Ismail Kadare, të cilët
janë produkte të kësaj shkolle, vazhdojnë të hedhin helm
kundër identetitetit islamik të kombit shqiptar dhe çdo
gjëje që ka lidhje me Lindjen.
Një nga pjesët më të manipuluara të historisë shqiptare ka
të bëjë edhe me Lidhjen Shqiptare të Prizrenit e cila u
themelua nga krerët e popullatave muslimane shqiptare në
Ballkan pas nënshkrimit të traktatit të Shën Stefanit më 3
mars 1878 midis Rusisë dhe Perandorisë Osmane. Traktati i
Shën Stefanit i shkëpuste perandorisë toka të mëdha të
banuara kryesisht me shqiptarë dhe një gjë e këtillë shihej
me tmerr si nga muslimanët shqiptarë ashtu edhe nga sulltan
Abdülhamidi II, i cili jo në pak raste kishte vënë në pah
dashurinë e tij për kombin shqiptar. Duke dashur që të
influencojë indirekt dhe sabotuar  vendimet e
Shën-Stefanit, Fuqitë e Mëdha fillimisht do të provokonin
zhvillimin e një konference nderkombëtare paqeje, të cilën
edhe pse Rusia nuk e pranoi fillimisht, më pas do ta
detyronin. Kongresi i Berlinit që do të mblidhej me
presionin e Anglisë dhe Austro-Hungarisë kundër Rusisë do
të synonte të fshinte fitoret ruse në Shën Stefan dhe
zvogëlonte në maksimum daljen e sllavëve në Adriatik.
Por edhe pse fuqitë e mëdha kishin hall që të frenonin sa
më shumë fitoret ruse në Evropë, sulltan Abdülhamidi nga
ana tjetër mundohej të përfitonte në maksimum nga
rivaliteti anglo-austriak kundër Rusisë, dhe të ruante sa
më shumë të ishte e mundur nga perandoria e tij. Në të
njëjtën kohë sulltani ishte i interesuar të ngrinte në
revolta popullatat muslimane në Ballkan kundër traktatit të
Shën-Stefanit të cilat do të shërbenin si një faktor më
shumë, presioni ndaj Serbisë, Malit të Zi dhe Bullgarisë që
kërkonin të përfitojnë nga traktati dhe për të bindur
Fuqitë e Mëdha që Perandoria kishte ende influence në
Ballkan.
Megjithatë nëpër tekstlibrat e historisë sa në Shqipëri aq
edhe në Kosovë, Lidhja Shqiptare e Prizrenit vazhdon të
përshkruhet si një veprim kryekëput shqiptar, i ndërtuar
dhe nxitur nga elementi anti-turk shqiptar, i cili ishte në
konflikt të hapur dhe të egër tashmë jo me pushtuesit serbë
në veri dhe grekë në jug, porse me osmanët dhe identitetin
islamik të shqiptarëve. Një shembull i këtillë mund të
gjendet në Kreun V të historisë së Shqipërisë të shkruar
nga aromuni Kristo Frashëri. Ai kohën dhe ngjarjet që çuan
në nënshkrimin e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit e
portretizon si një fushatë presioni nga osmanët të cilët,
sipas Kristos, kërkonin t’i bënin shqiptarët ‘islamikë’:
“Funksionarët e administratës dhe përkrahësit e tyre
sulltanistë ushtruan në këto mbledhje presion të fuqishëm
për t’i detyruar pjesëmarrësit që t’i nënshkruanin
protestat e tyre jo si banorë shqiptarë, por si nënshtetas
islamikë të lidhur me Perandorinë Osmane.” Megjithatë
Kristoja mendon se: “Këto presione nuk dhanë rezultat. Në
asnjë nga krahinat shqiptare, pjesëmarrësit e mbledhjeve
nuk pranuan ta cilësonin veten e tyre si banorë islamikë.
Në të gjitha aktet drejtuar Fuqive të Mëdha banorët
myslimanë dhe të krishterë, protestonin si shqiptarë, si
pjesëtarë të një kombi të vetëm.”
Rrena si këto të lartëprodhuara nga Kristo Frashëri kohët e
fundit po sfidohen në shtypin shqiptar. Rasti më i fundëm
është ai i botuar në Gazeta Lajm më 10 Qershor 2006 në
Kosovë, ku u vërtetua tashmë se Kuvendi i Lidhjes se
Prizrenit është mbajtur në xhaminë “Bajrakli” të Prizrenit
dhe jo në shtëpinë e vogël – ders’hanen të cilën propaganda
komuniste shqiptare është munduar të bindë shqiptarët më
parë. Megjithatë përveç faktit që Lidhja Shqiptare e
Prizrenit është mbajtur në Xhaminë Bajrakli, historianët e
huaj rrëfejnë një version të ndryshëm të historikut sesi
Lidhja Shqiptare e Prizrenit u themelua, pse u themelua,
nga kush dhe për çfarë arsyesh.
Duke nisur dhe refuzuar pikë së pari citate si ky i
lartëpëmenduri i Kristo Frashërit i cili trushplan popullin
shqiptar dhe e mbush me urrejte anti-turke kur shkruan që
“banorët myslimanë dhe të krishterë, protestonin si
shqiptarë, si pjesëtarë të një kombi të vetëm” kundër
vendimeve të Traktatit të Shën Stefanit, ne duhet të bëjmë
disa korigjime. Duke qenë që z. Frashëri është vetë aromun
nga jugu i Shqipërisë, atij duhet ti kujtojmë se në Lidhjen
Shqiptare të Prizrenit nuk kanë marrë pjesë as patriotët e
tij vllehë dhe as ortodoksët e Jugut të Shqipërisë. Këtë
gjë më mirë ne na e vërteton historiani grek, Evangelos
Kofos në shkrimin e titulluar “Greek reaction to the
Albanian League of Prizren” (Balkan Studies, Vol 23, 1982).
Në këtë shkrim, Evangelos tregon se përkrah Lidhjes
Shqiptare të Prizrenit nuk u radhitën “të gjithë shqiptarët
myslimanë dhe të krishterë” siç pretendon Kristo Frashëri.
Por Kofos thotë të kundërtën.
“në ditët e Kongresit të Berlinit, Maratos (një emisar
grek) tregon se të gjithë të krishterët (ortodoksë) të
sanxhakut të Gjirokastrës – duke përfshirë ata të qyteteve
të Gjirokastrës, Delvinës, Tepelenës dhe Përmetit –
refuzuan të nënshkruajnë peticione (kundër Shën Stefanit).
Të njëjtin qëndrim kishin mbajtur edhe të krishterët e
Sarandës, siç raportonte konsulli grek në këtë qytet. (fq.
356)

Por përveç asaj se kush morri pjesë dhe kush jo në Lidhjen
Shqiptare të Prizrenit, një fakt të cilin historiografia
komuniste shqiptare ka manipuluar është ai i natyrës së
kësaj lidhje. Për këtë arsye një vështrim interesant sesi
dhe pse Lidhja Shqiptare e Prizrenit u mbajt, jep
historiani patriot nga Elbasani, Kastriot Dervishi i cili
në përgjigjen që i bën Paskal Milos, në një të përditshme
në Tiranë (“Paskal Milo midis sherbimit dhe trillimit”
Tiranë 2001), shkruan se sulltan Abdülhamidi një nga arsyet
që e shtynë të ndërtojë Lidhjen Shqiptare të Prizrenit,
ishte që të formonte një “Linjë jo zyrtare (që) do të ishte
zëri shqiptar për të kundërshtuar çdo pretendim në dëm të
trojeve shqiptare. Sipas librit të Xhaferr Belegut "Lidhja
e Prizrenit", (Tiranë 1939), Sulltani u shkroi letër
kryetarëve të fesë muslimane si Ahmet Efendi Koronicës
(Kadi i Gjakovës), Ymer Efendiut (Myderris i Prizrenit) dhe
Jonuz Zyhdi Efendiut (Myfti i Dibrës) dhe u dha urdhër
komandave ushtarake në Shqipëri të mos ta pengonin Lidhjen,
bile ta përkrahnin e ndihmonin atë. (shih faqet 17-18 të
librit).
Mbi karakterin jo pan-shqiptar, por pan-musliman të Lidhjes
Shqiptare të Prizrenit, përveç dëshmive të lartëpërmendura
greke, dëshmojnë edhe shumë historianë perëndimorë.
Historiani britanik, Jakob Landau në librin: ‘Politika e
Pan-Islamit: ideologjia dhe organizimi (Oksford 1990) e
sheh krijimin e LSHP-së si pjesë të projektit të sulltanit
për të çliruar muslimanët Ballkanas nga sundimi ortodoks.
Landau mendon se Lidhja Shqiptare e Prizrenit u sponsorizua
indirekt nga sulltani, dhe për këtë në kapitullin e
“Shoqërive dhe Vëllazërive” të ndërtuara nga sulltani në
suazat e pan-islamizmit, Landau thotë se:
Një organizatë edhe më jetëgjatë ishte Lidhja Shqiptare e
Prizrenit, në disa raste e njohur si Lidhja Shqiptare. Ajo
u ndërtua pas takimit të fisnikëve vendas më 10 qershor
1878, fillimisht për të kërkuar autonomi për Shqipërinë.
Megjithatë qëllimi parësor i themeluesve të saj ishte të
ndalonte copëtimin e Shqipërisë në Kongresin e Berlinit,
kështu që dy dokumentat bazë themelues të Lidhjes,
dëshmonin besnikërinë ndaj Perandorisë dhe sulltanit, duke
ju referuar kështu edhe sheriatit. Në vitin 1878 ndërmjet
Prizrenit dhe qeverisë në Stamboll kishte komunikime
intensive. Theksi ndaj identitetit musliman dhe osman ishte
natyral për një nga grupet më muslimane të perandorisë, i
cili kërkonte siguri në një kohë krize si kjo nga
bashkëbesimtarët e tjerë.
Abdülhamidi ishte shumë i sigurtë për këtë; edhe kur tre
vite më vonë, gjatë një lëvizje anti-osmane mes
shqiptarësh, urdhëroi Dervish Pashën që t’i kërkojë
shqiptarëve besnikëri ndaj sulltanit – kalif në emër të
sheriatit dhe interesit pan-islamik. Dhe edhe një gjeneratë
më vonë, në vitin 1911 në Shqipëri sërisht u zhvilluan
demonstrata për të mbështetur sulltanin – kalif dhe treguar
gadishmëri për të luftuar kundër qafirëve (italianë) që
kishin pushtuar Libinë. (fq. 49)

Mbi karakterin islamik të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit
flet edhe historiani britanik, Noel Malkolm, i cili në
librin e tij, “Kosovo a short history” (Harper Collins,
1999) kujton citimet e një zyrtari britanik në Kosovë më
1878.

Lëvizja (LSHP) ëshë më shumë një lëvizje fetare sesa
shekullare, dhe udhëhiqet nga myftilerët, ulematë dhe
kadijtë…. Jam i mendimit se tashmë është mëse e qartë se
Porta e Lartë dhe Lidhja janë në një mendje, dhe po punojnë
për të arritur një qëllim të përbashkët – mbrojtjen e
provincës. (fq 222)

Për karakterin islamik të Lidhjes, Kastriot Dervishi në
shkrimin e sipërpërmendur thotë:

Paskal Milo nga ana e tij, ashtu si edhe mjaft historianë
të kudhrës enveriane, e shikojnë Lidhjen e Prizrenit vetëm
si një instrument kundër Turqisë. Në të gjithë deklaratat
apo memorandumet e Lidhjës do të vërejmë besnikërinë e
treguar ndaj  Sulltanit. Po citoj vendimin e parë të
Lidhjës të datës 18 qershor 1878, të përbërë nga 16 nene:
"1. Lidhja jonë është formuar me qëllim që të mos njohi
asnjë qeveri, përveç se atë të Perandorisë Osmane dhe të
mbrojë integritetin tokësor duke përdorur të gjitha mjetet.
2. Qëllimi ynë është i lartë, mbrojmë të drejtat e personit
të lartë, Madherisë së tij Sulltanit tonë Sovran.
6. ...Nuk do të njohim në asnjë mënyrë Bullgarinë dhe as që
duam t'i dëgjojmë emrin. Edhe Serbia në rast se nuk na i
dorëzon me të mirë trojet që na ka shkelur, do të dërgojmë
kundër saj fuqi për t'ia marrur me pushkë..." (shih XH.B.
"Lidhja e Prizrenit" faqe 31)

Megjithatë ne të gjithë pranojmë që në Lidhjen Shqiptare të
Prizrenit pati dy linja mendimi, njëra ishte autonomiste
dhe kërkonte të shpëtonte popullatat muslimane përballë
agresionit kristjan, nën suazat e perandorisë. Ndërsa linja
tjetër, ishte linja radikale, e frymëzuar nga idetë
iluministe franceze, që kërkonte largimin nga Perandoria
dhe krijimin e një shteti të pamvarur. Sipas Dervishit kjo
linjë do të çonte në shkatërrimin e Lidhjes Shqiptare të
Prizrenit, pasi elementi gegë - musliman shqiptar nuk mundi
të dakordohet me idetë e qarqeve bektashiane – ortodokse të
kryesuara nga Abdyl Bej Frashëri të cilat kërkonin
shkatërrimin e Perandorisë Osmane në Ballkan dhe krijimin e
një shteti të pamvarur shqiptar. Synitët shqiptarë të cilët
ndjeheshin ende si pjesë e klasës së lartë në perandori nuk
kishin komplekset e rajave ortodoksë apo bektashianëve që
ishin dëbuar nga Stambolli më 1826 dhe përndiqeshin kudo.
Dhe jo më kot, Evangelos Kofos kujton se peshkopi i Korçës,
qeverisë së Athinës i thoshte se:
Abdyl Beu punon ditë e natë për të bashkuar të krishterët
me shqiptarët muslimanë, që rrojnë në Epir dhe Maqedoni,
dhe për ti bërë ata një komb, me shtetin e tyre.

Megjithatë në Gëgërinë e Epërme dhe në Kosovë, idetë e
Abdyl Beut do të ishin të pamundura, pasi mes gegëve
muslimanë ideja e krijimit të një shteti me fqinjët e tyre
të krishterë (që këtu ishin serbë dhe vllehë), tashmë ishte
e pamundur. Pamundësia e krijimit të një shteti më të
krishterët ortodoksë po dëshmohet e pamundur edhe në ditët
tona në Kosovë, ku në Mitrovicë, elementi serb vazhdon të
refuzojë idenë e bashkëjetesës në një shtet me shqiptarët
muslimanë dhe asimilimin e tij kulturor ndaj shumicës. Për
këtë arsye, edhe gegëria muslimane e përqëndruar përreth
Prizrenit, idenë e krijimit të një shteti sipas koncepteve
të Abdyl Frashërit e shihte shumë më të vështirë sesa
ruajten e status quo-së nën mbrojtjen e babë sulltanit.


ATO ESHTRA KANË SHUMË PËR TË TREGUAR !

Edhe kjo i duhej shqiptareve të lodhur e të rraskapitur,
nga debate perçmuese mbi identitetin, nga varferia dhe
ecejaket e integrimit. Me të vërtetë fantasia perverse
është aq e larmishme sa do ta sfidonte logjikën e mprehtë
dhe moralin e pastër, derisa ajo të mos kthehej ne
strategji. Alfred Hiçkok, regjizori i famshëm i filmave
horror, do te mbetej i fantaksur nga fabula horror e
Kosinës, edhe per faktin se për herë të parë ngjyrimet
horror lidheshin me veladonin e zi të një prifti, në një
natë të zezë në të cilën u konsumuan të gjitha të zezat.
Gjithçka do të vazhdonte normalisht në perfeksionin më të
madh për priftin dhe eprorët e tij, të cilët të kënaqur me
konspiracionin e denjë për një agjenturë profesioniste, po
shijonin frytet e operacionit kocka, gjersa kocka vetë t’u
mbetej në fyt. Tashme ne vetëm do të humbisnim kohë të
ndaleshim në detajet e fabulës, që janë të mirënjohura nga
të gjithë, por ajo që neve na intereson të analizojmë,
është përse Shqipëria, kthehet në tokën më pjellore për
lulëzimin e perversiteteve të tilla ?
Është shumë i çuditshëm fakti i analogjisë që ekziston në
dyshimin mbi identitetin e shqiptarëve të gjallë të ngritur
kohët e fundit nga ndonjë “baba” i kombit në formën e një
sfide intelektuale dhe dyshimin e identitetit të
shqiptarëve të vdekur të praktikuar nga ndonjë “baba”
shpirtëror në formën makabre të përdhunimit të varreve
shqiptare. E përbashkëta e këtyre të dyjave në thelb është
diversifikimi identitar , lubia e të cilit nuk kursen as të
vdekurit, ku simboli i përbashkët i tyre është konvertimi,
i cili për të gjallët duhej të vendosej në gjoksa, ndërsa
për të vdekurit mbi kokat e varreve të tyre, por kësaj
rradhe nën petkun e ushtarëve fitimtarë në tokën e një
populli me identitet “të Analogjia e tentativave për
ndryshueshmëri identitare të shqiptarëve të shprehur në
forma krejt të kundërta nga ana praktike por krejtësisht të
ngjashme nga ana ideologjike, bën të qartë faktin se
Shqipëria dhe shqiptarët po ndodhen vërtet përballë një
sfide të re. Përpjekjet e sforcuara për t’i pajisur
shqiptarët me një identitet të ri kjo edhe jashtë dëshirës
së tyre i ngjan atij injeksioni që i bëhet njeriut në
mënyrë të dhunshme, por që më vonë i shkakton reaksion dhe
kundërveprim. E përbashkëta tjetër e të dy fenomeneve të
përmendura më sipër është dhuna, ku e para karakterizohet
nga dhuna intelektuale, që në shumë raste na shafqet në
formën e imponimit të tezave identitare dhe çdo kundërshti
ndaj tyre apo hartuesit të tyre konsiderohet herezi, ndërsa
e dyta na shfaqet në dhunë konkrete fizike si ndaj të
vdekurve por edhe ndaj të gjallëve. Madje dhuna nuk lë pa
prekur edhe insitucionet të ashtuquajtura autoritare
shtetërore si policia dhe prokuroria. Me pak fjalë një
shtet i hutuar përballë një sulmi identitar. Me të vërtetë
është jo pak e rëndë nëse dikush me insistim vë në dyshim
prejardhjen tënde nga familja apo fisi, duke deklaruar si
ti nuk je pjesë e kësaj familje. Gjëja e parë që të ndodh
është hutimi, që pason me dyshimin dhe pastaj kalon në një
krizë identitare. Tollovia identitare thellohet edhe më
tepër kur “miq” të servirin ca të ashtuquajtura prova mbi
parardhësit e tuaj. Territori është e përbashkëta tjetër e
këtij fenomeni të diversifikimit identitar të shqiptarëve.
Nëse teza intelektuale sfiduese identitare mbi “identitetin
evropian të shqiptarëve” vë si parësore përkatësinë
territoriale të shqiptarëve ndaj botëkuptimit personal
shpirtëror, veprimi i dhunimit fizik të varreve bëhet në
emër të vendosjes së piketave territoriale për një territor
të ri me një identitet të ri. Fakti që ushtarët grekë
erdhën në Shqipëri për të çliruar Vorio-Epirin, është
tashmë i ditur nga dokumetet historike dhe nga kërkesat e
Kryeministrit grek të asaj kohë që i bënte autoriteteve
angleze për të lejuar një gjë të tillë. Këta ushtarë bënë
spastrime etnike të mirëfillta jo vetëm ndaj njerëzve por
edhe ndaj institucioneve të kultit në Shqipërinë e Jugut
për të pastruar terrenin, në mënyrë që të vendosej rendi i
ri helen.
Prof.dr.Beqir Meta në veprën e tij me “Tensioni
greko-shqiptar (1939-1949)” na jep fakte rrënqethëse: “U
vërtetua një veprim sistematik dhe i qëllimshëm i
shkatërrimit të kishave dhe të xhamive të shqiptarëve në
zonat ku u fut ushtria greke. U dëmtuan dhe u shkatërruan
të dyja kishat ortodokse shqiptare në Rehovë ,kishat në
Selenicë, në Mileci, në Plasë, në Ersekë, në Boboshticë, në
Dardhë, në Kapshticë, në Voskop, në Turan, Katedralja
Ortodokse, kisha e Shën Trinisë dhe Pallati i priftërinjve
katolikë në Korçë, katedralja e Shën Marisë dhe kisha e
Shënkollit në Drenovë; kuvendi Shën Ilia në Vloçisht dhe 11
kisha ortodokse në Voskopojë. Grekët shkatërruan edhe
xhamitë e Ersekës, të Vloçishtit, të Pogradecit, të
Turanit, të Leskovikut, të Mborjes, të Floqit, të Zvezdës
dhe të Gjonomatit. Kjo e fundit u shndërrua nga grekët në
stallë kuajsh”
Të morën kockat, atëherë pij lëngun
Sfidat të cilat i përmendëm më sipër në radhë të parë më
shumë se për individin shqiptar janë për shtetin dhe
qeverinë shqiptare. Aleanca e këtyre të fundit në lidhje me
këto sfida kanë qenë të shprehura në forma të ndryshme duke
filluar nga heshtja institucionale qe na serviret si
diplomaci e matur e autoriteteve, që më shumë ka të bëjë me
paaftësinë dhe frikën, e deri tek deklaratat sfiduese për
diversifikimi identitar të kreut të shtetit në ndonjë
organizëm apo institucion ndërkombëtar. Madje heshtja
institucionale
  shtrihej edhe atëherë kur në mënyrë të hapur simbole
fetare sfidonin territore të tëra shtetërore të një shteti
laik në letër, konfuz në mendim dhe totalisht të paaftë në
veprim. Ngjarja horror e Kosinës në mënyrë të përsëritur
çertifikoi këto që thamë më sipër, por e veçanta kësaj
radhe ishte se tregoi mprehjen gjithnjë e më të madhe të
armëve dhe intensitetin kulmor të sfidës. Qeveria shqiptare
duhet njeherë e mirë të dale nga pozicioni i saj i
kahershëm i kafshës për kurban dhe të bëjë gjënë më normale
që duhet të bëjë çdo qeveri përfaqësuese politike por edhe
e ndjenjave shpirtërore të popullit të vet, t’i mbrojë ato
me çdo kusht. Frika të tilla mbi atë së sa ngjarje të tilla
do të ndikojnë mbi firmosjen apo jo të MSA për Shqipërinë,
mendoj se janë të pa baza. Ne duhet të dalim njëherë e mirë
nga pozicioni inferior identitar dhe nga frika identitare,
për arsye se qenia apo jo në organizmat evropianë nuk është
e lidhur me to dhe se përkatësia identitare përbën boshtin
individual të secilit, ndërsa përkatësia institucionale e
shtetit shqiptar në respektimin e reformave dhe kuadrin
ligjor evropian, përbën boshtin integrues të Shqipërisë.
Autoritetet shqiptare duhet të hetojnë duke respektuar të
gjitha normat dhe ligjet e shtetit shqiptar. Ndoshta ato
eshtra kanë shumë për t’i treguar sfidantëve të
identiteteve të shqiptarëve. Kanë për t’i treguar se
realiteti të cilën ato e morën me vete shekuj e dekada më
parë është krejt ndryshe nga teza e sfiduesit. Kanë për të
treguar se edhe të vdekur dinë të mbrojnë identitetin e
vet. Rivrasja që iu bë të zhvarrosurve jo rastësisht përkon
me një poemë të sfiduesit ku citohej pikërisht “...të
rivrasim të rënët..” Koncepti i rivrasjes identitare
ndryshon pak me rivrasjen e të zhvarrosurve. Ato eshtra
kanë shumë për të treguar...

                                                    Redi
Shehu



PAZAR SHQIPTARO-SERB APO DIALOG SHURDHËSH NË VIENË?

Dihet se takimi në nivel të lartë shqiptaro-serb më 24
korrik 2006 në Vienë është lëvizje e imponuar nga
diplomacia ndërkombëtare, e cila paaftësinë e saj të
deritanishme për të mbajtur qëndrimet e duhura në çështjen
njohjes së pavarësisë së Kosovës përpiqet ta mbulojë me
teknika të konsumuara diplomatike, me taktika shterpe me
shpresë se mos shqiptarët edhe një herë e shtojnë dozën e
lëshimeve që të qetësohet Serbia. Kjo të bën të shtrosh
pyetjen se çfarë mund të jetë takimi i Vienës në nivel të
lartë shqiptaro-serb: “pazar i papritur shqiptaro-serb, apo
dialog shurdhësh i pritur”?!
Në Vienë janë bërë disa takime e bisedime të maskuara si
“bisedime për çështje teknike” midis shqiptarëve të Kosovës
e serbëve të Beogradit me ndërmjetsinë e diplomatëve
ndërkombëtarë. Deri tani publikisht është thënë se nuk
është arritur ndonjë përparim i dukshëm. Tani që po takohen
udhëheqësit më të lartë shqiptarë nga Kosova dhe nga Serbia
do të shohim më qartë nëse “bisedimet teknike” kanë qenë aq
të pafrytshme, apo kanë maskuar mirë ndonjë pazar paraprak
që mund të shpallet tani.
Po të gjykojmë nga deklaratat e udhëheqësve të Kosovës e të
Serbisë deri në prag të nisjes për në Vienë ky takim
udhëtimi duhet të jetë i kotë dhe ky takim të kthehet në
një dialog shurdhësh, sa për të dalë secila palë e larë
para kërkesave të ndërkombëtarëve. Përfaqësuesit e Kosovës
kanë përsëritur deklaratat e njohura se shkojnë atje për
t’u thënë drejtuesve politikë të Beogradit se kërkojnë
vetëm pavarësi. Drejtuesit e Beogradit janë nisur për në
Vienë duke bërë kërcënimet se një shtet tjetër i pavarur
brenda Serbisë rrezikon të shpërthejë rajoni përsëri. Pasi
janë bërë deklarata të tilla, të dyja palët nuk kishin
përse të niseshin për në Vienë dhe diplomacia ndërkombëtare
nuk kishte përse të këmbëngulte që ky takim të bëhej.
Diplomatët nuk kanë përse gënjejnë gjithnjë veten dhe mjaft
kanë gënjyer opinionin publik për procesim e përcaktimit të
statusit përfundimtar të Kosovës.
Prandaj ka vend të mendohet se ende shpresohet që midis
shqiptarëve e serbëve të bëhen pazare të reja. Nëse ndodh
kjo kuptohet se shqiptarët vetëm humbasin dhe serbët vetëm
fitojnë, sepse shqiptarët do të bëjnë pazar me mallin e
tyre, serbët do të bëjnë pazar për mallin e shqiptarëve.
E keqja për shqiptarët vazhdon të rrjedhë nga nja gabim i
rëndë që ka bërë me kohë diplomacia ndërkombëtare që i ka
lënë shteg Serbisë të vazhdojë të spekulojë edhe tani,  8
vjet pas ndërhyrjes së NATO-s në Kosovë, se Kosova është
pjesë e Serbisë dhe çështje e brendshme e Serbisë. Kur
shpjegon motivet e ndërhyrjes së NATO-s në Kosovë Medlin
Ollbrajt në librin e saj “I fuqishmi dhe i Gjithëfuqishmi”
thotë: “Meqenëse provinca (Kosova) ishte pjesë e Serbisë
krimet e Milosheviçit nuk mund të quheshin agresion
ndërkombëtar. Por ne kishim, megjithatë, detyrën të mbronim
atë që ishte i pambrojtur”(fq. 59). Fisnikëria e këtij
qëndrimi është e padiskutueshme. Por dhe gabimi është i
qartë: diplomacia ndërkombëtare duhej të kishte njohur
republikën e shpallur të Kosvës qysh në fillim të procesit
të shpërbërjes së Jugosllavisë dhe kjo do të kishte hequr
çdo pengesë juridiko-formale për t’i cilësuar krimet e
Milosheviçit si agresion ndërkombëtar. Për fat të keq
mosnjohja në kohë e pavarësisë së Kosovës vazhdon të
keqpërdoret edhe sot nga Serbia për ta zvarritursa më shumë
procesin.
Në shkrime të mëparshme më është dashur të shkruaj se
ndërkombëtarizmi i tepruar i çështjes së Kosovës po
shndërrohet gjithnjë më shumë në një faktor që vepron
negativisht në zgjidhjen e drejtë e të shpejtë të kësaj
çështje, në përputhje me realitetin e krijuar dhe me të
drejtat dhe aspiratat e ligjëshme të shqiptarëve. Forcohet
gjithnjë më shumë përshtypja se një ndërkombëtarizim i
tepruar i çështjes së Kosovës po ia lehtëson punën Serbisë
për të zbehur sa më shumë efektin e zhvillimeve të vitit
1999 që erdhën si rrjedhojë e ndërhyrjes ushtarake të
NATO-s kundër Serbisë.
Brenda një kohe shumë të shkurtër çështja e Kosovës ka qenë
objekt diskutimesh në nivelet më të larta të diplomacisë
botërore, në Këshillin e Sigurimit të OKB-së, në takimin e
udhëheqësve të lartë të vendeve të G8 që u mbajt në Shën
Petersburg të Rusisë, në forumet e larta të Bashkimit
Europian, në takimet e Grupit të Kontaktit për
ish-Jugosllavinë, e cila ka kohë që nuk ekziston më, në
forume të ndryshme europiane, në takime të tjera
diplomatike. Në të njëjtën kohë kanë vazhduar punën të
ngarkuarit e sekretarit i përgjithëshëm të OKB-së për të
ndërmjetësuar midis shqiptarëve e serbëve, finlandezit
Ahtisari e austriakut Rohan, janë bërë një sërë takimesh të
pafrytshme shqiptaro-serbe në Vienë dhe është vënë re një
ofensivë e madhe diplomatike serbe për të ndikuar mbi
gjithë mjediset diplomatike ndërkombëtare.
Me çështjen e Kosovës po merren si ata që duhet dhe kanë të
drejtë apo arsye të merren e mund të japin ndihmesë
pozitive për ta zgjidhur problemin dhe ata që nuk kanë të
bëjnë me të, por duan të engledisen ose të shtojnë
sherrin.Çështja e Kosovës herë pas here  bëhet objekt
debatesh dhe “kujdesi” të tepruar nga diplomacitë e shumë
vendeve , sikur të mos kishte mbetur më problem tjetër pa u
zgjidhur në botë, ose sikur para shteteve të mos ishte
shtruar kurrë ndonjëherë më parë problemi i njohjes së
pavarësisë së një shteti që del nga shpërbërja e një shteti
shumëkombësh, ose nga shkëputja e një territori që ka qenë
i pushtuar dhe i aneksuar me dhunë nga një shtet tjetër.
Kurse raste të tilla në marrëdhëniet ndërkombëtare janë të
shumta, të hershëm e fare të freskët.
Interesimi i tejshtuar ndërkombëtar për çështjen e Kosovës
më shumë po shton llafologjinë diplomatike, intrigat
politike, po ndërlikon  projektet serioze për të pranuar
realitetet e reja në Kosovë e Ballkan dhe po krijon një
atmosferë politiko-diplomatike të mbingarkuar me emocione
në Ballkan dhe në Europë. Nga specialistë të marrëdhënieve
e të drejtës ndërkombëtare dhe analistë e vëzhgues
diplomatikë janë paraqitur aq shumë hipoteza, mendime ,
variante, versione sa dhe mendjet më të kthjellta mund të
ngatërrohen në to. Janë thënë e shkruar aq shumë llafe sa
po bëhet e neveritëshme të merresh me analizën e komentimin
e tyre. Praktikisht askush nuk është më në gjendje të thotë
ndonjë gjë të re, të zbulojë ndonjë elemet më të dobishëm
për të mbajtur debatin në nivele serioze. E gjitha kjo ka
krijuar një huti e lodhje për shqiptarët që e mendonin
punën më të thjeshtë, që besonin se do të kishte më shumë
ndershmëri ndërkombëtare në përgatitjen e kushteve për të
zgjidhur përfundimisht problemin dhe ka inkurajuar Serbinë
e serbët të shtojnë intrigat e kokëfortësinë për të zgjatur
procesin, për të krijuar sa më shumë vështirësi në rrugën
drejt pranimit të zgjidhjes së arsyeshme.
Deri tani bisedmiet e Vienës, me aq sa është bërë e njohur
publikisht, janë për shqiptarët një zhgënjim i madh,
ndonëse i pritshëm. Këto bisedime mund të rezultojnë një
zhgënjim edhe më i madh në rast se atje diçka është
vendosur dhe u mbahet fshehtë shqiptarëve deri në çastin
kur të vihen para fakteve të kryera për “lëshimet e bëra in
extremis” nën imponim ndërkombëtar në dëm të të drejtave të
tyre. Pavarësisht se përfaqësuesit politikë të shqiptarëve
të Kosovës përpiqen të tregohen optimistë për atë që është
bërë deri tani dhe për perspektivat e mira të ecurisë së
mëtejshme të procesit politiko-diplomatik drejt pavarësisë,
asnjëherë nuk duhet harruar se mund të ndodhë që
shqiptarëve t’ua heqin kafshatën nga goja bash atëherë kur
ata janë të sigurtë se nuk ua merr më askush.
Pavarësisht se përfaqësuesit politikë e diplomatikë të
shqiptarëve tregohen të kënaqur, madje shprehin dhe
vlerësime mirënjohëse, për qëndrimet që janë mbajtur në
forumet e larta diplomatike ndërkombëtare, sidomos në
grupin G8,  nuk ka asnjë garanci deri tani se gjërat kanë
lëvizur në mënyrë të pakthyeshme në drejtimin e duhur. Deri
tani po vemë re se deklaratat vijnë nga nivelet më të larta
të diplomacisë ndërkombëtare janë më tepër në harmoni me
formulat që kanë përpunuar e hedhur në qarkullim serbët.
Kur në G8 thuhet se zgjidhja duhet arritur me kompromis kjo
favorizon më shumë qëndrimin e Beogradit që do të ketë në
dorë njëfarë vetoje për përcaktimin e statusit të Kosoës.
Kur sekretari i përgjithëshëm i OKB-së deklaron se “mund të
ketë zgjidhje të imponuar”, por duhet synuar kompromisi,
kjo është më shumë përkëdheli në favor të qëndrimit serb,
rus e francez se për Kosovën nuk mund të ketë zgjidhje që
nuk e pranon dhe Serbia, e cila siç dihet refuzon prerë
variantin e pavarëisë dhe pranon vetëm një “autonomi
thelbësore të Kosovës nën Serbi”. Kur Këshilli i Sigurimit
vendos që procesi i përcaktimit të statusit mund të shtyhet
në kohë tej vitit 2006, që ishte vendosur si afati i fundit
për marrjen e vendimit, kjo përsëri është plotësim i
kapriçiove të Serbisë dhe njëfarë trysnie mbi shqiptarët që
të bëjnë lëshime të tjera. Kur bisedimet e Vienës kthehen
në bisedime për të përcaktuar deri në hollësitë më të vogla
jo vetëm të drejtat, por dhe privilegjet e veçanta që duhet
të kenë serbët në Kosovë dhe të hapë sa më shumë shtigje
për ndërhyrjet e Beogradit në Kosovë, kjo përsëri është
lëshim i madh që u bëhet serbëve.
Në kohën që flitet për “përcaktimin statusit të Kosovës” në
fakt gjithçka është kthyer në përcaktimin e statusit të
privilegjuar të serbëve në Kosovë. Kur shefi i diplomacisë
sllovene deklaron se Kosova do të pavarësohet, por kur të
pranohet Serbia në BE kjo është mbështetje e një kërkese
serbe që statusi i Kosvës të mos përcaktohet edhe për 20
vjet të tjera.
Çështja e Kosovës tani ndodhet në pikën e saj më delikate.
Shqiptarët duhet të tregohen shumë të vendosur e syçelë që
të mos u shpëtojë guri nga duart dhe të detyrohen të nisin
nga e para punën prej Sizifi.

  23 korrik 2006                            Abdi Baleta


__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around
http://mail.yahoo.com

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#547

From: Olsi <olsi@...>
Date: Mon Jul 31, 2006 9:14 pm
Subject: RIMEKEMBJA 25/ 07/2006 [ ii ]

olsi.rm

Online Now

Send Email

ISRAELI  ZBAVITET  ME AGRESIONIN E RADHËS

Sikur të isha ende mësimdhënës i të drejtës ndërkombëtare
në fakultetin e drejtësisë, siç kam qenë gjatë viteve
1987-1995, do të hiqja dorë nga kjo punë për arsye se nuk
ka kuptim më, në fillimin e shekullit XXI, të përpiqesh t’u
mësosh studentëve norma e rregulla juridiko-ndërkombëtare
që në sjellen e shumë shteteve dhe në praktikën e
marrëdhënieve ndërkombëtare janë hedhur në koshin e
plehrave më hapur dhe më brutalisht se kurrë; kur po zë
vend gjithnjë më shumë kulti i keqpërdorimit të pakufizuar
të forcës e të dhunës nga ai që është më i fuqishëm. Për të
menduar kështu më shtyjnë shumë ngjarje e zhvillime
dëshpëruese ndërkombëtare ku unë si shqiptar do të
përmendja në fillim shpërfilljen e shkeljen e gjithë
normave të së drejtës ndërkombëtare për njohjen
ndëkombëtare të shteteve në rastin e Kosovës dhe pastaj si
specialist i marrëdhënieve ndërkombëtare shpërfilljen e së
drejtës ndërkombëtare e arsyes njerëzore në trajtimin e
problemeve në Lindjen e Mesme për 8 dekada.
Por edhe më shumë më shtyn të mendoj kështu një libër i
mrekullueshëm i sapo botuar në SHBA e në Angli me titull “I
fuqishmi dhe i Gjithëfuqishmi. Mendime mbi pushtetin,
Perëndinë dhe punët e kësaj bote”, që e ka shkruar një
personalitet i njohur i politikës e diplomacisë së SHBA,
amerikania me prejardhje hebreje, zonja Medlin Ollbrajt.
Autorsia e Ollbrajtit mund t’i japë autoritet tv veçantë
çdo libri. Por zonja Ollbrajt ka shkruar një libër që edhe
pa e ditur emrin e autorit do të imponohej për mendimet e
vlerësimet që përmban. Kështu si janë bërë punët në botë
mësimdhënësit e të drejtës ndërkombëtare më mirë të mos i
lodhin shumë studentët me ata tekstet skolastike që janë në
përdorim, por t’iu bëjnë të njohura mendimet e Ollbrajtit,
duke shpjeguar shumë situata nëpërmjet tyre.
Titullin shumë të goditur të këtij libri, me parathënie të
ish-presidentit të SHBA, Bill Klinton, e përligj edhe më
shumë fjalia :”Studiuesit e historisë e njohin shumë mirë
rrezikun që vjen nga udhëheqësit politikë që e vështrojnë
veten si veqilë (mëkëmbës) të Zotit në tokë” (fq.viii).
Ollbrajti e Klintoni shkruajnë kështu për sot, jo për të
kaluarën, shkruajnë në radhë të parë për SHBA demokratike ,
jo për vende të prapambetura në regjime totalitare.
Këtë “ankim” paralajmërues e bëjnë dy personalitete që kur
ishin në timonin e politikës e të diplomacisë amerikane,
pak vite më parë, nuk kanë nguruar të merrnin mbi vete
përgjegjësitë e duhura dhe të urdhëronin përdorimin për
herë të parë të forcës ushtarake të NATO-s, për të marrë në
mbrojtje të drejtën e të vërtetën, për të bërë atë që edhe
doktrina kristiane qysh nga Shën Agustimi dhe Thoma Akuini,
apo mençuria e lashtë kineze shumë para tyre, qysh para
2500 vitesh nga studiuesi ushtarak Tian Rangju, e kanë
quajtur të drejtë e të përligjur përdorimin e forcës për të
shpëtuar atë që nuk mund të mbrohet nga dhuna e ushtruar
ndaj tij padrejtësisht. Këto janë shpjeguar qartë në librin
e zonjës Ollbrajt, e cila nga ana e saj qartëson edhe
pjesët e errta të mendimit të Akuinit dhe ngushton
dykuptimësitë e formulës së Tian Rangjusë, kur deklaron:
”Ndonjëherë e vetmja rrugë për të arritur paqen është të
luftojmë për të”(fq, 58). Por më parë Ollbrajt ia ka bërë
të qartë lexuesit edhe rrezikun e shpërdorimit me fjalët:
“Edhe unë e di se është një gjë shumë më e thjeshtë të
shpallësh lirinë, se të ndërtosh demokracinë e vërtetë
(fq.5).
Është shumë kuptimplotë fakti që vetëm disa javë para
shpërthimit të luftës që po rrënon një vend që nuk mbrohet
dot, Libanin e vogël, (Zvicrën e Lindjes së Mesme vazhdojnë
ta quajnë ende me nostalgji disa gazetarë që bëjnë
reportazhet për luftën rrënuese) në librin e Ollbrajtit
kishim lexuar: “Ndërsa shkruaj, në fillim të vitit 2006,
ëndrra për paqen në Lindjen e Mesme rallë-herë më është
dukur më e largët”(fq.127). Nuk besojmë se Ollbrajti në
fillim të vitit 2006 ka qenë në dijeni se disa muaj më vonë
luftëtarët eHezbollahut do të rrëmbenin dy ushtarë
israelitë dhe kjo të mjaftonte për të nisur një agresion në
shkallë të gjërë kundër Libanit, ku viktima kryesorë nuk
janë guerriljet e Hezbollahut, por civilët libanezë dhe
gjithë infrastruktura e këtij vendi. Por kur ka shkruar
kështu Ollbajt i dinte më mirë se gjithkush dhe po shprehej
me përgjegjësi njerëzore e politike për faktorët e
rrethanat  që e kanë bërë paqen në Lindjen e Mesme më të
largët se kurrë, më të vështirë se kurrë për t’u arritur,
pavarësisht se ka mbi një gjysmë shekulli që flitet për të
dhe mashtrohet me të.
Tashmë duket qartë se luftën e re kundër Libanit, (që më e
saktë është ta quajmë agresionin e radhës), Israeli e ka
ndërmarrë jo aq shumë nga sindromi i frikës për sigurinë e
tij, sesa për të dhënë prova të fuqisë e vendosmërisë së
tij, duke përfituar dhe nga zhvillimet e viteve të fundit
në rajonin e Lindjes së Mesme. Tani duket se Israeli po
bombardon pa kufizim dhe pa kundërshtim ndërkombëtar
Libanin dhe po mësyn për pushtimin e tij nga toka, jo aq
shumë për “nevoja ushtarake”, sesa për zbavitje dhe për të
nxjerrë maksimumin e përfitimit nga rrethanat.. Është më
shumë zbavitje me luftë se domosdoshmëri për reagim
ushtarak kur shpërthen një luftë të tillë në shkallë të
gjërë me arsyetimet se duhen liruar dy ushtarë të kapur nga
kundërshtari, apo se ke vendosur të vrasësh kryetarin e një
lëvizje paraushtarake armike që është në territorin e një
shteti tjetër.
Bashkësia ndërkombëtare më shumë duket e angazhuar të
shfajësojë e të përligjë sulmin israelit se ta ndalojë atë
që e quan “ reagim të tepruar”, siç thuhet ndonjëherë për
policinë “tejkalim kompetencash”, kur nuk duan të
ndëshkojnë veprimet e saj të paligjëshme. Federata
Ndërkombëtare e Futbollit, edhe pse u bind se skandali në
ndeshjen finale të kampionatit botëror nisi nga provokimet
e pahishme të mbrojtësit italian Materaci ndaj legjendës së
futbollit botëror dhe lojtarit më të mirë të këtij
kampionati, franko-algjerianit Zinedin Zidan, përsëri më
rëndë ndëshkoi Zidanin, sepse ai dha goditjen me kokë që
hodhi shakull shtatlartin italianm meqenëse këtë gjest e pa
gjithë bota, që nuk i kishte dëgjuar të sharat provokuese
të “viktimës” së goditjes. Kurse gjyqtarët e ndeshjeve
politike e ushtarake në botë nuk e arrijnë as këtë shkallë
guximi të FIFA-s.
Këta gjyqtarë nuk po mbajnë më parasysh se ato që ndodhin
tani në Liban kanë lidhje me krijimin e shtetit të
Israelit, që e përgatiti sionizmi politik i gjysmës së dytë
të shekullit XIX dhe gjysmës së parë të shekullit XX në
Europë e Amerikë, në emër të të drejtës së çifutëve për t’u
rikthyer në Palestinë nga ku israelitët e lashtësisë ishin
dëbuar para 2000 vitesh prej sunduesve romakë. Krijimin e
shtetit sionist të Israelit në nvitin 1948 në tokat e
palestinezëve e lehtësoi dhe e mundësoi më shumë Holokosti
nazist i viteve të LDB, pas të cilit OKB e vulosi krijimin
e këtij shteti pa menduar gjatë se çfarë do të ndodhte. Në
librin e saj më të fundit Medlin Ollbrajt, është shprehur:
“Krijimin e shtetit të Israelit unë e kam parë jo vetëm si
rehabilitim të një populli, por edhe si gjest të mirësisë
së gjithë racës njerëzore... Holokosti mund të ketë qenë
pika kulmore në përkrahjen e SHBA për shtetshmërinë e
Israelit, por politika amerikane i kishte rrënjët në
Deklaratën e Balfurit”.(fq.133). OKB e bashkësia
ndërkombëtare, veçanërisht ata shtete të mëdha që ndikuan
në realizimin e asaj mirësie që përmend Ollbrajt, kanë
pasur e kanë detyrimin të pengonin që kjo mirësi të mos
kthehet në fatkeqësi për popuj të tjerë, që të mos krijohen
situata të tilla kur ata që përfituan aq shumë nga
gatishmëria ndërkombëtare për të zbutur disi tmerret e
Holokostit të shihen tani nga një pjesë e njerëzimit si
shkaktarë vuajtjesh të ngjashme tek të tjerët.
Është fakt se shteti i Israelit lindi në psikozën e një
lufte të tmerrshme botërore, ra menjëherë në zjarrin e një
lufte rajonale me fqinjët arabë, luftë që në fakt e nxitën
ata që kishin më shumë dorë në krijimin e këtij shteti. Dhe
që nga ajo kohë në Lindjen e Mesme nuk kanë pushuar
luftërat, në të cilat Israeli është gjithnjë protagonist
dhe vazhdmisht ka fituar e ka nxjerrë përfitime që i kanë
shtuar oreksin por jo sigurinë e qetësinë. Qysh nga ajo
kohë Israeli të drejtën e vetëmbrojtjes e ka ushtruar me
vendosmërinë më të madhe  dhe në çdo rast e ka shndërruar
edhe në justifikim të agresionit për të realizuar ambiciet
e tij ekspansioniste. Qysh nga viti 1948 në çdo 10 vjet apo
dhe në periudha më të shkurtra në Lindjen e Mesme janë bërë
luftëra kundër arabëve, ose janë nxitur arabët të luftojnë
midis tyre që të forcohen pozitat e Israelit dhe të
përmbushen hap pas hapi ambiciet e Israelit. Kështu po
ndodh edhe tani.
Medlin Ollbrajt me gjithë kujdesin që ka treguar e tregon
për sigurinë e shtetit të Israelit nuk miraton disa aspekte
të rrezikshme të politikës së këtij shteti. Ka politikanë,
mendimtarë e studiues me prejardhje hebreje në Europë e
SHBA që mbajnë qëndrime të forta qortuese ndaj sjelljeve të
Israelit, sepse i shohin ato jo vetëm të gabuara nga
pikëpamja e së drejtës ndërkombëtare dhe e moralit
njerëzor, por edhe të dëmshme e të rrezikshme nga pikëpamja
e realipolitikës afatgjatë dhe turbulluese në zhvillimet e
sotme ndërkombëtare.. Me agresionin e tanishëm në Liban
Israeli ka dhënë më shumë se kurrë prova që i bëjnë të
besueshme kundërshtimet e qortimet e kësaj natyre, që
nxisin kundërshtarët e armiqtë e tij të besojnë edhe më pak
se mund të gjendet rruga drejt paqes e stabilitetit në
Lindjen e Mesme. Mundësitë për paqe tani janë edhe më të
largëta e më të pakta se i dukeshin zonjës Ollbrajt kur
shkruante librin e saj në fillim të vitit 2006.
Por për fat të keq reagimi politik e diplomatik
ndërkombëtar është më i ndrojtur dhe më i pafuqishëm se
kurrë për të vënë në dukje këtë ndikim të zhvillimeve të
reja. Për fat të keq as në Israel , as në SHBA, as në vende
të tjera direkt të përfshira në mbështetjen e veprimeve të
fundit të Israelit nuk është kuptuar, mbase as nuk është
dëgjuar thelbi i mesazheve që përmban libri i zonjës
Ollbrajt dhe që më mirë është përmbledhur në fjalitë : “
Kur botoi strategjinë e tij të sigurisë kombëtare
presidenti (i SHBA) shpalli të drejtën për të sulmuar
kombet e tjerë edhe kur nuk ka kërcënim të atypëratyshëm,
në qoftë se ai dyshon se një ditë ata kombe mund të
ndërmarrin veprime armiqësore kundër SHBA. Është gjë e
diskutueshme “shpërthimi luftës preventive” që e shpall
presidenti si një të drejtë të Amerikës, është gjë që ne
kurrë nuk do ta njihnim si të ligjëshme po ta pretendonte
ndonjë qeveri tjetër”. (fq.154). Këtë politikë që Ollbrajt
e kundërshton në këtë mënyrë tashmë po e ndjek Israeli me
sulmet mbi Liban. Mund ta ndjekin dhe me siguri do ta
ndjekin vende të tjera në  konflikte lokale. Kjo është me
pasoja të rënda e të paparashikueshme.
Kjo  ka bërë që në tryezën e diskutimit edhe në Perëndim të
rikthehen çështja dhe koncepti mbi “luftërat e drejta”, për
të cilat diplomacia perëndimore ka shfaqur vazhdimisht
alergji. Studiuesi Robert Haçison në librin “Mbërriti
mbretëria e tyre. Në brendësi të botës sekrete të Opus
Dei-t” (1997) rrëfen se në kohën e luftës në Bosnje ishte
Vatikani që u largua nga “doktrina e shmangies së luftës”
për të pranuar “Doktrinën e luftës së drejtë”. Gjatë luftës
së Gjirit në vitin 1991, në rastin e pushtimit të Kuvajtit
nga Iraku, Vatikani kishte refuzuar t’i jete SHBA tabelën e
“luftës së drejtë”. Por Vatikani u shqetësua nga luftërat
në Ballkan dhe në vitin 1994 “Tabela e luftës së drejtë u
hodh në treg si një “tabelë e gjelbër” për ushqimet
natyrore, të shëndetshme nga pikëpamja ekologjike dhe të
pastra nga pikamja bilogjike”. U rikujtuan mësimet Shën
Agustinit (354-430) se “Lufta mund të bëhet vetëm si
domosdoshmëri dhe vetëm që Zoti të shpëtojë njerëzit nga
një shtërngesë dhe t’i mbajë ata në paqe”, si dhe rregullat
e caktuara 800 vjet pas tij nga Thoma Akuini: “Luftën mund
ta bëjë vetëm një qeveri ose autoritet që e ka atë tagër,
për një shkak të drejtë dhe me qëllimin e drejtë që të bëjë
mirë” (fq.452-453). Vatikani i përpunoi edhe më këto
formulime. Por më të qarta ato i gjejmë të shprehura e të
pasuruara në librin e Medlin Ollbrajt: “Lufta e drejtë
është ajo që bëhet nga një autoritet kompetent, me qëllime
të moralshme, për një çështje të drejtë, me mundësi të
arsyeshme për sukses, me mendimin që rezultatet e saj nuk
do të bëjnë më shumë dëm se ai që parandalohet” (fq.56).
Edhe një formulim i tillë, që është mbështetur në
formulimin e bërë nga Vatikani nuk i përmban gjithë
elementët për të gjykuar nëse një luftë është e drejtë dhe
nuk kënaq të gjithë ata që mendojnë se po bëjnë luftë të
drejtë. Por mjafton të mbajmë parasysh elementin e fundit
të formulimit të mësipërm për të thënë se lufta që bën tani
Israeli në Liban është një luftë e padrejtë dhe se ata që
mbështesin politikisht e ushtarakisht këtë luftë nuk bëjnë
një veprim të drejtë.
Lufta e tanishme e Israelit në Liban, me mbështetjen të
pakursyer e të pakushtëzuar nga SHBA përforcon zërat se
politika e Israelit dhe e SHBA janë një në Lindjen e
Mesme. Ollbrajt thekson se :”Është më e saktë të thuhet se
amerikanët e gjithë spektrit ideologjik e mbështesin
Israelin sepse ne shohim në këtë shoqëri cilësi  që janë të
njëjta me tonat dhe i adhurojmë”(fq.133). Në shumë analiza
autorësh perëndimorë., duke përfshirë dhe amerikanë,
theksohet se në SHBA është krijuar një aleancë e lobit
sionist, lobit të djathtë fetar evangjelist dhe e lobit të
naftës. Kjo rrit dyshimet se lufta në Liban është më shumë
një pretekst për përleshje në shkallë më të gjërë.
Vetë Ollbrajt ka bërë konstatime për një lloj fetarizmi në
politikën amerikane me pretendime mesianike dhe ka dyshime
se kjo mund të çojë në rrjedhoja të padëshiruara. Ajo
shkruan: “ Udhëheqësit tanë mund të jenë zemërmirë, por kur
luftojnë terrorin ose përpiqen të arrijnë objektiva të
tjerë shpesh motivet tona janë jo të pastra, planifikimi
ynë nuk është i përkryer, informacioni që kemi nuk është i
plotë dhe veprimet janë plot gabime...” (fq.159). Në këto
rrethana edhe zhvillimet në Lindjen e Mesme, që duket se
janë një prelud ndeshjesh më të mëdha, mund të sjellin jo
atë që dëshirohet për frenimin e mposhtjen e terrorizmit,
por një irakëzim të rajoneve shumë më të gjëra dhe zgjerim
të hapësirës së përfshirë nga terrori jashtë çdo kontrolli.

Në Irak premtimet për të luftuar terrorizmin kanë prodhuar
pasoja të kundërta. Ndërhyrja ushtarake ndërkombëtare në
Irak mund të quhet sukses vetëm në rast se planifikuesit e
saj kanë dashur të ndodhte pikërisht ajo që po ndodh në
këtë vend, vetëm në qoftë se synimi parësor ka qenë nxitja
e një lufte të egër civile midis dy degëve kryesore të
myslimanizmit. Islamologu francez Zhil Kepel ligjëratën e
tij “Nga Xhihadi tek Fitna”, (Bayar, Paris 2005) mbajtur në
kuadër të nië cikli bisedash që ka organizuar Biblioteka
kombëtare e Francës rreth temës “Luftë e fe” e ka filluar
kështu: “Lufta në zemër të Islamit (Fitna) duket një
subjekt që nuk i përket historisë, por një subjekt i
përditshmërisë së sotme, sepse nuk hap dot një gazetë e nuk
ndez dot ekranin televiziv e radion pa vënë re një lidhje
të këtyre dy termave”. Kepel do të qetësojë ata që janë
tmerruar kur dëgjojnë për “Xhihadin’ duke u thënë se
mundësitë më të mëdha tani janë që myslimanët të zhyten në
“Fitna”, në një “luftë në zemër të Islamit”. Në Irak duket
se kjo është arritur tashmë me atentatet që bëjnë kundër
njëri-tjetrit sunitët e shiitët. Por ashtu si po zhvillohen
ngjarjet në Liban dhe si po justifikohen sulmet israelite e
si po përpiqet një pjesë e dimplomacisë ndërkombëtare të
fajësojë për gjithçka Hezbollahun e të ndezë luftë midis
Iranit e arabëve, duket se po intensifikohen pikërisht
përpjekjet që synojnë të largojnë myslimanët nga xhihadi
për t’i futur në “Fitna”.
Israeli po zbavitet me luftë dhe po goditet me raketa.
Bashkësia ndërkombëtare më shumë po vëzhgon. Libani po e
pëson. Si gjithmonë në histori paguajnë më të dobëtit,
krenohet dhuna dhe ankohet e drejta.

23 korrik 2006
                         Abdi Baleta




ITHTARËT E NACIONALIZMIT JASHTË-KOHOR

Rasti më solli një takim me fatosin që nuk u bë kurrë as
pionier, as rini në gazetarinë politike shqiptare. Për të
mos thënë se e ka të pamundur të hipë nëpër shkallët e
arsyetimit të një njeriu intelektual që ka për profesion
gazetarinë politike. Përfiton nga fakti që rastësisht është
gazetar në një televizion serioz, që politikanët shkojnë
pas tij sa herë që luan gishtin e tij tregues për t’i
thirrur ata në studio. Për arsye se nuk m’u duk një veprim
serioztë thirret në studio vetëm për gjashtë minuta një
person si Abdi Baleta, duke qenë kjo një kohë e
pamjaftueshme, u detyrova ta pyes këtë pionier që u bën
politikanëve nga pesë pyetje. I thashë se në emër të disa
teleshikuesve kërkojmë të dimë, nëse ka mundësi, përse z.
Baleta anashkalohet qëllimisht nga ju në ftesat që u
dërgoni politikanëve? Më sqaroi fatosi i pesë pyetjeve se
Baletën e kanë thirrur  për gjashtë minuta në një emision
që ka për titull disa fjalë barbarizma me karakter
mjekësor. Sidoqoftë, Fatosi i pesë pyetjeve rrëshqiti ashtu
vjedhurazi nëpër shkallët e katit të sipërm dhe nuk u pa
më! Profesioni i një gazetari është biseda dhe të shkruarit
sapo i paraqitet një rast. Por siç duket zotëria i pesë
pyetjeve e mbylli gojën! E Përse duhej ta hapte? Që të më
shpjegonte mua se një preferencë për z. Baletën është në
vetëvete një zemërim për Athinën? Të mjerët gazetarë, e
mjera Shqipëri se kush e përfaqëson në gazetarinë
politike!! I pa denjë qëndrimi i tij po të kemi parasysh
bisedën e këndshme të kolegut të tij. I pa denjë, është
qëndrimi standard i këtij gazetaruci që e fut inkompetencën
e tij në grykën e thesit të tij të madh për pesë pyetjet e
tij të parëndësishme.
Një person tjetër që për herë të parë po bisedoja me të dhe
që i premtova se nuk do t’ia lakoj emrin më tha në një ditë
të bukur vere, pasi kishte rrëkëllyer dy gota me verë të
kuqe: “Dëgjomë mua ti Bujar, kini kujdes ju të
“Rimëkëmbjes” sepse Baleta po bën gafa të pafalshme, ai po
i ndihmon shumë grekët duke deklaruar se të gjithë
ortodoksët shqiptarë janë grekë”. Menjëherë mendova me
veten time: Përse vallë të gjithë ortodoksët shqiptarë i
shkojnë prapa Janullatosit? Pasi u qetësova ngaqë mendoj se
i njoh shumë mirë shkrimet dhe botën politike të Baletës,
mendova se një shqiptar normal, që së paku di të lexojë,
pavarësisht nga efektet e dy gotave me verë të kuqe, nuk
mund të bëjnë të flasë përçart një nacionalist i pamposhtur
historik, emrin e të cilit i kam premtuar të mos e
prezantoj. Në këtë rast po konstatoj mjerimin e madh
politik të tij, qoftë edhe sikur kujtesa të jetë
mbështjellur me vellon e harresës. “I nderuar zotëri-ja
ktheva unë- je i sigurt për këtë deklarim?” “Po patjetër-ma
ktheu bashkëbiseduesi- të dy sëbashku me Hysamedin Feraj, e
kanë deklaruar këtë thënie të tyre në gazetën “Rimëkëmbja”.
Më vjen keq – ju drejtova përsëri – kur një nacionalist
historik, djalë i një nacionalisti shekullor,të deklarohet
në këtë mënyrë, me fjalë të pavërteta që shërbejnë për të
shuar edhe flakën e vetme që ndriçon vlerat e nacionalizmit
shqiptar. Që në numrin e parë të gazetës “Rilindja
Demokratike” ku zotëri Baleta shkruante shkrimin e tij të
parë e deri në ditët tona, publicistika shqiptare nuk ka as
një kuptim politik pa praninë e mendimit e të analizës së
kësaj politike të zotëri Baletës në shtypin brenda dhe
jashtë vendit. Gazetarët shqiptarë të marrë së bashku në
këto 15 vitet e fundit nuk kanë në asnjë mënyrë rendimentin
analitik për çështjen shqiptare. Abdi Baleta, nga qindra
dhe mijëra shkrimet e tij, nuk ka as edhe një prej tyre që
nuk bën me kompetencë e profesionalizëm avokaturën politike
nacionale të kombit të tij. Por këta naionalistë
nostalgjiko historikë nuk mund ta kuptojnë nacionalizmin
bashkëkohor të z. Baleta, sepse i tillë është edhe boshti i
politikës sonë kombëtare, që kushinetën qendrore për
rrotullim e ka në Greqi. Në dhjetëra apo qindra pyetjet që
fatosi i të pesë pyetjeve u drejton të ftuarve të tij, për
çudi nuk gjen as edhe një pyetje me karakter të mirëfilltë
për nacionalizmin historik apo edhe bashkëkohor. Gabimi
fatal i nacionalistëve historik është se duke penalizuar
zotëri Baletën ata fajësojnë veten e tyre për kompetenca
fragmentare e të parëndësishme, akuzojnë veten e tyre
gjithashtu për punë djallëzore në dëm të kombit të tyre.
Shembuj të këtyre pacientëve të politikës ne hasim shpesh
dhe kudo, prandaj besoj se edhe zotëri Baletës nuk do t’i
bëjë ndonjë përshtypje të veçantë ky shkrim.
Baskëfolësi im, përfaqësues i denjë i nacionalizmit
historik më përmendi edhe një replikë që “padrejtësisht”
zotëri Baleta paska bërë me nacionalistin historik, Niko
Kirka, që e ka braktisur Shqipërinë në hallet e saj dhe i
mbuluar me jorganë amerikanë na bën leksione atdhedashurie
se iu dogj xhani për mëmëdheun! Baleta ka patur një qëndrim
të prerë e të drejtë ndaj Kirkës, pavarësisht se ka ardhur
në këtë botë nga një familje e mirë. Kirka është një
pro-janullatist i deklaruar e ky është shkaku që z. Baleta
ka mbajtur një qëndrim të rreptë ndaj tij. Sipas
bashkëbiseduesit tim, Niko Kirkën nuk duhet ta qortojmë për
lajthitjet e tij politike ndërsa Baletën duhet ta
penalizojmë me pa të drejtë edhe kur përmend me të drejtë
babain e Aleksandër Meksit si një nga ish-oficerët e
ushtrisë greke! Kjo sëmundje e pashërueshme me të cilën
janë infektuar këta lloj nacionalistësh, lidhet edhe me
formimin e tyre politik, aq më tepër kur rolin e
flamurtarit të nacionalistit bashkëkohor e merr një ish
ambasador si Abdi Baleta. Kushdo që lidhet e bashkohe me
kampin e Janullatosit – thotë Baleta – i ka dhënë
lamtumirën interesave kombëtare. I nderuar bashkëbisedues,
po qe se kjo thënie është e komunistëve hajdeni që së
bashku me mua le të hyjmë në këtë parti komunistësh që
shqetësohet për fatet e kombit.
Një xhelozi e fëlliqur, që arsyeton në mënyrë të fëlliqur,
për fatet e kombit, përditë është e pranishme në MUNU-në e
politikës shiptare. Më vjen keq i nderuar zotëri
bashkëbisedues, nuk ju dola fjalës që shkrova këtë shkrim.
Mua nuk më intereson portreti apo emri juaj. Mua më
intereson fenomeni që ka zënë rrënjë në mendësitë politike
për arsyetimin e gjërave. Ndjej një keqardhje të madhe për
pozicionin mjeran që mban ky nacionalizëm politik që
përfaqësohet pse jo edhe nga zotëria juaj. Nacionalizmin
historike  konsiderojnë sot si një relikë muzeale që nëse
duhet t’i lëmë ndonjë vlerë atë duhet t’ia bashkëngjisim në
këtë muzeum të përjetshëm. Fluturuan vitet ’30 të kohës
suaj të artë. Kushdo që sot lufton dhe punon për kombin e
tij, ai patjetër duhet vlerësuar kur flamurin e kombit të
tij e mban gjithmonë me vete. Ju kot mundoheni të gërmoni
nëpër qoshet e apartamentit tuaj për të gjetur ndonjë
material kompromentues kundër zotëri Abdi Baletës. Logjika
e tij kombëtare rrjedh e kulluar si uji i freskët i
burimeve të bjeshkëve tona ... .
Është një kënaqësi, është një shkollë, është një krenari e
madhe, kur zotëri Abdi Baleta, me thjeshtësinë që e
karakterizon të quan bashkëpunëtor apo koleg. I nderuar
bashkëbisedues, nacionalist historik. Po ju përshëndes në
fund të këtij shkrimi me disa vargje të Hygoit, marrë nga
poezia e tij e famshme: “Gurra dhe Oqeani”.

“Furtuna e tmerri unë jam:
Mbaroj atje ku fillon Qielli,
O Pikël, e ç’nevojë kam,
Për ty, Unë i pa ani i Thelli?”
Përulësisht të njelmtit hon,
Ja ktheu atëherë Gurra e dlirë,
„Që të të jap ç’ka të mungon,
Ca pika uji për të pirë“

Bujar Shehu



HALLVË E  FTOHTË (SHQIPTARE), ÇORBË E NXEHTË( MAQEDONE)

Me të tilla gatime i ngopin vazhdimisht shqiptarët në
Maqedoni (lexo Shqipërinë Lindore) prej vitesh, sidomos në
kohë zgjedhjesh, kur votuesve shqiptarë „çorbën e nxehtë“
(maqedone) ua servirin për hallvë vetë politikanët
shqiptarë.
Kështu ndodhi edhe në zgjedhjet e fundit parlamentar në
Maqedoni që sapo përfunduan dhe që sollën në pushtet
opozitën maqedone bashkë me bishtin e saj shqiptar dhe
larguan pushtetarët e deritanishëm maqedonë me ndihmësit e
tyre shqiptarë. Kështu çorbën që bëjnë maqedonët e
gëlltisin shqiptarët, sepse zihen me njëri tjetrin edhe më
shumë se vetë maqedonasit se si do të jetë pushteti i
maqedonasve.
Na është dashur ta trajtojmë disa herë gjatë shumë vitesh
problemin në një frymë të tillë, kur ka ardhur radha të
analizojmë pozitën politike të shqiptarëve në Maqedoni dhe
sidomos mënyrën si është organizuar jeta politike tek këta
shqiptarë dhe si janë kthyer partitë politike shqiptare në
seksione, më saktë bishtra, të partive politike maqedonase.
Në shkrimin e Kim Mehmetit „Zot mos ua fal se e dinë se çka
bëjnë“ ( gazeta „Shqip“ 22 korrik 2006) rrëfehet qartë e
analizohet saktë si politikanët e partive politike
shqiptare e kanë gatuar keq hallvën politike të ftohtë
(shqiptare), duke e bërë të pakapërdishme dhe si janë
përlyer në çorbën e nxehtë politike me të cilën maqedonasit
u përvëlojnë buzët e trazojnë stomakun shqiptarëve. Në
shkrimin e Kim Mehmetit na duket se janë pasqyruar shumë
nga shqetësimet e shprehura me kohë për dëmet që i bëjnë
çështjes shqiptare në Maqedoni partiakët shqiptarë që e
kanë lënë veten të tërhiqen në lojërat e garave pushtetore
sipas aleancave me sllavomaqedonët në kushtet që i
përcaktojnë sllavomaqedonët.
Pas atij shkrimi të Kim Mehmetit na duket se nuk mbetet
shumë vend i lirë që të bëjmë paralelizma analizues,
sidomos po të mbajmë parasysh se disa partiakë shqiptarë
nuk kanë qejf të dëgjojnë mendime nga analistë e politikanë
nga Shqipëria londineze sepse u duket sikur kjo përbën
ndërhyrje në punët e tyre shqiptare-maqedone, paçka se vetë
këta politikanë e shfrytëzojnë në maksimum çdo rast që u
jepet për t’u hequr si mësues të rreptë në mjetet e
propagandës së Shqipërisë londineze. Arbën Xhaferri madje
ka qenë treguar shumë i rreptë në një intervistë të botuar
më 11 gusht 1999 nën titullin „Politikanët në Shqipëri
vuajnë nga ekzaltimet“. Kurse në zgjedhjet e tanishme vumë
re se edhe Xhaferri me partinë e tij ishin jo vetëm të
tejekzaltuar, por edhe të eksituar në përleshjet politike
(deri me përdorim armësh) me „kundërshtarët e tyre politikë
shqiptarë“ për të fituar të drejtën e bashkëqeverisjes me
„aleatët ideorë sllavomaqedonë““, për t’u bërë ndihmës
kuzhinierë në gatimin e „çorbës së nxehtë“ maqedone që do
t’u serviret edhe më tej shqiptarëve që të harrojnë
„hallvën e ftohtë“ të të drejtave të tyre që u është
premtuar pa pushim.
Votat shqiptare në Maqedoni po zhvlerësohen sa herë vihen
në qarkullim, jo vetëm sepse nuk krijojnë dot në shifër
absolute vlerë më të madhe se votat e sllavomaqedonasve,
por sepse votat shqiptare hidhen e mblidhen në funksion të
rregullimit të balancës së pushtetit sllavomaqedonas, sepse
shërbejnë vetëm për të siguruar edhe një garniturë
shqiptare në pjatën e pushtetit që e kanë
sllavomaqedonasit.
BDI na habiti me dëshirën dhe me gatishmërinë që të
bashkëqeveriste edhe me opozitën e deridjeshme
sllavomaqedonase, vetëm e vetëm që të mbetej në pushtet.
Xhaferri na habiti me kundërshtimin e tij shumë të vendosur
për të ndarë pushtetin edhe me këta shqiptarë me
„argumentin“ se BDI nuk duhet të hyjë në qeveri, sepse
shqiptarët mbetkan pa opozitë të tyren në Maqedoni. Në të
vërtetë me atë gjendje që është pushteti në Maqedoni vendi
i shqiptarëve është në opozitë, sepse janë ata që nuk i
gëzojnë të drejtat e barabarta me „shumicën“. Loja me
„pushtetarë shqiptarë“ dhe „opozitarë shqiptarë“ është
„hallvë e ftohtë“  që u serviret shqiptarëve. Loja që bëjnë
partitë sllavomaqedonase për pushtet për shqiptarët është
vetëm „çorbë e nxehtë“ ‚ që u përvëlon turinjtë dhe do t’i
neverisë edhe më shumë nga „hallva e tyre ftohtë“.
Nuk e shohim të nevojshme të zgjatemi me tëj në këtë
koment, sepse pikëpamjet tona i kemi shprehur me kohë dhe i
lutemi lexuesit të ketë mirësinë të lexojë shkrimet që po
riobotojmë për të njohur më mirë qëndrimin tonë.



KADAREJA I VETMISË SË MADHE

Këtu do të jepen vetëm disa “boceta” d.m.th. përvijime
shumë të shkurtura lidhur me vetëm disa ide politike të
rrymës ismailiste në mendimin e sotëm politik shqiptar.
Zhvillimet më të zgjeruara do të lihen për ndonjëherë
tjetër, kur të kem më shumë kohë. Me termin “ismailistët”
do të kuptohet Ismail Kadare dhe mbështetësit e projektit
të tij politik. Titulli është një perifrazim i titullit të
një romani të tij “Dimri i vetmisë së madhe”. Problemet do
të trajtohen vetëm në këndvështrim njohës-logjik, pa asnjë
lidhje me personat.


Vetmija e madhe e Kadaresë
Në debatin e fundit Qosja-Kadare gjëja më interesante është
se Ismail Kadare nuk pati gati asnjë përkrahës të vetëm.
Ismailistët e kanë bërë zakon t’i fillojnë shkrimet e tyre
me “konstatimin” se në debatin e fundit Qosja-Kadare, më
shumë mbështetës pati Kadare. Por ky “konstatim” ka dy
probleme të mëdha: së pari, sasia nuk do të thotë edhe
(cilësi) drejtësi e mendimit dhe, së dyti, nuk është i
vërtetë. Kadareja u la në një vetmi të madhe.
Ideja qendrore e programit politik të Kadaresë është kthimi
i gjithë shqiptarëve, kolektivisht në fenë e të parëve, në
katolik. Asnjë nga ismailistët d.m.th. mbështetësit e tij
nuk e përkrahu dhe argumentoj këtë ide. Madje shumica e
ismailistëve ia mohuan këtë ide, ngulën këmbë se Kadare nuk
e ka këtë ide, se Qosja ka shpifë sepse Kadare nuk thotë të
kthehemi në katolik të gjithë, masivisht e kolektivisht
etj.
Kjo është cinike. Djali (I. Kdare) ka pesëmbëdhjetë vjet që
ka bërë thirrje hapur për kthimin e të gjithë shqiptarëve
“në fenë e të parëve”, në katolik dhe mbas kësaj ka shkruar
vepër mbas vepre për ta realizuar e konkretizuar duke
tejtheksuar vetëm traditën katolike shqiptare, duke
përzgjedhë personazhet katolike etj. Ndërsa mbështetësit e
tij e lavdërojnë, nuk e përmendin kurrë emrin Kadare pa
shtuar edhe cilësorin “i madhi”, madje një prej tyre e quan
hyjnor, po po, me mendime gati hynore, por idenë e Kadaresë
për kthimin e të gjithë shqiptarëve në katolik që të
integrohemi në BE nuk e mbështetë. Madje përsëritë papushim
se Qosja ia ka shpifë këtë ide dhe ia ka mveshë Kadaresë
(A. P. Nikolla, Shekulli, 22.5. 2006).
Më përpara Kadare ka pasë disa mbështetës pikërisht për
këtë ide. Në Shqipëri më i zëshmi ka qenë Kastriot Myftaraj
që ka shkruar disa libra ku bën thirrje për rikonkuistën
shqiptare dhe klubi i rrethuar rrotull Zef Pëllumbit e
Kadaresë. Në Kosovë këtë ide e kanë mbrojtë me vite prof.
dr. Zef Mirdita (në Universtietin e Zagrebit), prof. dr.
Engjëll Sedaj e shumë të tjerë. Po ashtu është kundërshtuar
përgjatë viteve nga shumë të tjerë, në Shqipëri më zëshëm
nga Abdi Baleta dhe në Kosovë nga prof. Rexhep Hoxha e
shumë të tjerë. Tani gati të gjithë ismailistët dalin e
thonë se Kadare nuk e ka këtë ide duke ia mohuar gjithë
përplasjet në media, mundin, përpjekjet dhe ëndërrat e tij
shumë vjeçare.
Ismailistët janë sjellë ndaj Kadaresë siç këshillonte
Platoni për Poetët: poetëve u duhet vu kurora e lavdisë në
kokë dhe të përzihen nga Polisi (qyteti-shtet, nga
politika). Ismailistët e lavdërojnë, e quajnë hyjnor
Kadarenë por themelin e programit të tij politik ia hedhin
poshtë, madje ia mohojnë. Zor të besohet se as nuk e dinë
këtë ide dhe këto përpjekje të Kadaresë. Ndoshta ka qenë
një mënyrë dashamirëse për t’i thënë se e ka gabim, se
duhet të heqë dorë nga kjo ide ndoshta kur u thonë
kundërshtarëve të tij se “Kadare nuk e ka këtë ide” janë
duke i thënë Kadaresë se “ti nuk e ke këtë ide” d.m.th.
“nuk duhet ta keshë”. Por kjo është cinike ndaj tij.
Sidoqoftë Kadare u la vetëm në idenë e vet për kthimin
kolektiv e masiv me qëllim fitimi në “fenë e të parëve”, u
la pa asnjë mbështetës (me përjashtim të Edurad Zaloshnjës
por edhe ai i pavendosur (Tirana Observer, 17.5.2006).
Madje as Maks Velo nuk ia mbështetë kësaj radhe. As
ismailisti më i verbër: Sadik Bejko).


U shkëputëm apo jo nga “Europa”
Gjithë arsyetimi i projektit politik ismailist për
rikthimin kolektiv të shqiptarëve “në fenë e të parëve”
është i ngritur mbi një kontradiktë logjike: Kadare ngulë
këmbë, nga njëra anë, se identiteti shqiptar është
tërësisht europian; nga ana tjetër, ngulë këmbë se
Perandoria Osmane na ka shkëputë nga Europa. Tani,
logjikisht, vetëm njëri prej këtyre dy pohimeve qëndron:
ose identiteti i shqiptarëve është tërësisht europian dhe
atëherë del se Perandoria Osmane mund të jetë përpjekë por
nuk ka arritë të na ndajë nga Europa; ose Perandoria Osmane
na ka ndarë nga Europa dhe atëherë del se identiteti i
shqiptarëve nuk është tërësisht europian. P.sh. Qosja ka të
drejtë ta mallkoj Perandorinë Osmane sepse na e ka heqë
deri diku mundësinë që identiteti ynë të jetë tërësisht
europian; ndërsa Kadare i ka heqë vetes mundësinë ta
mallkoj Perandorinë Osmane sepse nuk na paska penguar që
identiteti ynë të jetë tërësisht europian.
Kadare dhe ismailistët duhet të zgjedhin njërin nga
pohimet: ose se identiteti i shqiptarëve është tërësisht
europian dhe atëherë del se pushtimi osman nuk e ka prishë
këtë identitet; ose se pushtimi osman na ka shkëputë nga
Europa dhe se identiteti i shqiptarëve nuk është tërësisht
europian.


Kundërfaktikët ose Ardian Klosi “halla pa mustaqe”
I gjithë arsyetimi i ismailistëve mbështetet në një
premisë, të marrë nga nacionalizmi romantik serbo-grek dhe
të përfocuar nga historiografia enveriste, që thotë se
“sikur të mos kishte ndodhë pushtimi osman shqiptarët do të
ishin zhvilluar në ecurinë e qytetërimit Perëndimor dhe sot
do të ishin të zhvilluar njëlloj si ai”. Ky lloj arsyetimi
quhet kundërfaktik sepse ngrihet mbi supozime në
kundërshtim me ecurinë që ka ndodhë faktikisht.
Përdorimi i kundërfaktikëve është një nga procedimet
mendore (analitike, shpjeguese, kuptuese etj.) më të
vështira, aq sa një kohë shkencëtarët, sidomos historianët
e kanë refuzuar tërësisht. Për këtë lloj arsyetimin në
popull thuhet “sikur të kishte pasë halla mustaqe do t’i
thërrsinim xhaxha” (E. Tupja do të jepte më popullorçe këtë
thënje). Një kurth dhe përdorim i gabuar i gjykimeve
kundërfaktike është shpjegimi shkak-pasoj në një zinxhir
lidhjesh që shtrihet në shumë shekuj, meqenëse lidhja shkak
pasojë është e pafund. P.sh. një pohim i tillë i gabuar
është ai që thotë se “sikur Kleopatra e Egjiptit të kishte
pasë një hundë të shtrembër nuk do të kishte ndodhë Lufta e
Dytë Botërore”.  Një kurth dhe përdorim tjetër i gabuar i
gjykimeve kundërfaktike është supozimi i faktorëve dhe
kushteve që nuk kanë qenë të mundura në kohën e ngjarjes si
p.sh. pohimi “sikur Napoleoni të kishte pasë aeroplan
bombardues ‘Stealth’ nuk do ta kishte humbë betejën e
Vaterlosë”. Përdorime të tilla, pa asnjë rregull, bëjnë të
mundur çdo shpjegim, në varësi të forcës së imagjinatës,
por bëjnë të pamundur çdo diskutim racional.
Megjithë kurthet e vështirësitë dhe megjithë refuzimin nga
historianët kundërfaktikët përdoren në shkencat sociale e
politike por me dy kushte: si eksperiment mendor e jo si
shpjegim dhe sipas rregullash të zhvilluara me kujdes. Nuk
është arritë të formulohet ndonjë tog rregullash të
testuara si të sakta, por sidoqoftë disa rregulla janë
përpunuar. Një nga këto rregulla, zhvilluar nga Max Veber
dhe deri sot tek Tetlock e Belkin (1996, “Counterfactual
Thought Experiments in Ëorld Politics”) thotë se përdorimi
i kundërfaktikëve është deri diku i lejueshëm vetëm kur
kërkon një “rishkrim minimal të historisë”.
Tani të shohim një shembull si e përdorin ismailistët. Në
një shkrim polemik Ardian Klosi shprehet: sikur të “mos
kishin ardhur këta vëllezër të rinjë [osmanët], qysh në
shekullin 16 do të fillonim të kishim universitetet tona”
(Shekulli, 20.5.2006). Këtu bëhen të gjitha ato gabime që u
përmenden më lartë dhe të tjera që nuk do të zhvillohen
tani. P.sh. vendoset një lidhje shkak-pasojë që kalon disa
shekuj, supozon ekzistencën e faktorëve që duket se nuk
kanë qenë mundësi reale të asaj kohe etj. Veçanërisht
eksperimenti mendor i Klosit kërkon një rishkrim shumë të
madh të historisë botërore dhe shqiptare: eskperimenti
mendor për ta menduar se si do të ishte bota po të mos
kishin depërtuar osmanët në Ballkan para shumë shekujsh
kërkon një rishkrim të historisë që le të hapur çdo mundësi
interpretimi dhe imagjinate deri tek këmbëngulja se
shqiptarët do të ishin superfuqia botërore, se tani do të
kishim koloni në planetin Mars, se Europa do të ishte duke
na u lutur t’i japim ndonjë lëmoshë nga bollëku ynë, se
qytetërime jashtëtokësore do të kishin kërkuar kontrata të
punësojnë njerëz në zonat tona të influencës kozmike etj.,
etj.
Një rishkrim minimal i historisë, siç kërkohet për ndonjë
përdorim të mundshëm racional të kundërfaktikëve, nuk do ta
mbështeste supozimin e Klosit. E para, osmanët nuk erdhën
në Ballkan dhe në territoret shqiptare si vëllezër, por si
pushtues mjaft të vrazhdë. Faktikisht duket se shtrirja e
tyre ka qenë e pamundur të ndalohet vetëm nga shqiptarët
kur të tjerët bashkëpunonin me të, duke përfshi Venedikun
dhe princat e mbretërit e ndryshëm europian. Supozimi i
Klosit kërkon rishkrimin e gjithë historisë europiane dhe
sjelljen e saj ndaj osmanëve. E dyta, edhe sikur të mos
vinin osmanët në Ballkan dhe territoret shqiptare,
shqiptarët kishte shumë shekuj që ishin shkëputë nga
“qytetërimi perëndimor” dhe ishin përfishrë në qytetërimin
lindor bizantin. Po të perifrazojmë Skënderbeun, “osmanët
nuk e sollën shkëputjen e shqiptarve nga ‘qytetërimi
perëndimor’, atë e gjetën midis nesh”. Dhe e vazhduan. Për
më tepër që disa nga Perandorët bizantin që e kanë ngritë
në majat më të larta epërsinë e qytetërimit lindor biznatin
dhe “përbuzjen fisnike” për qytetërimin perëndimor kanë
qenë me origjinë ilire-shqiptare. Edhe kjo gjendje faktike
do të duhej rishkruar tërësisht. E treta, nuk del se po të
kishim qenë në sferën e qytëtrimit perëndimor do të ishin
hapë universitete që në shekullin 16. Në Perandorinë
Biznatine kanë ekzistuar universitete disa shekuj para se
të ekzitonin në Perëndim (në Biznat universitetet datojnë
nga shekulli IX ndërsa në Perëndim nga shek. XI) mirëpo në
Shqipëri nuk kishin hapë ndonjë të tillë. Venediku kishte
shekuj që kishte nën sundim territore shqiptare, dhe i
vazhdoj edhe disa shekuj mbas pushtimi osman (deri në shek.
18) dhe nuk hapi ndonjë universitet në terrioret shqiptare.
Prandaj edhe ky supozim kundërfaktik i Klosit kërkon një
rishkrim tërësor të historisë faktike. Në fund, për të mos
u zgjatë, nuk kanë qenë universitetet që  kanë luajtur rol
vendimtar në qytetërimin euorpian perëndimor. Roli i madh i
universiteteve qëndron deri diku për rastin gjerman por jo
në tërësi. Mendimtarët që e kanë ndikuar vendosmërisht dhe
i kanë dhënë vulën qytetërimit perëndimor kanë qenë jashtë
universiteteve. Modernja europiane perëndimore deri sot
mbisundohet nga liberalizmi, në forma të ndryshme të tij
por sidoqoftë ide liberale, aq sa mund të thuhet se është
qytetërim liberal. Themeluesi i liberalizmit ekonomik, Adam
Smith, nuk ka qenë profesor universitar. As themeluesi i
liberalizmit politik, John Lock. Konservatorizmin europian
perëndimor nuk e kanë formuluar universitetet, por Edmund
Burke etj., jashtë universiteteve. Një ide tjetër që i ka
dhënë formën ligjërimit perëndimor ka qenë socializmi.
Ligjërimi socialist dhe komunist është formuluar jashtë
universiteteve. As Karl Marx dhe as Fridrich Engels nuk ka
qenë profesor universitar etj. Nuk kanë qenë as Volteri,
Rusoi etj. Prandaj supozimi i Klosit kërkon një rishkrim
mjaft të madh të historisë.
Vendosja si premsië e mendimit të gjykimeve “sikur të
kishte ndodhë ... atëherë” e bën Klosin (mendimin e tij) të
ngjajë si “...halla pa mustaqe”, ose siç do ta thoshte
Edmond Tupja “pa ko..(kë)” për të thënë ndonjë gjë bindëse.


Dumbabistë vs. Dumbabistë
Isamilistët në vend të argumentit dhe meqenëse u mungojnë
edhe faktet edhe vullneti për të arsyetuar logjikisht
koherent zakonisht fillojnë me etiketime ndaj
kundërshtarëve. Etiketa që i vënë kundërshtarit zakonisht
është “dumbabistë”, duke u kujtuar thirrjen e Haxhi Qmilit
“dum Babën” d.m.th. sulltanin.
Përdorimi i këtij etiketimi është logjikisht problematik.
Kush kërkon ruajtjen kolektive të besimit në islam, jo
domosdo si veprim politik, nuk kërkon domosdo kthimin tek
sulltani sepse sulltani nuk është “babai” fetar i
myslimanëve. Thjeshtë s’ka Papë islam. Megjithkëtë, ta
pranojmë se në njëfarë kuptimi metaforik ngjajnë me
thirrjen e Haxhi Qamilit. Mirëpo edhe ismailistët që
kërkojnë kthimin kolektiv në katolik del se janë
“dumbabistë” sepse kërkojnë kthimin tek Papa (= Baba) që na
e paskan përzënë nga shtëpia osmanët. Kështu thirrjet e
ismailistëve “Duam Papën” në shqip është “Duam Babën”. E
kështu duket sikur gjithë konflikti është ndërmjet
“dumbabistëve” dhe “dumbabistëve” e, si i tillë, edhe pa
kuptim.
Ka edhe një moment në këtë përdorimin e Haxhi Qamilit nga
ismailistët: Sadik Bejko (Shekulli, 16.7.2006) nga fakti që
Haxhi Qamilin e ka lavdëruar Enver Hoxha nxjerrë
përfundimin se vetë Haxhi Qamili duhet të ketë qenë i keq.
Meqenëse edhe Qosja mbronë Haxhi Qmilin atëherë edhe Qosja
e ka gabim. Kjo është njëlloj si nga fakti se Enver Hoxha e
ka lavdëruar Kadarenë të nxjerrim përfundimin se Kadare
është i keq, dhe meqenëse Bejko e mbronë Kadarenë atëherë
edhe Bejko e ka gabim!


A ka ndjekë Kadare, jo a ka qenë i ndjekur
Por kështu, në stilin fjala nxjerrë fjalën, kemi ardhë tek
një moment tjetër i problemit të ismailistëve, problemi i
marrëdhënieve të Kadaresë me regjimin e E. Hoxhës. Një nga
ismailistët më aktivë, Shaban Sinani, ka bërë shumë për ta
paraqitë Kadarenë si disidentë ndaj regjimit komunist, si
të ndjekur nga regjimi me qëllimin ta ndihmoj për të marrë
çmimin Nobel për letërsi. Këtu nuk ka ndonjë problem
logjik, por ka problem të forcës argumentuese.
Disidenca e Kadaresë, dhe e cilitdo, nuk provohet vetëm
duke provuar se ka qenë i ndjekur, survejuar etj., nga
regjimi komunist. Kjo është gjysma e punës. Kjo është
gjysma e punës sepse tanimë është provuar se në atë regjim
të ndjekur e të survejuar kanë qenë të gjithë, nga oficerët
e Sigurimit të Shtetit deri tek anëtarët e Byrosë Politike.
Me këtë kriter të Sinanit do të dilnin disidentë ndaj
regjimit komunist të gjithë, popullsia, oficerët e
Sigurimit, anëtarët e Byrosë Politike e deri tek vetë Enver
Hoxha. Gjysma tjetër, dhe më e rëndësishme e disidentit
është çështja e ndjekësit, a ka qenë “disidenti” ndjekës i
të tjerëve.
Në rastin e Kadaresë çështja e rëndësishme nuk është nëse
ka qenë i ndjekur nga regjimi komunist sepse të ndjekur
kanë qenë të gjithë duke përfshi edhe anëtarët e Byrosë
Politike, por a i ka ndjekur e persektuar Kadare të tjerët,
kolegët e vetë shkrimtarë dhe\ose njerëzit e tjerë. Tani
ekzistojnë shumë dëshmi dhe dokumentime se Ismail Kadare ka
qenë bashkë me regjimin shkrimtari dhe qytetari që ka
ndjekë shumë shkrimtarë, ka persektuar, ka mënjanuar etj.,
për vite të tëra, që nga Bilal Xhaferi e deri tek ata që e
dononcojnë sot publikisht. Disa nga këto, si diskutimi
lidhur me Bilal Xhaferin etj., janë të dokumentuara. Në
rolin e studiuesit, Sinani, e ka detyrën morale (etika
shkencore, objektiviteti) të botojë të dy llojet e
dokumenteve (Kadare si ndjekës dhe i ndjekur) dhe vetëm
mbas kësaj mund të krijohet një mendim i plotë e objektiv
për Kadarenë, e ndoshta edhe e merr atë çmim Nobel.
Kjo çështja e çmimit Nobel të Kadaresë është trajtuar në
mënyra të ndryshme si nga mbështetësit edhe nga
kundërshtarët. Ismailistët argumentuan se dhënia e çmimit
Nobel shkrimtarit Kadare ka rëndësi kombëtare sepse mund të
lavdërohemi si komb se kemi shkrimtarë nobelistë. Ky është
një qëndrim disi cinik por i saktë. Kombet zakonisht i
instrumentalizojnë dhe përdorin arritjet individuale të
pjestarëve të vet për t’i shtrirë mbi gjithë kombin, për
t’i paraqitë si arritje kombëtare. Një palë tjetër luten që
Kadaresë t’i jepet çmimi Nobel sepse atëherë do t’i lë të
qetë shqiptarët nga idetë e tij politike në dobi të
rretheve reaksionare franceze. Shumë kanë hamendësuar se
thirrjet e Kadaresë për kthimin në katolik, cilësimi i
luftëtarëve shqiptarë kundër pushtuesve serbë si “klyshë të
Eneverit” e “vegla të UDB-së” dhe një listë e gjatë ideshë
të tjera antishqiptare i bën që t’u pëlqejë rretheve të
reaksionit francez e të tjerë dhe t’ia japin çmimin Nobel.


Përmbysja e çdo teorie të letërsisë dhe artit
Nga zelli për ta mbrojtë Kadarenë me çdo kusht dhe me çdo
çmim ismailistët e kanë përmbysë çdo teori të derisotme të
letërsisë dhe artit në tërësi. Që kur mbahet mend në
historinë e shkruar të njerëzimit e deri sot është ngulë
këmbë dhe është argumentu teorikisht se krijuesi artistik,
artisti, shkrimtari udhëhiqet nga ndjenja, frymëzimi, muza,
nimfat etj. Për këtë artistët në përgjithësi dhe
shkrimtarët në veçanti  janë quajtë ndjenja e njerëzimit,
ndërgjegja e kombit etj. Por tani kur kritikët, estetët dhe
lexuesit i kujtojnë veprat plot frymëzim, ndjenjë e muzë
poetike të shkruara nga Kadare për regjimin komunist, nga
qeni i kufirit deri tek Enver Hoxha, ismailistët dalin e
thonë se Kadare nuk e ka dashur kurrë regjimin komunist dhe
Enver Hoxhën, se madje ka qenë kundërshtar i tyre. Kjo do
të thotë se ato vepra artistike të cilat e kanë bërë të
famshëm, për të cilat ismailistët i shtojnë emrit të tij
gjithnjë edhe “i madhi” (i madhi Kadare), ato maja estetike
e artisitike Kadare i ka arritë pa asnjë ndjenjë dashurie
për regjimin, pa asnjë frymëzim, pa muzën e poezisë e
poemave, pa shpirtin poetik.
Për ta mbrojtë Kadarenë e tyre “ta madh” ismailistët duhet
të formulojnë një teori tërësisht të re të krijimit letrar
artistik, një estetikë tërësisht të re e cila thotë se
kulmet estetike dhe të krijimit artistik mund të arrihen
nga njerëzit (jo robotët) pa asnjë frymzim, ndjenjë,
emocion dhe shpirt. Nga ana tjetër, duhet  të rishikojnë
gjithë teoritë e sotme dhe vlerësimet e shkrimtarëve
botëror e shqiptar mbi bazën e teorisë së vjetër të
ndjenjave të tyre (veprës së tyre). Ky do të ishte vërtetë
(pa cinizëm) një kontribut në kulturën njerëzore e jo vetëm
shqiptare.

Nuk jam antimysliman, thjeshtë dua t’i zhdukë
Përbën një kontradiktë logjike thirrja e Kadaresë që gjithë
myslimanët shqiptar të kthehen në katolik dhe pohimit të
tij se “nuk jam antimysliman”, se nuk kam ndjenja
antimyslimane etj. Kërkesa e Kadaresë që gjithë shqiptarët
mysliman të kthehen në katolik do të thotë pushim i
ekzistencës së tyre si mysliman, jo fizikisht, por si
besimtar të një feje, pra të zhduken si të tillë. Nga ana
tjetër thotë se nuk i urren myslimanët. Është vështirë të
pajtohen racionalisht dhe logjikisht pohimi “nuk të urrej”
me pohimin “por dua të të zhdukë”.
Mund të jetë e vërtetë se Kadare nuk i urren myslimanët
shqiptar në kuptim të ndjenjave, po të jetë e vërtetë se
kur ka shkruar vepra artistike pa ndjenja e frymëzim është
e mundur që edhe kërkesën për shuarjen e myslimanëve
shqiptar ta bëj pa ndjenjë. Por fakti se kërkon zhdukjen e
myslimanëve shqiptar racionalisht, pa ndjenjë, nuk e
ndryshon shumë çështjen dhe as rezultatin për ata që
besojnë sinqerishtë.
Për ta zgjidhë këtë kontradiktë Kadare duhet të shprehet
publikisht nëse mendon se shqiptarët duhet të kthehen
kolektivisht“në fenë e të parëve”, në katolicizëm. Gjithë
akuzat ju bënë për këtë ide të tij dhe asnjëherë nuk ka
thënë se nuk i përmbahet kësaj ideje. Është përgjigjë për
hollsitë më të parëndësishme të kundërshtarëve të vet, por
për qortimin kryesor, objektin kryesor të qortimit nuk e ka
përgënjeshtruar asnjëherë. Madje nuk ka thënë asnjëherë, si
përkrahsit e tij, se nuk e ka këtë ide por ia kanë shpifë e
mveshë. Po ashtu duhet të tregoj mendimin e vet ndaj atyre
që e kanë këtë ide dhe si kontribojnë në mirëqenien e
shqiptarëve.


Qenia dhe bërja
Nga pikënisja, si pohim fakti, se jemi tërësisht europian,
që sot e mbronë Kadare, dhe nga pikënisja që nuk jemi
tërësisht europian, që sot e mbrojnë Qosja dhe të tjerët,
dalin programe të ndryshme veprimtarishë për të sotmen dhe
të ardhmen: në qoftë se jemi tërësisht europian del se
qenkemi mirë kështu si jemi, se europianja qenka kështu si
ne shqiptarët sot dhe se nuk është i nevojshëm ndonjë
program veprimtarishë për bërjen europian; në qoftë se nuk
jemi tërësisht europian atëherë del se duhen konstatuar
dimensionet që nuk janë europiane dhe duhen ndërmarrë
programe bërjeje. Pra është njëfarë konflikti ndërmjet
qenies dhe bërjes.
Kadare dhe ismailistët, nga njëra anë, nisen nga premisa se
shqiptarët i takojnë tërësisht kulturës europiane dhe, nga
ana tjetër, kërkojnë të kthehemi “në fenë e të parëve”, në
katolik që të bëhemi tërësisht europian. Kjo është një
kontradiktë tjetër e Kadresë dhe ismailistëve. Në qoftë se
jemi tërësisht europian kështu si jemi, atëherë nuk është e
nevojshme të ndërrojmë fe që të bëhemi tërësisht europian;
në qoftë se që të bëhemi tërësisht europian duhet ndërruar
feja, atëherë del se nuk qenkemi tërësisht europian. Më
pikënisjen se kështu si jemi jemi tërësisht europian Kadare
dhe ismailistët ia heqin vetes arsyen e kërkesës për të
ndërruar fenë.
Programi që del nga pikënisja e Kadaresë është mosveprues.
Në qoftë se synimi i shqiptarëve është europianizimi dhe
eurpianizimi tanimë është arritë, atëherë del se nuk ka
mbetë të bëhet ndonjë gjë. Programi mund të jetë edhe
sugjestionues: me sugjestionimin se jemi europian noshta i
shtynë njerëzit me qenë, edhe pse nuk janë. Por ky
zugjestionim ka pak gjasa ta bëj programin veprues.
Programi anti-Kadarean është veprues sepse nuk  niset nga
ndonjë premisë vetsugjestionimi, as vetkënaqësie se jemi
europian. Duke konstatuar se nuk jemi tërësisht europian
fton për veprimtari të bërjes europian.
Praktika dhe teoria e këtyre viteve paskomuniste tregon se
në themel të tyre ka qëndruar pikënisja e kundërt me
Kadarenë, pikënisja se nuk jemi tërësisht europian. Mbi
këtë pikënisje është ndërtuar gjithë jeta shoqërore
shqiptare (politike, ekonomike, kulturore etj.) me gjithë
veprimtaritë e veta për afrimin e shqiptarëve me Europën,
ndërtimi i jetës politike, i ekonomisë e deri tek kultura
politike dhe filozofike shqiptare. Gjithë këto veprimtari
për ta ndërtuar gjithçka sipas modelit europian do të
mbeteshin pa kuptim sikur tanimë të ishim tërësisht
europian.
Nga fakti se gjithë aktorët e jetës shqiptare, jetës
politike e jopolitike, dhe gjithë aktorët ndërkombëtarë
perëndimor që merren me shqiptarët janë përqëndruar në
veprimtari për europianizimin dhe perëndimorizimin e
shqiptarëve tregon se kanë pikënisje mendimin se nuk jemi
tërësisht europian duke e lënë Kadarenë në vetminë e madhe
kur pohon se jemi tërësisht europian.


“Mida Shqiptar”
  Që nuk jemi tërësisht europian, siç thuhet në popull, “bën
muu”. Kushdo që hedhë sytë në veten e rreth tij konstaton
se sa largë jemi nga kultura europiane.
Në mitologji tregohet për mbretin e pangopshëm për pasuri
Mida. Për meritat e tij perënditë i plotësuan dëshirën që
t’i shndërrohet në ar gjithçka që prekë. Mida gati vdiq nga
uria sepse edhe ushqimi sa binte në kontakt me të kthehej
në ar. Deri tani kemi treguar se kemi një ngjashmëri me
Midan, me ndryshimin e vetëm se gjithçka europiane që
prekim e kthejmë në ... mut! (u kërkoj falje shqiptarëve
dhe lexuesve, për të dyja, ashpërsinë e gjykimit dhe
fjalorin): morëm pluralizmin partiak dhe e shndërruam në...
m; morëm zgjedhjet dhe i bëmë ...m; morëm fjalorin për
demokracinë dhe shndërrruam...; morëm të drejtat e njeriut
dhe i këmi bërë ...; morëm ekonominë e tregut dhe ... Kam
frikë se edhe “fenë e të parëve”, katolicizmin, po ta
marrim për motivin që thotë Kadare, që të fitojmë pare nga
mbështetja dhe pranimi në BE, do të shndërrojmë po ashtu.
Ky shndërim, ose kjo aftësi e jashtëzakonshme shndërruese,
është dëshmia vendimtare dhe problemi më  i madh i
shqiptarëve. Gjithçka që marrim nga Europa dhe Perëndimi
përgjithësisht mbetet formal, ashtu si veshja jonë e
përditshme me Pierr Kardë, Versaçe, Dolçe Kabana, Tomi
Hilfiger etj., mbulojnë ose mbajnë brenda një trup tonin
“fshatari” ta zakonshëm. Ndërtimi institucional, fjalori
demokratik, fjalët vlerore liberale etj., tek shqiptarët
kanë mbetë një veshje e jashtme pa prekë brendësinë e tyre,
pa qenë të përbrendësuara (‘internalizuara’), pa qenë të
kthyera në bindje të brendshme dhe motivuese të
përditshmërisë dhe të të jashtëzakonshmes.
Është kjo mungesë e përbrendësismit të sistemit vleror
europian që na jep aftësinë e madhe shndërruese për keq të
gjithçkaje që e marrim formalisht prej tij. Përgjigja ime
se pse gati asgjë europiane që e marrim prej saj tek ne nuk
ecë dhe nuk funksionon thotë se është mungesa e kulturës
europiane, e sistemit vleror europian. Është kjo mungesë që
na jepë një “forcë të jashtëzakonshme asimiluese” sa edhe
vetë europianët mbasi jetojnë pak kohë ndër shqiptarët
fillojnë e sillen si ne. Shkurt, është kultura jonë
shqiptare në kuptimin e përgjithshëm shkaku i deformimit të
të gjitha elementeve formale që i marrim nga Perëndimi.
Mbasi, sigurisht, është e lehtë të merren ligjet, ndërtimi
institucional dhe fjalët por asnjë prej tyre nuk do të
funksionojë si në vendin e origjinës në qoftë se nuk
vendosen brenda një konteksti, shtrati (ene) kulturor
përkatës. Dhe, deri tani, asgjë nuk ka ecur ashtu.


Feja kundër liberalizmi
Kadare dhe ismailistët janë ngatërruar edhe në kontradiktën
logjike dhe reale ndërmjet fesë dhe liberalizmit. Europa
moderne (nga shek. XVIII) dhe Europa e sotme ka në themel
variantet e ndryshme të liberalizmit. Në qoftë se ka ndonjë
kuptim me të cilin mund të barazohen më afërsisht termat
“qytetërim europian” ose “qytetërim perëndimor” është termi
“liberal”. Trashigimitë si judaizmi, antika greke dhe
krishterimi janë përthithë, shndërru, riformësu etj., për
të dhënë atë që është themeli i qytetërimit të sotëm
europian perëndimor: liberalizmi (në formulimet e veta të
ndryshme). Të gjitha trashigimitë dhe ristë e tjera
vazhdojnë të gjallojnë e të konkurojnë me të, dhe këtë e
përmban liberalizmi, por në shekujt e fundit dhe sot
sundues është mendimi liberal.
Mendimi liberal, d.m.th. modernja europiane është formulu
dhe ka triumfu pikërisht në ndeshje me fenë, dhe pikërisht
në ndeshje me Kishën Katolike e katolicizmin në radhë të
parë. Këtu nuk është nevoja të përmenden Volteri, Rusoi,
Loku etj. Ndeshja e fundit e liberalizmit me katolicizmin
është refuzimi i BE për ta pranuar këmbënguljen e Vatikanit
që në Kushtetutën e BE të vendoset se në themel të BE
qëndrojnë vlerat kristiane.
Kadare ka marrë anën e Kishës Katolike kundër liberalizmit
europian perëndimor. Atë kusht që BE ia kundërshtoi
Vatikanit, Kadare jua vendosë shqiptarëve: ndërroni fenë
nëse do të bëhni anëtarë të BE! Këtë kusht BE ia refuzoi
Vatikanit. Edhe Kadaresë.
Kadare përpiqet ta paraqes konfliktin e vet si konflikt
ndërmjet “filoeuropianëve” dhe “filoaziatikëve” (dhe shumë
terma të tjera si “islamikë”, “nostaligjikë otomanë”,
“haxhiqamilistë” etj., etj.). Në thelb konflikti ndërmjet
ismailistëve dhe anti-ismailistëve është konflikti ndërmjet
fanatikëve fetar katolikocentristë dhe liberalëve
shqiptarë.
Liberalët shqiptar janë të shqetësuar se në identitetin,
kupto: kulturën shqiptare, nuk shohin të jenë përbrendësuar
dhe bërë bjesë e individit dhe kolektivitetit shqiptar
vlerat liberale si individi, liria, barazia, prona, të
drejtat natyrore, të drejtat e njeriut, tregu i lirë,
“shenjtëria” e kontratës, institucionet që ngrihen mbi
sisteme të tilla vlerore si shteti i së drejtës dhe ligjor,
demokracia liberale etj., deri tek manierat e sjelljes së
përditshme si hedhja e një ambalazhi në rrugë apo afrimi i
tepruar fizik me tjetrin në radhë, qytet apo shtëpi, ideja
e hapësirës sociale, estetika dhe teksti i qytetit etj.
Këto janë shqetësim për ata që ngulin këmbë se kultura jonë
nuk është tërësisht europiane. Këto dallime nga qytetërimi
europian i kanë njëlloj si katolikët, si myslimanët, si
ortodoksët, si ateistët etj., etj., shqiptarë.
Ndërsa Kadare e thjeshton problemin në fenë. Edhe më keq:
kush konstaton se në identitetin dhe kulturën shqiptare
vlerat liberale ende nuk janë bërë pjesë e përbrendësuar e
individit dhe shoqërisë shqiptare, kush e pohon këtë
largësi ndërmjet qytetërimit europian dhe shqiptar, si
pikënisje e domosdoshme për ngushtimin e saj, Kadare e
shpallë armik të Europës, “filoaziatik”, “otoman” etj. Ky
është një presion i jashtëzakonshëm kundër liberalëve
shqiptar, kundër atyre që përfaqësojnë qytetërimin e sotëm
europian. Ky është një presion i Kishës, i katolicizmit të
variantit më intolerant, të përfaqësuar këtu nga Kadare,
kundër modernes së vonë e të sotme europiane, kundër
qytetërimit europian, dhe që po përthyhet edhe në rastin
shqiptar.
Konflikti ndërmjet Kadaresë dhe kundërshtarëve të tij është
konflikti i vjetër midis intolerancës së Kishës ndaj ideve
e besimeve të tjera dhe tolerancës së liberalizmit edhe
ndaj tjetrit që mendon e beson ndryshe, edhe ndaj vetë
Kishës. Konflikti ndërmjet Kadaresë dhe kundërshtarëve të
tij është konflikti i vjetër ndërmjet Kishës katolike dhe
liberalizmit europian.


19. 7. 2006 					 Hysamedin Feraj



NDARJA E PUSHTETEVE  KTHEHET NË KACAFYTJE KLANESH


Në jetën politiko-shoqërore e shtetërore të Shqipërisë po
shkaktojnë dëme të mëdha kacafytjet klanore që maskohen pas
përplasjeve të institucioneve dhe të pushteteve. Dy
përpasjet më të mëdha institucioanle të sotme janë ato
midis ekzekutivit e prokurorit të përgjithëshëm që
shoqërihet ne krijimie dy „kampeve lufte“ në parlament dhe
midis parlamentite Këshillit të lartë të drejtësisë. Këto
dy përpasje krijojnë dhe përpasjen tjetrë mdis shumikcër
parlamentare qeveris ëme presidenrtine republikës që tashëm
hpatazi ka zgjdiohur rrugnë aleancës me kundërshtartë
politikë të Partisë Demokratike. Këto përasje shoqërihen
edhe me ndarhje në kampe ku ndërjstare  të jurustëve që
jaolpin mendime, të gazetarëve që shkruajnë e komnetijnë,
të qytetarëve që  hahen n përt kanfenera.
Dëgjiohen shumë ankesa se fituesit e zgejdhjve të kaluar po
nëorkëmbin shttein ligjior, kushtetutën, institcionet e
pavarura dhe po minonj ëkështu parimine madh të dmeokracisë
, atë të ndarjes s ëpushteve. Po në të njtën kohë këta  e
fetuishizojnë deri në atë masë ndarje pushteteve sa
harrojnë s ekjo ndarje  nuk duhet të çojë në një copëzim të
shtteut etë pushtteuit nuk duhet të bëhet në kurriz të një
parimi tjetër po aq të rëndësishëm , të parimit të unitteit
të pushtete  të ndara. Preuroi i ërghjithëshëm i vbnë
praktkihst në bangin ertë akuzuarve nga një pjesëe
komisinit hetimolr parl;amentar mbrihet me argumentuins e
ai i shërben shtetit dhe jo pushtetit dhe sipas tij mud të
velroj ëm voluntarizëm të shfernuar. Haron se pushtetet e
ndara nuk lejohet të jenë voluntariste, por funksionale,
ndahen funksionet, jo voluntarizmat.
Këshilli i drejtësisë i bën karshillëk një vendimi të
parlamentut, pa e pasur një të drejtë të tillë dhe pa
kurrfarë arsyeje të shëndoshë të veprojë në këtë mënyrë.
Këqshtu ndarja e s pushtetve merr ngjyrimete copëzimit të
shtetit. Po dalin aq republika më vete sa janë ati që quhen
„institucione të pavarura“.
Në fakt pas gjithë këtyre përplasjebe qëndrojnë arys
meskine jo parimore, qëndrijnë intersa klanore e jo
shtetërure, qëndrojnë abuzimert me rregukllate demokracisë
jo përkujdesja për demokracinë e shttein ligjor, qënërojnë
edhe mangësitë e zgjkdhjeve ligjore jo rregullikmet
ligjire në kuadër të parimit të baraopeshimite kontrollot
të ndësjellë të pushteve të ndara. Por mbi të gjtha
qëndrijnë iontersate viogla të individëve që janë mësuar të
livadhsin  duke tundur vend epa vend “kushtetutëne“ dhe
„ligjin“. Ndnjna e përgjegjësisë për t’i shërbyer shtetuit
nuk shpreht duke e përdoru demokracinë si mburojë  në
beteja të kota, apo si mbulesë fajesh e mëkatesh.


MAQEDONËT ZGJEDHIN “KALIN”, SHQIPTARËT “SAMARIN”


Ka kohë që çështja e zgjedhjes së presidentit të shtetit
ende me emër të përkohshëm  “Ish-republika jugosllave e
Maqedonisë” kë tërhequr vemendjen e opinionit  shqiptar jo
vetëm në Shqipërinë Lindore. Fillimisht shtrohej pyetja a
do të ketë kandidatë shqiptarë për postin e presidentit të
shtetit maqedon? Kraahas një pyetje të tillë ishte e
logjikshme të bëhej edhe pyetja: a duhet, nga këndvështrimi
i politikës shqiptare të ketë kandidat shqiptar në këto
zgjedhje presidenciale  maqedone?
Pyetjes së parë iu dha përgjigje shumë shpejt kur një
zotëri me emrim Pruthi shpalli se do të vinte kandidaturë
për president i Maqedonisë edhe pse e dinte që nuk do të
fitonte. Argumentimi i tij për vlerën politike të këtij
hapi ishte shumë i thjeshtë: të shfrytëzojmë rastin që t’u
themi maqedonëve dhe t’i ttegojmë botës se shqiptarët janë
më shumë në numër se sa thonë autoritetet maqedone të
Shkupit. Kur dëgjuam këtë argument “thelbësor” na u kujtua
fjala e urtë popullore “nuk e vlen barra qiranë” (popujt e
tjerë si francezët, rusët, kanë variantin “për kësi loje
nuk e vlen ta djegësh qiriun”). Kisha ndërmend të shkruaja
në atë kohë se po të jetë puna vetëm për të treguar
nëpërmjet votave për një kandidat shqiptar se sa shqiptarë
ka në Shqipërinë Lindore të përfshirë brenda një
“ish-republike jugosllave” mund të gjenden mjete të tjera.
Mund të bëhen lista nga vetë shqiptarët në çdo fshat e
qytet, me firma e numër pasaporte. Grekët në Shqipëri
sajojnë popullsi greke që nuk ekziston fare, bëjnë lista,
madje duke u ndërruar njerëzve emër, mbiemër e kombësi.
Por, sa për të shfrytëzuar zgjedhjet mund të provohej edhe
metoda tjetër: të mos merrej fare pjesë në zgjedhjet
presidenciale të Maqedonisë. Atë që maqedonët kanë për ta
zgjedhur si president e do tua imponojnë si të tillë edhe
shqiptarëve le ta caktojnë vetëm me votat e tyre.
Nuk e shpreha këtë mendim qysh atëherë se mendova që më së
fundi do të hiqet dorë nga paraqitja e një kandidature
formale shqiptare përballë kandidatëve maqedonë që vet
politikanët shqiptarë pohojnë se e kanë të sigurtë fitoren.
Pastaj m’u duk më e arsyeshme që të mos bëj një sugjerim të
tillë “ekstrmist” duke ditur se liderët poltikë të
shqiptarëve të Shqipërisë Lindore i nervozon shumë çdo ide
që nuk mbështet bashkëpunimin e ngushtë politik
shqiptao-maqedon për të forcuar pozitën dhe autoritetin e
shtetit maqedon në botë. Tani që po afron fundi i fushtaës
zgjedhore, që partitë e partiakët shqiptarë në Maqedoni e
treguan gjithë vullnetin e tyre të mirë për t’i dhënë sa më
shumë seriozitet zgjedhjes së presidentit maqedon përmendja
e idesë së mbase vlente që shqiptarët të mos dilnin fare në
këto votime nuk shkakton më “dëm”. Pastaj ka edhe një arsye
të dytë që mua më bën, si bashkëkombas, me ata shqiptarë që
do të votojnë për të bërë Maqedoninë me president maqedon:
Pruthi u tërhoq dhe në vend të tij dolën dy kandidatë të
tjerë shqiptarë, duke e bërë kështu pjesëmarrjen shqiptare
nga e dobët në qesharake. Atëherë më e mirë do kishte qenë
të kishin deklaruar qysh në fillim: nuk marrim pjesë në
votime.
Zotëri Pruthi kur fushata sa kishte filluar e punët nuk
kishin marrë zjarr pat shpallur si kusht të kandidimit të
tij arritjen e një marrëveshjeje nga partitë politike të
shqiptarëve për të mos pasur kandidat tjetër. Atëherë
Partia Demokratike, ose siç thirret për kollalllëk “Partia
e Arbën Xhaferrit” lëkundej në idenë nëse duhej apo jo të
kishte kandidat shqiptar. Pastaj si papritmas kjo parti
shpalli një kadidat të sajin, gjë që çoi edhe në tërheqjen
e Pruthit e daljen e kandidatit të tanishëm të Partisë së
Prosperitetit Demokratik (Partia e Abdurrahman Halitit).
Kështu pra, shqiptarët shkojnë në zgjedhjet presidenciale
maqedone më shumë për t’u ballafaquar elektoralisht me
njëri-tjetrin se sa me maqedonët që e kanë davanë e fituar
dhe për votat e shqiptarëve nuk kanë nevojë fare në raundin
e parë por në raudin e dytë. Kështu, gara presidenciale, më
shumë se për t’i vërtetuar botës sa shumë  shqiptarë ka në
shtetin maqedon, ka rrezik të kthehet në një garë për të
provuar se cila forcë politike shqiptare është më
përfaqësuese e “minoritetit shqiptar”, sikurse i cilësojnë
shqiptarët edhe regjimi i Shkupit edhe Van der Shtuli i
OSBE-së.
Ditët e fundit disa televizione private në Tiranë na kanë
bërë të mundur të njihemi pak edhe me pamje nga atmosfera
zgjedhore që mbretëron midis bashkëkombasve tanë në
Shqipërinë Lindore. Një ditë pamë një sallë të madhe të
mbushur plot e përplot me pjesmarrës që tundnin hareshëm
flamurë shqiptarë dhe dëgjonin me rradhë folësit nga Partia
e Arbën Xhaferrit, vet Arbnin, zëvendësin e tij, Mendu
Thaçi, të cilin folësja nga studio e televizionit të
Tiranës nuk harroi ta paraqiste me fjalët “ky konsiderohet
si politikani më radikal shqiptar në Maqedoni”. Në këtë
atmosferë gazmore për parqitjen e kandidatit për president
nga Partia e Xhaferrit ishte i pranishëm edhe kryetari i
Partisë Republikane të Shqipërisë, Fatmir Mediu, që pa
tjetër ka vajtur të bjerë pak nga pesha e tij politike për
të rritur peshën e kandidatit presidencial të Partisë së
Xhaferrit me të cilën ndoshta mendon të bëjë “forcën e
tretë politike mbarëshqiptare”, sikurse kanë planifikuar në
atë takimin që mund ta quajmë “Tetova 3” për të mos harruar
fare “Tetova1” dhe “Tetova2” që i bënte dikur Hidajet
Beqiri në emër të “unitetit kombëtar” e që tani është
zevendësuar nga “uniteti e prosperiteti shqiptar”. Për
lojëra me fjalët e mëdha dëri në emërtimin e lëvizjeve e
partive politike, shqiptarëve nuk ua kalon dot më askush.
Në rastin e kandidatit të dytë nuk na u paraqit ndonjë
skenë masive populizmi, por vetë kandidati me një
intervistë interesante. Edhe ai na siguroi se po shkon në
zgjedhje jo për të fituar, por për të humbur sepse të
gjithë shqiptarët janë të vetëdijshëm se maqedonët nuk kanë
luajtur nga mendtë e kresë t’ua lënë presidencën e
republikës së tyre një “pakice kombëtare” ndonëse kjo
pakicë thotë që është më e madhe se çdo popullsi tjetër në
këtë shtet por është pajtuar në njëfarë mënyre me aq sa i
japin e jo sa i takon në pushtet. Kandidati i Partisë së
Abdurrahman Halitit na e shpegoi fare qartë se puna është
që nëpërmjet kandidaturës së shqiptarëve për president
maqedon të tregohet “se ne shqiptarët jemi këtu”. Për kaq
gjë edhe maqedonët nuk kanë pse të hedhin vickla se po të
mohojnë që shqiptarët janë aty atëherë mund t’u dalë ndonjë
avaz më i madh dhe të pyeten ku vajtën shqiptaët? Ç’kanë
bërë me shqiptarët që kanë qenë atje denbabaden?
Na ka takuar të dëgjojmë edhe deklarata të kandidatëve
maqedonë, edhe komente e analiza të vëzhguesve shqiptarë
për kandidatët maqedonë, për qëndrimet e shqiptarëve ndaj
këtyre kandidatëve. Madje, kandidati për president i
Partisë së Abdurrahaman Halitit, me shpirt të lartë
demokratik, pohoi se qysh në turin e parë do të ketë edhe
shqiptarë që do të votojnë për kandidatë maqedonë, sepse
kështu e ka demokracia. Pra nuk ka asnjë garanci që të
marrim vesh me saktësi nëpërmjet votimeve se sa është numri
i shqiptarëve në Maqedoni.
Në datën 23 tetor në gazetën “Albania” të Tiranës është
botuar një shkrim me titull “Shqiptarët vënë kushte për
votat” shkruar nga Shaban Xheladini. Në këtë shkrim na
bënjnë përshtypje shumë vlerësime e mendime por në mënyrë
të veçantë shprehjet: “Edhe nëse fiton Stojan Andovi, që
prej tani atij duhet t’ia bëjmë me dije se si qytetar i
Maqedonisë atë nuk e pranoj për kryetar timin dhe të
familjes sime”.  “Branko Cervenkovski i LSDM-së, si dhe
kandidati i saj, Tito Petkovski, e treguan fytyrën e
vërtetë prej antishqiptari...” (Më tej vazhdojnë demaskimet
e fuqishme për Cervenkovski, Petkovskin, Gligorovin e
bashkëpuntorët e tyre). Dhe më pas shkruesi thekson : “ne,
shqiptarët do ta përkrahim çdo kandidat i cili do të punojë
për barazinë e vërtetë në mes popujve e në rend të parë mes
maqedonasve dhe shqiptarëve si dhe të të tjerëve, për një
Maqedoni të pavarur të të gjithë qytetarëve të saj”. Kjo
terminologji është e njohur, madje është bërë bajat qysh
nga koha e përdorimit me bollëk në Jugosllavinë e Titos.
Dhe provat janë të shumtaa se kjo terminologji mbeti një
arkaizëm që ngjarjet e zhvleftësuan në çdo drejtim.
Tani lind pyetja a mund të ketë dhe a ka një kandidat të
tillë nga radhët e kandidatëve maqedonë për president?
Shaban Xheladini, pa mëdyshje, thotë se: “Çdokush që ndjek
një politikë proserbe e probullgare dhe që dëshiron të
bashkohet me Serbinë apo Bullgarinë, shqiptarët do ta
kundërshtojnë sepse shtëpitë tona janë djegur më 1912,
1914, 1918 herë nga serbët e herë nga bullgarët”. Kjo do të
thotë se praktikisht në Maqedoni nuk ka dhe zor të ketë
kandidat maqedon që të plotësojë “kushtet për ta përkrahur
shqiptarët”. Ndonëse shkruesi i artikullit nuk shprehet
konkretisht për Boris Trajkovskin, kandidatin e partisë
maqedone në pushtet, na duket pak e besueshme se edhe ai,
si përfaqësues i rrymës së nacionalizmit maqedon që njihet
si tradicionslisht filobullgare, t’i plotësojë kushtet që
venë shqiptarët.
Kemi ndeshur shpesh deklarata të qeveritarëve të tanishëm
maqedonë, sidomos të ministrit Klusev, që i irritojnë
shqiptarët po aq sa deklaratat e ish pushtetarëve. Na ka
bërë përshtypje se deri Abdurrahman Haliti ka qenë i
detyruar të replikojë me një zonjë maqedone lidhur me atë
se ku duhet të vihet kufiri midis shqiptarëve e maqedonëve.
Sipas asaj zonje, kufiri duhet vënë diku midis Shkupit e
Tetovës. Haliti, me të drejtë, ka përmendur se kufiri vihet
atje ku e ka vendin, përtej Kumanovës. Pra, megjithëse
shqiptarët kanë bërë maksimumin e përpjekjeve të “vullnetit
të mirë” dhe nuk kanë paraqitur çështjen e tyre si duhet
përsëri janë të tjerët që i detyrojë të hyjnë në diskutime
se ku duhet të vihet kufiri.
Shaban Xheladini na sqaron fare mirë se 3 kandidatë
maqedonë Andov, Petkovski, Trajkovski e kundërshtojnë
njohjen e pavarësisë së Kosovës, kurse një tjetër kandidat,
Vasil Tupurkovski, thënka se “nuk është aktuale ta njohim a
të mos e njohim”. Edhe Tupurkovski nuk ndryshon nga të
tjerët, por i di më mirë hilet që i ka pas mësuar kur ishte
anëtar i presidencës së Lidhjes së Komunistëve të
Jugosllavisë. Xheladini është i shqetësuar edhe për sulmet
e kota që i bëjnë njëri-tjetrit dy kandidatët shqiptarë
“kur dihet se posti është i rezervuar për maqedonët”.
Megjithatë, ai kërkon të pranohen kërkesat e shqqiptarëve
që të qetësohen shpirtrat e tyre të trazuar.
Shqiptarët vijnë, pra, vërdallë në vorbullën e iluzioneve,
pafuqisë dhe mosvullnetit të tyre për ta shtruar çështjen e
vet ashtu siç është. Shqiptarët politikanë e intelektualë
vazhdojë t’i gëzohen shumë politikës së tjerrjes së
fjalëve, formulave, frazave. Fatkeqësisht politika
shqiptare në Shqipërinë Lindore vazhdon të mbetet në format
e suazat e kërkesave që karakterizonin politikën shqiptarë
në Kosovë para 30 vitesh. Vërejmë po atë besim në suksesin
e atyre eksperimenteve që dështuan në  ish-Jugosllavi.
Maqedonët mund të bëjnë fushatë të egër, pompoze sepse ata
kanë interes madhor në këto zgjedhje presidenciale. Ata do
të zgjedhin “kalin e betejave” të ardhshme për interesat e
tyre shtetërore e individuale. Shqiptarët nuk dalin në këtë
pazar “zgjedhejsh presidenciale” për t’ia vënë syrin “kalit
të tyre të betejës”. Shqiptarëve u propozohet dhe u lejohet
vetëm të shamatohen edhe midis tyre për të zgjedhur samarin
që do të mbajnë në shpinë dhe që do të jetë samar maqedon
si më parë. Dalja e shqiptarëve me dy kandidatë në
zgjedhjet presidenciale që pranohen të humbura është edhe
marri, edhe turp. Kjo dëshmon se partitë politike të
shqiptarëve janë në fakt anekse të partive politike
maqedone: njëra zë vend në koalicionin qeveritar, tjetra në
koalicionin opozitar. Kur ndërrojnë vendet pozita e opozita
maqedone i ndërrojnë edhe “pozita e opozita hije”
shqiptare.
Maqedonëve, sigurisht, u intereson ta manipulojnë në këtë
mënyrë faktorin shqiptar. Atyre u intereson që shqiptarët
të dalin jo me dy por me dymbëdhjetë parti në skenën
politike maqedone, të kenë jo dy por dymbëdhjetë kandidatë
fiktivë për presidentë që t’i thonë botës “ja sa mirë e
kemi zgjidhur problemin e minoritetit, e kemi integruar
shkëkqyeshëm në jetën politike të vendit”. Kështu, deri
tani, partitë politike të shqiptarëve të Maqedonisë kanë
bërë mirë vetëm integrimin politik në strukturat e
politikës maqedone, por nga pozitat e minoritetit për
shqiptarët. Prandaj, edhe Fatos Nano, në verën e vitit 1998
gjatë një vizite në Maqedoni rekomandoi modelin maqedon si
zgjidhje edhe për “Kosovën nën Serbi”.
Paraqitja e dy kandidatëve shqiptarë në zgjedhjet
presidenciale, shërben vetëm për një gjë: rreshtimin
paraprak të zgjedhësve shqiptarë për kandidatët maqedonë që
do të dalin në balotazh. Sipas koalicioneve politike që
kanë me partitë maqedone partitë shqiptare, në mos
zyrtarisht, në mënyrë të nënkuptuar, do t’u bëjnë thirrje
zgjedhësve të tyre të votojnë për kandidatët maqedonë. Të
paktën zgjedhësit shqiptarë pasi të demostronin besnikëritë
e tyre poilitike ndaj kandidatit të partisë së Xhaferrit
apo të Halitit, në raundin e dytë të mos merrnin pjesë dhe
t’i linin zgjedhësit maqedonë ta zgjedhin vetë “kaline tyre
të betejës”. Kjo nuk do të ndikojë aspak në samarin që do
t’u përgatisin samarxhinjtë e presidencës së re. Për të
zgjedhur samarin nuk e vlen të votosh.

Marrë nga „Rimëkëmbja“ datë 2 nëntor 1999


ME JANULLATOSIN GUVERNATOR LE TË JETË DHE MEKSI PRESIDENT

Pyetja: Kush mund të jetë presidenti i ardhshëm konsensual
i Shqipërisë po bëhet gjithnjë e më shpesh, me afrimin e
kohës kur Alfred Moisiut i mbaron mandati i tij. Përmenden
emra politikanësh që mund ta kenë syrin tek kolltuku
presidencial. Është përmendur edhe emri i Fatos Nanos, duke
nxitur reagime kundërshtuese, sidomos midis politikanëve të
majtë. Më 21 korrik 2006 gazeta „Albania“ kishte bërë
„sencasion“ me shkrimin „Presidenti, demokratët rikthejnë
Aleksandër Meksin. Ish-kryeministri, emri më i përfolur për
të zënë vendin e Moisiut.“ Në fakt është „sensacion“ që nuk
bën sensacion. Përderisa përmendet emri i Nanos nuk ngjall
çudi të përmendet emri i Meksit, kur dihet se ku e kanaë
burimin e fuqisë politike si njëri dhe tjetri, kur dihet se
të dy janë në atë grupimin politik të ngushtë që kanë bërë
„pazaret e Triestes“ në vitin 1992.
Në të vërtetë është një shkaka e keqe të përmendësh emrin e
Aleksandër Meksit për president, kur dihet fundi i
palavdishëm i qeverisjes së tij në vitin 1997 dhe dëmet që
i solli Shqipërisë gjatë kryesimit të qeverisë së parë
demokratike. Të duket shaka e keqe të dëgjosh emrin e
Aleksandër Meksit si kandidad për president kur ke parasysh
edhe ato që janë shkruar në librin „Fisi Meksi nga Labova.
Personalitete dhe figura të shquara.“, botuar në Tiranë në
vitin 2002 nën kujdesin e vetë familjes së Aleksandër
Meksit. Në atë libër Aleksandër Meksi është lavdëruar me
krenari si „bizantinolog“, ndërsa për babain e tij,
Gavrilin është shkruar po me krenari se ka dhënë mësim në
shkolla greke, ka qenë thirrur nën armë herë si ushtar dhe
herë si rezervist nga ushtria pushtuese greke në Shqipëri
dhe pastaj grekët e dërguan në shkollat e tyre ushtarake.
Në atë libër është shkruar me krenari edhe më të madhe për
meksët se Gavrili ka luftuar për Greqinënë frontin maqedon
gjatë Luftës së Parë Botërore dhe pastaj ka luftuar përsëri
për Greqinë kur Greqia shpërtheu luftën pushtuese në Azinë
e Vogël dhe për meritat në këtë luftë është dekoruar. Për
të tilla shërbime, kur është kthyer nga Anadolli bashkë me
ushtrinë e mundur greke në vitin 1922 mbante gradën e
kapitenit të ushtrisë greke.
Atëherë përderisa në Shqipëri kemi një guvernator të
përgjithshëm faktik teokratik grek, Anastas Janullatosin,
nuk prish ndonjë gjë të madhe që edhe kryetar laik të
shtetit teokratik të kemi një bir të kapitenit të ushtrisë
greke. Këtu kanë mbërritur punët e shtetit tonë përderisa
shqiptarët nuk mësojnë e nuk mbajnë parasysh historinë e
tyre.

Abdi Baleta


__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around
http://mail.yahoo.com

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#546

From: Olsi <olsi@...>
Date: Mon Jul 31, 2006 9:10 pm
Subject: RIMEKEMBJA 06/ 06/2006 [ ii ]

olsi.rm

Online Now

Send Email

KUSH I EMRON DHE I SHKARKON KRYETARËT DEMOKRISTIANË?

Para disa ditësh Nikollë Lesi bëri “sensacionin” e radhës
në politikën shqiptare: doli në ekranet televizive dhe
shpalli se kishte marrë vendimin e pakthyeshëm të largohej
“me vullnetin e vet” nga posti i kryetarit të Partisë
Demokristiane. Ishte e çuditëshme të ikte kështu papritmas
“ me dëshirën e tij” Nikolla nga posti i kryepartiakut që e
mbante prej pak vitesh dhe e kishte zënë me intriga,
dallavere dhe aksione guerrilase.  Por Nikolla kur i
shkrepet të bëjë çudira nuk pyet, madje, i rendit varg ato.
Bashkë me “dorëheqjen” ( lexo heqjen) e tij Nikolla shpalli
dhe emrimin e zëvendësuesit të tij në krye të PDK,
deputetit të PDR (Partia  Demokrate e Reformuar), Nard
Ndokës. Me një fjalë Nikolla dukej si një pronar i partisë
që sillte në krye të saj kë t’i donte qejfi. Natyrisht
Nikolla fillmisht tha se ai po e ftonte Nard Ndokën të
pranonte të bëhej kryetar i PDK, nuk tha se po urdhëronte,
se ashtu nuk kishte lezet dhe me të vërtetë nuk e
urdhëronte dot, sikurse nuk e largonte dot as Nardi
Nikollën nga posti. Por ama Nikolla ftesën Ndokës ia bëri
pa pasur në dorë ndonjë vendim të ndonjë forumi partiak që
të vepronte në këtë mënyrë. Kështu që Nikolla e tregoi se
nuk merr vesh nga demokracia, se nuk çan kokën për
demokracinë, as ka respekt për anëtarsinë e partisë.
Po pse ta zgjasim kot këtë mesele. Ka kohë që Partia
Demokristiane punon sipas rregullave të Kishës katolike, jo
sipas rregullave të jetës moderne laike partiake. Ka kohë
që gjithçka që ndodh në hallkat drejtuese të kësaj partie
bëhet në bazë urdhërash misteriozë që mbeten të paqartë,
edhe mbasi janë zbatuar. Demokristianët dikur ishin ndarë
në disa “çeta partiake” me emrin demokristiane. Asnjëherë
nuk arritën të bënin një parti për të qenë. Të tre
kryetarët e fundit të kësaj që është njohur më shumë si PDK
e kanë zënë këtë post me emrim enigmatik, duke mos qenë
fillimisht as anëtarë të kësaj partie. Zef Bushati ka qenë
nënkryetar i Partisë Republikane me Sabri Godon, në vitet e
para të demokracisë, madje u bë dhe njëfarë qeveritari në
kohën e qeverisë së (de)stabilitetit (1991). Pastaj më vonë
vokacioni i tij fetar e shtyri drejt Partisë Demokristiane
që në fakt është parti katolike dhe u bë kryetar i saj.
Por iu hap oreksi Nikollë Lesit të zinte karrigen e Zefit.,
se i dukej e ngushtë fusha e gazetarisë për të treguar
talentin e tij triblues. Nikolla kur i lindën këto ambicie
ishte deputet i pavarur me emër, por në fakt socialist dhe
ishte bërë deputet me ndihmën e Fatos Nanos, me të cilin
kishte miqësi të madhe. Për dreq kur Nikolla duhej të bëhej
kryetar i PDK nuk ishte fare anëtar i kësaj partie. Atëherë
dikush në Lezhë i bëri ftesë Nikollës të largohej, madje i
liroi dhe vendin e tij në drejtimi e degës së Lezhës.
Nikolla pranoi menjëherë dhe pas kësaj i dha nja dy tre
goditje grupit të Zef Bushatit, jo vetëm me fjalë por edhe
me grushta dhe në kongresin e radhës të PDK-së Nikolla nga
jo-anëtar u bë kryetar i partisë. Për hir të të vërtetës
duhet thënë se nuk është Nikolla që e ka sajuar i pari këtë
marifet, sepse edhe Rexhep Meidani e Kastriot Islami nuk
ishin anëtarë të Partisë Socialiste kur u planifikuan për
udhëheqës kryesorë në këtë parti dhe pas pak muajsh
anëtarësimi dolën në krye të hierarkisë.
Menduam se Nikolla pasi zuri vendin e kryetarit do të bëhej
një tjetër Gjinush, në një “parti-shirit” në zorrët e
politikës shqiptare, që pavarësisht se partia bie copa-copa
si zgjatimi i shiritit koka nuk lëviz dhe lëshon shtat të
ri, siç ka bërë Gjinushi në PSD, nga ku janë shkëputur disa
grupime që kanë prodhuar parti të tjera. Por nuk ndodhi
kështu. Nikolla e la karrigen e kryetarit dhe në të është
ulur Nard Ndoka që për të ardhur këtu ka ndjekur itinerarin
politik partiak PD-PDR-PDK.
Ndoka ishte kandidat i vetëm  për kryeparë partie në
kongresin që do të bënte formalitet për zëvendësimin e
Nikollës. Nuk mund të ndodhte ndryshe se Ndokën e kishin
ftuar, nuk kishte shprehur dëshirën për të shkuar atje. Nuk
mund të ndodhte ndryshe se Nikolla e kishte shpallur Ndokën
kryetar pa u mbledhur kongresi. Nuk mund të ndodhte
ndryshe, sepse vendimi ishte marrë nga ata që bënë Zef
Bushatin e PR-së kryetar të PDK-së, hoqën Zefin e bënë
Nikollë Lesin pa qenë fare anëtar i PDK. Prandaj edhe
emrimi Ndokës është brenda praktikës dhe brenda
(anti)rregullit demokristian. Po kush i bën vallë këto
veprime dhe kush i merr këto vendime? Duhet të ketë dikund
një shef kuadri që vepron shpejt e shpejt kur ia do puna.
Ku e ka vallë zyrën ky shef kuadri: në Shqipëri apo jashtë
saj, se dihet që punët e fesë e të politikës kristiane janë
shumë të centralizuara në rrafsh botëror?!
Pse vallë ky shefi i kuadrit hoqi Nikollën? Mos vetëm për
atë që nuk ia mbushin dot mendjen,  apo nuk e zuri dot pisk
kryeministrin Sali Berisha që të përfshinte në qeveri edhe
ministra demokristianë? Nikolla i shkretë plasi të
siguronte për vete, ose për ndonjë demo-kristian tjetër një
karrige ministrore, por Berisha u tregua i palëkundur në
refuzimin e vet. Arsyet e këtij refuzimi nuk i dimë, as na
duhen, sepse në fund të fundit Berisha ka bërë mirë që nuk
ka futur as Lesin, as ndonjë lesist në qeveri. Por si do
t’ia bëjë tani me Ndokën, se këtij duhet t’ia dijë kokën që
e ka më shkamb se të Lesit kur vjen puna tek tasi i
përsheshit.
Ndoka ia ka çuar më të shpeshta e më të egra  mesazhet jo
me celular po me vickla në parlament, në ekrane
televizionesh e faqe gazetash se i kishte hypur keq në kokë
të jetë njëfarë ministri. Meqenëse nga PDR ishte një
ministër në qeverinë e Berishës, Genc Pollo, atëherë Ndoka
filloi të sillej si ata të rinjtë zevzekë në familjet
tradicionale që kur u shkrepej për martesë këtë dëshirë ua
transmetonin kryefamiljarëve duke bërë zarare me orenditë e
punët e shtëpisë. Më në fund kur e pa se dhe ashtu nuk
dilte gjë, sepse nuk i eci as Spartak Ngjelës, Ndoka
mblodhi plaçkat, lidhi gjalmat e opingave dhe iku nga
Partia e Pollos për të shkuar tek ajo e Lesit, duke
tërhequr pas vetes dhe dy deputetë të tjerë si trima të
tij. Kësaj i thonë  politikë moderne, sipas moralit politik
kristian europian, që e ka reklamuar vazhdimisht Nikollë
Lesi. Mirëpo që të shkonte Ndoka tek Lesi e të ulej në krye
të vendit nuk bëhej duke prerë biletë hyrje si në kinema,
as duke thirrur sipa zakonit “ a pret miq, o zoti
ishtëpisë”. Tani të gjithë e kanë kuptuar mirë se “kush
shkon pa ftuar e gjen pa shtruar”. Kurse Ndoka e gjeti
shtruar qilimin e kuq nga Nikolla.
Mbetet të besojmë se nuk janë tekat e Ndokës që kanë
krijuar gjithë këtë histori. Janë ata shefat e kuadrit që
nuk i njohim ne që bëjnë këtë “qarkullim” kryetarësh në
PDK, dhe atë qarkullim kuadrosh e deputetësh nga një parti
në një tjetër. Pa i njohurt ata shefa, pa pasur sqarim
enigmash nga ndonjë kureshtar, vetëm me kaq sa ka ndodhur
sheshit kuptojmë se shefat e kuadrit të demokracisë
kristiane kanë vendosur të bëjnë  një ristrukturim të
radhëve e rigrupim të forcave. Deri tani janë 3 deputetë
katolikë që shkojnë në PDK. Fjalët janë se priten të
shkojnë edhe të tjetë. Mendja ta do se përsëri dyshimi për
dezertime të reja bie më shumë mbi deputetë të besimit
katolik që përfaqësojnë në parlament PD, PS, PAA, PAD
ndoshta dhe ndonjë tjetër. Në qoftë se do të jenë sërish
deputetë katolikë që do të shkojnë tek partia e Ndokës ( që
besojmë se ende e ka bashkë me Lesin) për të plotësuar atë
numrin prej 10-11 deputetësh, atëherë do të vërtetohet se
kemi të bëjmë me një lëvizje me qëllime politike, por mbi
baza tërësisht fetare katolike. Ndoshta  në politikën
shqiptare kërkojnë të krijojnë një parti motër-siameze të
PBDNJ-së greko-ortodokse, me synimin që sido që të
rrotullohet karuseli i pushtetit në Shqipëri këto të dyja
të jenë gjithmonë në qeveri si “përfaqësuese të pakicave”.
Kështu njëra parti do të jetë sozia politik i  bashkësisë
së përfaqësuar fetarish nga Rrok Mirdita, tjetra do të jetë
sozia e në emër të bashkësisë që përpiqet ta përfaqësojë me
metodën e uzurpimit Janullatosi, ndërsa partive të tjera do
t’u mbetet të bëjnë sikur janë në lojë në emër të
bashkësive që nëpër tribuna i pëfaqësojnë Selim Muça e
Reshat Bardhi, të shumicës pa gjë në dorë. Natyrisht skema
në realitet nuk është kaq e thjeshtëzuar sa në këtë
përshkrim me fjalë, sepse dihet që PS, njëri kamp që lakmon
pushtetin, është nën ndikime të fuqishme ortodokse, në
kampin tjetër, PD, ka ndikime të fuqishme katolike. Dihet
që Janullatosi i shtrydh të dy këto kampe. Por, ama, skema
në vija të trasha kështu po përvijohet.
Kurse ata që mblidhen në kongrese partiake, si ky i fundit
i demokristianëve, janë thjesht figurantë në lojë që bëhet,
ngjajnë me ata anëtarët e plenumeve, ose të këshillave
popullore të rretheve në kohën e sundimt të Partisë së
Punës që miratonin pa bërë zë fare lirimin nga detyra ose
caktimin në detyrë të sekretarit të  parë të Komitetit të
Partisë, ose të kryetarit të Komitetit Ekzekutiv, që mund
të ndërroheshin disa herë brenda një viti.
Zëvendësimi Lesit nga Ndoka ishte një kopje e atyre
procedurave e veprimeve.  Kishte dhe një “tipar
demokratik”: zëvendësuesi vinte nga jashtë partisë jo nga
radhët e partisë, që në fakt është antidemokraci e
shëmtuar. Kjo vërtetoi se të gjithë ata burra e gra që janë
në PDK nuk vlejnë gjë, përderisa për të zëvendësuar
Nikollën nuk bënte asnjëri, por duhej peshkuar si krap një
udhëheqës në pellgun e Partisë së Pollos. Kurse kërcimi i
Ndokës e shokëve të tij tregon se grupimet hileqare
politike e fetare e bëjnë punën nën rrugoz, i fusin
njerëzit e tyre në parti të tjera sa të kapin një vend në
parlament, në qeveri, ose në administratë , pastaj i
thërrasin në zbor dhe i mbyllin në kazermën e vet. PD e
Berisha nuk dinë apo nuk duan të mësojmë nga këto ndodhira,
që po u përsëriten si shpesh?!Më e besueshme është se nuk
duan të nxjerrin mësime nga këta gjëra, sepse edhe atyre
kështu u pëlqen, se edhe ata kanë bërë pazare më parë me
shefat e kuadrit që të ngrohnin në çerdhet e tyre vezët e
qyqeve demokristiane, që dhe demokristianët të bëheshin me
nje tufë zogjsh pa pupla në krahët e klloçkave Lesi e
Ndoka.

4 qershor 2006
           Abdi Baleta

Shqiptarë: Skifterë apo bullarë
Shqiptarë: E skifterëve apo e bullarëve

Shqetësim për vitin që vjen




KËNGA E ZGALEMIT

Mbi të thinjin shesh të detit era frym e mblidhet retë .
midis detit edhe reve kryelartë shkon Zgalemi, si e zezë
vetëtimë.
Prek me krahë ai valët, si shigjetë ngjitet reve, dhe
këlthet, dhe retë gjegjin gazin-klithmë të asaj shprese.
Në atë klithmë-et fortune, zjarr e flakë zemërimi dhe
besimin në fitore gjegjin retë në atë klithmë.
Dridhen çafkat e rënkojnë, përmbi detin përpëliten; janë
gati ato të struken nga ky tmerr në fund të detit.
Përpëliten, si dhe çafkat, kredharakët e rënkojnë: nuk dinë
ata të mjerët gëzim lufte, luftë jetë: i tmerron ata
gjëmimi.
Ndër shkëmbinj mbulon i trembur trupn’ e majmë pinguini … .
Ngrihet vetëm kryelartë, me guxim, lirisht Zgalemi mbi të
thinjin det nga shkuma.
Gjithnjë më tepër ngryset, gjithnjë më poshtë zbresin
përmbi detin retë e zeza, dhe këndojnë e hidhen valët lart
e drejt nga vjen rrufeja.
Bubullon. Rënkojnë valët: në atë shkumë zemërimi po
luftojnë ato me erën. Turma valësh rrëmben era, i mbërthen
ajo me forcë, i përplas me vrull shkëmbinjve, duke bërë
çika-çika ato masa prej zumrudi.
Po me klithmë shkon Zgalemi, si e zezë vetëtimë, si
shigjetë i përpin retë, shkumën valës heq me krahë.
Si demon, ai vërtitet, madhështor e kryelartë ky demon i zi
rrebeshi; qesh e qan ai njëherësh … . Qesh me retë, qan
prej gazit.
Në tërbimin e gjëmimit lodhje sheh e ndjen demoni: ka besim
zogu i furtunës: retë – diellin dot s’e fshehin!
Era fryn me ulërimë … . Bubullon e shkrep rrufeja … .
Ndizen retë flakë e kaltër përmbi detin si greminë. Kap
shigjeta vetëtimash dhe në gji i shuan deti. Si gjarpërinj
të zjarrtë dridhen mu në det e zhduken thellë pasqyrimet e
atyre vetëtimave shigjeta.
… Ja furtuna! Vjen furtuna!
Kryelartë e trim Zgalemi shkon me vrull ndër vetëtima
përmbi detin e tërbuar, që buçet me ulërimë, dhe këlthet -
profet fitoreje:
- Sa më e fuqishme le të ngrihet lart furtuna!

PO KËTO ÇFARË TREGOJNË O DULJA I JANULLATOSIT?

Benjamini i Janullatosit Vangjel Dule, që uzurpatori i i
KOASH-it e pëlqeu dhe e përzgjodhi ta merrte pranë vetes si
përkthyes manar, e rriti dhe stërviti për ta bërë
“politikanin” më të rëndësishëm grekoman në Shqipëri, më 1
qershor 2006 ishte edhe një herë i ftuar në një kanal
televiz të Tiranës që të tregonte aftësitë e tij
janullatiste për të mbrojtur me cinizëm e ligësi
poshtërsitë e politikës së Greqisë kundër Shqipërisë. Është
fjala për praninë Dules në emisionin e përjavshëm “Opinion”
që e bën Blendi Fevziu në TV ”Klan” të ejteve në mbrëmje.
Edhe kësaj radhe Blendi e kishte zbatuar pikë për pikë
rregulloren e tij teknike për t’i ndërtuar ekipet në garën
e tërheqjes së litarit në atë mënyrë që të mos shkilej nga
asnjëra palë vija e bardhë ku qëndronte vetë Blendi në
konfliktin e “eshtrave shqiptare” të grabitura nga grekët
dhe priftërinjtë e Janullatosit. Blendi e kishte përforcuar
Dulen me një gazetar nga Gjirokastra, njëfarë Orfeo që sa
herë ta prekje dhe me puplën e gjuhës së debatit do të
lëshonte tym të zi e shkreptima urrejtje për shqiptarët dhe
  llavë fanatizmi grekomadh. Dëshira për t’u dukur elegantë
në debat, kujdesi i pandërprerë se mos u shkiste ndonjë
fjalë që ua mbanin shënim grekët si reagim të tepruar dhe
natyrisht ndjesitë e konceptimet e trazuara që kanë për
marrëdhëniet shqiptaro-greke i bënin Sabri Godon dhe Ardian
Klosin më shumë forcë neutrale se forcë për mbrojtjen e të
drejtës së viktimizuar shqiptare nga poshtërsia agresive
greke në rastin e grabitjes së eshtrave të të vdekurve
shqiptarë në Kosinë. Drejtori i Muzeut Kombëtar, Beqir Meta
shpenzoi kot energji e profesionalizëm në një debat të
atillë ku trazohej ajo që u duhej thënë shqiptarëve me atë
që shqiptarët nuk kanë përse ta dëgjojnë. Mbyllja e
emisionit  biznesor të Blendit ishte më e pështira që mund
të bëhej, me një lidhje telefonike me njëfarë gazetari
shqiptar në Athinë me emrin Dritan Haxhia, që përpiqej të
ishte më grekoman se Dulja, më grekoman se Orfeo, më grek
se shovinistët grekë në Athinë. Një zotëri nga salla që
ndiqte debatin bëri vërtetë punën e  tij si njeri me shpirt
e me gjykim në anën e së drejtës dhe të sedrës shqiptare.
Ai nuk meritonte sfidën e Blendi Fevziut që linte”Dritanin
e errët” të Athinës të bënte komentet përmbyllëse që dhe
sfidat e paturpshme lidhur me shpjegimet që dha ai zotëri.
Por të paktën nga fjalët që tha nëpërmjet telefonit
“Dritani i errësirës” teleshikuesit mundën të kuptojnë sesa
keq katandiset një shqiptar që vihëet kokë e këmbë në
shërbim të grekëve.
Pikërishtë në këtë atmosferë “shkëlqeu e ndriti” edhe Dulja
i zdruguar dhe i  lëmuar nga Janullatosi. Dulja si herë të
tjera ishte aty që të vigjëlonte se mos thuhej ndonjë
fjalë, mos përcillej tek teleshikuesit shqiptarë ndonjë
mesazh që cënon ”miqësinë e madhe” shqiptaro-greke,
“marrëdhëniet e shkëlqyera” midis shtetit shqiptar e atij
grek, siç deklaron Dule për shnatazh mbi shqiptarët sa herë
debatohet për ndonjë veprim antishqiptar të Greqisë. Por
kësaj herë Dule tregoi se di të ngrysë dhe vetullat sapo
fjala shkon tek babai i tij shpirtëroir e politik,
Janullatosi. Dulja tentoi t’i mallëngjente teleshikuesit
duke rrëfyer për dashurinë e madhe të priftit grek për
shqiptarët. Janullatosi nuk paska pranuar të bëhet Patrik
ortodoks në Jeruzalem, që është sipas Vangjelit një post më
i rëndësishëm se ai i kryepeshkopit në Athinë, nuk paska
pranuar as vendin e kryepeshkopit në Greqi, as të primarit
të kishës ortodokse në Amerikë siç i kanë propozuar, se nuk
i ndahet shpirti e trupi nga kisha ortodokse e Shqipërisë,
nga shqiptarët e Shqipëria. Ai dhe paralajmëroi
kërcënueshëm se po të ikë Janullatosi kisha ortodokse dhe
ortodoksia në Shqipëri marrkan fund, mbeten si delet pa
çoban. Ndoshta nuk u shkoi mendja, ose mundet që për
mirësjelle nuk deshën ta çonin punën gjatë, por shqiptarët
që ishin në studoi përballë greku Dule nuk thanë atë që
duhej: Janullatosi nuk lëviz nga Shqipëria jo se e preu
malli për shqiptarët e për besimtarët ortodoksë shqiptarë,
por sepse është në vlagën e punës për të fundosur gjithnjë
më thellë ortodoksinë shqiptare në pusin e errët të
greqizmës, për të  bërë edhe më dëme në Shqipëri, për t’i
nxjerrë edhe më gurët e themelit e eshtrat e të parëve nga
tabani shqiptar, jo vetëm në fushën e fesë, por të
kulturës, të politikës, të ekonomisë.
Atë dashurinë e madhe që ka për shqiptarët dhe atë mirësinë
e madhe që i bën Janullatosi Shqipërisë Dulja mund t‘ua
shesë grekofilëve, por shqiptarët që i kanë ndjekur
zhvillimet qysh kur Kisha greke rinisi mësymjen për
uzurpimin e Kishës shqiptare ne mund t’i mësojmë nga
historia dhe nga dokumentet. Këtu po riprodhojmë dy nga
këta dokumente që shqiptarët mund t’i kenë harruar dhe
Dulja mund të mos i mbajë mend mirë.

4 qershor 2006
            Abdi Baleta





PROGRAMI I DEGËS SË ORGANIZATËS SË VORIOEPIRIT ME QENDËR NË
KORFUZ
(Ky program i bëhet i njohur popullit të Himarës)

Të dashur bashkëatdhetarë,
Në qendër të vëmendjes sonë ju kini qenë e do të jinni
vazhdimisht. Mendojmë për ju, për të ardhmen e fëmijëve
tuaj. Pikërisht për këtë kemi krijuar edhe një organizatë
të veçantë, të cilës i kemi vënë emrin: “HIMARA E LIRË
VORIOEPIROTE DHE MINORITARE GREKE”.
Deri në mbarim të muajit shtator 1992, kemi programuar këto
aktivitete:
Vizita të përbashkëta në Korfuz, Janinë, Artë, Pargë,
Paramithi, Filat, Himarë, Dhërmi, Palasë, Qeparo, Kudhës,
Vuno, Sarandë, Konispol, Dropull.
Organizimi i një mbledhjeje të madhe në sheshin “Spiles” të
Himarës ose në Potam, ku do të marrin pjesë edhe
Sebastianos, Janullatos dhe Aleko Dhima, sekretar i
përgjithshëm i Kishës Ortodokse Shqiptare. Aty do të
dorëzohen edhe katër priftërinj. Do të bëhet një meshë e
madhe në katedralen e Himarës dhe një në atë të Dhërmiut
(Spiridhonis e Harallambis). Do të meshojnë dhespotët
Sebastianos e Janullatos. Aty do të flasë edhe prifti
dhërminjas Klearkos Savas, i dorëzuar në Athinë.
Do të nënshkruhet një marrëveshje midis Kishës Ortodokse
Shqiptare dhe asaj greke për t’i pajisur kishat e
Vorioepirit  në përgjithësi dhe ato të krahinës së Himarës
në veçanti me të gjitha sendet e nevojshme. Për palën greke
do të firmoset nga hirësitë Sebastianos e Janullatos dhe
për palën shqiptare nga Aleko Dhima, sekretar i
përgjithshëm.
Meshat në Himarë, Dhërmi, Palasë, Vuno, Qeparo, Kudhës do
të mbahen në greqisht, sipas marrëveshjes
Sebastianos-Janullatos-Dhima.
Do të përcaktohen administrate e krahinës autonome
vorioepirote minoritare të Himarës, ku do të marrin pjesë
njerëzit më të devotshëm nga familjet më të shquara si
Bollanot, Milot, Neranxët, Joshet, Ilot, Belerajt, Rondajt,
Zotajt, Dhimojanajt, Dunajt, Anagnostajt, Protajt,
Janilajt, Pjerot, Dafllajt, Bifshajt, Gorecajt, Janijat,
Zhupajt, Fotiadhët, Gorajt.
Do të bëhen mesha përshpirtjesh për Eposin grek 1940-1941
në livadhet e Shëngjergjit dhe në Skutara, pastaj në
Jonomarinë e Shën-Theodhor, në Stavridh, në Shenjat, ku
ndodhen eshtrat e ushtarëve e oficerëve grekë, Agathoklis,
Kostantinis, Mihalis, Jorgos, Periklis, Athanasis,
Anastasis, Elefteris, Stelianos, Dhimitris, Grigoris,
Kazmas etj., për të cilët do të ngrihet një përmendore.
Do të zhvillohen veprimtari kulturore-artistike si theatro,
estrada, cirk, recitime, simpoziume me temën: Traditat nuk
harrohen, pro forcohen, ku do të flasin historianë, poetë,
muzikantë, artistë etj. Po ashtu, do të shpërndahen libra
të botuara në gjuhën  greke në të cilat flitet për
Vorioepirin, minoritetin, për traditat dhe epopetë. Do të
flitet për ndihmën e madhe që i jep Kisha Greke asaj
shqiptare dhe për përpjekjet që bën ajo grek për të mos u
shkëputur prej saj ajo shqiptare, e cila kurdoherë ka qenë
e do të jetë e lidhur me atë greke kundër myslimanizmit e
katolicizmit.
Do të shpërndahen librat shkollore greke për shkollën greke
që do të fillojë në krahinën e Himarës dhe do të caktohet
grupi i parë i mësuesve grekë vullnetarë që do të vijnë
atje. Me këtë punë do të merren familjet Goro dhe Bollano,
prej gjirit të të cilave do të caktohen pjesëtarë me detyra
me rëndësi në qeverisjen e Himarës. Gorot dhe Bollanot kanë
dhënë prova të mëdha për besnikërinë ndaj atdheut të tyre –
Greqisë.
Në Himarë do të instalohet një radiostacion
vorioepirot-minoritar që në bashkëpunim me “OMONIA”-n do të
japë programe të pasura (duke kaluar shumë shpejt edhe në
televizive) të kulturës, muzikës e filozofisë greke për të
rrënjosur thellë patriotizmin.
Do të përpilohet një komunikatë e përbashkët me anën e të
cilës do të përcaktohet afati tranzit i krahinës autonome
të Himarës deri në bashkimin me atdheun, Greqinë-mëmë.
Do të vendoset një linjë e rregullt detare Korfuz-Himarë,
si dhe një tjetër me autobus Janinë-Himarë. Autobuzët do të
jenë grekë dhe udhëtimi i himariotëve vajtje-ardhje do të
jetë gratis.
Në muajin nëntor 1992 do të organizohet një takim i dytë me
proporcione të mëdha (duke u shtrirë gjer në Tepelenë)


Sekretarja 				 Kryetari

Eftalias Papadhimitris 			 Rafailidhis Andrikos


Sekretari i Përgjithshëm
Antonios Sollaros


Nga gazeta “Kombi” nr. 20, datë 24 qershor 1992


QARKORE
(pa koment)

Tepër sekret

E lëshuar nga kasha ortodokse autoqefale e Shqipërisë,
kryesia e saj me nr. protokolli 333 dt. 9 shtator 1992 për
të gjitha dioqezat dhe vartësitë: kishat, këshillat dhe
epitropitë kishtare.

T’huejin me fjlaë most a poshtroni
Bukën para por t’ja shtroni
N’Shqipëri si e ka zakoni
Me i besue mos i besoni


Fishta


(Është kusht në emër të Perëndisë dhe të Zotit tonë Jezu
Krisht që kjo qarkore të bëhet e ditur ndër besimtarët në
mënyrën  më konspirative, ndryshe ata që do të shkelin
porosinë do të quhen antikrishta dhe të do të mallkohen nga
Hirësia e Tij, kryepeshkopi i gjithë Shqipërisë dhe
mitropolit i tiranës, Anastas Janullatos.

Besimtarë të nderuar

Ju jini në dijeni për një të ashtuquajtur komision nismëtar
për mbrojtjen e autoqefalisë shqiptare që hodhi rrënjë të
helmatisura në Tiranë më 29 gusht të këtij viti, vit që do
të kujtohet me neveri nga ortodoksia shqiptare vorioepirote
dhe do të jetë i pafalshëm nga nomet e kishës. Të gjithë
ata që morën pjesë në atë mbledhje ishin në pozicionin e
antikrishtit, aq më tepër, kur ndërmjet tyre kishte më
shumë se gjysmën e përmbajtjes prej myslimanësh fanatikë.
Rreziku i ortodoksisë në Shqipëri ka qenë kurdoherë
myslimanizmi, i cili ka kërkuar e kërkon t’i ç’fetarizojë
ortodoksët. Ne sot duhet të jemi më të bashkuar se kurrë
rreth të përndershmit e të fortlumturit Kryepeshkopit tonë
Janullatos, të cilin e solli vullneti i Zotit midis nesh.
Gjatë të gjitha ceremonive fetare (të kremteve e të
dielave) në kishat tona, si edhe në raste trisaish e
përshpirtjesh të veçanta, kungimesh, martesash e
procesionesh të karakterit mortual (vdekjesh) etj.,, duhet
të kini kujdes nga provokatorët dhe armiqtë e Kishës tonë,
e cila sot është marrë nën mbrojtjen e Kishës Greke për të
mbijetuar nga rreziku që i kërcënohet prej islamizmit
aziatik.
Kush prish qetësinë në Kishë, kush flet kundër Kryesisë së
saj me në krye fortlumturinë e të përndershmin Kryepiskop,
Janullatos, të nxirret jashtë Kishës me forcë në rast se
nuk del me vullnetin e tij. Kini kujdes nga antikrishtat
ortodoksë myslimanë, të cilët me petkun e patriotizmit duan
t’i vënë kazmën jo vetëm faltores, por gjithë organizimit
ortodoks, që është bërë e po bëhet me ndihmën e kishës
greke e patriarkanës së Kostandinopojës, të lidhura midis
tyre me pandarshmëri të përjetshme.
Po zhvillohet një fushatë e madhe kundër KOASH nga një grup
personash që nuk duan të mirën e ortodoksisë, por
shkatërrimin e saj. Në shtyp shkruajnë lloj-lloj artikujsh
mashtrues, njollosin Kryesinë e KOASH, që përbëhet nga
ortodoksët më të devotshëm, që edhe në kohën e diktaturës
komuniste kanë qenë në krye të luftës për mbrojtjen e fesë
e të institucioneve të saj.
Është detyra juaj më shumë sot se kurrë të mbrojmë Kishën
tonë nga sharlatanët komunistë, që janë grumbulluar në të
ashtuquajturin Komision Nismëtar për Mbrojtjen e
Ortodoksisë Shqiptare dhe që, në fakt, tërhiqen për hunde
nga të quajturit socialistë ose komunistët e rinovuar.
Qëndrimi në krye të Kishës Ortodokse Autoqefale të
Shqipërisë i Anastasios Janullatos nuk është është
klandestin, por i miratuar nga presidenti i nderuar i
Republikës së Shqipërisë, z. Sali Berisha. Lehjet e
njerëzve pa vlerë nuk trembin dot ortodoksët vorioepirotë
“shqiptarë” gjer më sot, por grekë, ashtu si e meritojnë,
nesër.
Theksojmë se në kushte shumë sekrete, siç punonin apostujt
me Krishtin, duhet të punoni për hir të Zotit dhe të
bashkimit ortodoks me mëmën Kishën Greke.
Duhet të kini parasysh:
1. të grumbulloni sa më shumë firma (duke vënë emrat dhe
mbiemrat e njerëzve) që të shprehen: “Duam Janullatosin
Kryepeshkop” dhe “Jemi vorioepirotë” (të tillë mund të jenë
edhe myslimanë që pranojnë të pagëzohen në ortodoksë). T’u
thuhet, jo vetëm ortodoksëve, që mjaft prej tyre do të
bëhen dhjakonë, prifta, arhimandritë, ikonomë e dhespotë,
por edhe kallogjerë manastiresh, ku do të administrojnë
vlera të mëdha pasurore. Shembulli i Shkollës për
priftërinj në Durrës (nën drejtimin e kuadrove të Kishës
Greke) që nxori priftër edhe myslimanë ka për qëllim të
përçajë myslimanizmin (islamizmin aziatik) në Shqipëri.
2. T’u thuhet besimtarëve se Kisha Greke, me në krye
përfaqësuesit e saj në KOASH, do të shpërndajë (siç
shpërndan vazhdimisht) për një periudhë kohe të pacaktuar
pako 300 kg me ushqime e veshmbathje dhe nga 50 mijë
dhrahmi për të gjithë besimtarët që janë vorioepirotë.
3. Hirësia e tij Janullatos do të sigurojë punësime në
Greqi për vorioepirotët (bile edhe në vende të tjera të
Europës), si dhe të drejta studimi për të gjitha hierarkitë
kishtare dhe shtetërore.
4. Pasi të kini grumbulluar sa më shumë firma (sipas pikës
1) me anën e listave të veçanta të lidhura, sipas
formularëve që u kemi dërguar, urgjentisht, në mënyrë tepër
secrete, të dërgohen në Tiranë, në kryesinë e KOASH në
adresën e Aleko Dhimës, në mungesë të tij në atë të
Dhimitër Bedulit. Askujt tjetër të mos i dorëzohen gjer sa
të gjenden të lartpërmendurit, pasi një gabim i bërë në
këtë drejtim zbulon sekretin kishtar që kërkohet me hirin e
Zotit.
5. Këshillat Kishtare të Dioqezave, vartësive, kishave si
dhe epotropitë të forcohen me njerëz tanët,  me
vorioepirotë dhe ortodoksë të tjerë cilëtdo qofshin, veç të
jenë pro Hirësisë së Tij Janullatos si Kryepeshkop i KOASH.
Në gjirin tuaj të konsiderohen Juda Iskarioti të gjithë ata
që janë kundër drejtimit të sotëm të KOASH.
6. Çdo literaturë që vjen nga Kisha Greke dhe KOASH si dhe
gazeta “Ngjallja” që pritet të nxjerrë KOASH, të
shpërndahet në mënyrë më sekrete, nëpër banesat e
besimtarëve dhe gratis.

Zoti ju ruajt nga veprimet e Satanait!

Marrë nga gazeta “Patrioti”, nr. 14, nëntor 1992


GREQIA RRËMBEN TË VDEKURIT TË NËNSHTROJË TË GJALLËT

Historia makabre dhe provokimi skandaloz për grabitjen e
eshtrave shqiptare nga varret e fshatit Kosinë të Përmetit
nuk gjeti trajtim serioz nga palët e implikuara dhe të
interesuara për të sqaruar atë që ndodhi dhe për të lënë
fajin atje ku e ka vendin.. Përkundrazi ai u banalizua më
tej nga kryeneçësia e priftërinjve të Janullatosit në
Përmet e Gjirokastër, nga pafuqia ose mungesa e dëshirës e
organeve përkatëse të drejtësisë shqiptare për të zbatuar
ligjin shqiptar brenda Shqipërisë, si dhe nga hutimi ose
spekulimi i njerëzve të politikës shqiptare për qëllime
politike intriguese, për mangësi namuzi e sedre kombëtare.
Qeveria na habiti me heshtjen e gjatë. Edhe kur
kryeministri e theu heshtjen qeveritare  bëri një deklaratë
pa nerv fare, me terma krejt tekniciste sa për të kaluar
radhën se hapja e varreve jashtë rregullave përbën vepër
penale dhe me këtë duhet të merren organet e drejtësisë.
Këtu nuk është puna thjesht për një vepër penale, por për
një vepër fekale, era e së cilës nuk ka për t’u hequr kurrë
nga Shqipëria dhe nga marrëdhëniet shqiptaro-greke. Sado të
flitet për miqësi shqiptaro-greke kjo miqësi do të jetë jo
vetëm paradoksale, se është miqësi në gjendje lufte, por
edhe miqësi makabre se po”forcohet” duke i bërë shtesa mbi
eshtra të grabitura shqiptarësh që po greqizohen. Çfarë
makabriteti! Pas greqizimit të emrave, të kombësisë, po na
greqizojë eshtrat e të vdekurve! Është “miqësi e pushtimit”
me varreza, me të vdekur që thirren nën armë si marshojnë
në arkivole si mercenarë kundër atdheut të tyre, Të
vdekurit grekët duan të na i kthejnë në tradhtarë të
atdheut, gjë që nuk ka ndodhur kund në botë.
Në deklaratat e kryeministrit tingëllim politik por çjerrës
për veshët shqiptarë  kishin vetëm sigurimet që dha ai se
qeveria greke nuk ka gisht në këtë punë. Po konsulli grek
në Gjirokastër që shkoi menjëherë në vendngjarje për të
marrë në mbrojtje ata që e kishin kryer veprën penale, edhe
pse nuk janë shtetas grekë, për të bllokuar veprimtarinë e
policisë e të prokurorisë shqiptare është funksionar i
qeverisë greke. Normalisht ky konsull duhet dëbuar
menjëherë. Të ndalohej në vend nga policia, sepse kapej në
flagrancë, duke bërë veprim kundër sigurisë së Shqipërisë.
Mjafton ky veprim i konsullit që qeveria greke të quhet
drejtpërsëdrejti e implikuar,sepse u kryen veprime që
nëpërkëmbën sovranitetin e Shqipërisë, u bë provokim
politik e moral ndaj shqiptarëve dhe përpjekje për të vënë
në gjunjë qeverinë shqiptare që të mos kryente detyrën ndaj
vendit të vet.
Kryeministri i tha pak fjalë, por kryetarin e shtetit që ka
zakon të lëshojë deklarata edhe për gjëra qesharake sikur
nuk e kemi dëgjuar të thotë gjë. Kurse nga radhët e
politikanëve kryesorë të opozitës dëgjuam ato deklarata
torollake dhe provokuese ndaj vetë Shqipërisë që i prisnim.
Kryetari gjatosh i Partisë Socialiste, Edi Rama, u shfaq si
një xhuxh politik. Si duket kishte në mendje pikërisht atë
shprehjen e  ndyrë që pat përdorur dikur kur kishte mbetur
jashtë politikës “Shqipërië të kam dhjerë, s’të kuptova
asnjëherë”, sepse nuk lëshoi asnjë tingull kundër
poshtërsive që kanë bërë grekët, por vetëm belbëzoi ca
fjalë se qeveria jonë nuk siguron dot qetësinë as për të
gjallët, as për të vdekurit. Këtë e di dhe bufi në kënetë
se qeveritë tona ka 15 vjet që nuk sigurojnë dot në
Shqipëri as të gjallët nga grabitja e emrave të tyre, nga
rrëmbimi i fesë e kombësisë, nga rrëmbimi i nderit e
pasurisë , i grave dhe i fëmijëve, as edhe të vdekurit, që
tani po ua shkulin eshtrat nga varret si të ishin patate.
Këto i dinë shqiptarët me kohë dhe nuk mbeti t’ua kujtonte
Edi Rama sa për të sharë edhe një herë qeverinë.
Pati dhe opozitar si Sabit Brokaj i Lëvizjes Socialiste të
Ilir Metës që u hoq se po e zhveshte shpatën  mirë kësaj
radhe kur në parlament deklaroi se ngjarja në Kosinë tregon
që Shqipëria nuk është shtet sovran, që qeveria nuk po
mbron integritetin e shtetit, se duhen marrë masa të
menjëhershme për t’i treguar Greqisë se cilët jemi, se
varrezat greke duhet të bëhen me marrëveshje, zhvarrimet e
varrimet bëhen me komisone të përbashkëta. Kur dëgjoje
Sabitin të lëshonte nga goja zjarr e flakë të vinte të
thërrisje: më në fund u gjet një burrë. Por heshti
menjëherë, sepse të nesërmen propagandistët e PD-së ia
kujtuan që ishte ky Sabit që kishte bërë marrëveshjen e
parë me grekët kur ishte ministër mbrojtje, që hapte rrugën
për veprimet e tanishme të Greqisë. Me të vërtetë kur
Sabiti ishte ministër mbrojtje ka bërë marrëveshjet më
kapitulluese në vitin 1997 me Greqinë sa dhe armatimet e in
dustrinë ushtarake të Shqipërisë i lëshoi në duart greke.
Me kaq morën fund reagimet e politikanëve kryesorë të
vendit , pushtetarë e opozitarë. Doli ç’është e vërteta si
kofini pas të vjeli edhe deputeti socialist i Përmetit të
kërkonte që qeveria e Shqipërisë të reagonte fort në
Athinë. Por gjithshka përfundoi në  mjerim politik e
diplomatik. Qeveria u tregua tej mase e kujdessheme që të
mos jepte asnjë shkas që qeveria e Athinës të reagonte me
nervozizëm, sepse Berisha ka thënë se e ka mësuar mësimin,
e di që këtë presin kundërshtarët e tij socialistë që lusin
Zotin natë-ditë të ndodhë diçka, sa të inatoset Athina me
Berishën dhe të fillojë të ndihmojë socialistët për të bërë
ndonjë katrahurë të re që të përmbyset pë herë të dytë
“pushteti i malokut”. Saliu po vepron si ai që është djegur
nga qulli dhe i fryn kosit. Po të nisesh në gjykim vetëm
nga poshtërsia që bëjnë socialistët që mezi presin, madje
nxisin grekët të turbullojnë qeverisjen e Berishës, mund të
thuash se mirë bëjnë Saliu e qeveria që po e gëlltisin edhe
këtë pisllëk që u hodhën në prehër grekët. Nuk ka shumë
kohë që analisti britanik Xhejms Petifer u tha shqiptarëve
se qeveria e Athinës po e vëzhgon nga afër politikën e
Berishës dhe me rastin më të parë kur Berisha të bëjë
ndonjë veprim të inatosur do t’i nxjerrë telashe të mëdha.
Saliu duket e ka parasysh mirë këtë, por deri kur mund të
rrijë urtë para ngacmimeve që do t’i bëjnë grekë?
Nënshtrimi para politikës greke sa gjatë mund t’ia
garantojë qëndrimin në pushtet?! Dhe a mos do ta dëmtojë
Shqipërinë më shumë dhe ta vejë veten në vështirësi më të
mëdha duke ndjekur këtë rrugë që të durojë çfardo veprimi
provokues të grekëve me qëllim që të shmangë një
bashkëpunin Greqi-PS për ta larguar nga pushteti? Durimi
është mirë, por durimi e nënshtrimi tej mase nuk të shpëton
nga disfata, madje disfatën ta mbulon me një turp edhe më
të madh.
Ramosocialistët  dhe metosocialistët bëjnë jo vetëm punë të
keqe, por edhe të poshtër që në këto çaste mezi presin që
qeveria e Shqipërisë të bjerë në zjarrin e fuqishëm të
diplomacisë së Greqisë që të përfitojnë ata për revanshizëm
pushtetor. Në këto çaste opozitarët që i kanë duart më të
lira se qeveritarët duhet t’i dalin më hapur zot vendit të
tyre në fushën e polikës e të propagandës. Kurse ata sillen
poshtërsisht, bëjnë vetëm deklarata cinike për të nxitur
qeverinë të bëjë ndonjë veprim që të fusin sherr me
Greqinë. Opozitarët po veprojnë kështu si antikombëtarë të
pështirë.
Me këtë rast mësuam se qeveritë, si ajo e kohës së
socialistëve dhe kjo e demokratëve i kanë trajtuar me
grekët problemet e varrezave, por këtë e kanë mbajtur
fshehtë nga opinioni publik. Kjo është poshtërsi. Nuk kanë
përse të veprojnë kështu, se gjërat një ditë merren vesh,
sepse varrezat e  përkujtimoret bëhen që t’i shohë
gjithëkush. Është qëndrim politik shumë i lig kur
qeveritarët bëjnë diplomaci të fshehtë për t’i hedhur hi
syve popullit të tyre, për të vënë para faktit të kryer
bashkëkombasit e tyre për çështje kaq të ndjeshme.
Megjihatë dalin edhe gazetarë e analistë politikë si Mentor
Nazarko (“Standard” 2 qershor 2006) që mbështesin
diplomacinë e fshehtë që kanë bërë qeveritë. Ndoshta këtë e
ka bërë sepse ka qenë këshilltar i Presidentit Meidani dhe
mund të ketë edhe ai pjesën e tij të fajit në këtë mashtrim
të shqiptarëve.
Provokimi që bënë grekët në Kosinë, sidomos qëndrimet e
deklaratat e konsullit grek në Gjirokastër, duhen analizuar
me kujdes, sepse jo vetëm nuk janë të rastit, jo vetëm nuk
janë individuale, por shprehin mirë thelbin e politikës
shtetërore të Greqisë. Janullatosi në Tiranë dhe konsulli
grek në Gjirokastër i bashkërenduan ngushtësisht veprimet e
qëndrimet, çka dëshmon se qendra koordinuese ka qenë në
Athinë. Kisha e Janullatosit është deri në grykë e zhytur
në këtë pisllëk. Konsulli grek shkoi demonstrativisht të
shtonte edhe diçka në pisllëkun e bërë në Kosinë të
Përmetit. Ai nuk veproi si konsull por si guvernator grek i
Vorio-Epirit, nën hijen e guvernatorit grek të gjithë
Shqipërisë,Janullatosit. Konsulli grek tha hapur se Greqia
është shumë e ndjeshme për çdo gjë që ka të bëjë me kishën
ortodokse, prandaj ai ishte aty, ndonëse konsulli nuk ka
përse të jetë në vend ngjarje kur autoritetet shqiptare
bëjnë kqyrjen e vendit të ngjarjes dhe veprime të tjera
procedurale sipas Kodit të Procedurës Penale. Me atë
qëndrim konsulli grek deshi të siguronte e trimëronte
gjithë grekofilinë se është ai që komandon në qarkun e
Gjirokastrës, jo autoritetet shqiptare. Ai deshi të
konfirmonte pretendimin e njohur grek se Greqia ndaj
ortodoksëve dhe kishës ortodokse në Shqipëri ka dhe ushtron
ato të drejta mbrojtëse siç kishte Patriarkana e Stambollit
në kohën e Perandorisë Osmane. Këtë pretendim grekët në
forma të ndryshme e kanë paraqitur gjithmonë. Janullatosi
dhe konsulli grek me veprimet e tyre treguan se ata Kishën
ortodokse shqiptare e trajtojnë si kishë me njëfarë
autonomie nën hijen e asaj greke, jo si Autoqefale. Grekët
kanë pretenduar gjithmonë se ortodoksisë shqiptare nuk i
takon kishë Autoqefale, sepse ortodoksët nuk përbëjnë
shumicën e popullsisë së  Shqipërisë, dhe duhet të gëzojnë
statusin e pakicës fetare dhe Autoqefalia bën vetëm për
shtete ku ortodoksët përbëjnë shumicën e popullsisë. Pra,
grekët treguan se ata Kishën Ortodokse të Shqipërisë e
quajnë thjesht një kishë të minoritetit grek në Shqipëri,
meqenëse në konceptin e tyre ortodoksët shqiptarë janë
grekë. Këtë ka dashur të thotë edhe ai prifti arrogant,
mendjemadh e sfidues i Kosinës kur ankohej se po e bezdis
policia shqiptare dhe prokuroria shqiptare dhe kërcënoi ”do
të ikni e të më lini të qetë, do të mbrojë shteti
shqiptar,a po të ankohem, në vend tjetër unë”, duke pasur
parasysh sigurisht Athinën.
Sado të ruhet qeveria e Shqipërisë sherrit që u bë nuk i
ikën dot dhe ky sherr do të sjellë për qeverinë dhe
Shqipërinë sherre të tjera, sepse grekët tashmë e lëshuan
brezin, kanë nisur një ofensivë të re antishqiptare. Do të
shprehin mllefe do të përpiqen të nxjerrin  pengesa në prag
të nënshkrimit të marrëveshjes me BE më 12 qershor. Do të
nxjerrin dufin e tyre që punët e aleates së tyre, Serbisë,
nuk shkuan siç kishin qejf grekët. Mallkimet që ka sjellë
Janullatosi me vete për Shqipërinë do të prodhojnë pa
pushim pasoja të rënda.

4 qershor 2006
       Abdi Baleta



__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around
http://mail.yahoo.com

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#545

From: Olsi <olsi@...>
Date: Mon Jul 31, 2006 9:09 pm
Subject: RIMEKEMBJA 06/ 06/2006 [ i ]

olsi.rm

Online Now

Send Email

Kokëfortësia e historisë !


Rreferendumi i 21 majit 2006 ishte një ogur i mirë dhe një
e drejtë e patjetërsueshme e qytetarëve të Malit te Zi për
të vendosur për të ardhmen e tyre.
  Më në fund u arrit shpërbërja e një federate të ndërtuar
mbi shfrytëzimin e popujve të kësaj federate nga
nacional-shovinizmi  serb. Po ashtu vlen të theksohet se
kjo federatë kishte mbi 20 vite që e kishte humbur
kuptimin,  kjo për faktin se dëshira e popujve pjesëtarë
për të kontribuar dhe bashkëjetuar brenda federatës kishte
marrë fund. Pasi ky fakt i kaloi permasat e vetëdijes
individuale dhe u bë e qartë pakënaqësia e anëtarëve të
këtij bashkimi. Shovinizmi serb kaloi ç’do kufi njerëzorë
duke u munduar që të detyronte me ¬ç’do kusht qëndrimin e
popujve të tjerë brënda federatës. Si pasojë e kësaj
dëshire të verbër të serbëve popuj si boshnjakët, kroatët,
kosovarët  vuajtën mizoritë  më ç’njerëzore mbi kurriz,
vetëm sepse donin formimin e shteteve të rinj mbi bazë të
etnive të tyre, gjithashtu kjo verbëri i “dhuroi” Evropës
katër luftra (masakra) në harkun kohor prej dhjetë viteve.
Duhet theksuar se faktori shqiptar ishte i pari që filloi
të shprehte haptazi mospajtimin me qëndrimin nën këtë
federatë dhe mosnjohjen nga ana e ish Jugosllavisë, se
populli shqiptarë ishte një etni autoktone ashtu siç ishin
sllovenët, kroatët, boshnjakët, malazezët, etj  dhe pjesë e
popujve që përbënin federatën e ish Jugosllavisë.
Mali i zi me referendumin e 21majit 2006 vërtetoi ashtu siç
është shprehur dhe një diplomat amerikan se  “tanimë asnjë
popull nuk dëshiron të qëndrojë në një federatë me serbët”.
Shumë analistë “harrojnë” se në Mal të Zi ka shumë serbë të
instaluar nga Beogradi për të shtuar popullsinë serbe atje
artificialisht dhe se vetë malazezët kanë shumë pak dallime
nga serbët, kjo për faktin se të dy këta popuj janë sllav
dhe se besimin,  kulturën, gjuhën, e kanë pothuajse të
njëjtë.
Nëse referendumi i 21 majit 2006 pati rezultatin 55.5% ky
fakt është një meritë e pamohueshme e popullsisë etnike
shqiptare që banon atje. Është për të ardhur keq që në
shtetin e ri të Malit të Zi shqiptarët që me votën e tyre
arritën t’i japin goditjen e fundit federatës  Jugosllave,
lind pyetja: për veten e tyre sa do jenë të kënaqur nga kjo
pavarësi? Në filmimet e ofruara nga kanale të ndryshme
televizive patëm rastin që të shohim se si komuniteti
shqiptarë atje festonte pavarësinë. Natyrisht që të festosh
për një ngjarje të tillë me të vertetë që ja vlen sepse
përveç çlirimit të Malit të Zi nga serbët shqiptarët ashtu
siç e përmënda dhe pak më lart patën fatin që nga populli
më i keqtrajtuar prej serbëve t’i japin edhe fundin kësaj
federate gadi një shekullore. Por të them të drejtën nuk më
pëlqeu aspak mënyra se si këta shqiptarë etnikë festonin
fundin e një federate të ndërtuar me pa të drejtë. I pashë
shqiptarët etnikë tek festonin me flamujt e shtetit më të
ri në Evropë, ky fakt për mendimin tim bie ndesh me tezat e
hedhura nga politikanët vëndas shqiptarë atje, se me
pavarsinë e Malit të Zi të derjtat e komunitetit atje do
jenë më të medha. Të festosh ashtu siç po festonin
shqipatrët duke ngritur flamuj që nuk i takojnë atyre nuk
do te thotë se të drejtat e kësaj popullsie etnike ne Mal
të Zi do zbatohen si me shkop magjik vetëm se shqiptarët
festuan me flamujt e ri malazezë.
Detyrimisht në mendje më vijnë shumë fakte historike që më
bëjnë të mendoj se të ngresh flamurin e një populli që pak
më shumë se një shekull e gjysëm më parë shqiptarët i
sulmoi dhe i luftoi duke bërë shumë krime, mendoj se ishte
e tepërt valvitja e flamujve malazez në duart e shqiptarëve
etnik.

Fakte të tilla si lufta e Kërnicës (vënd ky i konsideruar
si strategjik për malazezët) e filluar me 17.01.1862  ku
ranë dëshmorë shumë burra shqiptare si
Hysejn Rrjolli, Zejnel Egerçi, Salih Ishaku, Oso Verçana, e
shumë të tjerë.
E paharruar do të mbetet ngjarja e këtyre viteve, lufta në
kalanë e Vraninës, ku trimi shkodranëOso Kuka, sëbashku me
40 luftëtarë të tjerë, po shkodranë, flijuan jetën e tyre
të re kundër armiqve malazez.
Lufta e Shpuzëz e bërë në vitin 1860 ku morën pjesë rreth
200-300 vullnetarë të ardhur nga Shkodra. Në këtë luftë
morën pjesë më shumë ushtarë nga ana e Toskërisë, Dibrës,
Matit e krahinave të tjera Shqiptare këto forca arritën
deri në 20.000 burra duke pasë parasysh se kishte edhe
pjesëtarë nga ushtria osmane dhe burra nga malësitë e mbi
Shkodrës.
Në luftën e Podgoricës të filluar në gjysmën e tetorit të
vitit 1877 malazezët të nxitur nga Rusia cariste rrethojnë
këtë qytet me 3.000 vetë dhe presin lidhjet me Shkodrën.
Luftëtarët shqiptarë ishin të drejtuar nga Hodo beg Sokoli
(theksoj se Podgorica ka qënë tokë shqiptare e banuar prej
shqiptarëve).
Lufta e tretë e Shpuzëz  e vitit 1876-1877 me komandant Ali
Pasha edhe këtë herë shkodranët me të gjithë rrethinat
morën pjesë seriozisht në këtë luftë për të përballuar
sulmet malazeze.
Lufta e Tivarit, qyteti i Tivarit në atë kohë ishte nën
administrimin e Shkodrës, për nga pozita gjeografike,
pikpamja ekonomike dhe tregtare, malazezët e lakmonin shumë
këtë qytet, kështu malazezët me date 13 nëntor 1877 filluan
sulmin e tyre për të marrë nën kontroll këto troje
Shqiptare.
Në luftën e Ulqinit, malazezët nuk vonuan shumë, por vetëm
pas disa ditësh pasi pushtuan Tivarin, me date 18 janar
1878 arritën të pushtonin Ulqinin ndonëse luftëtarët
ulqinakë u munduan t’i rrezistonin sulmeve malazeze.
Lufta e Krajës dhe deri tek rrethimi i Shkodrës më
1912-1913 nuk ishte një rastësi por një projekt i thurur
shumë mirë nga serbo-malazezët të frymëzuar nga Rusia
cariste fill pas shpalljes së pavarësisë nga ana e
Shqipërisë dhe shpërbërjes së perandorisë osmane.
Shpresoj që lexuesi të më mirkuptojë për ndalesat në disa
prej datave ku  serbo-malazezët sulmonin dhe zaptonin troje
prej trungut tonë kombëtarë.
U mundova te sjell emra nga disa prej  luftetarëve të
shumtë Shqiptarë që dhanë jetën për trojet tona, kjo jo për
të evidentuar emrat e tyre (pa harruar kontributin që ato
dhanë) por për t’i kujtuar shqiptarëve etnik që jetojnë në
trojet e tyre etnike gjithashtu, që të mos harrojnë dhe të
mos ekzaltohen nga kjo pavarësi që mori Mali i Zi,
gjithashtu i drejtoj pyetjen bashkëkombasve të mi atje :
Vallë rastësi ishte që Mali i Zi e përfitoj pavarësinë pa
asnjë pikë gjaku të derdhur, ndërsa iu desh të derdhnin
gjak shqiptarët kosovarë, boshnjakët e kroatët?


                                R u b i n    S h e h u


KADAREJA, GABI I MENDIMIT SHQIPTAR

Kjo është vetëm një parafjalë, një fillim i butë për
mbrapshtitë e shumëta të Ismail Kadaresë në fushën e
mendimit shqiptar, posaçërisht e mendimit politik.
Kadare ka një ngjashmëri me ate që quhet tregu “gabi” në
Shqipëri nga që ushtrohet më së shumti nga gabeltë, ose së
paku kështu perceptohet. Fjala është për tregun që merr në
Perëndim mallra të përdorura, të vjetruara ose që thjeshtë
nuk përdoren më nga të zotët e tyre, ndodhë edhe “firmato”,
dhe i shet me çmime mjaft të lira, nganjëherë me kile.
Racionaliteti i këtij tregu është se këto lloj mallrash
blihen më lirë.
Edhe Kadare ka shkuar në Prëndim ku merr ide e mendime të
përdorura dikur, të vjetruara tani dhe jua shet
shqiptarëve. Problemi është vetëm se i mungon racionaliteti
i tregut të gabit: tregtarët e gabit i tregtojnë ato mallra
sepse janë më të lira, ndërsa idetë, si të vjetra si të
reja kushtojnë njëlloj, në kuptimin se si një libër i
shekujve të kaluar, si i sotëm kushton gati njëlloj.
Shitoret ku blenë Kadare duket se kanë 4 karakteristika: a)
reaksioni europian; b) orientalizmi; c) serbofilia; d)
antishqiptarizmi. Magazinat europiane që ruajnë mallra
(ide) me këto karateristika duket se janë rrethet në Francë
në të cilat jeton dhe frymëzohet Ismail Kadare.
Një e përbashkët e gjithë këtyre rretheve është vjetërsia.
Kadare qëmton nëpër Europë gjithë idetë e vjetëruara dhe i
sjellë t’ua shes shqiptarëve:

Monocentrizmi
Një mënyrë e vjetëruar mendimi europian është
monocentrizmi, përfytyrimi i një qendre rreth të cilës
organizohet dhe rrotullohet gjithçka: në qendër dielli dhe
rreth tij planetet; në qendër atomi dhe rreth tij grimcat e
tjera; në qendër të atomit bërthama dhe rreth saj
thërrmijat; në qendër e vërteta e vetme dhe rreth saj
organizohet dija; në qendër Papa dhe rreth tij kishat e
shtetet; në qendër mbreti (diell) dhe rreth tij të tjerët;
në qendër shteti dhe rreth tij politika; ne qendër Partia
dhe rreth saj gjithë jeta e vendit; në qendër Sekretari i
Parë dhe rreth tij Byroja Politike; në qendër... Ismail
Kadare dhe rreth tij të tjerët!
Në qoftë se gjërat nuk rrotullohen rreth qendrës, rreth
forcës gravitacionale të qendrës diçka nuk është në
rregull, situata është në kundërshtim me ligjet e natyrës,
nga universi me qendër diellin (heliocentrizmit) deri tek
mikrothërmijat me qendër atomin (atomistika)!
Mendimi centrik dhe monocentrik është diskredituar,
vjetëruar, dekonstruktuar me kohë ne Europë si mendim, dhe
si praktikë politike totalitare e totalizante: dielli është
një nga qendrat në univers (astronomia e sotme); atomi nuk
organizon rrotullimin e grimcave rreth tij mbasi lëvizja e
tyre është kaotike (teoritë e kaosit); nuk ka një të
vërtetë por ka shumë të vërteta (veçanërisht Derrida dhe të
tjerët); nuk ka një qendër fetare papale por shumë të tilla
njëkohësisht (Huntington dhe të tjerët); nuk ka një
qytetërim qendror por ka qyetërime të njëkohëshme, të
shumëkohëshme, të përkohëshme...
Teknologjinë mendore të centrizmit në Europë e ka
zevendësuar dhe po e zevendëson tekonologjia e
decentrizmit, ekscentrimit, policentrimit, të përkohshme,
kalimtare...
Kadare e gjen këtë mall të vjetëruar europian, centrizmin e
fillimit të modernes që është përdorë dy-tre shekuj nga
europianët, dhe tani që është braktisë ose po braktiset me
shpejtësi prej tyre e merr dhe e sjellë ne Shqipëri t’ua
shes shqiptarëve... shtrenjtë! Mbledhës i vjetërsirave!
Eurocentrizmi. Mendim centrik është shfaqë si
eurocentrizëm: në qendër Europa dhe rreth saj Bota.
“Lindje” dhe “Perëndim” përcaktohen nga qendra e Europës.
Edhe vetë Europa, duke u nisë nga qendra e vet, ndahet në
Eurpë Perëndimore dhe Europë Lindore. Edhe SHBA ndonëse
Japoninë e kanë afër në  Perëndim i thonë Lindje e Largët.
Kjo terminologji është vendosë nga bashkëudhëtimi i
eksploratorëve europian me pushtetin e fushave të tjera,
dhe kur mendohej se bota është e sheshtë.
Eurocentrizmi i përthyer si “Perëndim” është bërë masë
normative-vlerësuese e qytetërimeve të tjera: qytetërimi
europian perëndimor është i përparuar, i mirë, i pjekur,
modern...; qytetërimiet e tjera janë të prapambetura, jo të
mira, të papjekura. Qytetërimet, kulturat dhe popujt e
tjerë duhet ti afrohen qendrës, të zhvillohen e përparohen
(“developmentalizmi”), të bëhen të mirë (“orientalizmi”),
të piqen (“kolonializmi”), të modernizohen
(“modernizationism”). Çka nuk është Perëndimore nuk ka
vlerë. Vlerë ka çka është Perëndimore. “Perëndimi” bëhet
vlera qendrore me të cilën maten të tjerët.
Tërë ky arsenal ideshë dhe literature kolonialiste,
developmentaliste (zhvilluese), sidomos orientaliste dhe
modernizuese në Europën e sotme është sfiduar, modifikuar,
zhfuqizuar, vjetëruar. Kadare në idetë e tij politike i
merr pikërisht aspektet e vjetruara të tyre, idetë e
nxjerra jashtë përdorimit, sidomos të orientalizmit dhe i
sjellë në Shqipëri për t’i shitë në tregun e ideve.
Mendimin orientalist të Kadaresë e ka argumentuar në mënyrë
metodike e sistematike me qartësi të jashtëzkonshme Enis
Sulstraova në librin e tij shumë të rëndësishëm për
ligjërimin shqiptar “Arratisje nga Lindja” (DUDAJ 2006)
Logocentrizmi. Vetë Perëndimi kishte një masë tjetër për të
matë edhe veten: arsyen logjike. Kështu modernja
Perëndimore është logocentrike. Edhe vetë vlerat morale si
e mira dhe e keqja, normat morale të së mirës e të së
keqes, përbërësit kulturor, traditat, historia etj., e vet
dhe e të tjerëve, siç thoshte Engelsi, do të dilnin para
gjyqit të arsyes dhe ose të justifikonin veten ose të
hiqnin dorë nga ekzistenca e vet.
Në modernen europiane arsyeja ka qenë bërë kriter dhe vlerë
qendrore me të cilën mateshin gjithë vlerat e tjera: liria,
barazia, dinjiteti, përparimi, qytetërimet etj., etj.
Kështu p.sh. njerëzit kanë dinjitet të posaçëm sepse janë
qenie me arsye; të drejtat e lirisë i kanë vetëm njerëzit
që kanë arritë një pjekuri të arsyes dhe në përputhje me
shkallën e zhvillimit të arsyes. Prej këtej dilte kufizimi
i lirisë (politike) tek fëmijët deri sa të arrinin moshën e
pjekurisë, kufizimi i lirisë së të sëmurëve psiqik,
anormalëve etj. Arsyeja logjike i tregon njeriut rrugën a
kalimit nga barbaria në qytetërim, nga “gjendja natyrore”
në civilizim, jep të drejtën e pushtetit dhe sundimit.
Ashtu si individi që nuk e ka të zhvilluar plotësisht
arsyen nuk meriton të gjitha të drejtat e lirisë, ashtu si
individit i takon liria në përputhje me zhvillimin e arsyes
ashtu edhe popujve dhe qytetërimeve u takon aq liri sa e
kanë të zhvilluar pjekurinë e aryes.
Shkenca zevendëson kishën, shkenca beson në një të vërtetë
dhe gjithçka tjetër është e rrejshme; ka një sistem vlerash
të drejta, një qytetërim të drejtë etj., të cilat na i
tregon shkenca sepse mund t’i provojë shkencërisht.
Shkenca na dëshmon se shoqëria, kultura, qytetërimi, arti,
feja etj., europerëndimore janë të vërtetat, normalet, të
arsyeshmet, ta saktat etj., ndërsa shoqëritë, kulturat,
qytetrimet, artet, fetë  e tjera nuk janë në rregull sepse
janë shpirtërore-emocionale e jo të arseyshme.
Këtij logocentrizmi Niçe i hyri ta thërrmoj me çekiç në
fillim të shek XX, ndërsa Derrida dhe të tjerë e çmontuan
(dekonstruuan) nga mendimi perëndimor në përfundim të
shekullit dhe e provuan si paragjykim për të legjitimuar
sundimin e Perëndimit mbi pjesën tjetër të botës e cila nuk
meriton lirinë sespe nuk është me arsye të zhvilluar sa
duhet. Tirania e arsyes u provua sidomos në regjimet
totalitare socialiste ku gjithçka do të zhvillohej e
planifikuar nga komisione planifikimi me njerëzit më
specialist të fushave përkatëse shkencore si ekonomia deri
tek veshja dhe ushqimi i përditshëm i individit.
Këto paragjykime të vjetëruara për qytetërimet, kulturat
dhe popujt e racat Kadare i gjurmon ku kanë mbetë nëpër
Europë dhe i merr t’i sjellë si mallë europe për t’ua shitë
shqiptarëve si “gabi” rrobat “firmato”
Katolikocentrizmi. Në mesjetë qendra e Europës Perëndimore
në masë të madhe ishte kisha katolike. Qendra u shpërbë
ngadalë e dhunëshëm në shumë qendra: kisha anglikane,
protestane, luterane, kalviniste etj. Në fund kisha e humbi
qendërsinë dhe vendin e saj në qendër e zunë arsyeja,
politika dhe shkenca.
Ideja se feja dhe kisha duhet të jenë qendra u shua nga
modernja europiane. Aq më shumë u braktis ideja se qendra
do të duhej të ishte feja dhe kisha katolike. Ideja e
qendërsisë së fesë dhe kishës katolike i takon periudhës
paramoderne mesjetare dhe as fillimit të modernes
europiane.
Ideja se qendra e qytetërimit dhe jetës perëndimore duhet
me qenë kisha katolike u mbrojtë një kohë nga mendimi që
quhet reaksionar europian si de Maistre, Donoso-Cortés apo
Papa Piu IX, por pa sukes. Për modernen europiane mesjeta
dhe qendërsia e saj kishin vdekur.
Kadare shkon, e merr këtë ide të vjetëruar paramoderne,
mesjetare, reaksionare europiane dhe dëshiron t’ua shes
shqiptarëve si mallin e fundit europian: Europa është
mesjetë, është fanatike katolike, prandaj që të dukeni
europian kthehuni të gjithë në katolik. Kadare nuk ndalon
në idetë dhe mendimin modern europian, qoftë edhe tek
modernja e herëshme, e vjetruar tanimë, por shkon tek ide e
mendime europiane që vetë Europa i konsideron të vdekura, i
mbledhë këto ide dhe i sjellë për shitje në Shqipëri.
Gjeneral i mendimit të vdekur!
	 Në përgjithësi mendimi bashkëkohor europian po shkon drejt
decentrimit dhe prandaj drejt braktisjes së të gjitha
centrizmave të modernes. Por Kadare nuk mundet t’i kapë
produktet kaq të çmuara europiane. Ai mbetet një mendimtar
i vjetruar, i prapambetur centrist, dhe nga centrizmi
katolikocentrik.

Dihotomia
Strukturë qendrore e tekstit të modernes europiane ka qenë
dihotomia: struktura e mendimit me kategori polare, binare,
dyshe të kundërta si mirë/keq, e vërtetë/ e gabuar,
hyjnore/profane, ditë/natë, dritë/errësirë, mashkull/femër
etj. Këtë strukturë mendore të modernes e ka nxjerrë në
dukje dhe dekonstruktuar veçanërisht Derrida, ndërsa
konstatimin dhe rrjedhojat e saj në mendimin shqiptar i ka
analizuar folzofi Artan Fuga veçanërisht në librin
“Shtegëtim drejt guvës së gjarpërit”.
Një strukturë e posaçme dihotomike mendimi ka qenë edhe
ndarja e qytetërimeve të globit tokësor në dy kategori:
“The West and The Rest”, Perëndimi dhe Kusuri. Në kusurin
përfshiheshin qytetërimet aziatike, afrikane,
ameriko-latine etj. Në njërën anë vihej qytetërimi
Perëndimor dhe në anën tjetër gjithë të tjerët që merreshin
si një, si tjetri i ndryshëm. Qytetërimi Perëndimor
mendohej si i përparuari, tjetri si i prapapmbeturi.
Shumë procese, por veçanërisht proceset globalizuese e kanë
shthurur këtë përfytyrim dihotomik. Europa e sotme e kupton
qytetërimin europian si një nga qytetërimet e botës.
Përfytyrimi dihotomik për qytetërimin e mirë perëndimor dhe
jo të mirë tjetër i ka lënë vendin përfytyrimit të
shumësisë së kuptimit të vetë “të mirës” dhe “të keqes”;
definimit të “të mirës” dhe “të keqes” nga qytetërimet;
mungesës së një pike vështrimi të paanshme për vlerësimin
objektiv të tyre duke qenë vetë jashtë çdo qytetërimi etj.
Sigurisht europianët perëndimor e konsiderojnë qytetërimin
e vet më të mirin. Por kjo është njëlloj edhe për anëtarët
e qytetërimeve të tjera që i shohin qytetërimet e veta si
më të mirat. Në shumë qytetërime të tjera vlerësohen
arritjet e qytetërimit europian perëndimor. Në qytetërimin
Perëndimor vlerësohen shumë arritje të qytetërimeve të
tjera. Shpresohet, pa ndonjë bazë (Rorty), se qytetërimit
në kontakt me njëri-tjetrin do të marrin prej njëri-tjetrit
elementet që shihen si të mira.
Mendimi i Kadaresë është dihotomik. Kadare përpiqet ta
marrë, ta ruaj e ta sjellë në Shqipëri mendimin e vjetëruar
dihotomik europian “The West and The Rest”. Kjo përpjekje
shfaqet veçanërisht në orientalizmin e tij.

Orientalizmi
Një shfaqje me shumë rëndësi e mendimit eurocentrik
dihotomik ka qenë ndarja në Perëndim dhe Lindje, Oksident
dhe Orient. Në këtë përfytyrim Oksidenti ishte “racional, i
virtytshëm, i pjekur, normal”, ndërsa Orienti është
“iracional, deviant, i pazhvilluar, inferior”.
Shthurja e këtij mendimi në Europën Prëndimore ka filluar
herët, është përshpejtuar mbas Luftës së Dytë Botërore dhe
është dekonstruktuar rëndshëm nga vitet 1970 e këtej. Një
moment i rëndësishëm ka qenë studimi i Edward Said
“Orientalism” (1978), i cili nxiti një numër të madh
punimësh të frymëzuara drejpërdrejtë prej tij. Nga ky
këndvështrim u dekonstruktua mendimi europian për
qytetërimet afrikane. Shumë studime si “Zbulimi i Afrikës”,
“Idjea e Afrikës” etj., hulumtuan përfytyrimet e Perëndimit
për Afrikën duke analizuar fuqinë e antropologjistëve,
misionarëve dhe ideologëve, përfytyrimet për
subkontinentin, për qytetërimet afrikane etj; Në këtë vijë
u realizuan shumë studime si “Përfytyrimi i Indisë”,
përfytyrimet për Azinë në përgjithësi etj.
Me strukturat mendore dihotomike të tipit “The West and the
Rest” dhe strukturat e orientalistikës Kadare përpiqet të
argumentoj si të vlefshme tek shqiptarët vetëm “The West –
Perëndimoren” dhe të fshijë të tërin “The Rest - Kusurin”,
veçanërisht “orientalen”. Me lehtësi Kadare fshinë nga
trashigimia dhe prania e tashme tek shqiptarët trashigiminë
bizantine dhe osmane, të dyja lindore (orientale) dhe
nxjerrë në dukje vetëm “oksidentalen”. Me lehtësinë që i
krijojnë strukturat e vjetëruara mendore Kadare fshinë dy
të tretat e përbërësve kulturor shqiptar, elmentet
bizantin-ortodoks dhe osman-islamik, e, po të shtohen edhe
elementet pagane mjaft të pranishme, madje edhe në besimet
fetare, del se Kadare fshinë me lehtësi tri të katërtat e
elementëve identitar të kulturës shqiptar. Në qoftë se
pranon se ka diçka orientale tek shqiptaret, në stilin e
mendimit orientalist, atë e pranon vetëm si fatkeqësi,
sepse sipas këtij mendimi të vjetëruar në Europë orientalja
është e keqe, iracionale, e papjekur etj.
Sot në Europën Perëndimore gjithë programi i
orientalistikës dhe përfytyrimet e prodhuara prej saj për
popujt, qytetërimet, kulturat, filozofitë konsiderohen të
vjetëruara dhe të papërdorshme. Ndërsa mendimi i Kadaresë
është orientalist. Ismail Kadare ka shkuar në Europë, i ka
marrë këto ide të vjetëruara dhe të papërdorshme dhe i
sjellë në Shqipëri për t’ua shitur shqiptarëve si “gabi”
rrobat e vjetra.

Dija-pushtet
Orientalistika ka qenë displinë akademike perëndimore dhe
përfytyrimet e prodhuara prej saj kishin autoritetin e
shkencës. Kjo dije thoshte se Orienti është iracional, i
papjekur, i pazhvilluar. Dijet për orientin paraqiteshin si
dije shkencore, pra me autoritetin e të vërtetës. Mishel
Fuko ka argumentuar se çdo dije është njëkohësisht pushtet,
se nuk ka ndarje midis shkencës e politikës, artit, mitit,
fesë etj. Analiza e dijeve të prodhuara nga orientalistika
tregoi se ato ishin dije që synonin pushtetin e Perëndimit
mbi Lindjen dhe qytetërimet e tjera (si afrikane, indigjene
amerikanolatine etj.). Idetë e orientalistikës bashkoheshin
me idetë e mdoernes së herëshme për lirinë.
Mendmi liberal, duke përfshirë mbrojtësin me të shkëlqyer
të lirisë, Xh. St. Mill, kishte argumentuar se liria u
takon vetëm individëve të arsyeshëm, të pjekur, të
zhvilluar dhe, ashtu si individëve, vetëm popujve të
arsyeshëm, të pjekur, të qytetëruar. Fëmijët dhe popujt e
papjekur duhen marrë nën kujdesin e të pjekurve, nën
paternalizmin e popujve të qytetëruar. Në qoftë se, siç
provonte shkenca orientaliste popujt joperëndimorë ishin të
papjekur, atëherë atyre nuk u takonte liria. Kështu
kolonizimi i Orientit nga Oksidenti është i legjitimuar, jo
vetëm  i drejtë, por edhe në të mirë të Orientit. Orienti
kishte krijuar, si kundërpërgjigje, stereotipet dhe
përfytyrimet e veta (të pabazuara) për “Oksidentin” si
materialist, i pashpirtë, imoral etj.
Tanimë mendimi orientalist, përfytyrimet e krijuara prej
tij për popujt e tjerë të Afrikës, Azisë etj., ne emër të
shkencës janë provuar si dije për pushtetin e Perëndimit
mbi Lindjen, e kolonializimit. I dekonstruktuar si thjeshtë
dije-pushtet, si ideologji kolonalizimi, në mendimin e
sotëm europian “orientalizmi” është dije e vjetëruar e
shekujve të fillimit të modernes europiane. Në mendimin
liberal ideja e Millit për lirinë e popujve është vjetëruar
nga zhvillimet e mëvonshme të këtij koncepti nga filozofët
liberal europian.
Ndërsa Kadare e bën këtë tog të ideve dhe përfytyrimeve
orientaliste, të vjetëruara e të nxjerra jashtë përdorimit
në Perëndim, burimin kryesor të furnizimit të mendjes së
vet dhe vjen t’i shes tek shqiptarët këto ide si “gabi”
mallrat e vjetra.

Homgjeniteti
Një karakteristikë e mendimit të modernes së herëshme
europiane ka qenë mendimi me kategori homogjene. Mendimi
dihotomik homogjenizonte njëkohësisht dallimet e shumëta në
kategori polare. Në rastin e orintalizmit i fshinte të
gjitha dallimet ndërmjet qyetërimeve dhe besimeve si indian
dhe hinduistë, konfucian e budist, islamik e arabe etj.,
dhe i përmblidhte në një kategori “Orienti” përballë
kategorisë tjetër homogjene “Oksidenti”. Dekonstruimi i
sistemeve homgjene të kuptimit nga postmodernja gati e ka
nxjerrë jashtë përdorimit në Perëndim. Vendin e tij e ka
zënë secilën herë e më shumë ideja e heterogjenitetit,
larmisë, të veçantës, ndryshimit dhe repektimi i të
ndryshmes.
Me mendimin e vet homogjenizues Kadare fshinë larminë e
Europës së sotme, madje ndryshimin e Europës së sotme me
Europën e kaluar mesjetare katolike, e homogjenizon në një
term “europiane – perëndimore” si të ishte një e vetme pa
ndryshme, pa larmi. Mbasi homogjenzon edhe gjithë Lindjen
duke përfshi në një term “orient” njëlloj qytetërimin
kinez, bizantin e osman dhe qytetërimet e kulturat e sotme
të rajoneve të tëra të botës, krijon strukturën polare të
“të mirës” dhe të “të keqes”.
Me këtë strukturë mendore homogjenizuese Kadare e ndanë
kulturën shqiptare në “oksidentale” e “orientale” dhe
kërkon homogjenizimin e saj duke zhdukë “orientalen”, “të
keqen”. Gjithë veprimtarinë e tij e ka përqëndruar në
homogjenzimin e kulturës shqiptare në dy drejtime:
homogjene si “qytetërim Perëndimor” dhe homogjene si
“fetarisht katolik”. Edhe vetë këto dy nocione i
homogjenizon në një duke barazuar “europian”, “qytetërim
perëndimor” me “= katolicizëm”. Për këtë strukturë mendore
homogjenizuese të tij larmia e elementëve përbërës të
kulturës dhe larmia fetare e shqiptarëve përjetohen vetëm
si pengesa, si diçka e keqe që duhet hequr.
Mendimi homogjen dhe homogjenizues është dekonstruktuar dhe
vjetëruar në Europën Perëndimore. Prandaj Kadareja, si
qëmtues mallrash të vjetëruara, shkon, e merr dhe e sjellë
ta shes në Shqipëri.

Si përmbyllje
Si përmbyllje mund të përmbildhen, sa për fillim, disa
karakteristika të mendimit të Kadaresë: mendimi kadarean
është centrik, katolikocentrik, dihotomik, orientalist,
homogjenizues, përjashtues i tjetërit të ndryshëm. Të
gjitha këto janë mendësi të një moderneje të herëshme
europiane që janë dekonstruktuar, çmontuar dhe vjetëruar në
“Oksidentin” europian, sidomos në Francë. Në mendimin e vet
Kadare ka qenë dhe ka mbetë një modern i hershëm, i
vjetëruar, jashtë kohe.
Ndokush mund të nxjerrë përfundimin dëshprues se nëse edhe
Kadare që ka qenë i privilegjuar në kontaktet me Europën,
dhe edhe sot jeton në Paris, ka mbetë një europian i
vjetëruar, atëherë pak mund të shpresohet se shqiptarët e
zakonshëm, në fshatrat e thella e metropolet urabne qenkan
europian.
Përfundimi i tillë nuk është krejt pa bazë. Vëzhgime dhe
studime dëshmojnë se shqiptarët mund të jenë më afër
kulturës amerikane se europiane. Qytetërimi dhe sistemi i
sotëm europian është larguar shumë nga fillimet e modernes.
Në shumë drejtime ajo është në modernitetin e vonë ose,
madje, në postmodernitetin, në zhvendosjen që shumë vite
nga vlerat materiale e tradicionale në ato postmateriale e
postmoderne. Idetë, vlerat dhe kultura e modernes së
herëshme dhe klasike konstatohen shumë më tepër në SHBA e
cila pak a shumë ka mbetë në atë sistem vlerash me të cilat
emigroi nga Europa e fillimit të modernes dhe klasikes
moderne. Kultura shqiptare ka filluar të marrë diçka nga
kultura, qytetërimi dhe sistemi i vlerave të modernes së
herëshme e klasike europiane. Por ndërkohë Europa ka ecur
shumë në rrugën e vet pionere, hulumtuese, eksperimetuese
për një shoqëri më të mirë.
Përfundimi se “derisa Kadare nuk është europian aq më janë
pak të tjerët” është edhe i pabazë: Kadare nuk është as
njeriu më i kulturuar shqiptar, dhe as njeriu më i
përshtatshëm për ndryshimin e sistemit të vet të vlerave
dhe ecjen me hapin e Europës. Ai tanimë është shumë i
vjetër. Dhe mbi të gjitha i vjetruar.

Ironia e mbrojtësve të Kadaresë
Kohëve të fundit mbrojtësit e Kadaresë janë sjellë në
mënyrë pamshirshëm ironike me të. P.sh. kanë thënë se
Kadare nuk ka kërkuar konvertimin kolektiv të shqiptarëve
në një fe, në fenë katolike, nuk e urrenë islamin, nuk
është islamofob, nuk e urrenë bizantin dhe besimin
ortodoks, i vlerëson të gjitha besimet e shqiptarëve, nuk
ka ide raciste etj., etj. Kjo duket si një mënyrë ironike
për t’i thënë të mos i ketë këto ide.
Problemi është se Kadare kërkon mbështetje për thirrjen e
lëshuar para gati pesëmbëdhjetë vjetësh që shqiptarët të
kthehen në katolikë, mbështetje për idenë se Europa nuk na
pranon pa u kthyer në katolik, mbështetje për idenë se
qytetërimet orientale janë të këqija dhe na kanë sjellë të
këqija, mbështetje për idenë se... Ndërsa mbështetësit e
tij ia mohojnë se ai i ka këto ide. Po atëherë mbetet pa
kuptim se çka i duhet Kadaresë mbështetja e tyre, në qoftë
se nuk i mbështesin idetë e tij për të cilat po sakrifikon
kaq shumë veten.
Një pjesë e tyre me sa duket e dinë mirë se idetë politike
të Kadaresë janë mallra shumë të vjetruara për epokën e
sotme të mendimit europian. Dhe duan ta shpëtojnë.


Hysamedin Feraj 			 2. 6. 2006

Deklaratë për shtyp

Ditët e fundit, Shqipëria është shndërruar në një dhomë
tmerresh gjigande, ku po manifestohen perversitetet
ekstreme të natyrës njerëzore, që nga pedofilia, tek
përdhosja e varreve.
Ngjarje të tilla të rënda, e detyruan PLL-në të bëjë këtë
prononcim për shtyp.
Duke vlerësuar ndërhyrjen energjike dhe të drejtëpërdrejtë
të kryeministrit Berisha, i tërheqim vëmendjen organeve të
tjera shtetërore, që nuk kanë marrë masa për neutralizimin
e këtij aktiviteti të turpshëm të perversëve ndërkombëtarë,
në dëm të njomëzakëve shqiptarë.
Incidenti me plaçkitjen e kockave të shqiptarëve, për t’i
trafikuar si ushtarë antifashistë grekë, të vrarë në
luftime gjatë LDB, është jo vetëm i turpshëm, por edhe
cënim i dinjtetit, sovranitetit dhe sigurisë kombëtare të
Shqipërisë.
Të rënët në luftë e meritojnë një varr ku të prehen, si dhe
një përmendore për t’i përkujtuar, por legalistët dënojnë
ashpër tentativën greke që, më sëpaku, është përdhosje
varresh dhe, më sëshumti, është shovinizëm nekrofil.
Eshtrat e shqiptarëve nuk duhet të paguajnë mungesën e
trimërisë greke (numër i pamjaftueshëm të rënësh), e cila
plotësohet nga dinakëria dhe hajdutëria proverbiale greke.
I kujtojmë personelit diplomatik grek, t’i përmbahet
Konventës së Vjenës së vitit 1961, sepse Shqipëria e
shekullit XXI, nuk është i Sëmuri i Bosforit i shekullit
XIX, e ku mund të aplikohen kapitulacionet dhe
ekstraterritorialiteti.
Shqipëria ka nënshkruar një Traktat Miqësie me shtetin
grek, ndonëse teknikisht, që nga viti 1940, midis dy
vendeve ekziston gjendja e luftës.
Qarqet e moderuara të politikës greke, bëjnë mirë të
parandalojnë skenarin e rasttit më të keq, e ku 9 milionë
grekë mund të konfrontoheshin me 8 milionë shqiptarë,
sidomos pas konflikteve fizike me aviacionin turk, dëbimin
e supersonikëve ameriakanë, sherreve me Shkupin, apo
pretendimeve të segmenteve politike bullgare për një dalje
të Bullgarisë në Egje.
Sëfundi, apelojmë pranë kryeministrit Berisha që, në
vazhdën e qëndrimeve të tij patriotike, të ndërhyjë
drejtpërsëdrejti për ndalimin e makabriteteve të tilla.
Të synohet thellimi i marrëdhënieve të fqinjësisë së mirë
me Greqinë dhe ndëshkimi i perversëve tahmaqarë, që duan të
fitojnë para dhe kapital politik edhe me eshtrat e
shqiptarëve.

Drejtori i Departamentit të Marrëdhënieve me Publikun në
PLL

Gjergj Thanasi


Edukimi shqiptar me të drejtat universale të njeriut

Nga Artur Shkurti

	 Vështirësia apo lehtësia për të trajtuar një të drejtë të
njeriut varet shumë nga natyra e një kombi, nga psikologjia
e tij. Për ta kapur kështu çështjen e edukimit me të
drejtat e njeriut, po mbështetem kryesisht në esenë e Faik
Konicës “Shqiptarët - çelësat për të kuptuar natyrën e
tyre”. Shumë prej përfundimeve të tij mbeten ende aktuale.
Ligjet janë, por në kushtet kur ato nuk respektohen si
duhet nga drejtuesit e shtetit apo edhe nga qytetarët,
kapja e mentalitetit në mënyrën që e bën Konica mund t'i
sjellë shoqërisë sonë një burim frymëzimi më shumë për të
respektuar të drejtat e njeriut, ashtu siç na kërkohet nga
procesi i integrimit europian, por jo vetëm europian pasi
këto të drejta janë vlera mbarënjerëzore dhe të
sanksionuara nga OKB.

	 Unë mendoj se shkolla, e në veçanti letërsia mundohet t’u
japë nxënësve vetëm anët e mira të shqiptarëve duke dëmtuar
kështu diskutimin real që në të vërtetë nxënësit e bëjnë
pasi mbarojnë shkollën. Mirëpo në shkollë, mundësitë janë
më të mëdha që nxënësit të gjejnë reagimin e drejtë sepse
aty kanë një moderator që është mësuesi, kanë kohën e
mjaftueshme dhe kanë garant një grup që të mirëkupton siç
është shoqëria e një klase. Fakt është që tek njerëzit me
shkollim të pakët bën më shumë efekt tradita dhe
mentaliteti i trashëguar i pa kaluar në sitën "e të
drejtave të njeriut".
	 Natyrisht që kapja ballafaquese me mentalitetin "shqiptar"
në lidhje me respektimin e të drejtave është vetëm një lloj
kapjeje. Kjo na siguron ne mësuesve "armë shtesë" në luftën
e përditshme për të formuar qytetarë të bindur në ato vlera
që vijnë nëpërmjet Kartës së Kombeve të Bashkuara për të
Drejtat e Njeriut.

	 E drejta për jetën
	 “Tjetrin vraje, por mos e shaj”. Tek ky mentalitet mund të
mbështetemi për të gjetur anët pozitive dhe negative në
sjelljen tonë. Proverbi nga një anë është garanci për
respektim të personalitetit të tjetrit, por nga ana tjetër
është edhe një dritshkurtësi për vlerën e jetës. Ja, pse
idhtarët e mosdënimit me vdekje janë shumë të paktë në
Shqipëri, ja pse nuk caktohet një referendum për të marrë
vesh se çfarë do shumica e shqiptarëve.
	 Konica vlerëson besën si një tipar të shqiptarëve. Fyerja
më e madhe për një shqiptar, citon ai, është ta quash të
pabesë. Ndërsa është një anë e mirë e karakterit, kjo ka
edhe anën e kundërt për dhunën që ushtrohet në emër të
shkeljes së besës sidomos në marrëdhëniet bashkëshortore,
por edhe ato të biznesit. Dhuna psikologjike ushtrohet edhe
ndaj atij që zgjedh mënyrën qytetare të ndarjes me
“shkelësin e besës”. Zëvendësimi i avokatit, juristit apo
njohurive ligjore në përgjithësi, me besën në fjalën e
dhënë janë tregues të një formimi të dobët ligjor.
	 Shqiptarët, sipas Konicës, e kanë të tyren shprehjen “koka
e falur nuk pritet”, kjo shpjegon sipas tij edhe një
trajtim njerëzor të robërve, apo të viktimave të luftës,
trajtim që kërkohet sot edhe nga një sëri konventash.
	 Punë më shumë, mund të hapet me kokëfortësinë e njohur
shqiptare. “Ka një damar shqiptari”, thonë shpesh turqit,
sipas Konicës. Detyra e shkollës qëndron që secili nxënës,
të bëjë vetvlerësimin nëse ai e ka këtë “damar” dhe çfarë
mund të bëjë që të mos e ketë në kuptimin negativ, pra të
reagojë dhunshëm në mënyrë të befasishme pa arsyetuar. Një
njeri i formuar kështu, ka mundësi që të paktën të
reflektojë pas një grindje dhe të arrijë të njohë teprimin
në sjelljen e tij.
	 Konica kujton edhe dy shprehje të të huajve “kokë
shqiptari” ose “zoti nuk është shqiptar”, pra është i
mëshirshëm. Pavarësisht rezervave që mund të kemi, edhe një
njohje e pjesshme e vërtetësisë në këto anë do të na
shërbente më shumë për të ndrequr diçka në sjelljen e të
rinjve shqiptarë. Mungesa e vetpërmbajtjes që interpretohet
nga proverbi “për një plesht djeg jorganin” shfaqet në
krimet e shumta ndaj personit për motive të dobta dhe
grindje të çastit. Konica kujton thënien e Hobhauzit: “nuk
janë me shpirt të keq dhe kur bëhen të pamëshirshëm, kjo
nuk vjen aq nga parimi i hakmarrjes se sa nga pasioni i
çastit”. Janë të freskëta dhunimi i tjetrit apo edhe marrja
e jetës për sherr parkingu, për fyerje në shkëmbim makinash
e të tjera motive të tjera. Nëse shkolla, por edhe media, e
trajton si duhet çështjen e vetpërmbajtjes shoqëria do të
ketë fitime të pallogaritshme në sigurimin e një paqeje
shoqërore, pra mjedisi shoqëror të këndshëm.

	 Barazia e burrit me gruan, e drejta për të ngritur një
familje, respektimi i të drejtave të fëmijëve
	 “Gruaja është e paprekshme” nga kjo proverbë shqiptare ne
mund të nxjerrim nektarin që sulmon mentalitetin negativ
për trajtimin e saj si plaçkë. "Konservatorët" dhe
"patriarkalët" e dhunshëm, njerëzit e zhveshur nga
personaliti individual apo kombëtar, që qytetarinë dhe
lirinë e zgjedhjes së femrës e urrejnë e kanë shpërfytyruar
përmbajtjen e këtij proverbi shumë të bukur duke e
shtrënguar femrën shqiptare me forcë drejt prostitucionit
në rrugët e Evropës. Dëshmitë më të dhimbshme i dëgjova në
një dokumentar italian të transmetuar në Gjeli Vizion.

	 Përkushtimi ndaj prindit e familjes është një tipar me të
cilin shqiptarët mund të mburreshin dhe këtu shkolla duhet
të mbështetet fort për formimin e familjeve të shëndosha.
Për shumicën e shqiptarëve ka qenë të panjohura familjet me
një prind që gjatë viteve të tranzicionit janë duke u
përhapur në mënyrë të rrufeshme duke u mohuar shumë
fëmijëve të drejtën për një jetë të qetë dhe në harmoni
familjare me të dy prindërit.
	 Dëshira për të punësuar fëmijët që të vegjël mund të jetë
më shumë prej prejardhjes fshatare ku fëmija “natyrshëm”
merret me punë bujqësore, por në qytet kjo bie më shumë në
sy.
	 Konica më shumë vë re një mungesë sensualizmi tek jeta
seksuale e shqiptarëve, në kuptimin që ata nuk e veshin me
shumë romantizëm periudhën e tyre të çiftëzimit. Unë besoj
që kjo e rrit edhe më shumë hendekun ndërmjet dy sekseve
dhe për këtë arsye e bën tërheqjen edhe më të madhe. Nëse
ruajmë këtë natyre ne do të garantojmë që mashkulli do të
jetë mashkull dhe femra femër, por nga ana tjetër trajtimi
më i mirë për zgjatje të romantikes në marrëdhëniet e
çiftit do të bëjë të respektohet më shumë gruaja dhe të mos
kalohet aq shpejt nga marrëdhëniet burrë - grua në
marrëdhëniet burrë - nënë e fëmijës dhe amvisë.

	 E drejta për respektim të jetës private, të korrespodencës
dhe shtëpisë së tjetrit
	 Kurioziteti i tepruar që ndoshta kryesisht vjen nga
prejardhja fshatare e shumicës së popullsisë është një e
metë e madhe që e vënë re të huajt që na kanë vizituar
kohët e fundit. Pjesa më e qytetëruar mundohet t’u
shpjegojë pjesës tjetër që nuk duhet të pyesë rreth jetës
apo zgjedhjeve personale të tjetrit, të ardhurave. Nuk janë
të rralla rastet kur pjesë e luftës politike apo mediatike
janë bërë edhe elemente të jetës personale të tjetrit.
Është detyrë e shkollës, por edhe e mediave që të edukojnë
popullsinë me respektin ndaj së drejtës për jetë private të
secilit.
	 Përcaktimi në kanun se “shtëpia e shqiptarit është edhe e
mikut” krahas vlerës pozitive ka edhe anën negative sepse
ai që e quan veten mik nuk dallon dot kufijtë e vet dhe e
quan fyese për të, kur dikush do të ruajë privatësinë edhe
kur bëhet fjalë për marrëdhënie të ngushta shoqërore.

Liria e ndërgjegjes, e fesë, opinionit, shprehjes, e
grupimit në shoqata dhe e mbledhjeve
Bashkëjetesa fetare e shqiptarëve dhe dalja me kombësinë
shqiptare si tipar kryesor të personalitetit, para se t’i
përkasë një besimi të caktuar është baza më e mirë
mbështetëse për respektim të mendimit të tjetrit, por kjo
nga ana tjetër mund të përkthehet edhe në një mungesë
besimi të sinqertë në idealet e tjetrit, gjë që shoqërohet
me individualizëm të theksuar dhe mungesë organizimi. Nuk
është e rastit se pse sot organizimet e shoqatave me
shqiptarë të Shqipërisë politike janë kaq të pakta në
emigracion. Nuk është e rastit pse partitë, shoqatat dhe
mediat janë kaq të shumta dhe kurrë nuk e kalojnë një numër
të vogël anëtarësh. Puna në grup është një gjë që rrallë
vihet re sinqerisht. Pra, tipari i individualitetit apo i
mungesës së besimit në ideal kthehet në qindra forma
negative të organizimit apo funksionimit të shoqërisë. Ja,
pse edhe pas 15 vjetëve lëvizja sindikaliste (e drejta për
organizim) është e dobët. Edhe ajo që është formuar nuk
është e vështirë të përçahet ose dëmtohet nga qeverisja
qëndrore.

Kundër ndalimeve arbitrare
Po sa të pamëshirshëm që janë një pjesë jo e vogël e
popullsisë në vetgjyqësi, kujtojmë hakmarrjen dhe
gjakmarrjen, aq edhe të mëshirshëm janë kur bëhet fjalë që
dikush të dënohet ligjërisht. Nuk janë të rralla rastet që,
kur vjen puna për të dënuar dikë, për të finalizuar
përpjekjet e shoqërisë për të vendosur rregullin, dalin
“keqardhjet” dhe mbrojtjet apo zbutjet e dënimit në mijëra
forma, një ndër të cilat edhe korruptimi i gjyqësorit. Ja,
pse edhe në luftën politike njerëzit besojnë më shumë në
vrasjen morale me anë të deklaratave shpesh të pa
mbështetura në fakte se sa çuarjen në dyert e prokurorisë
apo gjykatës. Krahas anës negative, ky lloj mentaliteti i
shkon shumë përshtat kërkesës për të mos e ndaluar
arbitrarisht dikë. Kohët e fundit ndjeshmëria ndaj këtyre
fenomeneve ka ardhur duke u rritur dhe shteti po “bindet”
të sillet me rregulla.

E drejta për të marrë pjesë në jetën shoqërore dhe të
komunitetit
Mund të mbështetemi pozitivisht tek një bindje e
shqiptarëve që pas dënimit, një i burgosur mund t’i kthehet
normalisht jetës kundër mentalitetit mbizotërues në vende
të tjera “Ai që ka qenë një herë kriminel, mbetet gjithnjë
i tillë”. Kjo është një shtysë e mirë për të mbështetur
përpjekjet e shoqërisë për integrimin e pjesës së dënuar.
Nuk është e lehtë të bindësh punëdhënësit shtetëror dhe
privat për të drejtën e secilit për të patur shanse të
barabarta. Kërkimi i dëshmisë së penalitetit nga ana e
shumë punëdhënësve nuk është gjithmonë i përligjur.

Prezumimi i pafajësisë
“Tjetri nuk të vret kot”. Nuk ka shprehje tjetër që të
dëmtojë aq shumë reagimin qytetar ndaj aktit të vrasjes dhe
marrjes së jetës. Kjo tregon se për një pjesë jo të vogël
të njerëzve nuk ka fare rëndësi tejkalimi i së drejtës, apo
provimi i fajësisë.

Liria e organizimit
Konica vlerëson se shqiptarët vuajnë nga mungesa e
idealizmit. Rrallë idetë e mëdha përqafohen në mënyrë
anonime, pra pa emër, ashtu si bëhet me një dhuratë që i
hiqet çmimi. Me shumë vështirësi njerëzit po bashkohen edhe
për çështje mjaft të prekshme siç janë mjedisi, apo kushtet
e tjera si komunitet. Vullnetarizmi që dikur nuk ishte
“vullnetar” sot thuajse mungon fare. Një pjesë e mirë e
njerëzve e kanë më të lehtë të falin para se të dhurojnë
kohë dhe përpjekje në dobi të çështjeve me vlerë shoqërore.
Me shumë zgjuarsi një gazetar i kërkoi një drejtuesi
sindikate arsimi: “Mendoni se duhet që sindikata të çohet
në grevë vetëm për para?! Ne nuk kemi parë gjithë këtyre
viteve që të ngriheni për kushte të punës apo për çështje
të shkollës në përgjithësi!” Këto janë deformime të
personalitetit që çojnë edhe në deformime të jetës së
përbashkët shoqërore. Fillesat e ngacmimeve qytetare në
këtë drejtim po i bëjnë disa media duke sensibilizuar
qytetarët për aksione të përbashkëta në ndihmë të njerëzve
në nevojë. Rastet e reagimit masiv ndaj një vrasjeje siç
ndodh jo rrallë në vendet perëndimore ende janë mjaft të
vogla. Ato janë të vogla edhe në media.

E drejta për të punuar në kushte të përshtatshme dhe për
punë të barabartë të marrë pagë të barabartë
Unë mendoj se bujaria e shqiptarëve e përmendur dhe e
vërtetuar, dëshira e tyre për të parë me dinjitet të
afërmin mund të jetë një bazë e mirë që t’i bëjë
punëdhënësit më të shpejtë në thithjen e kërkesave të
ligjit në trajtimin e punonjësve të tyre. Varfëria,
konkurrenca dhe rreziqet e biznesit mund të bëjnë punën e
tyre, por në përgjithësi për një shqiptar që e ka vënë në
“terezi” biznesin e vet unë mendoj se nuk duhet të ketë
shumë vështirësi që ta bindin për një trajtim shumë të mirë
të punonjësve të tij. Megjithatë “dëshira për t’i takuar sa
më shpejt aristokracisë” mund të bëjë që të harrohet
detyrimi që secili ka nevojë për një jetë dinjitoze, pra
edhe të punësuarit.

KosoVA NË SHTRATIN E VDEKJES

Në artikujt e mëparmë në mediat elektronike i kam paraçitur
pikpamjet e mija lidhur me procesin e negociatave ku njera
nga temat e radhës në mes dy grupeve negociatore do të jetë
edhe decentralizimi.Decentralizim në Kosovë nuk mund të ket
pa njohjen e shtetit të Kosovës për arsye të shumta e njera
ndër to është edhe ajo se : duhet të dihet se kush bënë
decentralizimin.Decentralizim mund të bëjë vetëm shteti në
njësitë administrative të vetat apo në njësit e veta që
gjenden nënë sovranitetin e atij shteti.Në rastin e Kosovës
decentralizim nënkupton kantonizim,çë do të thot coptim të
njësive teritoriale të saja.Pra kjo nënkupton se
decentralizimin e bënë shteti Serbo/Malazez në trojet
etnike shqiptare.Vet procesi i decentralizimit është
propozuar,amandamentuar,nga vet kuvendi i serbisë e është
përkrahur nga ndërkombëtarët dhe vendorët,pa përfillur dhe
analizuar sa duhet pasojat negative të vet këtij procesi
fashizoid.Nëse procesi i
decentralizimit/kantonizimit/realizohet në tërsi,atëhere pa
u hamendur mund t`iu garantoi se kosova në mbarim të vitit
2006, do të shtrihet në SHTRATIN E VDEKJESË, çë do të thotë
se:Kosova do të mbetet koloni e Serbisë me një të drejtë të
njohjes së një autonomie,mbrenda së cilës do të ket apo
krijohen edhe miniautonomi të lidhura me urat lidhëse
komunale të të gjitha nuansave:juridike,politike,ekonomike
etj.Pra Kosova me këtë proces të
decentralizimit/kantonizimit/mbetet një autonomi mbrenda së
cilës do të ketë edhe miniautonomi tjera.Pra Kosova në këtë
mënyrë do të humb njëher e përgjithmonë njësinë e vet
teritoriale të përcaktuar me kushtetutën e vitit 1974.Pra
të jem më i kjartë, me këtë mënyrë të rikonolizimit serb
shqiptarëve të Kosovës do t`iu treten andrrat e kamotshme
për liri,pavarësi dhe bashkim kombëtar.
Sa për ilustrim po e paraqes një shkrim të huazuar nga
http://www.albaner net,me titull:PLANI I"NEGOCIATAVE"MË PAK
SE MË
1974
Nëse gjer tani ke pasu
dyshime rretth mendermethanë “negociatave” me Serbinë,
tashti mund ta flesh mendjen – pse ta vrash mendjen kot,
kur mund ta dish të vërtetën. Lëvizja Vetëvendosje! ka
arritur ta shti në dorë planin sekret të qeverisë kukull të
Unmikistanit për copëtim etnik e cenim të tërësisë
territoriale të Kosovës, i cili – lexo, e mbetu pa mend! –
do të jetë platformë e palës shqiptare (!) në mendermethanë
“negociatat” me Serbinë.
Ajo që kemi në dorë është pak më e zezë se që ia ka marrë
mendja publikut shqiptar, madje edhe kundërshtarëve më të
flaktë të “negociatave”. Në planin sekret parashihet një
“reformë” largvajtëse të pushtetit vendor, përfshirë
ribërjen e hartës komunale, shpikjen e komunave të reja
minoritare, ndërlidhjen e tyre të posaçme, diskriminimin
ligjor kundër shumicës shqiptare në të gjitha lëmitë kyçe,
si dhe mekanizma të paluajtshëm kushtetutarë për veto
absolute të Beogradit ndaj të gjitha vendimeve të ardhshme
të Kosovës. Ky rirregullim i Kosovës, komplet konform
kërkesave serbe, i ofrohet Serbisë në shkëmbim të pranimit
formal të një “pavarësie”, e cila, pra, do t’u jepte
shqiptarëve më pak autonomi se kushtetuta jugosllave e
vitit 1974!
“Plaforma për pushtetin lokal në Kosovë” mban datën 15
janar 2006 dhe mban mbishkrimin “Sekret zyrtar. Ai është
një dokument 6-faqësh i ndarë në 6 krerë e 36 pika,
autenticitetin e të cilit Lëvizja Vetëvendosje! e ka
konfirmuar nga dy burime të pavarura prej shoshoit.
Që në kreun e parë, atë për caqet e “reformës”, e në mënyrë
konsekuente gjer në fund të dokumentit, qeveria kukull e
Unmikistanit shkel me të dy këmbët mbi konceptin modern të
shoqërisë civile, që i trajton të drejtat dhe obligimet e
qytetarëve pavarësisht prej etnicitetit. Në vend të tyre,
plani mbështetet pothuajse i tëri mbi konceptin e të
drejtave komunitare të etnive. Meqë tërë “reforma” e
pushtetit komunal është menduar të bazohet mbi këto ide, e
komunat mendohet të kenë mëvetësi largvajtëse, del se
identifikimi dhe seleksionimi etnik i qytetarëve do të jetë
kriteri kyç për punësim, banim, planifikim urban e
shfrytëzim të tokës, arsim, shëndetësi, rregullim të
infrastrukturës, lëshim të lejeve për biznese, polici,
gjyqësi – me emër, në të gjitha ato 33 lëmi që është
menduar t’u lihen në dorë komunave.
Sa për shembull:
§ 1 pika 1.3 që e ligjëson parimin e kolektivizmit dhe
identifikimin e seleksionimin etnik të qytetarëve:
“Reforma e pushtetit lokal... do ta afirmojë respektin për
identitetin etnik, kulturor, gjuhësor dhe fetar të
komuniteteve...”
§ 2 pika 2.2 që e kthen këtë parim në bazë të rregullimit
administrativ të Kosovës:
“Organizimi i ardhshëm territorial i Kosovës vëmendje të
veçantë do t’i kushtojë interesave të veçanta të
komuniteteve pakicë... Do të krijohet një numër shtesë edhe
i komunave shumetnike me shumicë lokale nga pjesëtarë të
komuniteteve pakicë.”
§ 3 pika 3.2 që e ligjëson diskriminimin e shumicës
shqiptare në fushat kyçe të jetës:
“Deri në arritjen e një niveli të akorduar [?] të
përfaqësimit të minoriteteve, do të vazhdojë zbatimi i
afrimeve afirmative dhe diskriminimit pozitiv, që synon
punësimin e anëtarëve të komuniteteve të nënpërfaqësuara.”
§ 4 pika 4:1 që e saktëson veton e Beogradit ndaj të gjitha
vendimeve të ardhshme të Kosovës:
“Të gjitha ligjet e lartpërmendura... do të miratohen vetëm
duke përfshirë shumicën e Anëtarëve të Kuvendit nga
komunitetet pakicë.”
Vazhdojnë dy pikat e kombinuara, që e saktësojnë pozitën e
Kosovës si koloni të Beogradit:
§ 4 pika 2:“Aktet normative komunale që ndikojnë
drejtpërdrejt në kulturën, përdorimin e gjuhës, arsimin,
dokumentet personale dhe përdorimin e simboleve do të jenë
subjekt i “klauzolës së interesit vital” që synon
parandalimin e mbivotimit të komunitetit pakicë...”
§ 4 pika 4:3:
“Gjuha serbe dhe alfabeti do të vazhdojë të mbetet një
gjuhë zyrtare në tërë territorin e Kosovës dhe në të gjitha
nivelet administrative e gjyqësore.”
§ 5 pika 5:1 që e ligjëson krijimin “etnitetit serb”
përbrenda Kosovës:
“Komunat do të kenë të drejtën tëbashkëpunojnë dhe të
krijkojnë partneritet me komunat tjera të Kosovës, që të
kryhen detyra të interesit të përbashkët...”
Pra, “kosovaristët” kërkojnë ano Domini 2006 më pak për
Kosovën se sa që ofronte kushtetuta jugosllave e diktatorit
Tito nga vitit 1974. Për dallim prej planit të qeveritarëve
kukull të Unmikistanit, kushtetuta e vitit 1974 – së paku
sy e faqe botës! – e vërente dallimin zhvillimor mes
Kosovës dhe viseve tjera të federatës dhe i identifikonte
shqiptarët si palë që kërkonte përkrahje. Ajo nuk sajonte
komuna të shpifura për hir të pakicës serbe dhe, për më
tepër, ia kufizonte ca Beogradit të drejtën e vetos
absolute ndaj çdo vendimi në Kosovë. Ç’është më e
rëndësishmja, kushtetuta jugosllave e 1974 nuk e sajonte
një “entitet serb” përbrenda Kosovës, të afirmuar
ligjërisht, e të gatshëm për shkëputje qysh në rastin e
parë.
Ia vlen të shtohet se ky “plan” i marionetave të
Unmikistanit, ndonëse abdikon komplet prej parimit qytetar
dhe i kthehet atij komunitar etnik, nuk i përmend fare
paralelet e natyrshme mes komunitetit serb në Kosovë dhe
atij shqiptar në Luginën e Preshevës. Në këtë pikë – dhe
vetëm në këtë pikë! – vleka si duket parimi i qytetarisë në
Kosovë.
Dikush mund të pyetet, athua pse Unmikistani kryen atentat
mbi parimin modern të qytetarisë liberale, për ta promovuar
diskursin e vjetëruar komunitar me identifikim e
seleksionim etnik të qytetarëve.
Kur do ta zbardhësh një krim, duhet kërkuar së pari
motivin. Kush fiton, e kush humbet, nga zgjidhja e
propozuar prej lakejve të Unmikistanit? Respektimi i
qytetarisë liberale në këtë kohë e hapësirë i shkon
natyrshëm më shumë për shtati ideologjisë demokratike
shqiptare, që synon vetëvendosje. Ndërsa zgjidhjet e moçme
komunitare i shkojnë natyrshëm për shtati nacionalizmit
primitiv serb. Motivi i vetëm i Unmikistanit është pra t’ua
garantojë nacionalistëve serbë dominancën mbi kombin
shqiptar, duke e vrarë zgjidhjen që herdokur do t’i hapte
udhë vetëvendosjes në Kosovë e raporteve të reja të forcës
në Siujdhesën Ilirike.
Sikur proijësit shqiptarë, Rugova i ndjerë, Thaçi, Kosumi,
Daci & Co. ta kishin patur mendjekthjelltësinë dhe forcën e
vullnetit që e kërkon ky moment historik, një plan kobzi si
ky as nuk do të konceptohej, pa lëre më të shkruhej në
letër. Me këso mbrojtësish, ç’u duhet shqiptarëve armiku...

Sabri Selmani,jurist
Kiel-Gjermani


__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around
http://mail.yahoo.com

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#544

From: Olsi <olsi@...>
Date: Sun Jun 4, 2006 9:08 pm
Subject: RIMEKEMBJA 30 / 05/ 06 [ ii ]

olsi.rm

Online Now

Send Email

PARADHËNIE PËR “KTHIM BORXHESH”

Nuk e kam zakon as dëshirë që t’u mbetem borxh atyre që
marrin mundimin të më pickojnë me trillimet e gjepurat e
tyre mistrece për veprimtarinë time politike e diplomatike,
ose për aftësitë e mia në kryrjen e punëve që më kanë
takuar, ose që më ka pëlqyer të merrem me to. E kam bërë si
praktikë që edhe kur jam shumë i zënë e nuk merrem dot me
nge me ngacamanët e pacipë, t’u jap një paradhënie për
“borxhin që kam qejf t’u kthej” dhe në një kohë tjetër të
paguaj më bujarisht me monedhën që meritojnë mistrecllëkun
e tyre. Kështu do të bëj edhe me dy ngacamanët më të fundit
në kohë, të cilëve edhe më parë u kam dhënë shpërblimin si
e kanë kërkuar në polemikat me ta. E kam fjalën për
estradaxhiun e kohës së komunizmit Pëllumb Kulla, që tani
është bërë “shakaxhi” i politikës dhe diplomacisë dhe për
avokatin e dalldisur pas grekofilisë, Ilir Malindin.

PËLLUMBI I SHAKAVE BIE  NGA KULLA E DIPLOMACISË

Me Pëllumb Kullën para disa vitesh kam bërë replika të
gjata me natyrë politike dhe diplomatike. Atëherë e
ngacmova unë i pari se nuk durohej gjithë ajo marrëzi që
derdhte në gazeta Pëllumb Kulla për të mbrojtur aksionin e
Genc Pollos për të larguar Sali Berishën nga kreu i PD-së
(vitit1999) dhe për të marrë kryesinë e kësaj partie, as
tralalatë e Pëllumbit për të vleërsuar lart krijimin nga
Pollo të PDR-së. Tani pas disa vitesh Genci është rikthyer
si sheleg i butë në mrizin politik të Sali Berishës dhe nuk
ka nevojë për ndonjë qen të sertë të lehë që ta ruajë atë
si delen e humbur. Prandaj dhe Pëllumb Kulla duket ka
heshtur për këtë. Pëllumb Kulla hesht edhe për shkërmoqjet
e njëpasnjëshme të partisë së Pollos, nga e cila u largua
edhe dashi i këmborës, Nard Ndoka. Kulla nuk thotë se si
ndodhën këto punë, pse duheshin bërë ato eksperimente të
kota. Kjo heshtje nuk prish ndonjë gjë se edhe po të fliste
asgjë të mençur Pëllumbi nuk do të thoshte, sikurse nuk ka
thënë gjë të mençur në rastet e tjera kur ka bërë shakara
për politikën e diplomacinë. Ndryshon puna kur zografis
tregime në dialekt korçar për halle diasporistësh në
Amerikë.
Por Pëllumb Kulla duket është mësuar të kruhet herë pas
here sa për humor edhe në qoshet e mureve të politikës e të
diplomacisë, se vetëm me punë estradash individuale nuk e
kalon dot kohën. Në muajin prill 2006 në “Shekulli” u
botuan shkrimet e Kullës “A ka pasur ndonjëherë diktaturë
tek ne?” dhe “Në vend të diktaturës na qenka përmbysur
parajsa”. Nuk kam ndërmend të merrem shumë me vërdallosjet
humoreske të Kullës rreth gërmadhave të kalasë së rrëzuar
të diktaturës se u ka ikur lezeti mburravecërive
publicistike reth kësaj tematike. Për atë pyetjen e parë do
të vija në dukje thjesht se gjithkush e di që tek ne ka
pasur diktaturë, madje të egër, përderisa ka pasur dhe
shakaxhij të kësaj diktature si Pëllumb Kulla. Lolot kanë
qenë gjithnjë shenja të sundimit tiranik. Edhe njerëzit e
artit të humorit në diktaturë për fatkeqësinë e tyre kanë
qenë të detyruar më shumë se nëpunësit e administratës të
jenë një pasqyrë e diktaturës, të hyjnë në kallëpet që
përgatiteshin për ta dhe të qëndronin si delja nën
gërshërë, të ishin shumë të kujdesshëm se pak të bënin më
qesharake atë që duhej kritikuar, ose një herë të mos
gjenin humorin gudulisës që i duhej tiranit e pësonin  keq.
Pëllumb Kulla duhet t’i dijë më mirë këto dhe të mos e bëjë
fare pyetjen “A kemi pasur ndonjëherë diktaturë”, as të mos
hiqet sikur vetëm ai nuk paska të ngopur me sulme kundër
diktaturës.Pëllumbi këtë duhej ta dinte më mirë se unë që
në atë kohë isha diplomat, por jo shakaxhi diplomacie si
Pëllumbi në kohën e demokracisë.
Në atë shkrimin e dytë që është botuar më 14 prill 2006
Kulla i është kthyer edhe një herë atij merakut të madh që
kishte para 7 viteve për të njollosur sado pak të kaluarën
time diplomatike. Veçse kësaj radhe Pëllumbi është
“shakaxhi-hileqar” se helbete ka mësuar më shumë dinakërira
gjatë jetës së emigrantit të kafeneve në Amerikë. Pëllumbi
pa përmendur emër ka shkruar :”Një diplomat i viteve 1980
reagoi një herë ndaj një shkrimit tim kur flisja për
dallimet  e detyrave të sotme me ato të djeshmet që kanë
qenë para diplomatëve shqiptarë. Ai m’u kundërvu duke
derdhur një lumë konsideratash me kurrikulumet e pasura e
të ndritura të njerëzve të caktuar nga Enver Hoxha në
shërbimin diplomatik”. Këtë e kam bërë unë dhe do ta bëj
përsëri sa herë të dalin shakaxhinj sharlatanë, ish kllounë
, jo diplomatë, të regjimit të Enver Hoxhës, siç ka qenë
Pëllumb Kulla, që vetëm se i caktuan në poste diplomatike
pa pasur fare haber nga diplomacia përgojojnë ata burra të
zotë e të ndershëm që kam njohur unë në shërbimin
diplomatik të kohës së Enverit. Pëllumb Kulla atyre nuk u
arfrohet as tek gishti i vogël i këmbës diplomatike dhe tek
karakteri njerëzor më këto palaçollëqet që ka bërë e bën
gjoja në emër të diskreditimit të kohës së diktaturës.
Çfarë pret vallë Pëllumb Kulla që unë t’ia shtjelloj fije
për pe se si një shakaxhi i kohës së diktaturës me biografi
jo aq të mirë për stndartet e komunizmit arriti ta  merrte
këtë profesion e detyrë në saje të ndihmës se
ish-zëvendëministrit të Sigurimit nga ana e tij, Mihallaq
Ziçishti?
Pëllumb Kulla më drejtohet mua pa më zënë emrin se nuk
përmendkam ndonjë gjë të veçantë për detyrat që kryenin
diplomatët e asaj kohe në shërbim të politikës
ultraizolacioniste që kishte vendosur Shqipërinë kundër
SHBA, Kinës, Japonisë etj. I mjeri diplomat i shakave nuk e
di e nuk e merr dot as me mend se marrëdhënie të mira kisha
unë në OKB me ambasadorët e Japonisë e të shumë e shumë
vendeve me të cilat ende nuk kishim marrëdhënie
diplomatike, me përjashtim të atyre shteteve që ishte
shprehimisht e ndaluar. Unë kam përmendur shpesh se çfarë
bënin diplomatët e asaj kohe, por Pëllumb Kulla nuk lexon e
duket nuk kupton se ka vetëm një parim të fodulloset. Në
atë kohë kur unë isha përfaqësues në OKB ka pasur punë më
shumë se kur ky post i mbeti Pëllumb Kullës, sepse
Shqipëria kishte vërtetë një fizionomi të sajën. Në ato
vite ka pas çështje mjaft të rëndësishme e delikate për të
cilat Shqipëria mbante qëndrim sipas mendjes së saj e jo
duke kopjuar qëndrimin e dikujt tjetër dhe qëndrimet e
Shqipërisë ndiqeshin me interes si gjë e veçantë nga të
tjerëve. Pëllumb Kulla me siguri ende nuk e di se si ishte
çështja e rivendosjes së të drejtave të Kinës në OKB në ato
kohë në të cilën Shqipëria luante rol kryesor, sic ishte
çështja e luftës në Vietnam, në Kamboxhia, çështja e
Qipros, çështja Palestinës dhe e Lindjes së Mesme, e luftës
Irak-Iran e ndërhyrjes sovjetike në Afganista, e
revolucionit iranian, e  luftës së Anglisë e Argjentinës
për ishujt Malvine (Folklend), çështja e prishjes së
marrëdhënieve të Shqipërisë me Kinën , çështja e
demonstratave në Kosovë në vitin 1981 e plot çështje të
tjera për të cilat Shqipëria kishte një fjalë të sajën të
veçantë për të thënë, një qëndrim të sajin për të mbajtur
dhe nuk ishte bisht e papagall i askujt. Pëllumb Kulla nuk
e ka provuar kënaqësinë të përfaqësonte një politikë të
tillë shtetërore, edhe pse ajo mund të ishte e një regjimi
që për popullin e vet sillte mjaft të këqija. Pëllumb Kulla
njeh vetëm kënaqësinë e përfaqësimit bosh, kukull të një
kohe kur nuk kishte më praktikisht politikë shqiptare me
fizionomi të përcaktuar. Pëllumb Kulla di vetëm kënaqësinë
e kalimit nga shakaxhiu i diktaturës në rolin teatral të
përfaqësuesit kallp të politikës kallpe. Prandaj nuk mund
të vlerësojë ata burrat e së kaluarës në diplomacinë
shqiptare për të cilët jam shprehur shumë pozitivisht unë
kur i krahasoj me një hiç si Pëllumb Kulla.
Pëllumbi i estradve komuniste ka shkruar me inat: “Ai i
quan kolegët e tij të atëhershëm diplomatë të përsosur”. Po
t’i krahasoj me diplomacinë e Pëllumb Kullës pa tjetër
kështu ka qenë shumica e kolegëve të mi të atëhershëm.
Pëllumb Kulla nuk është i aftë të gjykojë për ata. Për të
zbatuar detyrat e diplomacisë enveriane të asaj kohe
duheshin shumë më tepër aftësi diplomatike se për të
zbatuar detyrat e një diplomacie të sotmë pa bosht e pa
shtyllë kurrizore, pa kokë e pa bisht, ku secili bën sipas
qejfit. Fatkeqësia e Kullës është pikërisht ajo që ai nuk
arrin të kuptojë se duheshin aftësi diplomatike për të
zbatuar detyrat shtetërore në diplomaci të vështirë për
dekada të tëra të një shteti me pozitë shumë të vështirë
në botë, pozitë që më shumë ia kishin imponuar se e kishte
zgjedhur vetë diktatura shqiptare, sikurse i bien shkurt
shakaxhinjtë e diktaturës që kujtojnë se mjaftojnë
mallkimet për këtë diktaturë për t’u treguar i mençur.
Pëllumbi po e rrëzon vetë kullën e shakave që bënte për t’i
shërbyer diktaturës. Kulla asnjëherë nuk ka pas këllqe të
ngjisë të përpjetën e diplomacisë profesionale, sepse
detyra e tij ishte të zvarrisej në diplomaci. Kulla le të
kënaqet duke bërë kulla vetëmburrje në tregimtari
humoreske, po jo në kritikën për diktaturën se nuk i shkon
aq shumë sikur të ishte ndonjë që kaloi dekada nëpër
burgje.
Kritikat e Kullës për diplomacinë e së shkuarës duket kanë
frymëzuar gazetën “55” të thurë lëvdata të mëdha për
diplomacinë që sapo ka nisur Mehmet Elezi në Zvicër, si
diplomat që do të merret me çështje ekonomike e jo me
shpërndarje literature enveriste. Mehmetit i urojmë punë të
mbarë dhe të mos e zhgënjejë Fahri Balliun. Por edhe
Mehmeti është i atij formimit të kohës enveriste si ata
diplomatët që nuk i pëlqejnë Kullës, siç është edhe
ambasadori i tanishëm në Pekim, që besoj se është zgjedhje
mjaft e përshtatshme nga ana profesionale, njëri nga të
katër ambasadorë të kohës së Enverit që vihet në këtë
funksion nga pushteti i PD-së. Britmat e pushtetarëve të
sotëm se do të orientojnë shërbimin diplomatik shqiptar
drejt fushës së ekonomisë nuk e largojnë, por e afrojnë
diplomacinë e sotme me atë të kohës së Enverit. Atëherë
ishte funksion me rëndësi i ambasadave trajtimi i
marrëdhënieve ekonomike e tregtare me shtetet që mbulonin
dhe i Ministrisë së Jashtëme në qendër. Nëpër ambasada
kishte sektor ekonomie e tregtie. Atëherë kjo kishte kuptim
real jo thjesht tingëllim propagandistik, sepse marrëdhëiet
ekonomike të Shqipërisë ishin krejtësisht në duart e
shtetit. Kurse sot sado orientim të kenë ambasadat për t’u
marrë me probleme ekonomike ato nuk  mund ta marrin atë
funksion sepse tregtinë e bëjnë tregtarët privatë,
problemet ekonomike i kanë marrë në dorë mekanizmat
ndërkombëtarë, FMN, Banka Botërore, Bashkimi Europian e të
tjerë. Prandaj nuk ka ndonjë novacion as në këtë drejtim.
Por shyqyr që është qetësuar e gëzuar gazeta “55” se
Mehmet Elezi si ambasador në Zvicër do të jetë i detyruar
të merret më shumë me ekonomi se me politkë. Duket gazeta e
Balliut e ka pas njëfarë frike se mos Mehmeti, si ish
aparatçik i regjur i rangjeve të lartë të Partisë së Punës,
Rinisë së Punës dhe “Zërit të Popullit”, bënte ndonjë të
pabërë e ripërtërinte praktikën e diplomacisë enveriste të
shpërndarjes së veprave të Enverit. Por edhe pse Mehmeti do
të merret me ekonomi dhe nuk do të furnizohet nga Tirana me
vepra të Enverit, Fahriu nuk duhet të humbasë vigjilencën
se shumicën e atyre veprave Mehmeti i ka mësuar përmendësh
dhe mund t’i citojë në biseda pa dashje. Këtë vigjilencë
duhet ta ketë dhe Pëllumb Kulla, që me sa kuptohet u kujtua
jo për antienverizëm, por për pragmatizëm të shajë
diplomacinë e vjetër sa t’ia shtijë në mendje Saliut se
është dhe ai që pret përsëri ndonjë post diplomatik tani që
Genci e Saliu janë pajtuar dhe Berisha mund t’i harrojë të
sharat që i këpuste Kulla para disa vitesh për të mbrojtur
Pollon.

28 maj 2006
      Abdi Baleta



AVOKAT MALINDI RIKTHEHET TEK OBSESIONET GREKOFILE

Avokat Ilir Malindi sapo ka botuar librin “Lufta ime”, me
një titull që mund të ishte i përshtatshëm për librin e
gjeneralit Uesli Klark për kohën që drejtoi operacionet
ajorore të NATO-s në Kosovë, por jo për engledisjet e Ilir
Malindit. Megjithatë është e drejta e tij ta fryjë deri sa
të çahet tullumbacen e heroizmave që paska bërë që më shumë
ngjajnë me historira të sajuara detektive.
Po merrem pak me këtë libër, sepse Iliri ndër të tjera ka
shkruar se librin e tij të mëparshëm “Kosova është e imja”
e paskan adhuruar shumë lexues, madje i paska kushtuar një
shkrim të gjërë edhe “juristi e shkrimtari i nderuar Shpend
Topallaj” dhe “Vetë i madhi Ismail Kadare e ka përshëndetur
këtë libër të përmasave kombëtare si dhe shumë të tjerë
(fq.10). Iliri nuk e sqaron si duhet nëse është Kadareja që
e ka qujtuar “libër të përmasave kombëtare” veprën e
Malindit “Kosova është e imja”, apo është Iliri që ka qejf
ta interpretojë kështu mendimin e Kadaresë. Por fundja pse
t’i vemë rëndësi kësaj kur kemi mendimin se me ato gafa që
bën Kadareja në trajtimin e çështjes kombëtare shqiptare, e
me ato poshtërsira që bëri në komentet e tij për trazirat
në Kosovë më 17-18 mars 2004 nuk është e habitëshme që
vepra e Malindit “Kosova ështe imja” t’i ketë pëlqyer aq
shumë.
Kurse mua më është dukur, qysh kur e lexova për herë të
parë dhe më shumë tani që Malindi po e merr në mbrojte mbas
kritikave që i janë bërë, një nga librat më të ndyrë që kam
lexuar, pavarësisht nga titulli, sepse përmbajtja e këtij
libri është një hymnizim e hyjnizim i Greqisë, i kombit
grek dhe i politikës antishqiptare të Greqisë. Pasi ka vënë
si mburojë para gjoksit e si maskë para surratit vlerësimet
e Shpend Topallajt që për mua nuk kanë ndonjë vlerë dhe të
vetë Ismail Kadaresë Iliri ka hedhur shigjetat kundër meje
më fjalitë: “ I vetmi njeri që ka vjellë vrer, gjoja nën
petkun e atdhetarit do të ishte një diplomat i dështuar
komunist, Abdi Baleta, i cili në fletushkën e tij
“Rimëkëmbja” si dhe në një libër të dalë tani së fundi më
sulmonte padrejtësisht me keqdashje dhe është krejtësisht i
painformuar me realitetin e atyre veprimeve që unë kam bërë
për çështjen kombëtare. Ky bashkëpunëtor i Sigurimit të
shtetit siç është akuzuar nga PD me pseudonimin”Stilografi”
nuk ka punuar kurrë për të mirën e kombit dhe të atdheut,
ai ka qenë një vegël e bindur e Sigurimit dhe në Nju Jork
ka bërë një punë të madhe antikombëtare, duke spiunuar dhe
shkatërruar shumë lëvizje kombëtare, të cilat luftonin për
vendosjen e demokracisë në Shqipëri. Ai me sa kuptoj i
shërben fondamentalizmit islamik, detyrë të cilën po e
kryen për mrekulli për të përcarë lëvizjen kombëtare të
shqiptarëve kudo ku janë. Unë nuk jam nxënës i tij dhe të
veproja sipas udhëzimeve të zotit Baleta për të cilin kam
pasur respekt kur luftonim bashkë në orët e para për
demokraci në vitin 1990. Ai shtrembëron faktet dhe bën
interpretime pa kuptim sipas oreksit të tij “baletian”.
Besoj se ai duhet të ndryshojë dhe të punojë sinqerisht jo
për ego vetiake, por për të mirën e të gjithë shqiptarëve”.
Patetiku Ilir Malindi në fjalitë e mësipërme nuk ka fshehur
dot se kujt i shërben dhe me kë është në një vijë politike
dhe agjeturore. Unë kurrë nuk kam pasur respekt për të ,
sepse nuk e kam njohur deri kur lexova një libër të tij të
pështirë. Ai e braktisi shumë shpejt Shqipërinë për t’u
bërë i birësuar i Greqisë dhe rikthimi i tij në Shqipëri më
shumë të bën të dyshosh për misionin e tij të ri se për
zhgënjimin e tij nga grekët. Përsa i përket atdhetarisë që
pretendon është fyerje për këtë fjalë që ta përdorë si
maskë një njeri që ka braktisur Shqipërinë në kohë
zhvillimesh të vrullshme për të shkuar të stëvitej në Greqi
si të bindte shqiptarët se duhet ta duan Greqinë si veten e
tyre. Nuk e kam pasur ndonjëherë dhe nuk kam dashur kurrë
ta kem nxënës se nxënës të tillë e turpërojnë mësuesin e
tyre nëse është fjalë për mësime të mbara. Se çfarë ka bërë
Ilir Malindi nëpërmjet punëve të tij agjenturore për kombin
shqiptar sigurisht që nuk e di, sepse s’jam marrë me këtë
çështje, por di atë që ka bërë Ilir Mlindi kundër kombit
shqiptar me librin “Kosova është e imja”, që përmban
mesazhin “Shqipëria duhet të jetë e Greqisë”. I pëlqen apo
jo Malindit unë bëj intepretimin tim për atë libër dhe nuk
e çaj fare kokën se i paska pëlqyer Ismail Kadaresë.
Kush ka lexuar serinë e shkrimeve të mia
“Kundërshpifografi”, të botuar gjatë vitit 2002 në
“Rimëkëmbja, një pjesë e të cilës është përfshirë në librin
prej 500 faqesh me të njëjtin titull botuar në vitin 2005,
nuk ka nevojë t’ia them unë në këtë shkrim për të kuptuar
se pjesa e cituar më sipër nga libri i Ilir Malindit është
një kopjim “pup këtu e pup atje” nga palolibri i botuar në
dhjetor 2001 me emrin e Kastriot Myftarajt,
“Nacional-islamizmi islamik, Baleta e Feraj”. Malindi tani
është thjesht një kopje e zhubravitur e Myftarajt të vitit
2001.
Në ”Kundërshpifografi” kam shtjelluar hollësisht se ku e
kanë burimin, kur janë lëshuar për herë të parë dhe nga
kush, sa e si janë përsëritur e nga kush të gjitha ato
akuzat e stërkonsumuara që i ka përsëritur edhe një hërë
Ilir Malindi. Ky Iliri e pohon se është në dijeni të
shkrimeve dhe të librit tim “Kundërshpifografi” dhe
përderisa pësërit të njëjtat marrëzira që unë tashmë i kam
bërë fërtele me fakte e arsyetime të pakundërshtueshme,
tregon se ai ose ka mangësi të theksuara intelektuale për
të kuptuar gjërat si janë, ose ka verbëri antishqiptare sa
bën të vetat  gafat e marrëzitë e thëna nga të tjerë para
tij që unë i kam hedhur poshtë, ose pastaj ata që
urdhërojnë  vrasës me pagesë në publicistikë si Kastriot
Myftaraj kësaj herë kanë përdorur Ilir Malindin, sepse edhe
ky e ka lakun në qafë e nuk u bën dot naze.
Është shumë e vërtetë që unë ka kam shkruar shumë ashpër
dhe me indinjatë të thellë  kundër grekofilisë paranojake
dhe një dashurie patologjike për gjithçka greke që kam vënë
re në librin e Ilir Malindit “Kosova është e imja”. Nuk po
përsëris se çfarë kam shkruar sepse do të jetë më mirë ta
ribotoj atë që është shkruar për ata që nuk e kanë lexuar,
ose u ka dalë nga mendja. Malindi ka spekuluar duke
përdorur për librin e tij titullin “Kosova është e imja”.
Ka përdorur Kosovën si maskë për të hedhur për publikun
shqiptar helmin e tij grekofil e grekoservil. Atij
palolibri, edhe pse ka në faqet e tij përmallime e
përbetime për Kosovën, që nga Greqia ku kulloste mirë Iliri
në kohën kur e shkuante, i përshtatej një titull tjetër
“Ilir Malindi është kokë e këmbë i Greqisë”.
Në qoftë se ka pasur vëllezër kosovarë që e kanë  ngrënë
mashtrimin e Ilir Malindit se i digjej zemra fort për
Kosovën në kohën që ai këndonte himne për Greqinë e për
grekët më vjen keq, por është faji i tyre nëse janë
mashtruar gjatë. Në qoftë se nga këta vëllzër kosovarë ka
që janë mahnitur me kosovarizmin e Ilir Malindit më vjen
edhe më keq. Në qoftë se midis tyre ka që vazhdojnë të bien
në lojën e Ilir Malindit atëherë  mirë t’u bëhet , siç u
është bërë mirë atyre vëllezërve nga Kosova që kanë rënë në
grackat e Idajet e Beqirit e të ndonjë tjetri.
  Me Ilir Malindin asnjë herë nuk kam qenë bashkëluftëtar i
njohur, mund të ketë ndodhur që secili për hesap të tij ka
punuar në lëvizjen demokratike. E kam parë për herë të parë
kur kemi shkuar për një miting të PD-së në Skrapar në
fillimet e lëvizjes kur disa skraparllinj iu drejtuan si me
përbuzje. Pastaj jam njohur me të duke lexuar librin e tij
që vërtetë të ngre nervat me atë dashuri të madhe që shpreh
për Greqinë dhe me falsifikimet që i bën historisë së
marrëdhënieve midis shqiptarëve e grekëve. Disa vite pasi
kisha kritikuar librin e tij jam takuar me të dy herë
rastësisht. Një herë në vitin 2002 në një zyrë të gjykatës
së Tiraëns ku secili kishte shkuar për punën e tij. Këtë
takim e mban mend mirë dhe kolegu im Frederik Ruço. Gjatë
këtij takimi  Ilir Malindi jo vetëm nuk më ka shprehur
pakënaqësi për krirtikën që i kisha bërë unë librit të tij
por më lutej ta mirëkuptoja pse kishte shkruar ashtu
atëherë kur ndodhej në Greqi, më siguronte se shumë mendime
i ka ndryshuar, më thoshte se do ta përpunote librin për ta
sjellë në përputhje me realitetet e të vërtetën. Më erdhi
mirë. Madje më vonë kur pashë në shtyp një shkrim të
Malindit në një frymë reflektimi nuk kam nguruar ta
përshëndes publikisht në gazetë dhe të uroj që edhe të
tjerë të dalldisur pas grekofilisë të veprojnë kështu.
Kurse tani që Iliri mbron me vendosmëri variantin e librit
që kisha kritikuar unë më lehtëson nga një farë ndjenje
pishmani se mos isha nxituar në kritikën time. Tani jam
shumë më i lumtur që e kam bërë atë kritikë dhe tani e
tutje sa herë të trajtoj temën e armiqësisë greke ndaj
shqiptarëve grekofilinë paranojake të Ilir Malindit do ta
marr si shembullin e parë ilustrues.
Herën e dytë Malindin e kam takuar tek kioska ku blej
shtypin e ditës në rrugën „Myslym Shyri“. Ishte bashkë me
një kolegun e tij avokat. Edhe kësaj herë ishte „Ilir i
reformuar“. Prandaj u habita pakëz kur pashë çfarë ka
shkruar në librin „Lufta ime“, sepse tashmë e tregon veten
para meje që i di këto fakte si „Ilir i rikthyer në
paranojën grekofile“. Është maskuar me hile në dy rastet
kur paraqitej si „Ilir i reformuar“, siç u maskua Kastriot
Myftaraj kur erdhi të  bashkëpunonte në „Rimëkëmbja“ në
vitin 2000, apo Iliri u kthye në origjinën grekofile të
pikëpamjeve të tij sepse ia mblodhën rripat? Nuk e them dot
me siguri se çfarë ka ngjarë me të. Por them me siguri se
Malindi e Myftaraj kanë të njëjtët instruktorë e tutorë për
kësi punësh. Edhe Ilirin e kanë vënë të luajë atë rolin e
ndyrë që kanë luajtur shumë të tjerë gjatë 15 viteve, sepse
në „akuzat e tij“ nuk ka asgjë që nuk është bërë bajate me
kohë.
Përsa i përket çështjes se cili nga ne të dy, unë apo Iliri
është njeriu i Sigurimit, besoj se vetë Iliri në librat e
tij e dëshmon se çfarë punësh agjenturore ka bërë dhe për
kë i ka bërë, se ai është një nga ata sigurimsat për të
cilët janë krijuar legjenda disi të veçanta , si “disidentë
agjenturorë” dhe ka mbetur me sa duket në shtrukturat më
tipike fanatike dhe metodat më të ngurtësuara të punëve
sigurimse. Por në të njëjtën kohë është i vjetëruar në
mendësi pavarësisht se ka mësuar shumë gjëra në Greqi.
Të ishte vetëm sigurims shqiptar do të ishte e keqja më e
vogël.
Kështu që Ilir Malindi është njeriu më i papërshtatshëm të
më bëjë thirrje që unë të ndryshoj rrugën time e të kthehem
nga u pëlqen tutorëve të tij. Është tepër i rëndomtë dhe i
parëndësishëm për të dërguar porosi të tilla. Me ato që ka
shkruar dhe që i citova më lart del fare qartë që Ilir
Malindi është vetëm një sozi i Kastriot Myftarajt. Të dy
bëjnë shërbimin për Greqinë, të dy maskohen me dashurinë
për gegët apo për Kosovën. Të dy kanë merakum e madh se unë
po punoj për fondamentalizmin islamik, dhe asnjëri as
tjetri nuk tregojnë pendim që janë bërë shërbëtorë të
janullatizmit dhe të katolikocentrizmit. Përsri kam një
parandjenjë se pjesët që citova nga libri i Malindit dikush
ia ka imponuar këtij autori t’i përfshijë në libër për
provokimin e radhës ndaj meje, sepse sidoqoftë Ilir Malindi
ndryshe nga Kastriot Myftaraj i ka aq mend sa të kuptojë se
çfarë gafe po bënte. Por edhe Mero Bazen e detyruan në
vitin 2004 të vepronte si Malindi të botonte në “Tema”
pjesë nga palolibri i Myftarajt. Edhe Sadik Bejkon e
detyruan para dy vjetësh të fuste si pykë të ndryshkur në
një shkrim një fjali si këto që përdor Ilir Malindi tani.
Edhe të tjerë i kanë detyruar e do t’i detyrojnë të bëjnë
kështu.
Malindi-Myftaraj çfarë dyshje „vrasësish me pagesë në
publicistikë“! Janë të zot vërtetë ata që dinë të bëjnë
rekrutimet për të tilla punë!.

28  maj 2006                                Abdi Baleta



__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around
http://mail.yahoo.com

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#543

From: Olsi <olsi@...>
Date: Sun Jun 4, 2006 9:07 pm
Subject: RIMEKEMBJA 30 / 05/ 06 [ i ]

olsi.rm

Online Now

Send Email

DEKLARATË - DEMANT

Përkitazi me artikullin "Libri i Ismail Kadaresë:
"Identiteti evropian i shqiptarëve" është  "Kurani"
dhe "Ungjilli" i Shqiptarëve" të  botuar në të
përditshmen tiranase "Sot"

Jam i befasuar dhe thellësisht i shqetësuar me botimin
e kinse të një opinioni tim, në të  përditshmen
tiranase  "Sot", përkitazi me debatin ndërmjet
akademik Qosjes dhe shkrimtarit  Kadare, të titulluar:
"Libri i Ismail Kadaresë "Identiteti evropian i
shqiptarëve" është  "Kurani"  dhe "Ungjilli" i
Shqiptarëve".
Madje, sa  për sqarim të opinionit, debatin në mes
Qosjes dhe Kadaresë objektivisht nuk kam patur mundësi
   ta përcjell në tërësi, për shkak të obligimeve të mia
jashtë shtetit.
Me përgjegjësinë më të madhe, e për hir të lexuesve
dhe opinionit publik, bëj me dije se unë nuk jam
deklaruar për as një medium, as të Prishtinës e as të
Tiranës, përkitazi me debatin në fjalë, andaj jam i
prekur se si një e përditshme tiranase, që për mua
është krejt e panjohur, manipulon opinionin lexues,
duke ma vënë në barrë një shkrim shumë degradues dhe
poshtërues, i cili me fjalët pezhorative më ofendon
mua dhe të gjithë besimtarët, të cilët i përfaqësoj.
Unë nuk do t'i lejoj vetvetes që të bëhem pinjoll i
askujt, e as tani i intelektualëve të nderuar, të
cilët apostrofohen në këtë shkrim.
Gazeta në fjalë rëndë shkel etikën e gazetarisë por
edhe demokracinë mediale, duke vënë në pikëpyetje
profesionalitetin e saj, por me këtë rast në mënyrë
shumë të vrazhdët mashtron opinionin e gjerë, duke
vënë në spikamë liderët fetarë po edhe personalitete
të tjera publike. Për çfarë interesash e bëri këtë, le
të përgjigjen botuesit e kësaj gazete.
Në fund konsideroj se një veprim i tillë është bërë
nga motive të ulëta, johumane dhe është i
papranueshëm.



Me respekt ,
Myftiu Naim Tërnava Prishtinë, 25.05.2006



JANULLATOSI GJENERALISIM I USHTRISË SË VDEKUR
SERBIA RRËMBENTE KUFOMAT E TË MASAKRUARVE NË KOSOVË
GREQIA RRËMBEN TË VARROSURIT NË SHQIPËRI

Ne “Vizion Plus” të Tiranës” më 27 maj 2006 u shfaq një
film me subjekt nga Lufta e Dytë Botërore, ku rrëfej drama
jetësore e tre të rinjëve italianë miq të ngushtë midis
tyre që lufta i ndau dhe i hodhi në valët e egra të
tragjedive që godisnin njerëzimin. Në këtë film është e
pranishme dhe Shqipëria, sepse pikërisht në frontin
italo-grek në territorin shqiptar ngeci mburravecëria
ushtarake musoliniane dhe nisi  tragjedia e njërit nga të
rinjtë që u plagos, humbi kujtesën, përfundoi në frontin
rus me emër tjetër dhe nuk e dinte se e dashura e tij
romane në Itali kishte lindur fëmijën  e tij dhe kishte
përfunduar nga turpi në një fshat të humbur etj., etj.
Bën pështypje të veçantë ky film për atë  episodin nga
“fronti italo-grek” i LDB brenda territorit shqiptar, që
për shqiptarët prodhon sot jo thjesht kujtime nga historira
e dhëmbje nëpër filma si për italianët, por historira
makabre të realitetit të përditshëm të shoqëruara me
poshtërsi të reja greke dhe me rreziqe të reja për
Shqipërinë e shqiptarët.
Megjithatë pena e Kadaresë ka kohë që nuk ngjyhet më në
bojë letrare për të përballuar këto tema të reja që i
zbehin shumë makabritetet dhe sarkazmën e romanit
“Gjenerali i ushtrisë së vdekur”. Kadareja nuk ka më kohë
të merret me këtë se është shumë i zënë me punë që të
krijojë identitetin e ri europian të shqiptarëve, e ka
drejtuar gjithë pasionin dhe trillin letrar kundër
myslimanizmit, ka marrë përsipër të shpëtojë Perëndimin nga
“terrorizmi islamik” dhe vetëvrasjet kamikaze. Dhe ndërkohë
pikërisht në zonën jugore të Shqipërisë, që është
vendlindja e Ismail Kadaresë, përparon  një pushtim grek i
llahtarshëm, pushtimi nëpërmjet “ushtrisë së vdekur” që
nisi para 15 vitesh, pushtimi nga vdekjet e mëhershme,
pushtimi duke rrëmbyer dhe vetë të vdekurit nga varret e
tyre, për t’i përdorur si mercenarë në mësymjen e re greke.
Ende nuk është shkruar një roman i tillë llahtarisës. Por
shteti grek, kisha greke dhe uzurpatori grek i ortodoksisë
shqiptare para se të shkruhet një roman i tillë, para se të
ekranizohet një roman i tillë po krijojnë një realitet të
tilllë makabër në truallin shqiptar.
E lidhim këtë histori me emrin e Kadaresë, sepse Ismaili
rrugën drejt famës botërore si shkrimtar, para disa
dekadash, e nisi me romanin “Gjenerali i ushtrisë së
vdekur”, ku ai derdhi talentin e tij shpërthyes të asaj
kohe për të nxjerrë në pah  turpin e disfatën e ushtrisë
pushtuese italiane gjatë LBD, nëpërmjet përshkrimit të
skenave llahtarisëse të endjes së një gjenerali e një
prifti italian në peizazhet e zymta shqiptare për të gjetur
e rrëmihur gropa ku ishin hedhur ushtarakë italianë të
vrarë dhe për t’i marrë e varrosur në Itali eshtrat e tyre,
si dëshmi të aventurës musoliniane në Shqipëri. Kadareja,
kur ishte ende shkrimtar i ri, përdorte armën e sarkazmës
për të përkëdhelur egon e fitimtarëve komunistë shqiptarë
mbi ushtrinë pushtuese italiane, për të ushqyer ndjesitë e
patriotizmit shqiptar që edhe të vdekur nuk e duron
pushtuesin në vendin e vet. Ai cënonte plagën italiane me
talljet për tërheqjen e dytë të ushtrisë së mundur nga
Shqipëria, por tashmë si ushtri të vdekurish, si formacione
qesharake me eshtra që nuk formonin dot më as skelete të
rregullta,  që nuk dukej nëse ishin të gjitha eshtra
italianësh.
Sa krenari u dha shqiptarëve “Gjenerali i ushtrisë së
vdekur”! Ai edhe u ekranizua. Italianët për disa kohë u
zemëruan shumë me Kadarenë, madje “Gjenerali i ushtrisë së
vdekur” komentohej si vepër shqiptare e nxitur nga
francezët për të vënë në lojë italianët. Tani edhe
italianëve u ka kaluar zemërimi. Kadareja është po aq i
përkëdhelur nga diplomacia italiane sa nga ajo franceze,
sepse është vënë në ballë të luftës kundër myslimanizmit
për krishterizimin e shqiptarëve. Kanë ikur edhe kohët kur
shqiptarët nuk duronin dot pushtuesin e gjallë apo të
vdekur në truallin e tyre. Tani shqiptarët qeshin kur
Shqipëria kthehet në poligon pushtuesish dhe në varrezë
pushtuesish. Prandaj ka shterur dhe talenti i Kadaresë për
të vetëdijësuar shqiptarët sa fyese është jo vetëm këmba e
ushtarit pushtues, por edhe prania e eshtrave të ushtarit
pushtues në tokën shqiptare. Tani ka subjekte më tronditëse
se ata që frymëzuan Kadarenë dikur të shkruante “Gjeneralin
e ushtrisë së vdekur”. Por nuk merret njeri me gjëra të
tilla. Tani është koha e kontrabandës me punëtorë migrantë,
me prostituta , me drogë me vendet fqinje e më larg . Tani
Shqipëria mbulohet gjithnjë më shumë me përkujtimore e
varreza ushtarësh të huaj pushtues që janë vrarë në
truallin e saj duke luftuar me shqiptarët, apo me njëri
tjetrin.
Dikur kishim vetëm një varrëzë ushtarësh të huaj. Në Korçë
prej kohësh ekzistonte e famshmja “Varrezë e ushtarëve
francezë” të vrarë gjatë Luftës së Parë Botërore. Më ka
takuar të shoqëroj shumë vite më parë zyrtarë ose qytetarë
francezë në këtë varrezë që u bënin nderime” bijve të
Francës” të vrarë në Shqipëri për lavdinë e saj (koloniale)
dhe falenderonin autoritetet shqiptare që ruanin
përkujtimoren e francezëve të vrarë në truallin shqiptar.
Po të lexosh emrat në gurët e varreve  kjo varrezë ngjan
shumë me skuadrën e futbollit që ka përfaqësuar Francën në
Japoni para 4 vitesh dhe me atë që do ta përfaqësojë tani
në Gjermani, sepse është mbushur me emra e mbiemra
aziatikësh, afrikanësh që luftuan dhe u vranë për Francën
dhe i kanë lënë eshtrat në Shqipëri.
Kur italianët dërguan gjeneralin e priftin të merrnin
eshtrat e ushtarëve të vrarë i bënë Shqipërisë një gjë të
mirë, pranuan se nuk kishte kuptim që eshtrat e ushtarakëve
të tyre të preheshin në truallin ku ishin vrarë si pushtues
dhe kështu e mënjanuan shkasin që ndonjëherë të lindëte
problemi i ndërtimit të një varreze pushtuesish italianë në
Shqipëri, si shenjë e “miqësisë së rivendosur
italo-shqiptare”. Ajo që fatmirësisht nuk ndodhi me
italianët, fatkeqësisht ka ndodhur me grekët. Sapo
marrëdhëniet shqiptaro-greke hynë në një fazë të re me
vendosjen e demokracisë në Shqipëri në fillim të viteve
1990, Greqia shtroi çështjen që autoritetet e reja
shqiptare të ngrinin varreza për ushtarët grekë të vrarë në
luftë me italianët në territorin e Shqipërisë gjatë viteve
të LDB. Greqia ndjek kriterin se ku ka varr ushtari grek
është Greqi. Dhe autoritetet shqiptare meksiane-berishiane
e nanoiste-socialiste që kanë qeverisur Shqipërinë qysh
atëherë nuk bënë fare llafe, por premtuan se do të bënin
varrezat që kërkoheshin që eshtrat e ushtarëve grekë të
preheshin si në “truallin e tyre”. Kundërshtimet që u bënë
atëherë në shtyp e parlament nga nacionalistë e patriotë
shqiptarë nuk pinë ujë, sepse për qeveritarët në Tiranë
kishte më shumë rëndësi një buzëqeshje nga Athina se një
gjest krenarie e sedre kombëtare, apo shmangia e një
rreziku të mëvonshëm që grekët t’i përdorin edhe varrezat
për të mbështetur pretendimet e tyre për aneksimin e
Shqipërisë së Jugut, ku veç popullsisë ortodokse që ata e
quajnë greke, veç kishave ortodokse në stil grek që ngre
Janullatosi, edhe varrezat e luftës bëhen greke. Pra,
shqiptarë  nuk ka.
Për vite të tëra kujtuam se kjo punë ishte zgjidhur si
kishin dashur grekët, se varrezat ishin bërë, se ushtarët
grekë të vrarë duke luftuar me italianët “për të çliruar
Vorio-Epirin grek” ishin rehatuar dhe përshpirtjet e
priftërisë janullatiste në Shqipëri ishin tanimë vetëm punë
ritesh fetare. Por mendjen dinake të grekëve askush nuk ka
arritur ta lexojë plotësisht në botë. Si rrufe në qiellin e
pastër të miqësisë shqiptaro-greke shkrepi lajmi “Ministri
grek i mbrojtjes anullon vizitën në Tiranë.Evangjelos
Meimarakis synonte firmosjen e marrëveshjes për varret e
ushtarëve grekë në Luftën e Dytë Botërore”( gazeta “Shqip”
11 maj 2006).
Ky djall-lajmi nuk na pëlqeu fort se vinte dy ditë pasi në
gazetën “Rimëkëmbja” më 9 maj 2006 kishim botuar
kryeartikullin me titull “Cila djeg më fort: “e nxemja
turke”, apo e “ftohura greke” ”. Nuk na e merrte mendja më
9 maj se aq shpejt do të vinte nga Greqia prova se
“ftohtësia greke” ndaj qeverisë së Berishës djeg më fort
për Shqipërinë se kur me të nxehen turqit. Në Shqipëri ka
të marrë që janë gati të  shkruajnë se “Rimëkëmbja” në
kanalet e saj të fshehta do ta ketë ditur se ministri grek
do të anullonte vizitën në Tiranë, prandaj u bë ndjellakeqe
për zhvillimet e marrëdhënieve midis qeverisë së Berishës e
të Karamanlisit. Por sido që të llapë ndonjëri fakt i
vërtetë mbetet se Greqia po bën gjeste që i ftohin
marrëdhëniet. Kështu bëri me largimin e tij nga Gjirokastra
Presidenti Papulias pa u takuar me Moisiun që e priste në
Sarandë, me veprimtaritë provokuese që organizohen në
Himarë për ta shpallur greke këtë zonë, me mosrealizimin e
vizitave zyrtare të Berishës e të Karamanlisit në
kryeqytetet respektive. Dhe më në fund erdhi anullimi pa
kurrfarë etike e arsyeje i vizitës së ministrit grek të
mbrojtjes.
Anullimi i kësaj vizite është bërë me pretekste qesharake:
vonesa e vështirësi për nënshkrimin e një marrëveshje për
varrezat e ushtarëve grekë të LDB. Të anullohet vizita e
parë në Shqipëri e këtij ministri për kaq gjë është
budallallëk. Parndaj nuk e beson kush se ky shkas ka qenë
shkaku, ose se ky justifikim pi ujë. Diplomacinë shqiptare
e zuri gafil fare ky anullim vizite ministrore greke.
Besnik Mustafaj si gjithnjë me papërgjegjësinë e tij
proverbiale dhe rrenat që i ka në maje të gjuhës tha se
marrëdhëniet me Greqinë ishin të shkëlqyera, se anullimi i
vizitës nuk ndikonte aspak për keq. Pas tij foli “si e ëma
e Zeqos maje thanës” ministri i mbrojtjes i Shqipërisë,
Fatmir Mediu, i cili këtë herë ishte vërtetë fatkeq se
“zbuloi” që vizita ishte shtyrë dhe herë të tjera për shkak
se nuk ishin bërë gati projektet për varrezat. Me siguri
deshi të thoshte se fajin e kishin pushtetarët socialistë
të mëparshëm që nuk e kishin mbyllur këtë kapitull me
grekët si donin këta.
Por përsëri djalli shtyri një televizion të Tiranës të
çonte një ekip filmimi në Këlcyrë  pranë Përmetit dhe të
sillte prej andej një telereportazh mbi një manastir të ri
të ndërtuar nga grekët rreth të cilit ishin rreshtuar
varret e ushtarëve grekë. Kjo tregoi se pushtetarët
shqiptarë nuk e kanë idenë se çfarë kanë bërë e çfarë bëjnë
grekët në Shqipëri. Mediu thoshte se është në fazën
projektimit një varrezë që kishte përfunduar me kohë.
Ministri i mbrojtjes i Shqipërisë që kapërdiset më shumë si
talent diplomatik, nuk kishte fare haber si ishte puna me
varrezat për ushtarët grekë. Çorba u thartua edher më kur
Anastas Janullatosi u bëri sfidën vijuese pushtetarëve
shqiptarë duke zbarkuar vetë nga një helikopter, i
shoqëruar nga një tufë korbash-priftërorë në Këlcyrë për të
inspektuar e bekuar manastrin dhe varrezat. Kështu vetë
Janullatosi dha provën se  Evangjelos Meimerakis nuk e
kishte anulluar vizitën në Shqipëri për ato arsye që
përmendi Fatmir Mediu, sepse varrezat ishin ndërtuar me
kohë dhe premtimet e Mustafajt se Shqipëria do të ngrejë
varreza të bukura për ushtarët grekë ishin si kofini pas të
vjeli.
Skandalet diplomatike në marrëdhëniet shqiptaro-greke nuk
janë gjë e re. Ata gjithnjë kapërdihen nga shqiptarët. Por
grekët tregohen inatçorë edhe pasi shqiptarët e hanë turpin
me bukë. Edhe në rastin e “skandalit të varrezave” grekët
nuk e lanë punën deri tek e kapërdimja e turpit nga
Mustafaj e Mediu. Këto ditë në ekranet televizive të
Tiranës plasën dy skandale njëherësh. Në mes të kryeqytetit
të Shqipërisë u zbulua një “qendër bamirësie” e kontrolluar
nga anglezë kanadezë ku bëhej seks me fëmijë. Kurse në një
fshat të Përmetit rreth një kishe të vjetër ishin rihapur
një numër i madhe varresh nga ku ishin nxjerrë eshtrat e të
  vdekurve për t’i shitur në Greqi me nga 100 euro për cdo
të varrosur. Këtë punë e drejtonte prifti-korb i
Janullatosit në Përmet me mbiemrin Thomallari dhe një
komisar laik i këtij prifti. Këtë punë e dinin dhe e
shihnin si bëhej autoritetet lokale, duke përfshirë
kryetari e komunës. Gërmimet e varreve i bënin  fshatarë që
paguheshin dhe që i bindeshin priftit të mos bënin pyetje
pse veprohej ashtu, pasi këtë punëë e dinte ai, njeriu i
kishës. Gërmuesit që u intervistuan nga ekipi televiziv
shpjeguan se varret që hapeshin kishin brenda eshtra të
varrosurish qysh para Luftës së Dytë Botërore, madje disa
ishin varrosur qysh në çerekun e parë të shekullit XIX.
Ishin varre burrash, grashë e fëmijësh shqiptarë.  Shumë
nga varret diheshin me emër se kujt i përkisnin. Kjo
zhvarrosje masive bëri që drejt Përmetit të vërshonin nga
shumë anë të Shqipërisë njerëz të afërt me të vdekurit që
po i rrëmbenin grekët. Nuk është dhënë ende shpjegim i
qartë nga Kisha e Janullatosit që ka drejtuar këtë
operacion të zhvarrosjes masive pa leje, pa vënë në dijeni
të afërmit, për arsyet pse është bërë ky aksion i
pashëmbullt, përse duheshin shitur këta eshtra në Greqi,
kush përfitonte nga kjo shitje, kush i blente në Greqi
eshtrat shqiptare deri 200-vjeçare dhe çfarë do të bënin me
këta eshtra.
Shpjegimi më i besueshëm është se këta eshtra nuk
nxirreshni nga dheu për t’i çuar në Greqi që ndonjë
matrapaz grek t’i shiste në Perëndim si eshtra varrezash
arkeologjike të kohës antike, sepse batakçillëqe të tilla
dalin shpejt. Nuk besohet se në atë varrezë ka pasur vetëm
eshtra shenjtorësh që vlejnë të mbahen për talismanë nga
grekët. Nuk na e do mendja se priftërinjtë e Janullatosit
kanë pasur frikë nga varrezat rreth kishës se mos dalin
lugat, ose kanë në plan të hapin ndonjë parcelë për të
kultivuar bimë narkotike, apo të ngrenë ndonjë pallat
shumëkatësh pa leje në një fshat të largët. Më i besueshëm
na duket hamendësimi se eshtrat janë dashur që të paraqiten
si eshtra ushtarësh të vrarë grekë gjatë LDB për të mbushur
me to varrezat në Këlcyrë që janë ndërtuar e kanë mbetur pa
gjë brenda, ose varrezat e reja që ka ndërmend të ngrejë
Besnik Mustafaj. Prandaj duket e ka shtyrë vizitën ministri
grek i mbrojtejs sa të mbledhë si ushtarë të tij të vdekur
eshtra nga varrezat shqiptare që nuk i mbron dot homologu
shqiptar Fatmir Mediu.
Pra Greqia i ka bërë në Shqipëri varrezat e ushtarëve të
vrarë gjatë Luftës së Dytë Botërore, por i ka dalë një
pengesë e vogël për ta quajtur çështjen të mbyllur: ende
nuk ka ushtarë të vrarë për të varrosur. Dhe kur forca e
politikës greke bie, atëherë hyn në veprim arroganca dhe
dinakëria e Kishës greke. Janullatosi urdhëron priftërinjtë
e tij të ndërmarrin aksionin e zhvarrimit të eshtrave të
shqiptarëve, për t’i përdorur “ku t’u vijë nevoja” grekëve.
Në Kosovë pushtuesit serbë gjatë luftës genocidale trupat e
shqiptarëve të masakuar i zhvarrosnin nga gropat ku i
kishin hedhur, ose nga varret që u kishin bërë të afërmit ,
i ngarkonin në kamionë dhe i çonin për t’i zhdukur , ose
për t’i fshehur në Serbi që të mbulonin gjurmët e krimit
nga sytë e botës. Nëpër Serbi ende zbulohen kufoma
shqiptarësh të rëmbyera e të fshehura. Serbia e bëri
taktikë lufte dhe metodë diplomatike rrëmbimin e fshehjen e
kufomave të viktimave të genocidit të saj. Grekët po e
përsosin më tej këtë metodë makabre, jo më për të fshehur
gjurmët e krimit të kryer, por për të mbështetur një
politikë  të pushtimit të vendit të viktimave me anë të
marrjes peng të të vdekurve të këtij vendi. Janullatosi
tani nuk është si ai prifti katolik italian në romanin
“Gjenerali i ushtrisë së vdekur” që vetëm bekonte eshtrat e
nxjerra nga gropa., por është një gjeneralisim i ushtrisë
së të vdekurve shqiptarë të grabitur për t’i përdorur si
mercenarë në ushtrinë e vdekjes greke që do të pushtojë
jugun e Shqipërisë.
Subjektet për romanin “Janullatos, gjeneralisimi i ushtrisë
së vdekjes greke” janë edhe më tronditës tani, në vitin
2006, se ato subjektet që përzgjodhi Kadareja para disa
dekadash për të bërë romanin “Gjenerali i ushtrisë së
vdekur”. Atëherë Shqipëria po lehtësohej nga barra e
ushtarëve pushtues italianë që kishin mbetur si shenjë zije
në truallin e saj nga LDB. Në vitin 2006 Shqipëria rëndohet
nga hija kërcënuese e poshtëruese e varrezave të ngritura
për eshtra ushtarësh pushtues grekë, shumë prej të cilëve
duket janë bosh dhe presin të mbushen me eshtra të
grabitura shqiptarësh, që shumë dekada apo një shekull pas
vdekjes kthehen nga grekët në mercenarë të pushtimit grek
në vendin e tyre.Kjo mënyrë veprimi e grekëve, e priftërisë
greke që ka uzurpuar Kishën ortodokse shqiptare i kapërcen
caqet e fantazisë më perverse. Mos vallë ministri grek i
mbrojtjes ka pritur sa të mbarojë edhe aksioni i marrjes
peng të eshtrave të shqiptarëve për të mbushur varret greke
të mbetura bosh që të vijë të vizitojë triumfalisht
Shqipërinë? I kanë ditur këto punë ministri i jashtëm dhe
ai i mbrojtjes i Shqipërisë, Besnik Mustafaj dhe Fatmir
Mediu, apo edhe ata i morën vesh si ne të tjerët vetëm nga
lajmet që transmetuan kanalet televizive? Nëse Fatmir Mediu
nuk është i zoti të garantojë depot e armatimit që të mos
shpërthejnë dhe të mos i hedhin predhat vdekjeprurëse në
luginën e Vjosës si gështenjat e futura të pazgrapura në
zjarr; nëse Fatmir  Mediu nuk di se ngushtica e Këlcyrës
tashmë është pushtuar nga varrezat greke, se në Përmet po
njerrin grekët edhe eshtrat e shqiptarëve nga varret si të
ishin patate në fushë, atëherë ministër i cilës mbrojtje
është ai? Kujt i duhet një Ministri e Mbrojtes kur ajo nuk
mbron asgjë?! Apo duhet vetëm për ndonjë ceremoni me të
huajt, për të bërë ndonjë seminar për problemet e NATO-s?!
Të paktën të gjejnë një emër tjetër për atë që quhet
Ministri e Mbrojtes që nuk mbron askënd, as të gjallët as
të vdekurit, as pasurinë as jetën e njerëzve, as ata që i
përpijnë valët e detit as bagëtitë në kullotë. Nëse nuk
kemi ushtri përse të kemi gjeneralë dhe Shtab të
përgjithëshëm?. Nëse shqiptarët e gjallë nuk i shohin më
grekët si armiq, kush do të mbrojë varret e shqiptarëve të
vdekur ndaj të cilëve grekët po sillen siç nuk është sjellë
kurrë ndonjë armik?!
Po shteti nuk mbahet vetëm me diplomaci e ushtri. Shteti ka
nevojë edhe për polici, prokurori, gjykatë, shërbim
spiunazhi, organe vendore të pushtetit. Po këta çfarë bënë
vallë kur priftëria e Janullatosit shkulte “eshtrat-patate”
nga varret shqiptare në Përmet? Çdo të bëjnë tani e tutje
me atë priftin që drejtonet aksionin e shkuljes e të
shitjes së eshtrave? Po me vetë Janullatosin çfarë do të
bëjnë tani Presidenti Moisiu, Kryeministri Berisha,
Kryetarja e Kuvendit Topalli? A u shkon në mendje këtyre se
vizita e ministri grek mund të jetë anulluar edhe ngaqë
Moisiu nuk ka ftuar Papuliasin në takimin e kryetarëve të
sheteve në Durrës? A u shkon në mendje se vizita e
ministrit grek mund të jetë anulluar sepse në Shqipëri
ishte për vizitë ministri i jashtëm i Vatikanit dhe ai
deklaroi se Vatikani do t’i prijë Shqipërisë drejt
integrimit europian? Grekët kanë qenë mësuar të dëgjojnë
nga pushtetarët shqiptarë vetëm fjalët “rruga e Shqipërisë
për në Europë kalon nga Athina”. Rivaliteti Katolicizmit me
Ortodoksinë greke për ndikim në Shqipëri mbetet po aq
idhnak sa në kohën e Bizantit.

28 maj 2006                                Abdi Baleta


__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around
http://mail.yahoo.com

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#542

From: Olsi <olsi@...>
Date: Sun May 28, 2006 10:10 pm
Subject: RIMEKEMBJA 23/ 05/ 2006 ( ii )

olsi.rm

Online Now

Send Email

KADAREJA VUAN NGA "OKSIDENTOSIS"

Dr. BERISHA I BËN DIAGNOSTIKIM TË GABUAR

Debati që plasi para gati një muaji midis akademikut
shqiptar Rexhep Qosja nga Prishtina dhe shkrimtarit
shqiptaro-francez nga Parisi, Ismail Kadare, ka detyruar
shumë njerëz të letërsisë, të propagandës, të kulturës dhe
të politikës në trevat shqiptare të mbajnë një qëndrim. Kjo
ishte e pritëshme. Kjo është e kuptueshme dhe e dobishme.
Edhe ne në "Rimëkëmbja" të datës 9 maj 2006 kemi mbajtur
qëndrimin tonë paraprak, pa hyrë ende në aspektet
thelbësorë teorikë të debatit, nëpërmjet shkrimeve
"Patriarkët e letërsisë kryqzojnë shpatat politike" dhe
"Sprovë që nuk u qëndron provave".
Deri tani shumica e atyre që janë shprehur kanë vepruar më
tepër për tifozllëk, sidomos ata që janë rreshtuar në
krahun e Kadaresë. Ai mekanizmi "misterioz" për mbrojtjen e
Kadaresë, që e kemi përmendur edhe herë të tjera, u vu
menjëherë në lëvizje për të organizuar fushatën mbrojtëse
për Ismailin dhe për të sulmuar Rexhepin.Edhe kjo pritej.
Zelltarët e "Kultit Kadare" janë shumë vigjilentë për
gjithçka që ndodh rreth idhullit të tyre dhe bëhen tejet
agresivë kundër kujtdo që gu xon të bëjë kritika ndaj tij.
Vetëm në një rast i kemi parë këta zelltarë të shushatur e
të tulatur, në vitin 2005 kur Ismailin e sulmuan harbutçe
dhe padrejtësisht për antisemitizëm, nëpërmjet shkrimesh
gazetareske me nënshkrimin e një vrasësi të njohur me
pagesë në publicistikë. Mekanizmi "misterioz" për mbrojtjen
e Kadaresë në atë rast nuk funksionoi dhe mbrojtja mbeti në
duar të adhuruesve të zakonshëm të talentit letrar te
Kadaresë dhe të disa qortuesve të tij politikë që për arsye
parimore nuk mund të heshtnin, sikurse veproi "Rimëkëmbja".

"Rilindasi modern" që nuk vuan nga nacionalizmi i
rilindasve

Më 19 maj 2006 me mbrojtësit e Kadaresë kundër Rexhep
Qosjes u rreshtua edhe Kryeministri i Shqipërisë Sali
Berisha, kur iu përgjigj pyetjes së një gazetari gjatë një
konference shtypit. Fjalët e Berishës i dëgjuam së pari në
reportazhet televizive. më 19 maj. Të nesërmen ato ishin të
shkruara dhe në gazetat e ditës. Gazeta "Shqip" e datës 20
maj dy faqe të saj i kishte zënë me tekstin e intervistës
së marrë nga Arbën Xhaferri dhe të botuar me titullin "Mbi
debatin Kadare-Qosja. Urtësia politike e rilindasve tanë
nuk ka alternativë". Në atë faqe ishte dhe lajmi "Berisha:
Kadare një rilindas modern".
"Shqip" ka shkruar se: "Kryeministri u kishte thënë
gazetarëve "nuk i kam lexuar polemikat Qosja -Kadare''.
Megjithatë ai nuk kishte nguruar ti komentonte ato, duke
mbajtur haptaz anën e shkrimtarit Ismail Kadare". Pra,
gazeta "Shqip" na ka dhënë provën se Berisha ka vepruar me
metodë tipike kadareane, sepse dhe Kadareja shpesh del në
ekrane televizive dhe lëshon komente për mendimet e
shkrimet e të tjerëve pa u njohur me ato mendime, pa i pas
lexuar ato shkrime.
"Shqip" ka cituar fjalët e Berishës: "Mendimi kombëtar
shqiptar kalon në veprën e Kadaresë. Nëse Ismail Kadareja
ka një meritë jo letrare, por më gjërë, ka meritën se në
tërë veprën e tij ka mbledhur copëza të një shpirti
kombëtar jo kaq solid, e ka mbledhur atë jo me frymën e një
nacionalisti të sëmurë, por në frymën e një nacionalisti
pozitiv qytetar…personalisht e kam pasur dhe e kam këtë
bindje se në këtë aspekt Ismail Kadareja është një rilindas
modern". Berisha ka pasur dhe ka bindje të saktë se Ismail
Kadareja nuk ka treguar frymë nacionalisti shqiptar në
shkrimet e qëndrimet e tij, edhe kur ka pasur nevojë t'i
ëmbëlsojë ata me pak shurup patriotizmi. Por Berisha ka
barë gafën terminologjike dhe konceptuale të radhës duke e
shpallur Ismailin "rilindas modern", gjë që nuk ka kuptim.
Berisha ka vepruar kështu jo se u zu gafil nga pyetja e
gazetarit në konferencën e shtypit, por qëllimisht për ta
thelluar para syve të opinionit publik hendekun që i ndan
të dy, Ismailin e Saliun, nga nacionalizmi i mirëfilltë
shqiptar. Atyre nuk u ka pëlqyer që një personalitet me
emër i letërsisë e kulturës shqiptare, si Rexhep Qosja, në
dy trajtesat e tij më të fundit ka bërë një hap të madh
drejt pozitave që ka mbajtur nacionalizmi i mirëfilltë
shqiptar, jo vetëm ai i kohës së Rilindjes, por edhe i
kohës sonë.

Qosja e Kadareja përfshihen në debat, nuk kanë nisur debat

Debati i tanishëm "Qosja-Kadare" emërtohet kështu për
kollajllëk, sepse në fakt Ismaili e Rexhepi nuk kanë nisur
për herë të parë ndonjë debat të veçantë midis tyre. Ata
thjesht janë përfshirë me mënyrat e tyre, për shijet, apo
për ambiciet e tyre, në një debat që është bërë për shumë
vite me radhë në shtypin e studimet shkencore në gjithë
hapësirat shqiptare. Me një fjalë këtë debat e kanë bërë më
herët e më fort të tjerë. Kjo nuk mund të mohohet dhe ne
nuk kemi përse të rrimë të heshtur kur të tjerët duan ta
paraqesin sikur ky debat po nis vetëm tani që u përlanë
midis tyre Ismail Kadareja e Rexhep Qosja.
Ne na vjen shumë mirë që në këtë debat tani po thithen si
në një batak pak nga pak edhe të tjerë që qëndronin
sehirxhinj e nuk kishin guxim të hidheshin në një rrymë të
turbullt, por të vrullshme të polemikave midis
nacionalizmit e antinacionalizmit më mendimin politik..
Frikacakët e hileqarët qëndronin mënjanë lumit të rrëmbyer
të debatit për përtaci mendore, apati intelektuale e frikë
politike nga të huajt, madje janë hequr si intelektualë
modernë që nuk përfillnin të merreshin me punë të kota, nuk
e vrisnin mendjen me kategori të vjetëruara si
nacionalizmi. Tani dhe këta të ndarë sipas tifozllëkut ose
detyrimeve ndaj një kulti intelektual janë të detyruar të
thonë diçka, të zhgarravisin ndonjë gjë.
Kjo është një arsye më tepër dhe e fortë që na shtyn ta
çmojmë si të mirëpritur dhe të dobishme përfshirjen
nacionaliste të Qosjes në këtë debat, sikurse ishte me dobi
dhe i mirëpritur para 3 vitesh një kërcim i Arbën Xhaferrit
nga qëndrimet teorike politike kozmopolite në qëndrime
teorike nacionaliste, paçka se ende ky kërcim nuk është
kthyer në pozicionim të palëkundur. Këtë lëkundje të
Xhaferrit e tregon fakti  që ai po shpreh keqardhje që
"plasi" debati midis Qosjes e Kadaresë, sepse e di që tani
kazani i këtij debati do të vlojë edhe më fort dhe
"perëndimorizmit" antimysliman të predikuar nga Xhaferri
dhe zëvendësi i tij Thaçi mund t'i hiqen fasha të rinj nga
lëkura e puçrruar me antinacionalizëm.
Edhe i përfshiri tjetër në këtë vorbull, Sali Berisha, qysh
në vitin 1991 denonconte nacionalizmin shqiptar si armik të
demokracisë, njësoj si komunizmin, Qysh në vitin 1992
Berisha mallkonte "përfaqësuesit e nacionalizmi ekstrem" në
politikën e propagandën e Shqipërisë, duke i cilësuar edhe
si "nacionalistë të tipit Zhirinovski", ndonëse ndonjëri
prej tyre atëherë ishte deputet i Partisë Demokratike të
Berishës. Tashmë njerëzit e dinë se kundërshtarët më të
egër e njëkohësisht më trutharë të nacionalizmit shqiptar
përgatitën e botuan në vitin 2001 një palolibër të tërë me
300 faqe me qindra  shpifje, trillime e shtrembërime të
titulluar "Nacional-islamizmi shqiptar. Baleta dhe Feraj".
Ky libër i hedhur në qarkullim me autorsinë e rreme të një
vrasësi me pagesë në publicistikë ishte vepër e shtabeve të
ndryshme që synonin të përçonin atë vijë që mbron tani
Ismail Kadareja; atë kozmopolitizëm që përçojnë
"perëndimorsat krishterizues" në Shqipëri dhe që po e
kundërshton Qosja; atë urrejtje për nacionalizmin e
mirëfilltaë që kanë shfaqur gjithnjë ithtarët e
"nacionalizmit qytetar" si Mehmet Elezi dhe që po e
reklamon sërish Sali Berisha.
Kadareja dhe Qosja nuk kanë prodhuar debat të ri rreth
thelbit të problemit kombëtar shqiptar dhe perspektivës së
tij. Si njëri dhe tjetri vetëm kanë përcaktuar më hapur
pozicionin e tyre në krahë të kundërt të këtij debati, për
të cilin ka tashmë materiale të shumta gazetareskë, libra e
deri studime të mirëfillta shkencore. Këto debate që po
bëjnë Qosja me Kadarenë i kanë bërë plot të tjerë, shumë më
hapur.me shumë më tepër përplasje. Mund të reshtoja këtu
lista të gjata shkrimesh në kuadër të një debati të tillë.
Por po përmend pëmbledhtas se gazetat "Rimëkëmbja" dhe
"Bota Sot" për 12 vjet me radhë janë shndërruar në tribuna
të këtij debati. Qosja vazhdimisht ka shprehur urrejtje dhe
ka intriguar kundër "Bota Sot", por tani del në pozicione
të afërta me ato që janë mbrojtur nga kjo gazetë për
çështjen kombëtare të trajtuar në frymë nacionaliste.
Kadareja ka qenë i pranishëm dhe i mirëpritur në faqet e
"Bota Sot", por ja që ai largohet gjithnjë më shumë nga
fryma si është trajtuar çështja kombëtare në këtë gazetë.
Ka pasur shkrime me frymë nacionaliste të mirëfilltë
shqiptare edhe në gazeta të tjera. Janë botuar libra të
veçantë studimorë e propagandistikë për këtë temë si "Skicë
e mendimit politik shqiptar"(1998) nga Hysadedin Feraj.
"Ligjërimi nacionalist shqiptar"(2003) dhe "Arratisja nga
Lindja"(2006)nga Enis Sulstarova, "Vetëm nacionalizmi e
shpëton kombin shqiptar", nga Bajram Kabashi dhe Abdi
Baleta. Ky libri i fundit u promovua në Prishtinë në shkurt
1998. Një pjese polemikave të mia për nacionalizmin janë
grumbulluar në librin "Shqiptarët përballë shovinizmit serb
e grek"(1995) që nis pikërisht me trajtimin e temës
"shqiptarët kanë nevojë për nacionalizëm më shumë se çdo
popull". Trajtimi nacionalist përshkon materialet e
përmbeldhura në "Kosova, nga Dejtoni në Rambuje" (1999),
dhe librin polemizues "Kundërshpifografi"(2005). Në librin
e Hysamedin Ferajt "Pamundësia e kozmopolitizmit shqiptar
në shembullin Nano-Berisha ", janë përfshirë dy studime mbi
tiparet antinacionaliste në mendimet dhe veprimet e dy
politikanëve që mbizotërojnë skenën plitike të Shqipërisë
qysh nga vitit 1991. Më të sistemuara pikëpamjet e mia për
qëndrimet dredharake të PD-së e të Berishës ndaj
nacionalizmit janë parashtruar në vitin 1999 me shkrimin e
gjatë "Debat i detyruar me nacionalistë të vonuar". Ndërsa
kundërshtimin tim për antinacionalizmin e Ismail Kadaresë e
kam paraqitur më shkoqur në shkrimin e gjatë  "Kadareiada,
sherriada Kadare dhe Kadareja i sherrit" në verën e vitit
2004 pas qëndrimeve jo vetëm antinacionaliste, por dhe
haptazi antishqiptare e proserbe që mbajti Ismail Kadareja
lidhur me ngjarjet e 17-18 marsit 2004 në Kosovë.

Qosja i takon të bëjë autopsinë e veprës së Kadaresë

Në trajtimin e problemit kombëtar shqiptar Rexhep Qosja,
ndryshe nga Kadareja, na ka ngrohur shpesh zemrën, edhe kur
kemi polemizuar me të, sepse kemi qenë të vetëdishëm se
Rexhepi ia kishte kushtuar pjesën më të madhe të punës e
veprës së tij çështjes kombëtare shqiptare në rrafshin
studimor, ndonëse qëndrimet politike të Rexhepit herë-herë
kanë qenë kontradiktore me përfundimet që dilnin nga vepra
e tij studimore dhe  kjo ka krijuar shkas për
polemika.Megjithatë anjëherë Rexhepi nuk ka dalë me
qëndrime si në dy trajtesat e fundit, që na japin
kënaqësinë më të madhe. Urojmë që qëndrimi i Qosjes të
shkojë deri në fundin logjik dhe të mos ndodhë si më rastin
e Xhaferrit ku ndihmesa e çmuar e kapërcimit në
nacionalizëm zbehet shpesh nga lëkundjet konjukturale
politike. Urojmë që Qosja të mos e fusë më në këllëf për
hir të  "pajtimit intelektual" shpatën e debatit që kryqzoi
me Kadarenë.
Qosja mund t'i kryejë një shërbim të jashtëzakonshëm
kulturës kombëtare shqiptare duke bërë radiografinë e
analiza të plota të veprës letrare të Kadaresë ku ka shumë
njolla e simptoma sëmundjesh që kanë mbetur të
padiagnostikuara dhe mund të ulin rrezikshëm imunitetin e
kulturës shqiptare para infeksioneve të gjjthëfarshe nga
jashtë, madje ta drobisin keq vetëmbrojtjen e identitetit
kombëtar shqiptar me inxheksione për një eksperiment
Frankenshtajn të krijimit të një "Euromileti" nga
shqiptarët e Ballkanit. Qosja është intelektuali më i
kompletuar për ta bërë këtë radiografi të sëmundjes së
Kadaresë. Ky do të ishte dhe kontributi më madhor i Qosjes
në letërsinë e mendimin kulturor e politik shqiptar.
Diagnostikimi i saktë i "sëmundjes së Kadaresë" ka rëndësi
të madhe kombëtare, si profilaksi për të tjerët, edhe pse
sëmundja tashmë është e pashërueshme. Kadareja që sulmoi i
pari pabesisht Qosjen, tani ka dhe guximin cinik ta quajë
Qosjen polemist të pabesë. Edhe kjo mënyrë veprimi është
simptomë e "sëmundjes së Kadaresë" për të cilën shqiptarët
duhet të vetëdijësohen.

Berishën e lidh me Kadarenë mendimi politik, jo mëria ndaj
Qosjes

Gazeta "Shqip" nuk mund të rrinte pa bërë një hamendësim të
saj për arsyen pse Dr. Berisha "pa e lexuar debatin" bëri
komentin na favor të Kadaresë dhe "pa i parë analizat"
lëshoi një epikrizë për shëndetin e mirë intelektual e
kombëtar të Ismailit.  Gazeta shkruan: "Megjithëse
ansjëherë nuk e ka përmendur emrin e akademikut kosovar, u
vu re se kryeministri pas mbi 9 vjetësh ka gjetur rastin
për t'i kthyer reston Rexhep Qosjes, që në 1997 i cilësoi
trazirat antifajde të asaj kohe të Berishës si një
revolucion i vonuar demokratik". Berisha e ka të drejtën
morale t'i vërsulet sa herë të ketë qejf Rexhepit për atë
qëndrimin e mbrapshtë që ky mbajti në vitin 1997. Nga
mllefet e inatet primitive që kishte krijuar ndaj Berishës
dhe nga mendësitë e tij të ngushta ideologjike
enveriste-ramiziane, në vitin 1997 Qosja bëri gafën e rëndë
dhe veprimin e dëmshëm për kombin, të vërtetën e të drejtën
duke marrë anën e rebelimit të armatosur grek-labokomunist
në Jug të Shqipërisë kundër "pushtetit të malokëve" në
Tiranë. Ibrahim Kelmedni e tij të vëzhgimit në vend të
rebelimit në Shqipërinë e jugut e ka fiksuar mirë fakrin që
të rebeluarit e armatosur shpreheshin se ka vetëm një
kosovar të mirë, Rexhep Qosja. Për këtë Shoqata "Labëria" e
kë bërë Qosjen kryetar nderi të saj. Të shohim tani sa do
ta marrë kjo Shoqatë në mbrojtje Rexhepin nga sulmet e
padrejta të  gjirokastritit  Ismail Kadare!
Gazeta sigurisht e ka vënë saktë në dukje një nevojë
njerëzore të Berishës për hakmmarje ndaj Qosjes, madje
duhej të shtonte se Berisha kishte mëri ndaj Qosjes qysh
nga viti 1992, kur Rexhepi e kishte qortuar tepër rëndë,
ndonëse me të drejtë një deklaratë që Berisha kishte
lëshuar në "Le Figaro" të Parisit që vinte shenjën e
barazimit midis "Shqipërisë së Madhe" dhe Shqipërisë Etnike
dhe mohonte aspiratën e shqiptarëve për bashkim kombëtar.
Kjo ka rëndësdi të kujtohet sepse Berisha bëri sërish të
njëjtën gjë në të njëjtën gazetë "Le Figaro" gjatë vizitës
së tij të fundit në Paris, çka tregon edhe më shumë se
Qosja kishte të drejtë në vitin 1992 në kritikën e tij,
pavarësisht nga mënyra e mllefosur siç e bëri atë kritikë
përtë dëmtuar Berishën.
Por është e pasaktë dhe e gabuar të mendosh e të komentosh
se Berisha komentin e tij për debatin Qosja-Kadare e ka
bërë vetëm për këtë arsye, vetëm për kaq hakmarrje meskine.
Këtë koment pro Kadaresë e kundër Qosjes Berisha nuk e ka
bërë as sepse tani që është kryeministër i shtetit shqiptar
ndjen për detyrë të kujdeset më shumë për shrimtarin e
mërguar nga Shqipëria se për qytetarin shqiptar të një
shteti tjetër, për të cilën kujdesi i mbetet kryeministrit
të Kosvës , apo UNMIK-ut. Berisha e ka bërë atë koment pa u
menduar fare, "pa e lexuar" se përse po grindeshin Qosja e
Kadareja, sepse vetë Berisha është prej kohësh plotësisht i
një mendimi me Kadarenë përsa i përket nacionalizmit në
Shqipëri, përmbushjes së aspiratave kombëtare shqiptare dhe
përparësisë së integrimit europian mbi aspektet e tjera të
çështjes kombëtare shqiptare, mbi integrimin politik
shtetëror brendashqiptar. Berisha edhe kohët e fundit ka
deklaruar se Shqipëria do të shkojë në Europë, do të
rikthehet në gjirin e famljes së vet. Pra është
bashkëmendimtar me Kadarenë.
Edhe sikur midis Berishës e Qosjes të mos kishte asnjë mëri
të vjetër, por vetëm simpati të malsorit të Tropojës me
malsorin nga Vuthaj, që janë kufitarë, përsëri qëndrimi që
ka mbajtur tani Qosja krijon hendek midis tij e Berishës.
Prandaj Dr. Berisha, si mjek e si politikan e ka dhënë
diagnozën se "Kadareja nuk është i sëmurë me nacionalizëm,
por është vetëm "nacionalist i mirë", që nuk është prekur
nga ato viruse që kanë zënë Rexhep Qosjen. Berisha ka dhënë
epikrizën se Kadareja ka vetëm "frymë nacionalisti pozitiv
qytetar", të atij nacionalizmi që ka 15 vjet që ua
rekomandojnë gjithë shqiptarëve Berisha dhe ideologu i tij
për këto çështje Mehmet Elezi. Ky është një "nacionalizëm
eunuk" që nuk shqetëson oborret e sallonet europerëndimore
ku bëhen gjithfarë perversitetesh (pseudo)nacionaliste në
kurriz të kombeve të tjerë. Ka 15 vjet që bëjmë debate për
këtë temë me Berishën, Elezin dhe propagandistët e tyre
vulgarizues. Prandaj e kuptojmë më mirë se gjthkush arsyen
kryesore për të cilën Berisha e ka bërë atë komentin në
favor të Kadaresë e kundër Qosjes.

"Orientalizmi" tek shqiptarët është simptomë e sëmundjes
"Oksidentosis"

Edhe një herë në debatin për nacionalizmin Berisha mban
qëndrim të gabuar. Kadareja me të vërtetë nuk vuan nga
"fryma nacionaliste", por kjo nuk do të thotë se është pa
sëmundje politike e intelektuale. Për fat të keq edhe ai
vuan shumë nga një sëmundje e keqe që e kanë marrë shumë
shqiptarë në marrëdhëniet intime të pakontrolluara e të
pambrojtura me perëndimorët, një sëmundje që është
diagnostikuar e njohur me kohë edhe në vende të tjera.
Kadareja vuan nga sëmundja e "Oksidentosis".
Emërtimin dhe përshkrimin e simptomave të kësaj sëmundje
dhe të vuajtjeve e të dëmit për shëndetin kombëtar që sjell
ajo nuk po i trilloj unë tani, por i kam gjetur në librin
"Nepsi për dije" të studiuesit anglez të Orientalizmit,
orientalistit të thekur Robert Iruin. Ky libër sapo ka dalë
nga furra në Angli, është botuar në vitin 2006. Është një
studim me të vërtetë për t'u admiruar përsa i përket
volumit të dijeve dhe informacionit që përmban, pavarësisht
se qëllimi i tij është të hedhë poshtë gjithë kritikat që i
drejtohen Orientalizmit që kultivohet në Perëndim për 3
shekuj tashmë në dëm të vendeve e popujve të Lindjes.
Fatmirësisht nuk më duhet të ndalem në shpjegimin e
dukurisë së Orientalizmit, të pagëzuar me këtë emër në
vitin 1978 nga intelektuali amerikan Eduard Said, i lindur
nga prindër arabë protestanë. Shqiptarët mund të mësojnë
shumë lehtë në gjuhën e tyre mbi këtë dukuri duke lexuar
librin e veçantë të studiuesit të ri të pasionuar pas kësaj
teme, Enis Sulstarova që ka titullin."Arratisja nga Lindja"
Orientalizmi shqiptar nga Naimi tek Kadareja". Për më tepër
nga ky libër lexuesi mund të kuptojë më thellë përse bëhet
debati Kadare-Qosja. Në "Arratisja nga Lindja", është
analizuar shkencërisht, pa shtytje propagandistike urretja
e Kadaresë për çdo gjë lindore, osmane, turke, për çdo gjë
shqiptare që ka ndonjë fije lidhje me osmanët, turqit,
Lindjen dhe dalldia e pamatë e Kadaresë dhe ndjekësve të
kultit të tij pas çdo vlere ,ose çdo gjë perëndimore.
Robert Iruin në librin e tij flet për pikëpamjet dhe
qëndrimet e një shkrimtari iranian Xhelal Ali Ahmad
(1923-1969). Edhe pse nuk ka jetuar shumë ai përshkruhet si
intelektual elitar, shkrimtar stili, romancier i vrullshëm,
eseist, që me shkrimet e tij paska ndikuar edhe tek teoriku
revolucionar laik iranian Ali Sheriati, i njohur dhe i
çmuar në Perëndim dhe tek Ajetollah Khomeini. Madje dikur
Ahmad paska pas flirtuar me komunistët, çka dëshmon
qëndrimin e tij më shumë laik, gjë që e përforcon dhe fakti
që i pëlqente të jetonte mirë, të pinte e të zbavitej.
Iruin thotë se vepra e tij që të ndez më shumë kërshërinë
është "Gharbzadegi" që është përkthyer si "Oksidentosis"
ose "Euromania", ose "Helmimi perëndimor". Ahmadi vetë
paska shkruar: "Unë flas për "Occidentosis" si për
"tuberculosis"". Pra na thotë se "Osidentoza" duhet kuruar
si një "tuberkuloz". Ai madje ka thënë se ndoshta është më
mirë që krahasimi i "perëndimorizmit" të bëhet me tenjën që
vjen e të ha drithin duke t'i lënë kokrrat me pamjen
jashtëme të pacënuar. Iruin thotë se  mendimet e Ahmadit
kurrë nuk mund të botoheshin në Iran, sepse në kohën e
Shahut  çdo gjë perëndimore adhurohej dhe ata cënonin dhe
Shahun. Iruini bën këtë anamnezë të sëmundjes së
"Oksidentosis" të zbuluar nga iraniani në vitet 1950: "Ta
lëmë politikën mënjanë, Ali Ahmadi ishte i shqetësuar për
atë që ai shihte se po ndodhte në kulturën iraniane.
Oksidentosis, një entuziazëm pa kurrfarë dallimi për të
gjitha gjërat perëndimore, i kishte katandisur iranianët në
njerëz që kishin hmbur traditat e tyre dhe vazhdimësinë
historike, dhe që kishin atë që i sillte makina. Ai e
denonconte trajtimin që u bënin orientalistët aziatikëve,
sikur këta të ishin lëndë e parë për lobaratore"
(fq.312-313).
Kadareja dhe zelltarët e kultit të tij janë prekur rëndë
nga një sëmundje e tillë dhe po kërkojnë qetësi e kënaqësi
vetëm në përpjekjet për të sëmurë me Oksidentosis tërë
shoqërinë shqiptare, për t'i katandisur shqiptarët në atë
pozitë që paskan qenë iranianët nën sundimin e Shahut.
Vetëm se Rexhep Qosja me sa duket më në fund  dhe me mjaft
vonesë ka vendosur të largohet disi nga vatrat intelektuale
të Oksidentozës u vu në shënjestrën e "frymës së Kadaresë
të painfektuar me nacionalizëm". Para se të fliste Qosja
për "racizmin e Kadaresë" kemi shkruar edhe ne në
"Rimëkëmbja" se në veprën e tij letare, sidomos në romanin
"Koncert në fund të dimrit" kishte racizëm ndaj kinezëve.
Para se të shkruante Qosja ka shkruar Enis Sulstarova se
Kadareja: ''kur vjen puna për marrëdhëniet kulturore me
orientalët ai lë mënjanë çdo delikatesë dhe shprehet me
nota raciste nga pozita e një kulture të vetëmjaftueshme
sipërore ndaj tjetrës". Kadareja nuk ka asnjë motivim
shqiptar për të vepruar në këtë mënyrë. Por ai ka vepruar
kështu sepse është prej kohësh i molepsur me Oksidentosis,
jo me nacionalizëm shqiptar, sikurse na siguron edhe
Berisha. pas diagnostikimit të gabuar që ka bërë.
Orientalistët në Perëndim kanë zhvilluar Orientalizmin (në
kuptimin që i dha Eduard Said si mosprëfillje, përbuzje,
deri urrejtje për lindorët), sepse donin të justifikonin
epërsinë e kulturës së tyre, në sundimin e tyre politik dhe
ekonomik kolonial mbi "lindorët e prapambetur dhe
inferiorë". Po shqiptarët që nuk kanë pasur, nuk kanë , nuk
kanë përse të kenën e nuk mund të kenë synime e pretendime
të tilla përse duhet të kultivojnë Orientalizëm në kulturën
e tyre, në letërsinë e tyre, në  propagandën e tyre siç
bëjnë Kdareja dhe kultistët e tij?! Këtë mund ta bëjnë
vetëm ata shqiptarë që infektohen nga Oksidentosis. Pra
Orientalizmi tek shqiptarët siç e ka paraqitur dhe
diagnotikuar me shumë saktësi Enis Sulstrauva nuk është një
sëmundje e veçantë tek shqiptarët, sikurse është në
Perëndim. Përkundrazi' "Orientalizmi" tek shqiptarët është
simptomë dhe rrjedhojë e një sëmundje që quhet
Oksidentosis. Ata që nuk pranojnë të infektohen nga kjo
sëmundje duhet të presin helmin e majës së penës dhe të të
folmes së bezdisëshme të Kadaresë dhe të ulërimave të
zelltarëve të "Kultit Kadare". Ismaili përpiqet që
Oksidentosis ta paraqesë si sëmundje të gjithë shqiptarëve,
madje në breza. Këtë e tregon fjalia e tij: "Malli për
Europën e munguar për pesë shekuj bëri që (Shqipërisë) t'i
dukej e natyrshme që mbreti i saj i parë në liri të ishte
një princ gjerman" (Sulstarova f1.193). T'i shtojmë kësaj
edhe ato që ka shkruar Kadareja për mallin shqiptar për
Europën gjatë sundimit komunist dhe kuptohet që
Oksidentosis tek ai ka marrë përpjestime llahtarisëse.

Si e acaroi Qosja "Oksidentosis"-in e Kadaresë?

Për të mos rënë viktimë e Oksidentosis që nxjerr Kadareja
me frymën e tij polemizuese jonacionaliste ndaj Qosjes vlen
të mbahet mirë shënim një fjali e thjeshtë:  "Kadareja
kërkon të ketë monopolin e interpretimit të historisë së
shqiptarëve, të caktojë kriteret e vetme për vlerësimin e
saj". (Sulstarova, fq.201). Prandaj Ismaili nuk mund të
duronte që as një akademik si Rexhep Qosja, me të cilin për
shumë vite është shtirur se ka harmomi mendimi e qëndrimi,
të guxonte të bënte  me mjaft vonesë një rrëfim pa kurrfarë
zarari mbi ndjesitë e tij në trajtesën me titull
"Ideologjia e shpërbërjes". Qosja vetëm deshi të tëheqë
vëmendjen në rrezikun që  u vjen shqiptarëve nga idetë
çintergruese në shoqëritë e sotme. Qosja gjithmonë tejet i
kujdesshëm për të mos pickuar gjëkundi Kadarenë, nuk mund
ta parashikonte se Oksidentosis i Kadaresë kishte mbërritur
në atë shkallë sa acarohet edhe për kaq pak aromë
nacionaliste në mjedisin kulturor dhe akademik shqiptar.
Në fakt askush nuk mund të gjente me fall se botimi i
"Ideologjisë së përçarjes" nga Qosja mund të fuste Kadarenë
në një krizë të fortë të sëmundjes Oksidentosis. Madje këtë
krizë Kadaresë duket ia kanë shkaktuar vetëm pak fjalë të
Qosjes se "shqiptarët i takojnë qytetërimit islam hiç më
pak se qytetërimit të krishterë". Kaq ka mjaftuar që
Kadareja të përlante penën për të prodhuar libërthin
"euromaniak" me titull "Identiteti europian i shqiptarëve",
ku ka grumbullur mish-mash gjithë dhëmbjet shpirtërore e
mendore që i vinë nga Oksidentosis dhe i lëshoi Qosjes disa
shigjeta radhas. Dhe Qosja është më inatçi se Kadareja në
kësi rastesh. Kur ia shkelin bishtin paprimtas di të
hakmerret, siç u hakmor jo vetëm për vete , por për të
gjithë ata që duhet të ruhen nga infektimi me Oksidentosis,
duke prodhuar libërthin "Realiteti i shpërfillur".

Shërimi nga Oksidentosis bëhet me debat rreth ideve

Sali Berisha në konferencën e shtypit ka bërë sikur nuk ka
lexuar polemikat Qosja -Kadare. Por megjithatë edhe kjo
masë parandaluese zor se do ta mbrojë nga një shpërthim i
ri i Qosjes kundër tij. Kësaj here Qosja ka më shumë të
drejtë se kurrë për të mos kursyer as Berishën, as të tjerë
që e sulmojnë padrejtësisht, pa argumenta, pa polemizuar me
idetë e tij , por vetëm me hamendësime pse e bën Qosja
këtë, kush është Qosja, ç'ka bërë e ç'nuk ka bërë Qosja.
Ata që marrin penën të shkruajnë rreth këtij debati do të
bënin mirë të qëndronin sa më larg mendësive që
mbizotërojnë thashethemet që bëhen në tryezat e kafeneve të
tymosura, larg metodave të hafijellëkut e maynafikllëkut,
larg thurrjes së gjë e gjëzave prej tifozësh të basteve. Po
të duan e po të jenë të zot të përqëndrohen vetëm në idetë
që kanë bërë të tyre Qosja e Kadareja, të thonë cila është
ide e saktë e cila e gabuar, pastaj del vetvetiu kush është
më i zoti, akademiku apo shkrimtari, kush është më burrë
zakoni gjirokastriti apo vuthjani, kush është më shumë
simbol e pikë referimi i kulturës kombëtare trilluesi
letrar apo studiuesi letrar. Nga mbështetja e ideve që ka
përqafuar njëri apo tjetëri do të dalë se cili e ka më të
merituar titullin: "Nderi i kombit", ai që tregon gjithnjë
e më shumë simptoma të Oksidentosis, apo ai që po tregon
publikisht infektimin e vet me nacionalizëm shqiptar.

Revizionimi "modernist" i Rilindjes çon në tjetërsim
kombëtar

Fjalët e Xhaferrit të nxjerra shumë në dukje nga "Shqip"
se: "Urtësia e rilindasve tonë nuk ka alternativë" janë
brenda sfondit e kuadratit teorik e intelektual në të cilin
  zhvillohet debati në vitin 2006. Kurse fjalët e Berishës
për "rilindasin modern Kadare" janë krejt jashtë kohës dhe
jashtë vendit. "Rilindja" si etapë historike në
përgjithësi, si dukuri në jetën kombëtare e shoqrore, si
për shqiptarët dhe për të tjerët ka kuptim të përcaktuar në
kohë e hapësirë dhe nuk është e përsëritëshme. Termi
"Rilindje" nënkupton atë periudhë të zhvillimit europian
kur u zbulua dhe u përvetësua (nëpërmjet kontakteve me
myslimanët arabë) mendimi i zhvilluar i lashtësisë i
varrosur në Europë nga dyndjet e popullsive të stepave
lindore dhe obskurantizmi i Kishës së krishterë.
Në trojet shqiptare termi "Rilindje" ka kuptimin e daljes
së shqiptarëve në skenën historike si komb më vete në
shekullin XIX pas një pushtimi të gjatë osman. Madje  disa
e qortojnë me të drejtë përdorimin e termit "Rilindje",
sepse nuk bëhej fjalë për  "rilindjen" e një kombi që
kishte ekzistuar dikur ose rindërtimin e një shteti, apo
perandorie të prishur, por bëhej fjalë për diçka të re, për
një komb të formuar rishtas pikërisht gjatë kohës që ishte
pjesë e një perandorie. Nuk bëhej fjalë për rilindjen e
ndonjë fisi ilir, të ndonjë pricipate ilire të lashtë, të
ndonjë principate feudale të mesjetës, për ndonjë dalje në
skenë të Arbërisë, Dardanisë, Epirit, Aematias, por bëhej
fjalë për daljen në skenë të kombit me emrin "Shqiptar" dhe
të shtetit me emrin "Shqipëri". Ishte më shumë "Përlindje"
se "Rilindje".
Prandaj është krejtësisht pa kuptim të flitet për "rilindas
të shekullit XXI" tek shqiptarët. Mos të flitet për
vazhdues të veprës së rilindasve dhe kaq. Nëse Kadareja e
shikon veten si "rilindas modern", sikurse e cilëson
Berisha, ai zbulon një aspekt edhe më të errët të misionit
të tij perëndimorizues, se do të fusë kombin shqiptar në
një rrugë tjetërsimi të thellë. A synon pikërisht këtu
Kadareja kur në furkën e tij intelektualiste tjerr leshin e
lënurur me krëhër parizian për të bërë fijen nyje-nyje të
ngatërrimit të shqiptarëve në lëmshin e një
"Euromileti"?!Vetëm këtu mund të çojë dëshira që kombi i
tanishëm shqiptar që u afirmua si i tillë gjatë Përlindjes
(Rilindjes) Kombëtare në shekullin XIX, në shekullin XXI të
përfundojë në një "milet" i Europës së krishterë, i
ngjashëm me miletet që ekzistonin në Perandorinë Osmane.
Në librin e Sulstarovës është një vlerësim shumë interesant
teorik: "Enverizmi trashëgoi nga Rilindja orientimin
modernizues, idealizimin e atdheut e të kombit dhe frymën
kundërturke". Po demokracia ku Kadareja dhe Berisha
pretendojnë të jenë violina të para në mendim e në politikë
çfarë ka trashëguar nga Rilindja, nga ajo që trashëgoi
enverizmi nga Rilindja? A e kanë përforcuar e çuar përpara
trashëgiminë rilindase në krahasim me kohën e enverizmit,
apo e kanë zbehur e zgërlaqur?. Kur Berisha shprehet se
Kadareja nuk vuan nga "fryma nacionaliste" sepse është
"rilindas modern", do të thotë se fryma nacionaliste e
rilindasve nuk duhet më pasi është bërë primitive.
Enverizmi nacionalizmin e rilindasve nuk e përbuzte kështu.
Kadareja nuk idealizon atdheun e kombin aq sa e bënte këtë
në kohën e enverizmit, madje përpiqet  që ndonjë adhurim të
shpëlarë për atdheun e kombin e ka fare konjuktural. Kurse
enverizmi atdheun e idealizonte por lumturinë e tij vinte
në varësi të internacionalizmit. Kadareja me euromaninë
shkon dhe më tej se intenacionalizmi enverist.
Frymën kundërturke Kadareja e ka fuqizuar në përmasa të
pakapshme në krahasim me enverizmin. Madje Kadareja ka qenë
edhe nxitësi e përpunuesi kryesor i frymës kundërturke në
kohëe Enverit. Kur dëgjojmë se Kaedareja qenka "rilindës
modern" është njëosj si të dëgjohjmë se rilindja ka mbetur
relike dhe tani ka ardhur koha që të provojmë "Ri-rilindjen
kadareane" që do të thotë ndërrim të fizionomisë kombëtare
nga komb shqiptar të bëheni "Euromilet".
Berisha  vazhdon të jetë rob i ideve antinacionaliste dhe
në galerinë e tij politike ruan dordolecin që i bëri Memet
Elezi para shumë vjetësh për "nacionalizmin e mirë
(pozitiv) qytetar". Përshkrimin e këtij dordoleci e gjejmë
në literaturën teorike. Profesori anglez Xhorxh Shëflin në
librin "Kombet, identiteti, pushteti" (2000) ka shkruar:
"Për shumë njerëz nacionalizmi është një kategori mbeturinë
negative në të cilën mund të hidhet çdo gjë që mund të ketë
njëfarë lidhje me nocionin e kombit të përkufizuar
keq…Ekziston njëfarë kategorie e mbetur e Hans Kohnizmit,
sipas së cilës ka një nacionalizëm perëndimor që është i
mirë (civil, demokratik paqedashës) dhe një nacionalizëm
lindor të keq (i pështirë, brutal, ngatërrestar" (fq.3-6).
Shëflin dhe të tjerë nuk pajtohen me këtë interpretim
hankohnist të nacionalizmit. Berisha i përmbahet vetëm
këtij perceptimi. Prandaj e thekson fort se  Kadareja nuk
ka frymë nacionalizmi të sëmurë, por frymë nacionalizmi
qytetar pozitiv, që në fakt tek Kadareja shfaqet si
Orientalizëm nën ndikmin e Oksidentosis.
Pranimi i nacionalizmit perëndimor, ashtu siç kërkon
Kadareja, është t'i dorëzohesh sëmundjes së Oksidentosis.
Pranimi i identitetit europian të shqiptarëve, sikurse
ngulmon Kadareja, është molepsje me Oksidentosis, jo
përparim dret Perëndimit dhe Europës së bashkuar. Debati që
ka shpërthyer do të sjellë një dobi të madhe sepse dashje
pa dashje do të ndajë më qartë grupimet e të sëmurëve me
Oksidentosis dhe të atyre që duan të qëndrojnë besnikë
frymës nacionaliste të rilindasve. Në këtë debat e ka mirë
Qosja që mbron idenë se jemi komb e vend ku gërshetohen
qytetërimet, besimet , kulturat, vlerat perëndimore e
lindore. Kjo duhet parë si pasuri e vlefshme, jo si plaçkë
e vjetër që duhet hedhur tutje. Tek shqiptartë nuk duhet të
kultivohet as Orientalizëm , as Oksidentalizëm.
Janë ngritur zëra burracakësh intelektualë që e quajnë pa
dobi, madje të dëmshëm debatin Qosja-Kadare. Por edhe po të
heshtin Kadareja e Qosja debati nuk shuhet.

21 maj 2006
        Abdi Baleta



PSE RINISI  "GOGOLIZIMI" I GAZIDEDES?

Tashmë dihet se është bërë praktikë e fëlliqur politike
edhe në Shqipëri demonizimi me çdo mjet e mënyrë i
kundërshtarit për të arritur pikësynimet në një fushatë
politike, ose për të krijuar sa më shumë tensione politike.
Dëmet që sjell për një popull dhe për një vend demonizimi i
skajshëm i kundërshtarit i pamë në Shqipëri gjatë
përgatitjeve e zhvillimit të rebelimit greko-labokomunist
të vitit1997 dhe për shumë kohë më pas. Atëherë u
demonizuan "pushteti i malokëve", meqenëse President ishte
Sali Berisha nga Tropoja (pavarësisht se kryeministër ishte
Aleksandër Meksi dhe kryetar i PD-së Tritan Shehu, të dy
nga Gjirokastra). Atëherë u demonizua skajshmërisht
Shërbimi Infomativ Kombëtar, meqenëse kryesohej nga dibrani
Bashkim Gazidede, paçka se ky shërbim sapo ishte krijuar
dhe hija 50-vjeçare e Sigurimit të Shtetit të kontrolluar
gjithmonë nga klanet komuniste labo-gjirokastrite nuk mund
të largohej as nga Berisha as nga Gazidede. Por propaganda
e shfrenuar nga ata që kërkonin revanshin e klaneve
komuniste ishte e pandalshme për demonizimin e "pushtetit
të malokëve" dhe të SHIK-ut.
Dihet se çfarë ndodhi me Shqipërinë në vitin 1997.
Gazidedes i varën në qafë atë këmbanë që nuk i takonte ta
tundëte, e caktuan komandant të operacioneve ushtarake për
të shtypur rebelimin. Gjeneralët e ushtrisë i bënin bisht
detyrës. Berisha e shihte se e linin njëri pas tjetrit në
baltë repartet ushtarake që dorëzoheshin sapo të
paraqiteshin në hyrje të ngrehinave një turmë e kurdisur
mitingashësh. Gazidedes nuk i mbeti tjetër punë për të
kryer veçse të mbante me dëshpërim një raport dëshpërues në
parlament, që më pas do të shndërrohej në libër publicistik
për t'i bërë nder Mero Bazes, duke i lënë autorsinë.
Gazidede u nis syrgjyn diku, sepse të eturit për gjak e
djegie të Shqipërisë e kishin në listën e kurbanëve të
parë. Sali Berisha ka bërë një herë një gabim duke
deklaruar në parlament se Gazidede kishte marrë rrugën e
syrgjynit meqenëse pushteti i revanshizmit socialist e
kishte lënë pa punë.
Syrgjyni i Gazidedes zgjati 8 vjet, sikurse po zgjat edhe
syrgjyni i ish-shefit të policisë shqiptare të regjimit
Berisha-Meksi, gjeneral Agim Shehut, mbi të cilin ende
rëndon një vendim penal gjykate (përveç dënimit civil me
gjobë që e ka dhuratë nga Alëksandër Meksi dhe Dhurata e
tij). Para disa muajsh Gazidede u kthye. Opinioni publik
nuk i kushtoi ndonjë vëmendje këtij kthimi. Shtypi sherrxhi
që kërkon shkase për zhurmë pak u mor me kthimin e tij. As
revanshistët socialistë nuk ndjenë ndonjë bezdi. Gazidede
nuk ngacmonte askend sa kohë që rrinte urtë e pa zë në
strofkën e tij, nuk i kujtoheshin më as "krimet kundër
njerëzmit" për të cilat ishte akuzuar. Por një ditë pa
pritur mësuan se qeveria e Sali Berishës i kishte dhënë
punë në administratë duke e emëruar zëvendës drejtor të
shërbimit të hipotekës. Në një intervistë të shkurtër
Gazidede u mundua të mos lëshonte ndonjë fjalë që do t'u
shtinte mizat kundërshtarëve. Por vetë ky emrim i nervozoi,
mbase dhe i friëksoi ata. Gazidede paralajmëroi se ai ka
shumë gjëra për të thënë e do të flasë në kohën e vendin e
duhur. Edhe sikur të mos e thoshte këtë gjithkush e merr me
mend se ka shumë gjëra për të thënë, madje ka dhe detyrimin
të thotë shumë gjëra. Gazidede tha se në detyrën ku e kanë
caktuar do të luftojë me gjithë mundësitë e tij
korrupsionin. Po të mos thoshte këtë nuk kishte thënë gjë
fare.Lufta kundër korrupsionit në fjalorin politik shqiptar
është bërë tani si lufta kundër terrorizmit në fjalorin
politik amerikan. Edhe po të mos e thotë Gazidede të gjithë
mendojnë se korrupsioni ka bërë hatanë në shërbimet ku
rregjistrohen e çrregjistrohen pasuritë, sidomos pasuritë e
fituara me mashtrime e krime gjatë 15 viteve të fundit.
Tjetër gjë me zarar sikur nuk ka thënë Gazidede. Por
menjëherë filloi "Demonizimi 2" i Gazidedes po nga ata që
kishin bërë edhe demonizimin e parë. Nëpër gazeta filloi të
përdorej cilësori "kryespiuni" nga gazetarë që gjithë kohën
merren me spiunllëk që nuk merret vesh se kujt po i
shërben. Ishte e pritëshme që ndër të parët të kërcente
përpjetë për emrimin e Gazidedes pikërisht Skënder
Gjinushi, njeri nga më të zellshmit për përgatitjen e
rebelimit të vitit 1997. Ka frikë Gjinushi nga kthimi i
Gazidedes , apo i vjen maraz që pas gjithë atij demonizimi
ky futet sërish në një zyrë të administratës shqiptare?.
Pas Gjinushit dëgjuam Braçen e PS-së që kërkoi të
përfshihej në programin e punës së komisionit parlamentar
për hetimin e Sollakut edhe  kontrolli si është hetuar nga
prokuroria "çështja Gazidede".Braçja ka qenë 8 vjet deputet
i partisë qeverisëse dhe nuk i shkoi mendja ta bënte këtë
kërkesë e ta kishte zgjidhur këtë punë. Megjithëse Braçja
hyn tek të vonuarit, përsëri kërkesa e tij duhet marrë si e
mençur. Le të bëhet ky kontroll se mbase del që para
përgjegjësisë duheshin vënë Gjinushi me shokë, prandaj nuk
e kanë ngacmuar më tej Gazideden e syrgjynosur
ish-pushtetarët socialistë.
Sikur Gazidede të punojë në hipotekë me atë përkushtim që
ka punuar për zbulimine piramidave të dikurshme dhe të
veprimtarisë së huaj që përgatiti rebelimin e vitit 1997
lan një pjesë të mëkateve që ka bërë duke përfshirë edhe
ndonjë përgjim apo ndjekje të demokratëve, siç ka ndodhur
edhe me mua që po shkruaj kështu.
Të alarmuarit nga emrimi i Gazidedes bërtasin se Berisha
nuk paska ndryshuar.  E  çfarë se nuk ka ndyshuar Berisha?
Nuk e dinin ata se Berisha nuk mund të ndryshojë?!, Por
sulmin më cinik dhe më sfidues politikisht për emrimin e
Gazidedes e ka bërë njeriu i shumicës, jo i opozitës,
deputeti Spartak Ngjela, njëri nga ish-bashkëkryetarët e
Komisionit parlamentar (bashkë me socialistin Sparatak
Braho) që hetoi rebelimin e vitit 1997. Bënë dy vrima në
ujë, sepse nuk paraqitën dot as raport të përbashkët por i
lanë në derë parlamentit dy paçavure që nuk thonin gjë, nuk
zbulonin gjë; as ndreqnin gjë, as prishin punë kujt.
Tani ky Spartak Ngjela, deputeti plangprishës i PD-së, del
në ekrane e në gazeta me britma "Rehabilitimi i Gazidedes
tendencë antiamerikane", "Gazidede ka mëkatuar se ka
sulmuar CIA-n". Nga e di Ngjela se ky rehabilitim nuk është
shenjë e një prirje amerikane të re në Shqipëri?!Spartak
Ngjela po flet sikur është rezidenti i CIA-s për
Shqipërinë, sikur atë e kanë caktuar avokat të prestigjit
dhe interesave politike amerikane në Shqipëri, tani që
ligji shqiptar nuk i lejon më të merret me biznes avokator
të rëndomtë.
Spartaku duket i mërzitur shumë për këtë. Por duhet të
mësohet. Kështu ma kanë bërë edhe mua dikur kur isha
deputet i PD-së në pushtetit. Me propozimin e deputetit të
PD-së Vasil Gjika, që tani u marrka me federatën e shahut,
u miratua një dispozitë që më ndalonte të bëja punë
avokatie. E prita me të qeshur se nuk e kisha qejf si
Spartaku të isha deputet-avokat. E dija se po hakmerreshin
pse kisha bërë mbrojtjen e lirisë së shtypit në gjyqin e
nisur kundër disa gazetarëve nga agjenti francez Zhylien
Rosh.
Le të bëj si të dojë Spartaku për punën e avokatisë, por të
mos turfullojë aq shumë kundër Gazidedes për të çorientuar
shqiptarët. CIA di ta mbrojë veten dhe e ka treguar shumë
mirë këtë. CIA me siguri e di më mirë se Ngjela se ku e si
peshkohet ngjala, se çfarë ka bërë e ka thënë Gazidede, se
ku ka qenë deri tani Gazidede, pse Gazidede  duhet të
punojë pikërisht në hipotekën shqiptare. CIA e di mirë që
"Komisioni i dy Spartakëve" u ngrit në vitin 1997 për të
hetuar rebelimin e armatosur që të bëhej ajo që
paralajmëroi i ndjeri Safet Zhulali se dosja e zezë e atij
rebelimi nuk do të hapet kurrë. E vetmja gjë që bëri
Spartak Ngjela në relacionin e tij nga hetimi ishte të
deklaronte se " nuk kishte pasur ndërhyrje të huaj në
përgatitjen dhe zhvillimin e rebelimit". Pra Ngjela atëherë
nxirrte të papërlyer politikën greke, serbe, italiane,
amerikane, mafiet e huaja, shërbimet e huaja të spiunazhit,
duke përfshirë edhe CIA-n që e akuzoi Gazidede.
Kaq ishte misioni hetimor i Ngjelës, i cili e kujton dhe
tani këtë "ndihmesë" që ka dhënë atëherë. Por askush me dy
para mend në kokë nuk e ka ngrënë rrenën e Ngjelës në atë
kohë e aq më pak tani. Gazidede i di shumë më mirë se
Ngjela ato gjëra dhe po të flasë për to edhe një herë si ka
folur në atë kohë do të thotë se edhe vetë CIA nuk është më
aq e interesuar të mbulohet e vërteta dhe nuk ka nevojë për
shfajsime avokatore si ato që i bën Spartak Ngjela. Vetëm
në qoftë se Gazidede vendos të bëjë si Mero Baze që në
vitin 2004 në "Tema" lëpiu ato që kishte vjellë kundër
ndërhyrjes e politikës amerikane në prill 1997 do të
besojmë se Ngjela i ditka më mirë punët e CIA-s në drejtim
të Shqipërisë. Hë për hë na duket se vetë CIA  organizimin
e rebelimit në vitin 1997 e ka futur në listën e
operacioneve të nxituara që i kanë kushtuar politikës
amerikane.
Por pavarësisht se çfarë bën CIA, analizat për politikën
amerikane duhet bërë në bazë të tërësisë së fakteve e
faktorëve. Rebelimi në Sh qipëri ndodhi kur në
administratën amerikane ndikonin fuqishëm dy persona me
prirje të theksuar pro greke dhe antishqiptare, këshilltari
presidencial Stefanopulos dhe shefi i CIA-s, Tenet.
Rebelimi në Shqipëri ndodhi kur antishqiptari Nikolas Geixh
kishte çuar shumë përpara përgatitjet për ndarjen e
Shqipërisë në Shkumbin.
Politika perëndimore në përgjithësi në vitin1997 bëri gafën
më të rëndë që krijoi ose toleroi atë situatë në Shqipëri,
sepse për herë të parë u pajtua me precedentin e rrezimit
me dhunë të armatosur të një pushteti që gjithësesi kishte
dalë nga zgjedhjet në periudhën paskomuniste. Prandaj
diplomacia perëndimore bëri gjithëçka të mbante Berishën në
postin e Presidentit deri në zgjedhjet e 29 qershorit 1997,
që të mbulonte mëkatin e saj e të thoshte se ndërrimi i
pushtetit në Shqipëri u bë nëpërmjet kutisë së votimit, jo
grykës së pushkës. Prandaj duhej dhe ai raporti i Ngjelës
se nuk kishte pasur ndërhyrje të huaj.
Ngjela thotë se duke emruar në punë administrative
Gazideden Berisha bashkoi kundër tij opozitën, e çoi Ilir
Metën në krahët e Ramës. Menjëherë u turr dhe Gjinushi ta
mbështesë Ngjelën duke thënë se edhe Nard Ndoka ia bëri
glasën në derë partisë së Pollos e shkoi të bëhet kaposh në
kotecin demokristian të Nikollë Lesit se u zhgënjye nga
emrimi i Gazidede. Mbase emrimi i Gazidedes ka ndikuar të
ndodhin këto. Por nuk është ky emrim shkaku kryesor që
ndodh kështu. Janë rrymat e nënujshme që rrjedhin prej
kohësh dhe që krijojnë vorbulla thithëse e rrotulluese për
goglat e kungujt-poça të politikës. Ilir Meta, Rama,
Gjnushi, Ceka kanë përse shqetësohen për ngjarjet e vitit
1997 dhe mundet që emrimi i Gazidedes i ka alarmuar dhe
kapen tani pas bishtit politik të njëri-tjetrit të rrisin
qëndresën. Por më shumë se  paraqitja e Gazidedes në një
zyrë shtetëore është hija e Fatos Nanos që i tremb. Hija e
Tosit ka filluar të vijë vërdallë sërisht. Kjo i bën Ramën,
Gjinushin, Metën, Cekën, Milon të këndojnë "bashkohuni
shokë me ne në çetë".
Nëse Gazidede do të ndjekë modelin e Mero Bazes të pendimit
për ato që tha në parlament në vitin1997, atëherë do të
kuptohet se Ngjela nuk po flet me mendjen e tij. Por të
presim e të shohim!

21 maj 2006                        Abdi Baleta




__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around
http://mail.yahoo.com

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#541

From: Olsi <olsi@...>
Date: Sun May 28, 2006 10:09 pm
Subject: RIMEKEMBJA 23/ 05/ 2006 ( i )

olsi.rm

Online Now

Send Email

TJETËR FAQE E TRADHTISË KOMBËTARE PUSHTETARE

	 Pak ditë më parë, përmes shtypit të shkruar dhe kronikave
televizive, u përhap lajmi për ndërtime varrezash në disa
zona të Shqipërisë së Jugut, në të cilat do t’u “strehokan”
eshtra ushtarësh grekë, të vrarë gjatë Luftës Italo-Greke
të fundit të vitit 1940 dhe të fillimit të vitit 1941.
Asokohe Shqipëria ishte një vend i pushtuar nga Italia
fashiste dhe agresioni që kjo e fundit ndërmori kundër
Greqisë nga territori shqiptar ishte i barasvlershëm me një
agresion që fashizmi italian mund të kishte ndërmarrë
kundër territorit grek edhe drejtpërdrejt nga territori
italian. Prandaj shpallja e Shqipërisë si shtet agresor nga
ana e shtetit shovinist grek ishte një poshtërsi  greke,
tipike për një pabesi bizantine, e cila ka përbërë dhe
vazhdon të përbëjë themelin kryesor, mbi të cilin
mbështetet që prej gati dy shekujsh politika e shovinizmit
grekomadh në qëndrimin ndaj kombit shiptar, politikë kjo që
u konkretizua në vitin 1940 me aprovimin nga ana e
parlamentit grek të Ligjit të Luftës me Shqipërinë dhe që
vazhdon të jetë në fuqi edhe sot e gjithë ditën.
	 Nga shtypi mësojmë ca çudira që të bëjnë të vësh duart në
kokë: “Ne po ikim, por luftën po ua lëmë këtu”. “Profecia”
e njërit prej kolonelëve grekë, thënë banorëve të fshatit
Bubës, në rrethin e Përmetit gjatë çasteve të largimit në
mesin e vitit 1941, duket se ka dalë e vërtetë. Eshtrat e
një pjese të mirë të ushtarëve të rënë gjatë Luftës
Italo-Greke kanë dalë shpesh në sipërfaqe gjatë punimeve të
ndryshme, ndërsa shpërthimet në vite të predhave kanë
shkaktuar mjaft viktima” (Entela Bani, “Në manastir, mes
varreve që po hapen për ushtarët grekë”. Gazeta “Shekulli”,
14 maj 2006, f.8).
	 Nga praktika botërore dimë që eshtrat e ushtarëve të një
ushtrie agresore që janë vrarë në tokë të huaj, shteti
përkatës i ka tërhequr në vendin e tij. Kështu veproi
shteti italian me eshtrat e ushtarëve të ushtrisë fashiste
italiane që u vranë në Shqipëri gjatë luftës antifashiste
të popullit shqiptar. Historia e tërheqjes së këtyre
eshtrave, me sa jemi në dijeni, u mbyll që në vitin 1962.
Nuk kam të dhëna se si veproi shteti gjerman pas luftës për
tërheqjen e eshtrave të ushtarëve pushtues nazistë nga
vendet e Evropës Lindore. Por dihet që në Parkun e Madh të
Tiranës, bash në vendin ku qenë prehur për shumë vjet me
radhë eshtrat e dëshmorëve tanë, ish-pushtetarët socialistë
të Tiranës lejuan ngritjen e një memoriali për nder të
ushtarëve gjermanë, të vrarë në territorin shqiptar gjatë
Luftës Antifashiste. Ish-pushtetarët socialistë të Tiranës,
si gjithmonë të zhytur deri në fyt në batakun e tradhtisë
kombëtare, nuk duhej të lejonin ngritjen e një memoriali të
tillë që poshtëron sakrificat e popullit shqiptar në luftën
kundër nazifashizmit. Servilizmi pështirosës i
ish-pushtetarëve socialistë të Tiranës ndaj shteti gjerman
dhe heshtja neveritëse e opozitës së atëhershme, poshtëron
mbarë kombin shqiptar, sidomos me simbolikën e ngritjes së
memorialit të lartpërmendur pikërisht në ish-varrezat e
dëshmorëve të kombit. Por rrjedha e ngjarjeve vërtetoi në
praktikë se ngritja e memorialit për “nder” të ushtarëve
gjermanë, të vrarë në Shqipëri, në të vërtetë, paska qenë
një parainvestim dhe një shfajësim për përnderimin e
paskëtajshëm të eshtrave të ushtarëve agresorë grekë, të
vrarë në territorin shqiptar gjatë të ashtuquajturës Luftë
Italo-Greke. Shovinizmi grekomadh dhe kisha shoviniste
greke pretendokan se ushtarët grekë të vrarë në atë luftë
në territorin shqiptar na qenkan “dëshmorë” që meritokan,
demek, në Shqipëri varreza madhështore, memoriale dhe
manastire të stilit grekobizantin! Por e vërteta është se
ata ushtarë grekë që u vranë në atë luftë në territorin
shqiptar, kanë qenë ushtarë pushtues, agresorë, që
meritonin të pushkatoheshin paraprakisht nga vetë populli
shqiptar, i cili e pati të pamundur ta bënte një gjë të
tillë, meqenëse vetë ishte i pushtuar nga Italia fashiste.
Pushteti i komunistëve shqiptarë, menjëherë pas
konsolidimit të tij në  vitet e pasluftës, duhej t’i kishte
kërkuar Athinës zyrtare tërheqjen e eshtrave të ushtarëve
agresorë grekë nga territori shqiptar, sepse pikërisht ato
eshtra përbënin një burim të përhershëm rrezatimi shovinist
grek. Por shteti komunist shqiptar nuk e ndërmori një hap
të tillë, sepse mbijetesën e vet ai e shikonte në lidhjet e
ngushta me politikën ortodokse sllave, simotrën e
ortodoksisë greke.
	 Në një emision të paradokohshëm të kanalit TV Klan ndoqa
intervistën e kryetarit të bashkisë së Këlcyrës, i cili
shprehte befasinë e vet për ngritjen e varrezave për
eshtrat e ushtarëve grekë, për ndërtimin e manastirit të
Shënkollit, rreth 6 kilometra larg qytetit, ku do të prehen
këto eshtra. Më pas ndoqa edhe intervistën e një fshatari
të fushës së Dragotit, ku paska varre të ushtarëve grekë.
	 Gazetarja e lartpërmendur, Entela Bani, vazhdon
reportazhin e saj: “Megjithëse Këlcyra është një qytet
mjaft i vogël që nuk numëron më shumë se pesë mijë banorë e
ku lajmet “marrin dhenë”, Agroni, shoferi i autobusit me të
cilin udhëtohet drejt manastirit, nuk e di se në Shënkoll,
rreth gjashtë kilometra larg qytetit, janë ngritur varrezat
për të rënët grekë. “Ma zuri pak veshi në lajme dje këtë
njoftim, por nuk e dija se bëhej fjalë për manastirin afër
Këlcyrës. Jo se është ndonjë gjë e madhe, por më shumë më
vjen çudi se si nuk e kemi marrë vesh…” Ndërkaq, makina
kalon urën e Dragotit… dhe bashkëbiseduesi tregon varrezën
ekzistuese, një parcelë toke, e cila prej banorëve është
cilësuar dhe konsiderohet si e shenjtë. “Banorët e kësaj
zone i kanë ruajtur varrezat me gjithçka kanë pasur
mundësi. Edhe pas viteve 1990, kur tokat e kooperativës iu
ndanë atyre, këtë pjesë nuk e mori asnjë, por qëndroi
varrezë, për të respektuar në këtë mënyrë të rënët”, -
vazhdon më tej Agroni” (po aty).
	 Nga ky reportazh i gazetares Entela Bani rezulton se
shovinizmi grekomadh, i përfaqësuar nga pararoja e tij
ogurzezë në Shqipëri, alias guvernatori Janullatos, e ka
vazhduar i qetë punën e vet në territorin shqiptar për
ngritjen e varrezave, të kishës në qytetin e Këlcyrës dhe
për ndërtimin e manastirit në Shënkoll në respekt të
ushtarëve grekë që janë vrarë në territorin shqiptar në
përleshje me trupat italiane. Por në ato përleshje
pushtuesish në një territor të huaj, janë vrarë edhe
ushtarë italianë. Tani lind pyetja: këta banorët e
Këlcyrës, të Dragotit apo të Përmetit, a kanë vallë kujtesë
“historike”? A e dinë ata vallë se eshtrat e ushtarëve
italianë që u vranë në territorin shqiptar, qoftë në
përpjekjet me trupat pushtuese greke gjatë periudhës nëntor
1940 – prill 1941, qoftë në përpjekjet e mëvonshme me
brigadat tona partizane, shteti italian i tërhoqi pas
luftës në atdheun e vet? A e dinë ata vallë që shteti
shovinist grek asnjëherë nuk kërkoi tërheqjen e eshtrave të
ushtarëve të tij agresorë që u vranë në tokën shqiptare?
Dhe a e dinë ata vallë që shteti shovinist grek nuk e
kërkoi një gjë të tillë vetëm e vetëm që  eshtrat e
ushtarëve të tij agresorë t’i përdorte paskëtaj si “gozhdën
e Nastradinit” në Shqipëri? Ore shqiptarë të Këlcyrës, të
Dragotit dhe të Përmetit! Po si mund t’u quaka e shënjtë
ajo parcelë e territorit shqiptar ku prehen eshtrat e
ushtarëve agresorë grekë? Po a kini dijeni ju, ore të
bekuar, se cilët kanë qenë ata ushtarë agresorë grekë,
eshtrat e të cilëve sot plehërojnë parcelat tuaja që i kini
gëzuar si të tilla brez pas brezi? Fytyrën e vërtetë prej
shovinistësh të kulluar të ushtarëve agresorë grekë na e
zbulon prof.dr. Beqir Meta në veprën e tij monumentale me
titull “Tensioni greko-shqiptar (1939-1949)”. Shtëpia
Botuese GEER, Tiranë, 2002.  Ja çfarë shkruan profesori i
nderuar nacionalist: “U vërtetua një veprim sistematik dhe
i qëllimshëm i shkatërrimit të kishave dhe të xhamive të
shqiptarëve në zonat ku u fut ushtria greke. U dëmtuan dhe
u shkatërruan të dyja kishat ortodokse shqiptare në Rehovë,
kishat në Selenicë, në Mileci, në Plasë, në Ersekë, në
Boboshticë, në Dardhë, në Kapshticë, në Voskop, në Turan,
Katedralja Ortodokse, kisha e Shën Trinisë dhe Pallati i
priftërinjve katolikë në Korçë, katedralja e Shën Marisë
dhe kisha e Shënkollit në Drenovë; kuvendi Shën Ilia në
Vloçisht dhe 11 kisha ortodokse në Voskopojë. Grekët
shkatërruan edhe xhamitë e Ersekës, të Vloçishtit, të
Pogradecit, të Turanit, të Leskovikut, të Mborjes, të
Floqit, të Zvezdës dhe të Gjonomatit. Kjo e fundit u
shndërrua nga grekët në stallë kuajsh” (f.50-51).
	 Pikërisht eshtrat e këtyrë ushtarëve të vrarë grekë, apo
të shokëve të tyre agresorë në Shqipërinë e Jugut që kanë
kryer krime të tilla të përbindshme kundër trashëgimisë
kulturore dhe fetare të kombit shqiptar, shteti shovinist
grek i rivarros po në territorin shqiptar, duke ngritur për
ta memoriale, kisha dhe manastire të posaçme me simbolikë
greke! Mjerë Shqipëria ku është katandisur! Mjerë ky vend
që po poshtërohet çdo ditë e më shumë nga shovinizmi
grekomadh dhe pushtetarët servilë të Tiranës! Po a kanë
mbetur vallë ndopak shqiptarë me dinjitet kombëtar në
Shqipërinë e Jugut, sidomos në zonën e Tepelenës, të
Përmetit, të Korçës dhe të Gjirokastrës? Në këto zona a ka
shqiptarë që hanë për të rrojtur, apo paskan mbetur vetëm
shqiptarë që rrokan për të ngrënë? A thua t’i ketë
katandisur vallë politika deri në këtë derexhe? Me siguri
që shqiptarët e këtyre zonave zvarriten pas politikës
tradhtare që ndjekin neokomunistët demokratosocialistë në
marrëdhëniet me shtetin shovinist grek. Ndryshe s’ka se si
të shpjegohet fakti që shovinizmi grekomadh dhe kisha
shoviniste greke sillen në Shqipërinë e Jugut si në një
stan pa zot!
	 Politikanët neokomunistë demokratosocialistë që hipin e
zbresin nga pushteti në Tiranë me uratën e Evropës, sipas
një rituali zgjedhor formal, kanë të shtrenjtë vetëm
“shenjtërinë” e pushtetit personal, aq më tepër kur ky i
fundit sigurohet me sponsorizmin e drejtpërdrejtë të
Athinës. Prandaj atyre u duken atavike terma të tillë si
“komb shqiptar”, “dinjitet kombëtar”, ndjenjë kombëtare”,
“çështje çame” etj. Pas rebelimit grekolabokomunist të
vitit 1997, neokomunistët socialistë të Tiranës qenë të
parët që ia hapën portat kat e kat shovinizmit ekonomik
grekomadh në Shqipëri, shovinizëm ky që u konkretizua me
hapjen e shumë bankave në vendin tonë dhe të bizneseve të
panumërta greke. Mjafton të kujtojmë dy vampirët grekë të
telefonisë celulare në Tiranë për të kuptuar se deri në
ç’shkallë ka arritur grabitja e qytetarit të thjeshtë
shqiptarë nga ana e shtetit shovinist grek. Po të bësh një
shëtitje nëpër qytetet tona, gjithandej do të lexosh:
“Mobilje greke”, “Farmaci greke”, “Furrë greke”, “Naftë
greke”… Prite kur ndonjë ditë të lexojmë në ndonjë qoshe të
fshehtë edhe shpalljen “Femra greke”, të cilat do të
shërbejnë për “kryqëzimin” ca nga ca të racës shqiptare.
	 E, pra, në kushtet kur politika e Tiranës zyrtare i ka
tradhtuar interesat e Shqipërisë Londineze dhe të krejt
kombit shqiptar, atëherë ç’i mbetet të bëjë shtetasit të
thjeshtë, qoftë në qytet, qoftë në fshat? Kur njerëzit
braktisen në mëshirën e varfërisë,  atëherë ata domosdo që
do të shndërrohen në skllevër të politikës dhe politikanët
do t’i vështrojnë në dritën e syrit. Sikur politika
shqiptare të kërkonte me ngulm nga shteti grek që t’i
tërheqë brenda një afati të caktuar eshtrat e ushtarëve
grekë nga Shqipëria, meqenëse gjatë Luftës Italo-Greke,
sapo kaluan kufirin tonë shtetëror, ata populli shqiptar i
konsideronte pushtues, atëherë, me siguri që edhe ai
fshatari i thjeshtë i Dragotit të Tepelenës atë ngastrën e
tokës së vet që vazhdojnë t’ia mbajnë “të pushtuar” eshtrat
e ushtarëve agresorë grekë, do të kërkonte që ta “çlironte”
prej tyre një sahat e më parë.
	 Varret e ushtarëve agresorë grekë, kishat dhe manastiret
greke në Shqipërinë e Jugut janë investime që shteti
shovinist grek po bën për një periudhë të mëvonshme, për
t’iu rikthyer përsëri aneksimit të Shqipërisë së Jugut në
një kohë që do ta quajë të përshtatshme. Dhe para opinionit
ndërkombëtar do të ketë se me çfarë t’i argumentojë
pretendimet e veta shoviniste: me varrezat e ushtarëve të
rënë për “çlirimin” e “Epirit të Veriut”, me simbolikën e
kishave dhe të manastireve greke në mbarë Shqipërinë e
Jugut, me listat e pensioneve të majme që u paguan sa e sa
shqiptarëve në krejt trevat e jugut, duke i konsideruar ata
qytetarë grekë. Kur të kujtohen shqiptarët e Shqipërisë së
Jugut për pabesinë shumëvjeçare që ka përdorur shovinizmi
grekomadh dhe kisha shoviniste greke për t’i helenizuar,
atëherë do të jetë vonë, do të kërkohen shumë sakrifica,
deri edhe në derdhjen e gjakut, për mbrojtjen e identitetit
shqiptar. Pikërisht atëherë shqiptarët e Shqipërisë së
Jugut do t’i kujtojnë fjalët e dikurshme profetike të zotit
Baleta se sulmi grek do të përballohet me një kosto shumë
të lartë.
	 Një tjetër fakt tronditës të bën shumë përshtypje në këtë
mes. Mbarë shtypi shqiptar dhe kanalet televizive nuk bënë
asnjë koment për ndërtimin e varrezave për ushtarët e vrarë
grekë. Heshtën analistët dhe komentatorët “e famshëm”,
madje heshtën në një mënyrë paradoksale. Dhe heshtën sepse
nuk mund të vepronin ndryshe. Ata heshtën sepse heshti
politika, heshtën politikanët. Madje politikanë, si puna e
Mediut dhe e Musta(Fajit), dhanë madje bekimin e tyre për
ngritjen e objekteve të tilla. Dhe politikanët e të gjitha
ngjyrave nuk mund të mos heshtnin se ata janë të parët që i
kanë tradhtuar interesat e vendit tonë në marrëdhëniet që
kanë ndërtuar me shtetin shovinist grek, se Shqipërinë ata
e kanë kthyer në një shtojcë të ekonomisë greke. Pra,
politikanët tanë të shitur kanë bërë që në Shqipëri të
lindë një shtyp i shitur, të krijohet një rrjetë i gjerë
kanalesh televizive të shitura, të dalin në skenë një
lukuni komentatorësh të shitur. Kjo është një fatkeqësi e
rëndë kombëtare që rrezikon të zvetënojë vetëdijen tonë
kombëtare. Nuk e besoj se mund të gjendet në botë një shtet
i tillë, si Shqipëria, ku politikanët të tradhtojnë
interesat e larta kombëtare, ku shtypi dhe mjetet e
propagandës pamore të tradhëtojnë interesat e larta
kombëtare,  ku taborret e analistëve dhe të komentatorëve
të tradhtojnë interesat e larta kombëtare.
	 Për ndërtimin e varrezave dhe të përmendoreve për ushtarët
pushtues grekë, të vrarë në territorin shqiptar, hesht
Akademia e Shkencave. Dhe Akademia e Shkencave nuk mund të
mos heshtë se ajo ka kohë që i shkon për hullie shovinizmit
serbogrekomadh (për çka është folur me fakte në faqet e
gazetës së respektuar “Rimëkëmbja”).
	 Për ndërtimin e varrezave dhe të përmendoreve për ushtarët
pushtues grekë, të vrarë në territorin shqiptar, heshtin
intelektualët shqiptarë, madje heshtin intelektualët e
shquar shqiptarë! Po heshtin zoti Kadare dhe zoti Agolli!
Kur është fjala për shtatoren e Sulejman Pashës, të ngritur
në qendër të Tiranës, zoti Kadare shkruan: “Vetëm një
popull që nuk e meriton lirinë mund t’i ngrejë shtatore
pushtuesit të vet” (“Identiteti evropian i shqiptarëve”,
ONUFRI, 2006, f.52).
Së pari, zoti Kadare nuk ka pse i turret popullit shqiptar
dhe ta ngatërrojë atë me politikanët, se shtatoren  e
Sulejman Pashës nuk e ka ngritur populli shqiptar pas
ndonjë referendumi mbarëpopullor. Ajo shtatore është
ngritur me ndonjë vendim të politikanëve dhe populli
shqiptar nuk ka punë në këtë mes. Së dyti, nuk kam dëgjuar
që Akademia e Shkencave të dilte me ndonjë përkujtesë, ku
t’u tërhiqte vëmendjen politikanëve të Tiranës se shtatorja
e Sulejman Pashës nuk duhej të ngrihej në qendër të
Tiranës, meqenëse figura në fjalë nuk e meritonte një
nderim të tillë.
Populli shqiptar nuk ka punë as me ngritjen e varrezave për
eshtrat e ushtarëve agresorë grekë në Shqipërinë e Jugut,
as me ndërtimin për nder të tyre të kishave dhe të
manastireve me simbolikë greke, të cilat janë shumë më
madhështore se shtatorja e pluhurosur e Sulejman Pashës në
qendër të Tiranës. Po në këtë rast zoti Kadare pse nuk po e
ngre zërin dhe të thotë se “vetëm një popull që nuk e
meriton lirinë mund t’u ngrejë varreza, kisha dhe manastire
  pushtuesve të vet”? Apo sepse këta pushtues grekë i
përkasin botës së krishterë, për të cilën zoti Kadare po
përgjërohet aq shumë që kur u arratis drejt Francës në
nëntor të vitit 1990? Është mjerim i madh për kombin
shqiptar që një intelektual i tillë i madh, si zoti Kadare,
u përmbahet dy standarteve në vlerësimin e pushtuesve të
territoreve shqiptare. Në librin e sipërcituar zoti Kadare
i turret me tërë mllefin e vet Perandorisë Otomane për të
zezat që i paska punuar popullit shqiptar. Por a është vetë
ky zoti Kadare që pikërisht atë Perandorinë Otomane dikur e
pati vlerësuar asisoj, duke thënë se ajo, në të vërtetë,
përfaqësonte Shtetet e Bashkuara të Amerikës në mesjetë?
Në përkujtesën e Shoqërisë Shqiptare “Drita” të
Bukureshtit, të botuar në gazetën “Shqiptari” të datës 14
gusht 1888, shkruhet:
	 “…Mos harroni, vëllezër shqiptarë, se Zoti i krijoi kombet
përpara fesë, pra, kombi është përpara gjithçkaje. Le të
bashkojmë trupat dhe shpirtrat tanë me Perandorinë Otomane,
duke parë se vetëm prej saj mund të ruajmë jetën e kombit
tonë të dashur përkundër së ashtuquajturës Ortodoksi e
Grekëve” (Citohet sipas: Zhan Klod Faveirial. Historia (më
e vjetër) e Shqipërisë. Plejad, 2004, f.533).
	 Pra, ngritja në Shqipërinë e Jugut e varrezave, kishave
dhe manastireve nga ana e shtetit shovinist grek, në nderim
të ushtarëve pushtues grekë, të vrarë në territorin
shqiptar, është një poshtërim shumë i rëndë që i bëhet
Shqipërisë dhe mbarë kombit shqiptar, meqenëse ata ushtarë
të vrarë vinin nga një vend agresorë, si Greqia, e cila,
bashkë me kishën e saj shoviniste, gjithmonë ka synuar
zhbërjen e kombit shqiptar në Evropën Juglindore. A duhet
të heshtë zoti Kadare para një fakti të tillë flagrant? Apo
atij, si një të strehuari tashmë mes botës së krishterë në
Perëndim, i interesoka mprehja e pallës së publicistikës
vetëm kundër Perandorisë Otomane, e cila asnjëherë nuk pati
synuar zhbërjen e kombit shqiptar?
	 Për ngritjen në Shqipërinë e Jugut të varrezave, të
kishave dhe të manastireve për ushtarët agresorë grekë, të
vrarë në territorin shqiptar, po hesht (vetëm me ndonjë
përjashtim të rrallë) mbarë inteligjencia universitare! Dhe
ky është një turp i madh!
	 Para një fakti të tillë tronditës pse po hesht Shoqata
Atdhetare “Çamëria”. Nuk e di se cila është arsyeja që kjo
shoqatë nuk ngrihet të pushtojë sheshet e qyteteve
shqiptare kundër një dhunimi të tillë të territoreve të
Shqipërisë së Jugut me varreza, kisha dhe manastire greke,
a thua se kjo pjesë e territorit tonë qenka kthyer
faktikisht në pjesë të territorit të shtetit shovinist
grek?!
	 Po pse nuk i ndihet zëri shoqatës “Labëria”? Ku janë
drejtuesit e saj, pse nuk kërkojnë të dalin nëpër studiot e
televizioneve dhe të protestojnë me forcë kundër politkës
tradhtare që ndjekin politikanët neokomunistë
demokratosocialistë të Tiranës në marrëdhëniet e tyre me
shtetin shovinist grek?
	 Pse s’po dëgjohet më zëri i Frontit për Bashkim Kombëtar?
Pse po hesht ai për varrezat,  kishat dhe manastiret me
simbolikë greke në Shqipërinë e Jugut, për ndërtimin e të
cilave në nderim të ushtarëve agresorë grekë, të vrarë në
territorin shqiptar,  shteti shovinist grek e subvensionon
me miliona euro kishën shoviniste greke? Apo Fronti për
Bashkim Kombëtar është duke ecur në gjurmët e Ali Ahmetit,
i cili para do kohësh ka deklaruar se, me integrimin në
Evropë, atdheu ynë fillon në Strugë dhe mbaron në
Norvegji?!
	 Këtu e quaj me vend të falënderoj me gjithë zemër të
gjithë ata që janë shprehur publikisht kundër dhunimit të
territorit shqiptar me ndërtime varrezash, kishash dhe
manastiresh me simbolikë greke, me sponsorizime të
drejtpërdrejta të shtetit shovinist grek për kishën
shoviniste greke, në nderim të ushtarëve agresorë grekë, të
vrarë në territorin shqiptar. Para së gjithash, e meriton
të falënderohet At Nikolla Marku (shih reagimin e tij me
titull: “Pushtuesit grekë nuk duhet të nderohen në
Shqipëri”, të përcjellë nga dr. Dhimitër Paparisto në
gazetën “Sot”, 16 maj 2006, f.3), i cili po qëndron me
stoicizëm në mbrojtje të vetësisë shqiptare të Kishës
Ortodokse Shqiptare, duke e mbajtur të ndezur polemikën
kundër uzurpatorit të kreut zyrtar të kësaj Kishe, Anastas
Janullatosit, që, faktikisht, ka ngritur në Tiranë një
filial të Kishës Ortodokse Greke dhe po kontribuon me të
gjitha forcat për helenizimin e Shqipërisë së Jugut, duke
ecur në gjurmët e Shën(djall) Kozmait (1714-1779), se ky
“nuk ishte vetëm një misionar i ortodoksisë fanariote, por,
siç e pranojnë historianët e sotëm grekë, mbi të gjitha,
një flamurtar i flaktë i helenizmit” (Prof. Kristo
Frashëri. “Himara dhe përkatësia etnike e himarjotëve.
Bisedë me historianët grekë. TOENA, Tiranë, 2005, f.85).
Falënderimet më të ngrohta dëshiroj të shpreh për prof.dr.
Rami Memushaj, pedagogun e mirënjohur të gjuhës shqipe në
Fakultetin e Historisë dhe të Filologjisë, të vetmin
përfaqësues të inteligjencies universitare, i cili në
artikullin e tij, të titulluar “Mos po humbim kujtesën
historike?” (gazeta “Shekulli”, 20 maj 2006, f.14),
analizon bukur pikëpamjet e tij lidhur me sa më lart.
	 Shumë përshtypja më ka bërë edhe artikulli boll bindës i
zonjës (apo zonjushës, se nuk e njoh) Albana Berberi me
titull “Pse (s) duhet ngritur varreza e ushtarëve grekë”
(gazeta “Ballkan”, 21 maj 2006, f.9), në të cilin, me
faktet që sjell, në të vërtetë, zbulon  politikën servile,
të paparim, që ndjekin pushtetarët e Tiranës në
marrëdhëniet e tyre me shtetin shovinist grek, duke dëmtuar
rëndë interesat e vendit tonë dhe dinjitetin e popullit
tonë, prandaj ajo e meriton të falënderohet në faqet e
gazetës “Rimëkëmbja” që është e vetmja gazetë që, me
kontributin e drejtpërdrejtë, para së gjithash, të zotit
Baleta po qëndron e papërkulur në mbrojtje të çështjes
kombëtare shqiptare.

                           Eshref Ymeri

A DO TË VAZHDOJË GJATË ZEMRIMI I KINËS?

FATI I ÇUDITSHËM I SHQIPTARËVE NË PËRPLASJET E TË MËDHENJVE


Kur ishim të vegjël të rriturit na mësonin se kur të
shihnim deshtë e tufës që ziheshin me njëri tjetrin, duke u
përplasur kokë më kokë, kurrë të mos qëndronim në mes. Si
puna e deshëve që pëplasen kokë më kokë kur u hanë brirët
janë edhe shtetet, sidomos ata më të fuqishmit. Vendet e
vegjël kur ndodhin kësi përplasjesh janë si fëmijët që
duhet të ruhen të mos bien  në mes tyre.
Mirëpo shqiptarët i ndjek historikisht një fat i çuditshëm
që të ndodhen në mes të deshëve kur marrin vrapin për
përplasje. Është e kuptueshme të ndodhë kështu në raste kur
përplasja e të mëdhenjëve është bërë në territorin
shqiptar, kur përplaseshin dy perandoritë romake, Roma e
Bizanti, kur vinin e iknin perandorira pushtuese,
kryqzatat, apo në kohën moderne kur ndesheshin Aleanca
Tripalëshe me Antantën (LPB e LDB), Boshti
Romë-Berlin-Tokio me Alenacën Antifashiste LDB), dy
superfuqitë imperialiste dhe alencat e tyre SHBA e BS
(Lufta e Ftohtë). Por shqiptarët janë ndodhur në mes vijës
së përplasjes së të mëdhejve edhe kur ngjarjet
zhvilloheshin larg tyre. U ndodhën në mes përplasjes
sovjeto-kineze për marksizëm-leninizmin( lufta kundër
revizionizmit modern), përplasjes amerikano-kineze për
përfaqësimin e Kinës në OKB.
Tani u ndodhën edhe në mes të përplasjes amerikano-kineze
për punën e 5 shtetasve kinezë me kombësi ujgure e fe
myslimane që i paskan zënë në Afganistan a në Pakistan, ua
paskan shitur amerikanëve për terroristë. Amerikanët i kanë
mbajtur si robër lufte në Guantanamo të Kubës, i kanë
nxjerrë të pafajshëm dhe për t’i hequr qafe ia kanë lënë në
derë Shqipërisë t’i trajtojë si kërkues strehimi
politik.Kësaj i thonë “e gjetsh nga mos e pritsh, të ardhtë
nga mos e pandehsh”. Të bëhet gjithë ky pisllëk në katër
anët e globit dhe pastrimi të kërkohet nga shqiptarët!
Përplasen Kina me Amerikën si desh të hargalisur nga
dhjamosja, më shumë për tangërllëk të mëdhenjsh se për
arsye serioze dhe duhet të kacafyten shqiptarët në Shqipëri
nëse duhen mbajtur ata fakir-fukarejtë ujgurë, apo duhen
dorëzuar që kinezët të luajnë me ta si macja me miun. Çfarë
komentesh kemi dëgjuar në studiot televizive e në gazeta
për këtë çështje!. Kemi dëgjuar dhe marrëzira me okë si ato
që lëshonte Neritan Ceka, që po ta kishte ministër të
jashtën Shqipëria do të linte nam shumë më të keq se ka
lënë deri tani. Ky lloj hartimi mund të zgjatet sa të
duash. Por le të kalojmë tek aspekti politiko-diplomatik i
problemit.
E mira do të ishte që autoritetet shqiptare ta kishin
shmangur këtë telash duke ua shpjeguar me durim ujgurve të
gjenin një vend tjetër për të shkuar, në rast se këta
ujgurë na kanë behur në derë vetëm me nismën e tyre, pa i
ftuar kush, pa i detyruar kush të vinin në Shqipëri. Por
ata nuk mund të kenë ardhur vetë se i kishte marrë malli
për Shqipërinë , apo se kishin dëgjuar që vetëm këtu ka
xhami nga vendet e racës së bardhë. Nuk na e merr mendja se
edhe Besnik Mustafaj e Ministria e Jashtëme ishin mërzitur
se nuk kishin me çfarë të bënin gallatë dhe shkuan të
gjenin pesë ujgurë që të bënin sensacion diplomatik në
botë, duke u sherrosur me diplomacinë kineze. As shkrimtari
Mustafaj nuk mund të ketë kaq fantazi. As i pakujdesshmi
Besnik Mustafaj nuk mund të sillet me kaq papërgjegjësi.
Atëherë mbetet të besojmë se dikush ia la në derë
Shqipërisë 5 ujgurët dhe ia ngatërroi gurët në lojën e
vështirë me kinezët. Më e besueshme është se këtë e ka bërë
Amerika, duke ditur se Shqipërinë e ka mike besnike, që nuk
ia bën fjalën dysh për asgjë dhe meqenëse shumë vende të
tjera nuk ia kishin shkuar rixhanë Amerikës për të marrë 5
ujgurët që nuk i donte më pasi i nxorri nga burgu i
Guantanamos. Në këtë rast diplomacia shqiptare e ka pas
punën pisk. Një miku si Amerika nuk mund t’i kthehet fjala.
Megjithëatë diplomacisë shqiptare i takonte t’i lutej deri
në pikën e fundit asaj amerikane që të vinte dorën në zemër
e të mos e fuste në këtë telash Shqipërinë. Duhej t’i
shpjegonte Amerikës se dikur Kinën Shqipëria e ka pas mikun
më të mirë,  se edhe tani ka përmirësuar mjaft
marrëdhëniet, se Shqipërisë i duhet të ketë marrëdhënie të
mira me Kinën në kohën kur do të diskutohet për Kosovën në
Këshillin e Sigurimit,  ku Kina ka të drejtën e vetos dhe
nuk është punë me mend që miza shqiptare të pickojë
elefantin kinez.
Nuk mund të themi nëse diplomacia shqiptare i ka bërë këto
demarshme që besojmë se amerikanët duhet t’i mbanin
parasysh. Nëse i ka bërë këto demarshme dhe nuk i kanë
dhënë rezultat atëherë diplomacia shqiptare nuk kishte
çfarë të bënte më,  vetëm të ngrinte duart lart, të
plotësonte kërkesën e mikut të madh amerikan dhe të
drejtohej me përvuajtje për mirëkuptim nga ish-miku i madh
kinez. Kinezëve u duhej thënë hapur se Shqipëria nuk kishte
ndonjë mall të madh për të marrë pesë ujgurët që bezdisin
Kinën, por Kina duhet të vejë dorën në zemër e të kuptojë
se Shqipëria ka aq halle tani sa pa dashamirësinë e
Amerikës nuk i përballon dot. Kinezët janë popull e shtet
me traditë, me filozofi të thellë dhe dinë të qajnë hallin
e tjetrit, sidomos të të voglit. Duhet shpresuar se kinezët
nuk e teprojnë me inat për gjëra të parëndësishme, për
veprime që Shqipëria nuk i ka bërë nga qejfi.
Vumë re se Kina reagoi me inat. Ishte më shumë inat ndaj
Amerikës se ndaj Shqipërisë. Ishte përplasja e kokave të
deshëvë të mëdhenj të tufës botërore. Kina sigurisht kishte
të drejtën e saj të bënte kështu. Ende nuk e dimë sa i
thellë është inati i Kinës ndaj Shqipërisë për këtë
çështje. Nga shpjegimet e shtypit në Tiranë u krijua
përshtypja se u bë hataja, sikur Kina ishte gati të niste
ushtarët e saj kundër Shqipërisë. Teprime të kësaj natyre
nga gazetat në Shqipëri dëshmojnë jo vetëm profesionalizëm
të ulët e papërgjegjësi gazetareske, por edhe spekulime nga
ata që duan t’ia bëjnë sa më të ëvshtirë pozitën Shqipërisë
në botë.
Para disa kohësh kemi polemizuar me shkrimin e një
mërgimtari politik në Greqi, njëfarë Zharkalli që e kishtë
zënë halli t’u mësonte shqiptarëve se kishte qenë
budallallëk që Shqipëria dikur kishte bërë miqësi të
ngushtë me Kinën. Grekët gjithmonë na kanë dhënë këshilla
të mos kemi miqësi me askend tjetër, përveç Greqisë dhe na
kanë bërë intriga për të na larguar nga çdo fuqi e madhe.
Pse të mos mendojmë se edhe tani ata grekët e shumtë në
Amerikë që mendojnë natë-ditë si t’i bëjnë ndonjë rreng
Shqipërisë kanë gjetur mundësi nëpër zyrat e shumta e
korridoret e ngatërruara të politikës amerikane pë luajtur
sipas qejfit gurët me ujgurët.
Opozita politike kësaj here nuk bëri zhurmë aq arrogante
siç bën nganjëherë që i jep të drejtë Greqisë kur ajo i bie
kot në qafë qeverisë shqiptare. Opozita e luajti lojën
vetëm duke u ankuar se qeveria nuk po tregohej
“transparente”. Në fakt qeveria bëri gabim që nuk e
shpjegoi tamam punën. Nuk kishte pse merrej me ligje e
konventa, por të thoshte se nuk ia prishte dot qejfin
Amerikës dhe mbaroi puna. Sikur kërkesa amerikane të jetë
vetëm e diktuar nga nevoja për të gjetur një strehë për
pesë ujgurët qeveria shqiptare duhet të jetë fare e qetë se
ka vepruar mirë. Do të ngatërrohej arsyetimi në rast se do
të dilte ndonjë shenjë se këtë histori mund ta ketë
kurdisur me marifete të holla në Uashington ndonjë lob
serb, apo grek për t’ia ngatërruar punët Shqipërisë ose me
Uashingtonin, ose me Pekinin tani që do të diskutohet faza
përfundimtare e statusit të Kosovës. Po të ketë pasur
ndonjë shenjë të kësaj natyre diplomacia shqiptare duhet ta
kishte qarë hallin e saj në Uashington. Në qoftë se SHBA
kanë thënë mos çani kokën se punën e Kosovës e marrim ne në
dorë, atëherë ia vlente që të pranohej i gjithë burgu i
Guantanamos në Shqipëri.
Kinezët vërtetë reaguan me zemrim. Por nuk besojmë se ky
zemrim mund të shkojë përtej nevojave diplomatike të çastit
e nuk do të ketë ndikime afatgjata. Miqësia
shqiptaro-kineze e farkëtuar në kuadër të bashkëpunimit
midis partive e regjimeve komuniste në kohë të vështira
edhe për Kinën, ka lëshuar rrënjë që nuk shkulen lehtë as
nga incidente fatkeqe diplomatike që Shqipërisë ia krijon
fati i saj i çuditshëm.

21 maj 2006
                       Abdi Baleta


FATOS NANO “BASHKOI ” OPOZITËN

Gjithë partiakët ambiciozë kur janë ende në shkallët e ulta
të hierarkisë kanë prirjen të tregohen superdemokratë,
kritikë të paepur, të përligjin fraksionet, ndarjet,
përçarjet deri sa të ngjisin shkallaren e të dalin në maje.
Pastaj fillojnë të këndojnë himne për kompaktësinë, për
sakrifikimin e ambicieve vetanake në shërbim të partisë,
për të lënë mënjanë qejfmbetjet për hir të interesit të
përgjithëshëm, për të shtrënguar radhët kundër armikut
kryesor në luftën për pushtet.
Këto i kemi parë në të gjitha luftrat e brendshme partiake.
I pamë me mocionistët në PD, që u kacafytën pastaj kur
krijuan Aleancën Demokratie, me ata që krijuan PDD-në, me
ata që bënë shkëputjen tjetër nga PD-ja për të krijuar PDR,
që krijuan dy PDR, që njohën dhe fraksione të tjera që nuk
përfuduan në parti më vete por u adoptuan nga të tjerë. I
kemi parë më mirë në rastin e PSD-së nga e cila dolën
Partia  e Laços, partia Milos, partia e Apostolit. I pamë
edhe në PS prej të cilës doli LSI e kush e di se çfarë mund
të dalë përsëri. Kemi parë Edi Ramën të sillej si anarkist
i paepur për të minuar Nanon e për t’i zënë vendin dhe
pastaj si centralizues i tipit enverist duke tundur
flamurin e centralizmit demokratik.
Kështu ka ndodhur dhe me aleancat. Bëj e prish, si në majtë
dhe në djathtë. Kohët e fundit është bërë zhurmë e madhe
për bashkimin e të majtës. Janë organizuar tryeza,
përpunuar platforma, janë vënë nënshkrime. Janë bërë
fotografime udhëheqëish që bashkohen, ashtu siç kanë qenë
për vite me radhë aleatë  të pabesë.  I kemi parë Edi
Ramën, Skënder Gjinushin, Neritan Cekën, Paskal Milon të
bëjnë “bashkimin e madh” kur ata as kanë qenë të ndarë, as
nuk kanë pasur çfarë të ndanin. Të gjithë këta të majtë në
fillimet e demokracisë për karrierë politike hiqeshin si të
djathtë, kanë qenë anëtarë të kryesisë së PD-së së djathtë,
aleatë të saj politikë, kanë marrë poste deputeti prej saj,
ose kanë tentuar të dalin dhe në krye të saj , siç donte
Rama. Këtyre u duhet shtuar dhe Blushi , udhëheqës në PS që
ishte gazetar i “RD”së. Tani këta i shohim të bëjnë
“bashkimin e së majtës”.  Milo e Gjinushi ishin të bashkuar
në një parti. U prishën, u shanë e u bënë rezil me njëri
tjetrin. Tani si një çift bashkshortësh të shkurorëzuar për
tradhti bashkëshortore rizbulojnë dashurinë midis tyre dhe
bashkohen në bashkëjetesë aleancore, jo më partiake në
shtëpinë publike të së majtës. Ceka bisht ka qenë e bisht
mbetet për PS-në, çfarë aleance mund të bëhet më me të.
Kishte mbetur Meta, njëri nga të majtët e shpallur “pishtar
i demokracisë” nga Sali Berisha. Pasi u nda nga PS për
grindjet me Nanon tentoi të bëhet pol kryesor i të majtës,
por mbeti në kategorinë e dytë. Pasi u sha mirë e mirë me
Ramën e Gjinushin u bashkua edhe ai me aleancën e tyre të
majtë, bëri edhe njëherë gjestin e papritur të pëmbysjes së
qëndrimit politik. Kështu ia ka pas punuar Majkos. Kur
ishte zëvëndës kryeministër deshi t’ia punonte Nanos duke
dhënë dorëheqjen paprimtas se e urdhëruan të krijonte krizë
qeveritare. Tani duket përsëri e urdhëruan që të shkaktojë
enigma e tollovi politike duke u bërë aleat me Ramën.
Në Shkodër dikush i ka mbyllur me saldim derën e selisë
Partisë Socialiste. E mira e Shqipërisë do të ishte që
kësaj partie t’i saldohej dera e politikës, që anëtarësia e
kësaj partie t’u mbyllte derën drejtuesve të tillë dhe në
kongresin e ardhëshëm të bëjë atë që duhej ta kishte bërë
më 10 qershor 1991, të shpërndahet. T’i lërë njerëzit që i
mban të lidhur si të verbër të gjejnë ndonjë rrugë më të
mirë. Pas skandaleve që po plasin për ditë për qeverisjen
skandaloze të PS gjatë 8 viteve të kallashpushtetit të saj
nuk i ka hije Shqipërisë që të ketë si pretendente për
pushtet një Parti Socialiste, me një aleancë të majtë ku
vërdallisen figura të dështura si ata që rreshtohen si
udhëheqësit e të majtës shqiptare. Këtë mbase kanë edhe
Rama e Gjinushi që kanë hedhur idenë e një “Federate të
majtë” me të cilën duan të mbeten në politikë siç mbetën
punistët me emrin e ri PS para 15 vitesh.
Mund të bëhen plot hipoteza pse karrieristët politikë Rama,
Gjinushi, Meta, Ceka e Milo po trumbetojnë “bashkimin e
tyre majtist”. Shpjegim më afër të vërtetës na duket ai se
Fatos Nano ka filluar të afrohet tek tryezat e bixhozit
politik përsëri. Ata e dinë se po zuri vend sërish Nano në
këto tryeza me mendjen e ndarë të bëjë lojë të fortë kësaj
radhe marrin fund fare. Prandaj po bashkohen nga frika e
Nanos. Pra duhet menduar se është Nano që po bashkon
opozitarët e tij. A do të arrijë Nano t’i hedhë tutje edhe
kështu siç janë të kapur fort në rripat e pantallonave të
njeri-tjetrit, apo Nano do të tentojë t’ua thajë pellgun ku
ata peshkojnë duke tërhequr pas vetes elektoratin e majtë
me ndonjë formacion të ri politik? Do ta shohim në muajt që
vijnë. Por tanimë dimë që tabela “Parti Socialiste” nuk
është më e lakmueshme si dikur për ta varur në dyqanin e
politikës, aq shumë është diskredituar kjo parti.
Ndërkohë do të shohin se si do të rrjedhin drejt Partisë
Demokristiane deputetët që përkaëtsinë politike e
përcaktojë më shumë mbi kritere fetare dhe që për
oportunizëm politik kanë qenë në parti të tjera, kanë çelur
si vezët e qyqes në fole të huaja.
Qesharake dhe neveritshme kjo politikë.

21 maj 2006
              Abdi Baleta



MALI I ZI ME PAVARËSI, MREKULLI APO ÇUDI?!

Në Mal të zi u bë referendum për shkëputje, apo për qëndrim
në “Unionin Serbi-Mal i Zi” që deri tani ishte një hibrid i
çuditshëm në marrëdhëniet ndërkombëtare, as shtet unitar
klasik, as bashkim shtetesh nga ajo llojet e njohura në të
drejtën ndërkombëtare. Herë dukej si martesë me kurorë, por
me bashkëjetesë të prishur, herë si bashkëjetesë pa dashuri
në pritje të përfundimit të gjyqit për shkurorëzim.
Pas rrënimit të godinës së ish-federatës jugosllave edhe
Mali i Zi kishte të drejtën të shkëputej e të dilte shtet
më vete si Sllovenia, Kroacia, Bosnje-Hercegovina,
Maqedonia. Por marrëdhëniet serbo-malazeze ishin më
ndryshe. Malazezët nuk gëzonin nga serbët tolerancën që e
gëzuan maqedonasit, as nuk u bënte zemra të merrni armët si
i morën sllovenët, kroatët e boshnjakët për shkëputje. Për
shqiptarët e Kosovës nuk po flasim, sepse puna e tyre
qëndron krejt ndryshe nga ajo e shkëputjeve sllave dhe
sepse na e ka ndaluar të flasim qysh në vitin 1991
“Komisioni Badinter”. Për pavarësimin e Kosovës as që mund
të mendohej ndonjëherë që Serbia të pranonte proces
referendar si për Malin e Zi, që edhe të shkëputur e di se
e ka të vetin.
Megjithatë ndarja midis të bardhëve e të gjelbërve, midis
përkrahësve të bashkimit me Serbinë dhe ruajtjes së
pavarëisë së Malit të Zi që u krijua dhe që çoi në
përleshje në vitin 1918 ka vazhduar gjatë gjithë kohës që
Mal i Zi u bë Serbi e Jugosllavi. Dëshirat për pavarësi u
shprehën sapo u duk qartë se Jugosllavia po merrte fund, se
po përmbushej profecia e Dr. Subashiçit, kryemnistrit të
parë të qeverisë së Jugosllavisë pas LDB, i caktuar në këtë
post me kompromis si përfaqësues i qeverisë mbretërore në
mërgim në Londër. Ilija Jukiçi, ish diplomat i rangut të
lartë në Ministrinë e Jashtëme që kishte qeveria e mërguar
e mbretërisë serbo-kroato-sllovene në Londër, ka shkruar në
librin e tij “Shembja e Jugosllavisë” ( së para LDB) se Dr.
Subashiçi kur pranoi postin e kryeministrit të kompromisit
monarkist-komunist paska thënë se “Jugosllavia e Titos do
të jetë Jugosllavia e fundit”. Qysh para 15 vitesh këto
fjalë u provuan si të vërteta. Por politika e Beogradit
bëri gjithëçka që të vinte në dyshim vertetësinë e tyre,
duke mbajtur me zor një “Jugosllavi të shpifur” me emrin
“Federata e Jugosllavisë së cunguar”, pastaj Unioni
Serbi-Mal i Zi , me shpersë se kështu do të arrinte të
bindëte botën se edhe Kosova vetëm në këtë “Jugosllavi të
re” mund ta kishte vendin.
Për këtë (mos)arsyen e fundit shqiptarët gjithjë kanë qenë
të prirur të besojnë se shkëputja e Malit të Zi nga Serbia
do të ishte një gjë e mirë dhe për ta. Prandaj ideja e
përgatitjes dhe e mbajtjes së referndumit të 21 majit 2006
ndiqej nga shqiptarët jo vetëm me kërshërinë se çfarë do të
bëjë vaki në shtëpinë e fqinjit, por edhe për lehtësimin
ose rëndimin e kushteve lidhur me zgjidhjen e çështjes së
Kosovës. Ndiqej me interesim sepse nga ky referendum do të
kuptohej më mirë edhe përcaktimi i Europës nëse do që ta
çojë deri në fundin e plotë e logjik procesin e shpërbërjes
së ish-Jugosllavisë, apo do ende ta zvarrisë këtë proces në
pritje të një procesi kthimi mbrapsht të zhvillimeve për të
zëvendësuar ish-Jugosllavinë me një Shqiptaro-Sllavi të
quajtur “Federatë apo Konfederatë e Ballkanit Perëndimor”.

Shkëputja e Malit të Zi nga Serbia nga disa është
konceptuar gjithë kohën si mrekulli, nga disa si çudi.
Mrekulli, sepse pas  80 vjetësh do të rilindte një
shtet-principatë, i njohur më shumë si subjekt ekzotik në
marrëdhëniet ndërkombëtare dhe i menduar tashmë si i humbur
përfundimisht në gjirin e një kombi e shteti tjetër me të
cilin është vështirë ta dallosh. Duket çudi se si mund të
lejonin serbët të ndodhte një gjë e tillë kur ata dhe
malazezët pothuasje nuk kishin më dallim midis tyre. Por
bota prandaj është e bukur, se ndodhin plot mrekullira e
çudira në të. Mrekullia e çudia më e madhe ishte se si mund
të mbërrinte këtë shkallë “demokratizmi” një vend si Serbia
me politikë shoviniste të tejskajshme, që vetëm në
dhjetëvjeçarin e fundit të shekullit XX kishte bërë katër
luftra në Ballkan për të mbajtur nën hyqëm kombet e tjerë.
Ideja e referendumit u pranua nga serbët sepse duket kishin
siguri në vetëvete se kjo nuk do të ndodhte, se nuk vihet
dot shtërrak midis vëllezërve serbë e malazezë.
Europa më në fund e bëri një “mrekulli” të sajën
diplomatike, e rregulloi punën që në Ballkan një “çështje
kombëtare” të zgjidhet me referendum dhe jo më me forcën e
armëve. Europa e manipuloi për vite çështjen e pavarësimit
referendar të Malit të Zi në pritje të rezultateve që do të
jepte diplomacia dhe zhvillimi i ngjarjeve për Kosovën. Por
më në fund erdhi 21 maji 2006, dita e referendumit.
Malazezët siç u takonte u sulën masivisht drejt qendrave të
votimit dhe kushti i parë i vënë nga Europa për
pjesëmarrjen 50% që të quhej referendumi i vlefshëm u
përmbush shumë lehtë. Kushti i dytë që në favor të votonin
55% e njerëzve ishte më i vështirë, por gjithsesi i
arsyeshëm dhe jo i pamundshëm.
Ndërsa shkuanim këto rreshta në mëngjesin e datës 22 maj
2006 u njoftua nga   ekranet televizive se 57% e votuesve
kishin përkrahur pavarësinë e Malit  të Zi . Për njëfarë
kohe kemi dëgjuar lajme që e linin pezull zgjidhjen e
çështjes. Dëgjuam shpejt brohoritjet e “indipendentistëve”
se pavarësia fitoi, që u pasuan nga paralajmërimet e
unionistëve që të frenohet ky lloj entuziazmi se votat pro
nuk e kalojnë 54%. Ndërsa po mbyllnim këtë shkrim në
ekranet televizve, në mëngjesin e datës 22 maj, u shfaq
lajmi se 57% kishin votuar për pavarësinë. Ky lajm u
shoqërua dhe me një fjali komentuese”shqiptarët i dhanë me
votën e tyre pavarësinë Malit të Zi”.
Tani që ka ndodhur”mrekullia” duhet të urojmë malazezët që
duan pavarësinë dhe të ngushëllojmë serbët që përjetojnë
dhimbshëm historinë. Duhet të urojmë edhe votuesit
shqiptarë të malit të Zi që në këtë rast vota e tyre mori
rëndësi e peshë kaq të madhe dhe i bëri të jenë faktor
vendimtar në një zhvillim të tillë, që nuk dimë sa do të
shpërblehet me mirësi në shtetin e ri me pavarësi!
Nga ana tjetër duhet të ndjejmë dhe njëfarë trishtimi
tonin, shqiptar, se po vërtetohet përsëri në dëmin tonë
fjala e urtë “rropatu o fatkeq që të hajë një barkdreq”.
Malazezët janë populli i fundit sllav i ish-federatës
jugosllave që përfitojnë atë që kërkonin në saje të
sakrificave që kanë bërë shqiptarët, kurse vetë shqiptarët
presin ende me gisht në gojë se çfarë do t’u lëshojë
diplomacia ndërkombëtare në pjatën bosh të aspiratave të
tyre. Ishin demonstratat e shqiptarëve në vitin 1981 që ia
lëkundën ish-Jugosllavisë aq shumë themelet sa  koha e
rrënoi plotëisht brenda 10 vitesh. Ishin  shqiptarët të
parët që kishin të drejtën të ngriheshin dhe u ngritën për
plotësimin e të drejtave të tyre kombëtare. Shqiptarët bënë
sakrifica. Sllavët njëri pas tjetrit morën përfitimet e
veta. Shqiptarët presin ende 15 vjet pas shpërbërjes së
ish-Jugosllavisë. Çfarë tallje e historisë dhe poshtërsi e
politikës dhe e diplomacisë!

22 maj 2006                                     Abdi Baleta



__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around
http://mail.yahoo.com

Reply | Forward | Messages in this Topic (1)

#540

From: Olsi <olsi@...>
Date: Sun May 28, 2006 10:04 pm
Subject: RIMEKEMBJA 09/ 05/ 2006 ( i )

olsi.rm

Online Now

Send Email

Komuniteti Musliman dhe diskriminimi.

Mbas një seminari konsultativ të organizuar nga Komuniteti
musliman në bashkëpunim me Usaidin dhe World Learning me
temë “Problematika e çështjeve të pronave për Komunitetet
fetare”. Ku morën pjesë të gjithë komunitetet fetare,
deputeti Ferdinand Xhaferri, ish-kryetari i Komunitetit  të
Kulteve, Fatri Sinani dhe pjesmarrës të tjerë, ku dola me
një konkluzion të qartë se:

    Mbas një dekade të gjatë nën ateizmin dhe rruspat
komuniste, më në fund, Feja shijoi lirinë e saj. Falja e
parë që u organizua në xhaminë e Plumbit në Shkodër, i theu
vargonjtë e hekurt të robërisë komuniste. Mirëpo, nuk do
mjaftonte ateizmi dhe konfiskimi i pasurisë së individëve
dhe komiteteve. Një dukuri tjetër që e dëmtoi fenë ishte
tranzicioni.Gjatë kësaj periudhe ndoshta feja nuk u luftua
në mynyrë të drejtëpërdrejtë porse pronat  e saj pothuajse
u grabitën. Komuniteti musliman është  Komuniteti më i madh
në Shqipëri për sa i përket statistikave fetare dhe
trashëgimisë së pronave.Për pasuritë e paluajtëshme që ai
ka, vjen direkt mbas shtetit.Pavarsisht se ai nuk pati
lobingje politike dhe gjeopolitike, ndryshe nga ç’mund të
thuhet për Komunitetet e tjerë fetarë, ai u bë Komuniteti
më i diskriminuar në vend. Diskriminimin e pronësisë e mori
përsipër ligji 7501 më datë 17.7.1991  më pas e vijuan
diskriminimet civile ku individi dhe komuniteti janë të
barabartë përpara ligjit. Janë të barabartë në ligj ndërsa
në terren barazia shëndërrohet në mosbarazi. Sipas
stastistikave, nëse individët i kanë marrë 80% të pronave
Komuniteti Musliman  ka arritur të marri vetëm 9 %.Një
faktor tjetër i diskriminimit ishte dhe grabitja e pronave
të këtij Komuniteti nga pushtetarët ekzekutiv  dhe ato
vendor. Kjo gjë ndodhi në Durrës, në Elbasan dhe në shumë
qytetete të tjera. Nuk pati asnjë lehtësim ligjor për
procedurat e kthimit të pronave. Shteti, gjatë gjithë kësaj
kohe jo që nuk është marrë me ndihmesën e tij juridike dhe
ekonomike ndaj Komunitetit Musliman por dhe Komitetin
Shtetëror të Kulteve, e formoi brenda natës për të larguar
shoqatat arabe. Po ashtu, politika në vend të ishte aktive
ndaj projekt-ligjeve dhe drafteve kushtetuese, ajo shikonte
ëndërr më sy hapur,  fjalën e urtë   “lumi fle, armiku nuk
fle” dhe merrej posaçërisht me islamin dhe muslimanët kurse
krimet, korrupsionin, trafikun e drogës dhe qënieve
njerzore rrinin nën jastikun e saj. Dhe ndonjë Qendër e
Sigurisë Kombëtare në vend që të merrej me çështje të
rëndësishmë si trafiku në portet shqiptare apo me kapjen e
bandave dhe lidhjet e tyre me politikën dhe të falenderonte
Zotin për jetën e ruajtur nga hordhitë e krimit të
organizuar, hipokrizisht shkruan për rrezikun e
ekstremizmit islam dhe harron qëllimisht kriminelët, duke i
shërbyer teorive të ish-pushtetarëve që e përdornin Islamin
si jorgan mediatik sa herë që korrupsioni dhe trafiku i
drogës ngrinte kokën sipër jorganit. Pra vazhda e
diskriminimit ndaj komunitetit musliman ishte e
gjithanshme. Mbas largimit të donacioneve të shoqatave, të
cilat ishin i vetmi burim ekonomik për të mbajtur gjallë
këtë Komunitet, pronat ishin futur në tutelat e
pushtetarëve, ligjet nuk favorizonin kthimin e tyre por
përkundrazi e vështirësonin gjendjen. Edhe paaftësia i
ish-fuksionarëve të këtij Komuniteti shërbeu për
diskriminim mediatik. Sa herë që ndonjë grup besimtarësh të
sinqertë merrte insiativën për ti këshilluar butësisht dhe
përzemërsisht  këto ish-fuksionarë të përfolur për ryshfete
dhe korrupsion, ngriheshin kurthet mediatike ndaj të rinjve
muslimanë, duke i quajtur radikalë dhe ekstremistë.Mirëpo
diskriminimi vazhdoi deri në atë pikë sa arriti kulmin, kur
brenda selisë së Komunitetit Musliman Shqiptar dora e zezë
e krimit vret të ndjerin Sali Tivari.Pista e hetimit nga
prokuroria ishte e qartë, (çështje pronash) pavarsisht
supozimeve të ndonjë gazete se në këtë ka dorë dhe SHISH
.Në këtë situatë prapë rinia muslimane bëhet “kokë turku”
për jorgan-xhintë e krimit. Këto pacavure nuk i bënin
tjetër vetëm ato që kanë emrat “shqiptare” apo “kombëtare”
por në realitet i sulmojnë bashkëkombësit e tyre.E nuk do
mjaftonte kjo, por politika dhe shteti fusnin hundët sa
herë të donin në Komunitetin Musliman duke filluar nga
majat më të larta shtetërore dhe deri tek  kryetarët e
Komitetit të  Kulteve me deklarata patetike apo veprime të
papërgjegjshme. Atëherë nuk na ngelet tjetër vetëm se ne si
komunitet të kërkojmë të drejtat tona, respekt dhe dinjitet
ose përndryshe nuk na ngelet tjetër vetëm se të bredhim si
çifutët në shkretëtirë pavarsisht se jemi SHQIPTARË
AUTOKTONË dhe nuk jemi minoritet grek ose vlleh.
Mirëpo të gjithë muslimanët janë të vendosur që mos i bëjnë
qejfin “atyre”, dhe dëshirojnë ti jepet fund diskriminimit
ndaj tyre, duke i kërkuar të drejtat me ligj. Ndoshta sot
shteti është më i gjallë  dhe demokratik dhe për çdo
shkelje të të drejtave njerzore qoftë nga shteti, shërbimi
sekret, individë të ndryshëm, media keq-informuese etj, do
kërkojmë ngritjen padive ligjore.

I kërkoj shtetit demokratik shqiptar.

1)     Projektligj për lehtësimin e kthimit të  pronave;
2)     Marrjen masave për largimin e cdo lloj diskriminimi
fetar;
3)     Aktivizmin e tij në dobi të Komuniteteve fetare me
drafte kushtetuese dhe projekte ligjore;
4)     Luftë ndaj korrupsionit në pushtetin ekzekutiv dhe
vendor;
5)     Aktivizmin e tij për ti shërbyer tolerancës fetare;
6)     Garantimin e dinjitetit dhe respektit të
komuniteteve fetare.
7)     Vëmendje të vecantë, ndaj  pronave publike dhe
ruajtjes së tyre si prona të përbashkëta;
8)     Të mos bëhet protagonist ndaj heqjes së lirive
fetare me metodat e 1) ndarjes (Islam shqiptar,turk ose
arab), 2) klasifikimit (radikalë-moderatorë), 3) emërtimit
(ekstremistë) 4) dhe luftimit ndaj Islamit nën moton “luftë
kundër terrorizmit”.

Ju lutem mos e shkurtoni shkrimin.nëse e botoni


      Autori Xhemis Stafa
PERSHENDETJE PROFESOR!
UROJ TE JESH MIRE FAMILJARISHT!
NUK JAM DEGJUAR PREJ DISA KOHESH SE ASHTU KAM PASE  DO
PROBLEME FAMILJARE VTEM SE TASH JAM MIRE EDHE GJERAT JANE
KALUAR!
MA GJATE FLASIM NE TELEFON KETYRE DITEVE!
TE FALA ILIRI!

KY EHSTE NJE SHKRIM NGA NJE MIKU IM DHE MENDOJ SE IA VLEN
TE SHIKOHET...

                                 KURRË MË JUGOSLLAVI

Me datën 8 prill 2006, lordi Paddy Ashdoën mbajti një
bisedë politike në
''London School of the Economics''(LSE), me temën:
''A është Ballkani Perëndimor pjesë e Europës apo jo?

Lordi P.Ashdoën pas qëndrimit për një periudhë katër
vjecare si Përfaqësues
i Lartë i Kombeve të Bashkuara në Bosnje, si përjetues i
situatave dramatike
të tmerrëshme që nga 1992 dhe më pas të gjendjeve tejet
konfliktuale dhe te
koklavitura, parashtron idetë e tija sesi duhet të zgjidhet
situata në
Bosnje. Zgjidhjen e percepton brënda gjë e gjëzës së
ngatërruar të një pjese të
Ballkanit të cilin ai e përcakton sipas një termit që ka
pak kohë që ka
filluar të përdoret në një këndvështrim politik, ''Ballkan
Perëndimor''.
Duke vazhduar më tej do të shohim se ky term shfaqet si një
improvizim
artificial për qëllime politike të përkohëshme, sepse
përzgjedh duke copëzuar
situatën reale gjeografike të Ballkanit, buron dhe mpleks
nënvleftësimin dhe
mbrapshtinterpretimin e gjendjes politike duke shpërfillur
argumentin
historik.
Lordi Ashdoën, për të dhënë një vizion figurativ për krejt
Ballkanin, ose
ballkanasit, ku përfshihen të gjithë popujt, me kroate,
greke, rumunë,
shqiptarë, bullgarë, sllovenë, boshnjakë, maqedonë, jo pa
qëllim merr në
përdorim një përcaktim nga libri i C.L.Sulzberg, "Një varg
i gjatë
qirinjsh'' ku përfshihet dhe një thënie e Marksit, nuk di
nëse ky i fundit
përfshinte dhe vehten në përcaktimin që gjindet aty, ku pa
qënë aspak njohës
i fushës, thotë që ballkanasit janë '' mbetje etnike''
por.. që ''unë i
admiroj ata''. Ai e din po ashtu se admirimi ''ekzotik''i
shprehur në pjesën
e dytë të thënies nuk e liron askënd, as atë vetë
krejtësisht nga haraci që
duhet të paguaj kur risjell në bisedën e tij këtë përcaktim
arkaik,
depersonalizues dhe cvleftësues që patjetër mbart një
ksenofobi te zvetnuar
dhe racore.
Po të krahasonim historikisht këtë thënie me burimet dhe
filozofinë politike
të kohës kur Marksi ka formuluar këtë shprehje, për
shqiptarët për shembull
thuhet krejt ndryshe dhe flitet si për një ndër racat më të
pastra në
Europë. Por cuditnisht këto këndvështrime të selektivitetit
tendencioz që
koha i ka tejkaluar na dalin nga arshivat në kohën tonë jo
pafajsisht ashtu
si dhe vetë Lordi Ashdoën don të na sugjerojë. Evokimi i
qëllimshëm vjen si
një tingull këmbane për të na dhënë të kuptojmë të gjithëve
se thënia e
vjetër e Marksit mund të furnizojë politikën për të
manipuluar opinionet
sipas dëshirës dhe që mendime te tilla nuk janë jashtë mode
në psikozën
politike vendimarrese europjane të ditëve tona. Nuk është
aspak e
rëndësishme nëse tek një përcaktim i tillë studjuesit
profesionist ndjejne
haptas një tendenciozitet dhe papërgjegjësi shkencore të
habitëshme,
përderisa politika mbështetet shume mbi sugjestionin dhe
absurdin!

Më tej në bisedën e tij, si shenon të gjitha vendet që
përfshihen në
Ballkan, shmang vendet si Rumania, Greqia, etj, dhe jep një
përcaktim për
atë që ai dëshëron ta quaj Ballkani Perëndimor. Këtu ai
ripërcakton ose
rrudh si të thuash zonën në funksjon të bisedës që po
zhvillon dhe thotë
qartë që aty përfshihen vendet e ish Jugosllavisë por minus
atë vend që
është tashmë në Europë, pra Slloveninë dhe minus vendin
tjetër që është në
pragun e futjes në Europë, Kroacinë,  por .plus Shqipërinë,
një grup
shtetesh që natyrshëm, në pikpamje kulturore dhe
gjeografike janë pjesë e
Europës.!  Pa të shohim c'na mbetet në Ballkanin perëndimor
pa ata shtete
''minus''? Na mbetet pra një pjesë e ish Jugosllavisë së
boshatisur por së
cilës na i shtohet dhe Shqipëria, pra në kafazin e ri do të
gjindeshin
tashmë brenda të gjithë shqiptarët.!
Dhe më tej vazhdon, se sipas tij është në levërdinë e
Europës që ta ketë sa
më parë në BE atë rajon që është pjesë e vetja dhe të
shpëtojë nga pasojat e
kësaj plage të qelbëzuar.  që nëse lihet pa u trajtuar,
nesër mund të
infektojë krejt Europën, .por për të arritur drejt
zgjidhjeve, që janë në
interesin e Europës në radhë të parë si dhe ne interesin e
rajonit dhe për
të aplikuar kushtet europjane rekomandon që Europa nëse don
që të veprojë në
këtë hapsirë, duhet ti afrohet zgjidhjes me metoda më
muskulare.dhe nuk
ngurron të sqarojë se këto janë metodat që respektojnë
ballkanasit.!
Lordi Ashdoën në fjalën e tij përmend 1990-tën si periudhë
te luftave dhe
kaosit,  kohë në të cilën ai sic duket  është ndjerë
sinqerisht shumë i
shqetësuar, dhe ajo cfar  tregon më poshtë e pohon këtë.
Kështu kujton se në
v.1993, kur ai shpreh dhimbjen për këtë dramë njerëzore
duke iu lutur,
Sekretarit britanik për punet e jashtme të asaj kohë që të
ndërhyhej, merr
këtë përgjigje '' Po këtu gjithmonë kështu ka ndodhur mor
Paddy.., Gjëja  më
e mirë është të krijosh një hendek ndarës mbrojtës nga
zjarri rretherrotull
gjithë rajonit dhe ta lesh që të vetdigjet''! Por unë ia
këtheva vazhdon
Lordi se: nëse ka patur ndonjë regjion në Europë  që dikur
ka qenë si këtu
sot, ai nuk ka qenë në Ballkan por ka qenë në Europën
veriore ku kemi
luftuar njëri tjetrin për mëse 1000 vjet dhe shumë më
shpesh, me vdekje
pafundësisht të panumërta dhe me më shumë tmerre se sa në
Ballkan. Nëse ne
mundëm të gjejmë një zgjidhje për konfliktet tona të
zgjatura me shekuj nuk
mund tua mohojmë këtë zgjidhje këtyre.'' Pavarësisht nga
kjo, ai e ndjen se
retrospektiva historike reale që ai solli në kujtesë, nuk
arrin të shmangë
dhe zgjojë ndërgjegjet apo të neutralizojë përshtypjen që
la Ballkani
Perëndimor në epokën moderne te pas 1990-ës si një zonë që
pandryshueshmërisht synon drejt luftës dhe kaosit aq sa i
kujton Rebeka
Ëestin kur për gjithë Ballkanin thotë ''Kështu ka qënë dhe
kështu duhet të
mbesë gjithmonë''. Përsërisim: ''Kështu duhet të mbësë
gjithmonë.!?''.Më tej
shton se kjo ka qenë një pikpamje dominuese në të kaluarën
por mbetet
përsëri edhe sot bile dhe në nivelet më të larta.''
Pas këtyre percaktimeve fataliste, dramatike dhe
kobndjellëse, ai ndryshe
nga paragjykimet e të tjerëve përpiqet që të projektojë
optimizëm, flet me
simpati për progreset e bëra nga disa vende te Ballkanit
perëndimor si
Bosnja, Maqedonia dhe Shqipëria dhe kërkon që të mbahet
premtimi i Selanikut
që këto vende të jenë pjesë e BE-së, ndryshe progresi i
arritur nuk do të
thotë që nuk mund të këthehet prapsht. Ai pohon se një
flakë e zjarrtë vlon
ndër njerëzit që të jenë pjesë e BE-së, dhe se ata e
ndjejnë vehten
krejtësisht europjanë.
Duke përfshirë në analizën e tij dhe problemin e besimit si
një faktor që në
psikoshastisjen e orkestruar aktuale merr njëfar peshe, ai
pohon që besimi
islam në Ballkan, si në Bosnje, ashtu në Shqipëri dhe në
Maqedoni nuk është
ai islam që njohim ne në Europë, islam prej një apo dy
gjeneratsh, por është
i stabilizuar ne një kohë të gjatë, ai nuk mund të
radikalizohet edhe sikur
njerëzit të braktisen keqas ashtu sikur u braktisën nga
perëndimi në gjashtë
vitet gjenocidale dhe ata vuajtën dhe tmerre si Srebrenica.
Ai është një
islam europjan dhe tregon vazhdimisht që islami mund të
jetë fe europjane jo
më pak sesa judaizmi dhe kristianizmi.. dhe vijon më tej se
si të tillë ata
i japin Europës atë që i nevojitet aq shumë përbrenda,
vlerat e qytetëruara
dhe qytetëruese të urta, tolerante që janë realiteti i
vërtetë i islamit. Në
dialogun mes shurdhësh, në mes krishtërimit tepër të vjetër
dhe islamit
tepër prezent të ditëve tona brënda Europës së vjetër,
islami europjan i
Ballkanit, ka shumë cfar tu ofrojë të dy palëve.
Pastaj vazhdon të shprehë idetë e tija më specifike sesi
duhet vepruar dhe u
drejtohet ministrave të jashtëm që do të mbajnë këto ditë
mbledhje në
Salzburg që të ndrrojnë politikë ndaj Ballkanit
perëndimor.dhe të mos
vazhdohet me atë koncept parcializimi me të cilin është
vepruar dhe sqaron:
''Ne njohëm Kroacinë, plasi në Bosnje. Ne zgjidhëm
problemin e Bosnjes, dhe
ja doli Kosova, ne pushtuam Kosovën, fap Maqedonia dhe
pastaj shpërthej
lugina e Preshevës.BE duhet të fillojë të shohë regjionin
si një të tërë e
jo pjesë pjesë...pra me një politikë të vetme për rajonin
me synim
integrimin e brendshëm të rajonit ekonomikisht dhe
politikisht në cdo sferë
në bazë të standarteve europjane. Ai shprehet qartë se
duhet ''të punohet
për ti mbërthyer'' vendet e Ballkanit Perëndimor, njëherë e
mirë dhe sa më
shpejt të jetë e mundur në një zonë ekonomike dhe hapësire
politike të vetme
dhe koherente.! Dhe për këtë duhen përdorur.shumë, muskujt
europjanë .!
Pa përmendur tash për tash muskujt që thekson Ashdoën,
është dhe vetë
Komisioni Europjan që ka bërë pak a shumë të njëjtin
propozim dhe përpiqet
ti shtyjë këto vende në atë drejtim.

Sic shihet ajo cfar ofrohet ka të bëjë mbi të gjitha me
shqiptarët, po
saktësisht dhe mbi të gjitha me shqiptarët të cilëve duhet
tu imponohet, për
interesat e Europës në radhë të parë që të futen as më pak
as më shumë sesa
në një lloj shteti të ri të përbashkët me sllavët..nga i
cili vetë sllavët e
tjerë sapo morën arratinë.

Atëherë si e ndjejnë vehten shqiptarët para këti paradoksi
të paimagjinuar?

Nuk është hera e parë që shqiptarët e ndjejnë vehten të
cgënjyer keqas, por
e vecanta është se këtë radhë i besuan kaq shumë
magjistares
demokraci,..Paradoksi bëhet dhe më i theksuar kur
kontributi perëndimor për
Kosovën ka qenë dhe eshte vertetë shumë i madh. Por
shqiptarët e kanë
treguar gjithmonë me vepra në shekuj sic dhe e treguan dhe
këtë dhjevjecar
të fundit se e dinë ta ndajne shapin nga sheqeri, e dine
cfar u takon dhe
cfar duan dhe kuptohet qartë se ajo që mendojnë është
diametralisht e
kundërt me atë që synohet në idenë e mësipërme. Luftat e
fundit në Kosovë,
lufta në Preshevë, Medvegje dhe Bujanoc, dhe lufta në
Maqedoni trgojnë se
shqiptarët duan të fitojnë njëherë e mirë lirinë dhe
pavarësinë e plotë nga
serbët. Po ashtu dihet që shqiptarët me plot të drejtë më
tej shpresojnë dhe
kërkojnë që copëzimi i imponuar ndërshqiptar të marrë fund
dhe të thellohet
integrimi shpirtëror, ekonomik, politik ndërshqiptar dhe
pavarësisht se sot
jemi në një proces mvehtësimi të Kosovës që është në ecje e
sipër dhe duhet
të përfundojë, gradualisht të arrihet ajo që u është
grabitur dhe që u
pengohet, Bashkimi Mbarëkombëtar shqiptar.

Po drejtuesit e politikës shqiptare cfar thonë?

Një pjesë e mirë e politikanëve shqiptar të dy krahëve
politikë të
ashtuquajturat të majta dhe të djathta, është parë në vitet
e fundit që pa
arritur të frenojnë turrin e përleshjeve të dhimbëshme
drejt pushtetit ku i
shterrin dhe energjitë, nuk u mbetet kohë të bashkmendojne,
te analizojnë me
pjekuri përputhjen apo jo të këtyre ideve të politikës
europjane me
interesat shqiptare, strategjike dhe afatgjatë, po në një
inerci apatike
tregohen aprovues dhe kryeulur ndaj cfardo propozimi
europjan dhe kjo ndodh
si për pazotsinë e tyre, ashtu dhe për fajin e tyre. Një
ndër fajet kryesore
është kurtha që politika shqiptare i ka endur vetvehtes dhe
ka bere qe
politika te mbetet pa mbeshtetjen e madhe te perpjekjeve
dhe sakrificave te
ndergjegjeshme qe do benin shqiptaret ne veshtiresite gjate
rruges se
veshtire te demokracise dhe integrimeve.! Ka vite që duke
parë aspiratën e
shqiptarëve për demokraci dhe përparim dhe tendencën për të
thyer plotësisht
muret me Europën, politikanët tanë e kapën situatën në
dorë, por vetëm
formalisht dhe lëshuan thirjen Europë, Europë. Por
intensiteti i thirjes
ishte në shproporcion me perspektivat reale politike të
integrimit dhe
faktorin kohë dhe kjo gjë bënte që thirjet të sorollateshin
në një sfond
evaziv iluzor propagandistik shumë pak konstruktiv.Duke
tejkaluar kështu
sensin e masës me thirjen ''drejt Europës''deri në
demagogji, ata i
coroditën shqiptarët dhe u ''grabitën'' të drejtën e
analizës dhe vendosjes,
gjë që coj ne cveshjen e shqiptarëve nga sensi i realitetit
shqiptar duke e
zevendësuar atë vetëm me iluzionin Europë. Nga zhurma 15
vjecare e ketyre
tambureve u arrit kështu deri në shpërfytyrimin dhe
formimin paradoksal të
një lloj ''psikologjije mirazh'' të paparë kund,
psikologjia shqiptare u
zevendësua me psikologjinë ''EURO...shqiptare'', ku pjesa e
dytë mezi duket.
Zelli i mashtrimit i con  deri atje sa të na bëjnë të
kërkojmë psikologjinë
GLOBO.shqiptare, KOZMO.shqiptare ose dhe më me fantazi,
UFO.shqiptare,
BOTËN PA KUFINJ. Të gjitha keto në një terren fertil të
mbarsur keqas me
komunizmin jane analoge dhe të mirëpritura nga psikologjija
dredharake e
INTERNACIONALIZMIT, që për të qenë ''të sinqertë'', nuk
kishte nevojë fare
ti shtohej për ''hipokrizi'' termi ''shqiptare.!''.
Paradoksi i këti
përcudnimi shfaqet më qartë duke e krahasuar me realitetin
europjan. Ne nuk
kemi parë e dëgjuar që të ketë kund një psikologji
EURO-angleze,
EURO-gjermane etj. por vetëm gjermane, franceze etj. që
përkrahin BE-në dhe
një pjesë mund të jenë euro-optimistë dhe pjesa  tjetër
mund të jenë
euroskeptikë. Dihet se vetë BE është një bashkim i kombeve
që ruajnë me
xhelozi të shenjtë vlerat e veta, ruajnë plotësisht
krenarinë kombëtare dhe
bashkëlëshojnë drejt BE aq sa nuk cënon aspak dinjitetin
dhe interesat e
tyre dhe jane gati te bejne hapa drastike pas, sapo ta
ndjejne te
nevojeshme. Në BE nuk bëhet aspak fjalë për shvleftësimin e
kombeve dhe
krijimin e një superkombi. Zërat e zbehtë që dëgjohen
ndonjëherë për të
anuar drejt një identiteti me europjan përplasen egër me
rritje te fuqishme
të ndjenjave kombëtare. SHBA dhe Europa vitet e fundit kanë
provuar
pikërisht një rilindje të identiteteve të tyre etnike,
kombëtare. Kështu kjo
papjekuri politike inkoshiente infantile komb-fshirëse e
propagandës sonë
politike, u ofronte shqiptarëve mirazhin ''EURO-parajsë''pa
shqiptari, në të
cilën mjaftonte që të jetonin individët si ''pupla në
erë'', ndërsa kombi i
pambrojtur gradualisht denatyrohej, zhdukej në funksjon të
joidentitetit.Vec
kësaj për të kaluar situatat reale nëpërmes sugjestionit
herë pas here
ofrohej vetëm një realitet dhe perspektivë rozë, kur në
fakt realiteti
fliste dhe flet për vështirësi të panumërta. Parajsa s'po
dukej. dhe ajo që
bënë më pas poltikanët e gjendetur para kërkesave konkrete
të shqiptarëve,
qe e vetmja gjë që mund të bënin, të shtonin dozën e
demagogjisë. Në
pamundësi për ti zgjidhur në kohë problemet, presioni do ti
bënte të
rrëshqisnin në një politikë lëshimesh për nevojat e ditës
ndaj partnerëve
europjanë dhe në konfuzion e sipër, edhe ata vetë u gjendën
të mbërthyer nga
një vetmashtrim:'' beje Zot ender'', që përpiqej të
mbulonte këto veprime.
Vec tjerash kështu e cvleftësuan dhe rrëzuan së tepërmi dhe
rolin e shtetit
shqiptar.

E vërteta sot përplaset ashpër mbi demagogjinë e
falls-psikologjisë
euforike''EURO..shqiptare'' dhe sjell zhgënjimin.
Europa e Bashkuar në procesin e ndërlikuar politik të
mbijetesës, ndërton
strategjitë e saj që mund të përputhen ose jo me interesat
e shqiptarëve dhe
të tjerëve në një periudhë të caktuar dhe cfar bëhet me
shpresat e
shqiptarëve pastaj?  BE ece perpara por për disa e ka
kaluar fazën e
eksperimentit dhe veshtiresive kryesore, por për disa të
tjerë jo dhe e
gjykojnë ende si një eksperiment në lëkundje mes niveleve
të ndryshme të
dëshëruara të integrimit dhe ecjeve para e këthimeve
mbrapa. Mjafton që në
zgjedhjet në Gjermani të fitojë e djathta gjermane dhe të
jemi para një
qëndrimi shumë të ndryshëm ndaj zgjërimit të BE që arrin të
na godasë edhe
ne, mjafton që të humbasë zgjedhjet në Itali Berluskoni që
shfaqte një dozë
skepticizmi për Europën dhe të vihet Prodi në krye të
shtetit Italian, që
europeistët të marrin frymë të lehtësuar. Por për ithtarët
shqiptarë''europeistët e bindur'', që si pyet kush aspak,
aq më tepër duke
mos qenë as fare në sofër për Europën, ajo që është e
rëndësishme është të
vërejnë se mjafton vetëm një ''humor'' negativ europjan
ndaj zgjërimit dhe
gjithë shpresat shqiptare për në BE të bëhen pluhur.Dhe nuk
jemi aspak duke
supozuar, sepse aspiratës dhe thirjes
fillestaro-primitivo-politiko-
euforike që kishte tejkaluar vetkontrolin dhe sensin e
masës  ''Europë,
Europë, Europa i përgjigjet me një dush të ftohtë: -Jo në
Europë por në një
lloj Jugosllavije  ku Europa të mbështesë interesat e veta
.dhe ndoshta
pastaj. ndoshta .në Europë!?
. Keqardhja shtohet dhe më tepër kur shihet se kjo zgjidhje
nuk ndryshon nga
thelbi tradicional i politikes europjane dhe shpreh një
stanjacion të
mendimit politik europjan për Ballkanin dhe në një mënyrë
ose një tjetër
kërkon mbështetjen e  sllavëve te jugut.
Cgënjimi është i pabesueshëm por ky është një realitet, ne
nuk jemi duke
parë ëndra. Kryetarja e Kuvendit Popullor, J.Topalli me një
gjuhë
diplomatike e shpreh shqetësimin e saj në seminarin
Rose-Rolls të Asamblesë
Parlamentare të NATOS që u mbajt në Tiranë këto ditë, kur
thotë që ''Në rast
se perspektiva e integrimit të vendeve të Ballkanit
Perëndimor për në BE do
të ishte e qartë si në rastin e antarësimit në NATO,
atëherë këto vende do
ta ndjenin vehten shumë prane BE-së.!

Për fat të keq në mes interesave të shqiptarëve dhe të
interesave dhe
vecanërisht të të kuptuarit të politikës të një pjesë të
drejtuesve
shqiptarë të politikës në këto vite që kaluan, ndodhet një
hon i thellë.


  2

Po për fat të mirë globi është zvogëluar shumë dhe
shqiptarët janë me fat në
këtë shekull sepse e din mirë se tashmë nuk ka vetëm
interesa dhe politikë
rajonale, dhe pra nuk ka vetëm njëanësi dhe Europë. Ashtu
sic jemi pjesë e
Europës ne jemi dhe pjesë e globit, dhe cështë më e
rëndësishmja, jemi
pikërisht pjesë e politikës globale dhe është ajo që mund
të krijojë
rrethanat që të ekuilibrojë apo korigjojë dhe zvetnimet dhe
pamundësitë e
vazhdueshme të politikës shqiptare.

Le të shtrijmë vëzhgimin më gjërë dhe po ashtu të
krahasojmë vehten dhe me
të tjerët për të gjykuar më mirë dhe për të parë cfar thotë
politika globale
për Ballkanin.

Me datën 11 prill 2006, në anën tjetër të Atlantikut, në
Sanfrancisko,
presidenti kroat Stipe Mesic ka deklaruar në ''Forumin e
Jashtëm tregtar të
Këshillit për Bisnesin Botëror''se: ''Shtetet e Bashkuara
të Amerikës nuk do
të lejojnë krijimin e ndonjë Jugosllavie të re, madje edhe
nëse vetë vendet
e dëshërojnë këtë federatëtë  të re. SHBA, janë të mësuara
nga eksperimentet
me dy Jugosllavitë që përfunduan në një det me gjak.''
Shihni pra se nuk është një keqinterpretim i yni në lidhje
me atë se cfar
fshihet pas propozimit europjan për Ballkanin Perëndimor,
aty nuk flitet për
asgjë më pak sesa për një lloj Jugosllavije të re, ose më
thjeshtë që Serbia
''e varfëruar''nga dy shtetet me popullsi sllave që moren
arratinë nga
Jugosllavia, të''përqafojë'' tashmë të gjithë shqiptarët në
Ballkan. Kroatët
megjithëse janë shumë më afër Bashkimit Europjan ndjehen
tepër të shqtësuar
nga këto plane, mbi kurrizin e tyre kanë ndjerë vërshimin e
shovinizmit të
egër barbar dhe përjetësisht të pandryshueshëm serbomadh,
dhe e nesërmja
mund të jetë përfundimisht shumë më e egër dhe
kriminale.ndërsa Bosnja është
ende nën traumën e thellë të pasigurisë, Maqedonia në
dilemën e pazgjidhur
me shqiptarët, rreket duke futur kokën në rërën e shpresës
mrekullibërëse të
hyrjes në BE si celësi magjik i zgjidhjes së problemeve.
Po ashtu me datën 19 prill, drejtori i grupit të kontaktit
në Serbi de Mal
të Zi, Xhejms Lajon thotë në një intervistë të dhënë për
gazetën
''Republika'' të Podgoricës që serbët nuk heqin dorë nga
projekti ''Serbia e
Madhe, prandaj: ''nëse Mali i Zi don të hyjë në Europë, ai
duhet ta bëjë
këtë pa Serbinë. Ai e krahasoj Serbinë me një cengel që
tërheq Malin e Zi
drejt fundit nga i cili nuk mund të shkëputet dhe të ecë
përpara.
Pikërisht me një cengel të tillë nga i cili kërkojnë të
shkëputen të gjithë,
ka forca të caktuara të politikës në Europë që duan dhe po
kërkojnë ti
tërheqin drejt një fundi fatal shqiptarët dhe të tjerët.
Në gazetën ''The Indipendent'' 21 prill 06, komentatori
M.Tanner nga
Podgorica shprehet kështu: ''Europa me vështirësi të madhe
fsheh
pakënaqësinë e vet për referendumin në Mal të Zi. Brukseli
duke u përpëlitur
keq nga perspektiva e Pavarësisë së Kosovës, tashti
përballet me
perspektivën jo më të një shteti por të dy pjestarëve të
rinjë të vegjël dhe
të varfër''. Për vështirësitë që BE i paraqet Podgoricës,
ministri i jashtëm
i Malit të Zi, Miodrag Vllahovic thotë që ''është koha që
Brukseli të
ballafaqohet me realitetin dhe t'ja kalojë historisë
shtetin e bashkuar me
Serbinë.shteti i përbashkët nuk do të ekzistojë.. Ministrat
e Europës donin
të kompensonin Serbinë për humbjen e pritëshme të Kosovës,
duke bërë sa më
të ndëlikuar të jetë e mundur shkëputjen e Malit të Zi nga
Serbia'', ''Ne
jemi pengje të Serbisë'' thotë ai. Kushdo në Ballkan është
peng i Serbisë''
Shihet se jemi brenda një beteje komplekse në të cilën janë
përfshirë të
gjithë, edhe kisha serbe që është pararendëse e shovinizmit
serb është e
përfshirë, përplasjet kanë shkuar thellë duke integruar dhe
instancat
religjioze në ''kryqëzata dhe kundërkryqëzata ''mediatike,
mos tjetër.
Peshkopi serb në Mal të zi përfaqësues i serbëve të
atjeshëm brohoritet si
një ''shenjt'' për serbët, ndërsa për malazest ai quhet
vetë ''djalli'.
Megjithatë atmosfera atje është reale, askush nuk arrin ti
mashtrojë
malazest.


   3
Por ndryshe, në mes shqiptarëve situata është krejt
irreale. Një pjesë e
Europës  dhe fqinjët që ndjehen jo te kënaqur nga pavarësia
e Kosovës dhe
realiteti shqiptar, bëjnë cmos që të cvendosin edhe shinat
e politikës
shqiptare. Lufta kundër shqiptarëve u fillua në fushën e
ndërgjegjes qe ne
vitin 1941 dhe vazhdon. Në mes shqiptarëve në Ballkan
tentohet të përftohet
dhe përjetohet një atmosferë corientimi të ndërgjegjes dhe
vlerave reale
shqiptare dhe prandaj përhapen dhe dëgjohen teorizime të
tilla që shqiptarët
na qenkan ndryshe nga të tjerët në rajon, shumë modern në
politikë dhe shumë
më të emancipuar, dhe nuk janë aspak mesjetarë si serbët,
llafollogji te
shpifura që kemi parë ti përsërisnin dhe i përsërisin ende
papushim si
papagaj të lumtur dhe të përgjumur ish ministrat e jashtëm
të Shqipërisë.
Shqiptarët nuk janë si të tjerët që janë agresivë dhe
kërkojnë dhe sot të
gllabërojnë kufijtë e të tjerëve, ja shihi nesër nuk do të
jenë më kufinjtë.
ndoshta .ndoshta.dhe nuk ka asnjë kuptim të zihemi për to,
nesër ne do të
hamë petulla te daja Europë !  Shqiptarët po tregohen si
një faktor i
përjetshëm i paqës në Ballkan, një komb që sakrifikon
..deri petullat e
veta. interesat e veta. për hir të paqës.!!! Dhe kështu
vazhdon të paraqitet
dhe të modelohet nëpërmes veprës së mjerë të mjaft
politikanëve të pazot ose
mashtrues shqiptar dhe propagandës, edhe më tej si një
popull i ''gjërë,
''sui generis''-krejt ndryshe, avanguardë në Ballkan
dhe.(për hir të idealit
të . mos ngutet dikush të thotë për hir të idealit të
partisë që i ka cuar
shqiptarët deri në në këtë gjendje të mjeruar.) nuk kanë
apo nuk duhet të
kenë paragjykime qoftë dhe ndaj agresorëve. shqiptarët kanë
jo vetëm një
faqe .paqësore si vetë paqa.por kanë dhe faqen tjetër që
mund të vihet në
dipozicion të agresorëve kur ta kërkojnë..pra shqiptarët
janë apo duhet të
jenë  modernë, kontemporanë, gjithpërfshirës, kozmopolitë,
grekopolitë,
serbopolitë, pozitopolitë, monedhopolitë, shumë aktivë.
Rezultatet e këti përcudnimi të ndërgjegjes janë tejet të
dukëshme aq sa kur
Lordi P.Ashdoën thotë që duhet ta ckycim Ballkanin - ''për
ta kycur pastaj
ndryshe'', terrenin e gjen të përgatitur. Disa nga rrymat
politike dhe
politikanët tanë janë vënë në veprim që më parë për të
zbërthyer një ide të
tillë dhe e kuptojnë se për të ckycur, e kycur dicka, duhet
një celës që ta
përdorë dikush. Tek ne asnjëherë nuk mungojnë zgjidhjet,
dhe ja ku na
gjindet më në fund dhe celësi dhe celësmbajtësi i duhur: Në
mesin e Tiranës,
kryetari bashkisë i jepë celësin e kryeqytetit shqiptar
këngëtarit serb
Bregovic vetëm se dënjoj të këndojë një natë për ..të, dhe
denjoj që të
vinte për të marrë celësin e Tiranës që ai e din se përse
mund ti duhet..!!?
   Këngëtari nuk është krejt i panjohur por është zgjedhur
ai si më tipik
vecanërisht në sajë të lidhjeve të tia indirekte me
politikën nëpërmes
miqëve të tij shumë më të njohur se ai, shumë ''famëligë''
pikërisht
Kraxhiqit dhe Mlladicit '', të cilët duke qenë dhe miq të
Bregovicit nuk
dihet sesi ''kot'' akuzohen si kriminelët e Ballkanit! Për
miqtë e tij,
këngëtari serb apo serbo-kroat ndjen nostalgji, dhe jo më
pak përkrahje dhe
nostalgji ai ka shprehur dhe për politikën kriminale të
Miloshevicit. Kur
pyetet në intervistë në Tiranë nëse e ndjen fajtor kasapin
e Ballkanit dhe
Serbinë për krimet në Kosovë ai qetë qetë nuk heziton të
barazojë dhe
deklaron që NATO ka bërë krime në Serbi, dhe len të
kuptohet që janë
viktimat që kanë bërë krime mbi kriminelët serbë. Drejtësia
sic duket nuk
është funksion i artit serb .. Po nuk mund të ishte një
përgjigje ndryshe,
sepse atëherë Bregovici do të duhej të tradhëtonte
krenarinë që mund të ketë
ndjerë kur dëgjonte se tigrat e Arkanit sulmonin e
cfarosnin viktimat e tyre
me këngët e tij, pra të Bregovicit në gojë.!
Por bashkija ka vizione të tjera për botën dhe krimi i
serbëve kundër
shqiptarëve dhe popujve të tjerë të Ballkanit sic duket nuk
penetron deri te
politikat bashkijake, prandaj prej saj mund të marrësh dhe
këtë përgjigje: a
nuk ështe muzika një magji? Muzika s'ka pasur kurrë kufij
dhe aq më pak sot
në botën globale. Një pjesë gazetarësh të mirënjohur të
gazetave apo TV -ve
tona cmenden pas termave që Tirana është një qytet i hapur,
duke imagjinuar
një han pa porta që se gjen kund në botë, duke e
paralelizuar me vetvehten
që kështu të kenë mundësi të ikin nga kompleksi i tyre i
mbrendshëm i
inferioritetit dhe i mungesës së identitetit dhe corbës se
ideve që kanë në
kokë. Shpërthiqjen e tyre morale të plotë ja kalojnë
Tiranës dhe e paraqesin
si një porto-franko për sorollatje perverse përdhosëse të
lloj lloj
marinarësh të dehur, kalimtarë të ardhur nga anë e kënd
botës.
Ne mund të hutoheshim nga përgjigja e mësipërme ''plot
art'', për magjinë e
artit, po a thua të jetë i vërtetë pohimi për magjinë e
muzikës, pra a thua
të gjithë popujt magjepsen nga muzika e sirenave dhe
shkrryhen rrafsh për
tokë si disa prej nesh ?  Para meje në monitor shpaloset
gazeta ''Daily
Expres'' datë 15 prill 2006 , Në faqen 45 bëhet fjalë për
një temë që merret
herë pas here në shqyrtim, për qëndrimin emotivo- politik
ndaj artit dhe
dinjitetin, dhe pikërisht për qëndrimin e hebrenjve ndaj
muzikës së gjeniut
më te madh, kryemagjistarit te muzikës botërore Ëagnerit, i
cili në
shekullin e 19-të  pat shfaqur disa ide antihebreje. I
intervisturi, njëri
nga hebrenjtë kur pyetet nëse duhet dëgjuar muzika e
kolosit Ëagner, tregon
atë cfar ndodhi disa vite më parë në një koncert në Tel
Aviv: ''Pas luajtjes
së pjesëve të Brahmsit dhe Bethovenit, drejtuesi i
orkestrës vendosi
papritmas të lozë uverturën brilante të ''Master
Këngëtarit''të Ëagnerit.
Por sapo tingëlluan notat e para të uverturës, shpërthyen
britmat, u
shpërthyen rreshtat dhe salla pothuaj u boshatis''. Ëagneri
që ka vdekur ne
v. 1883 nuk kishte parë ndonjeherë mizoritë e nazizmit..
.por muzika e tij
pëlqehej nga Hitleri dhe në kampet e përqëndrimit kur
punonin furrat e
cfarosjes, deklaron hebreu tjetër dëgjohej vazhdimisht
muzika e Ëagnerit,
prandaj unë kurrë nuk mund të dëgjoj muzikën e Ëagnerit
sado e mrekullushme
që të tjerët thonë se është..'' Po, por këta hebrenj nuk
janë as
internacionalistë, as kozmopolitë, as qytetarë të qyteteve
të hapura, të
shqyera. por jetojnë në Paris, Londër, Berlin, Neë York
etj.janë njohës dhe
të apasionuar të muzikës së zgjedhur dhe shprehen kështu
nga që nuk kanë
qenë as nuk janë kryetar bashkishë, se muzika dhe e një
këngëtari sido,
duket se vepron si muzikë sirenash vetëm ndaj kryetarëve të
bashkive..
n


  4
Po a mos shihet në këtë veprim bashkijak se punët e
''mëdha'' të bashkimeve
ballkanike me sllavët që patën magjepsur një grusht të
shqiptarëve dhe
''udhëheqësin legjendar'' që në vitet 1941, tashmë në
rrethana të reja
vazhdohen nga pasardhësit e tyre real dhe shpirtëror
nëpërmes hapave
pamoralpolitik të kryetarëve te vegjël të bashkive .!  A
mos këta
provokatorë të përcarjes ndërshqiptare sic tha një
Prishtinas në RTK, janë
pasardhësit e atyre që në vitin 1943, i vunë kazmën
Bashkimit Kombëtar në
Mukje për tu bashkuar me vëllezërit sllavë te idealeve
internacionale
komuniste.? Ata po punojnë përsëri për të krijuar përcarje
të re në mes tonë
duke vendosur standarte të ndryshme të vlerësimit të së
keqes që na gjakosi
barbarisht. Por pavarësisht nga dëmi që sjellin
provokacione të tilla që
s'mund të jenë të paqëllimëshme sado të fshehura pas artit
apo naivitetit,
ata kurrë nuk mund të kenë sukses, nuk mund ti përcajnë më
shqiptarët.

Shumë zhurmë, shumë zhurmë..! Po mirë mund të pyesnin ata
që kanë thurur
këtë corbë, po pragmatizmin e famshëm, një teori dhe
praktikë shumë e
ndjekur në kohët tona, megjithëse shumë të përfolur ku do
ta lemë, nuk do ta
fusim në punë? Pse kaq primitivë jemi ne, a nuk bëhet kjo
gjë për të mirën
e..e ..e..?  Përse duhet tua presim hovin e ideve
entuziaste paqtuese,
falëse,.përqafuese?

Në këtë ballafaqim vizionesh të atyre që su mjaftoj tmerri
i luftave të
ditëve tona si kryetarit të bashkisë me veprimin e tij e të
tjerëve dhe
atyre forcave që përmendëm në Europë dhe neve në anën
tjetër, na lejohet të
bëjmë pak analogji për eksperiencat ballkanike të paqëtimit
dhe entuziazmit
te përqafimeve politike.
Në periudhën pas luftës së dytë botërore sllavët e
Ballkanit nëpërmes
komunistëve internacionalistë luftarakë dhe diktatorialë, u
gjendën në një
situatë të imponuar ndërsllave tejet euforike që coj në
bashkimin e tyre.
Por koha ky gjykatës i përjetshëm dhe i pamëshirshëm pas
disa dekadash
goditi me cekanin e vet të luftës pikërisht modeluesit e
përqafimeve sllave
për ti zgjuar por tepër vonë tashmë, fillestarpolitikanët e
atëhershëm nga
ëndrrat rinore prej cilimiu politik që e shihnin vehten si
kalorësit e
''ideve, idealeve'' për zgjidhje pragmatike të përherëshme,
fatlume dhe
gjithpërfshirëse për sllavët. Do të shohim sesi ata rinokë,
ambiciozë të
verbuar, i jepnin krahë kryesisht ambicieve të tyre duke
vrapuar me
entuziazëm pas cdo ideje dhe shkëndije për të carë në
politikë.. Duke pas
predikuar politikën e madhe të bashkimit të popujve sllavë
dhe vepruar, ata
shumë vonë do të kuptonin dhe mbi kurrizin e tyre se
politika nuk është një
seancë, por është një lojë që shtrihet në kohë dhe sjell
rrokada dramatike
zgjidhjesh për brezat pasardhës dhe se me entuziazmin e
tyre fillestar
sllavbashkues inkoherent, me duart e veta kishin përgatitur
ose programuar
dramën dhe shkatërrimin e mëvonshëm të kombeve të tyre.
Një situatë të tillë do ta gjejmë të pasqyruar dhe
përjetësuar nga ish
presidenti kroat i viteve 1990 deri në vitin 1999, Franjo
Tuxhman, të hudhur
në një libër të botuar në dy versione. Në versionin e parë
parashtrohen
fillimet komuniste entuziaste dhe optimiste për krijimin e
Jugosllavisë,
ndërsa në versionin tjetër të mëvonshëm të rishikuar të
librit, do shohim
anën tjetër të medaljes, cgënjimin e plotë, dështimin nga
bashkimi
ndërsllav. Lehtë mund të krahasojmë të dy versionet, të
botuara nga ''Feral
Tribune'' në .vitin 1997 me titull ''E kuqja dhe e zeza''
me nëntekst,
''Kalvari i Kroacisë në Jugosllavinë titiste'', të cilin
kushdo mund ta
gjejë lehtë duke kërkuar dhe në internet.

1.Versioni i parë-Entuziazmi : ''Krijimi i Jugosllavisë
socialiste''
- '' Jugosllavia është prodhim i aspiratave shekullore të
të gjithë kombeve
sllave të jugut për tu liruar nga zgjedha gjermane,
hungareze, romane e
turke. Të gjithë kombet tona kanë parë në bashkimin, dhe në
një shtet të
vetëm të sllavëve të jugut kushtet e patjetërsueshme që
duhen për lirinë dhe
për zhvillimin e mëtejshëm social (faqe 13).
''Me anëën e madhështisë dhe bukurisë së pastër të
revolucionit socialist,
të fitores së tij në luftën për progresin social dhe për
demokracinë
sociale, popujt e Jugosllavisë janë ngritur deri në majat
më të larta
politike të humanizmit bashkëkohor.''(faqe 196) etj. etj.

2.Versioni i 2-të, i korigjuar-Dështimi. ''Kalvari i
Kroacisë në
Jugosllavinë socialiste''
-''Jugosllavia është krijuar nga aspiratat serbe për të
këthyer në skllevër
kombin kroat, kombin slloven, kombin maqedon dhe kombet
tjera jo serbe. Të
gjithë këta kombe kanë parë në bashkimin me mjete të dhunës
me serbët
humbjen përfundimtare të lirisë së tyre kombëtare dhe
fundin e cdo zhvillimi
social.
-Nëpërmes të të ashtuquajturit revolucionit të nveritshëm
socialist të tyre,
me krime të papara në luftën për Serbinë e madhe dhe
absolutivizmin
bolshevik dhe për etjen e pakufi të oligarkisë komuniste
serbe për pushtet
absolut mbi kroatët, populli serb e ka lënë vehten të
rrëzohet sic me të
drejtë e tregon ky libër, në humnerën më të ulët moral
njerëzore të pa
njohur deri sot nga qytetërimi bashkohor.''

Pas kësaj retrospektive dhe asaj cfar ndodhi realisht në
Ballkan kohët e
fundit, detyrimisht që cdokush zgjohet nga kllapia, dhe do
të duket edhe më
e dhimbëshme zgjidhja që kërkon Lordi Ashdoën. Shihet mirë
fillimi i
formimit të ortekut që tenton të na marrë para, po një
pjesë e politkës  nuk
reagon si duhet, nuk arrin të shohë realitetin, nuk arrin
të zgjohet,  të
gjejë forca dhe të reagojë por vazhdon në një inerci
somnambuleske të
rrëshqesë teposhtë.

   5

Askush nuk dëshëron të shohë se celësi i vetëm i zgjidhjes
në Ballkan është
vlerësimi i plotë i shqiptarëve, si faktori determinant
stabilizues. Dhe
askush nuk shqetësohet që tharmi i së keqes, megalomania
serbomadhe ushqehet
përsëri. Sipas zgjidhjes që ofrohet, shqiptarët lihen
përsëri të shpërndarë,
të pafuqishëm, të copëzuar politikisht dhe ekonomikisht,
copëzuar
artificialisht në parcelat eksperimentale ballkanike sllave
në lidhje
vertikale gllabëruese me Beogradin.! Krijimi i një të
shtuquajture ''zone të
tregëtisë së lirë'' që futet pykë si barrierë pengimi për
futjen e vendeve
si Shqipëria etj. në BE, është një truk që dallohet lehtë.
Percaktimi
zbukurues ''zone e tregëtisë së lirë'' vetëm në një copë të
Ballkanit, nuk
mashtron njeri dhe është preludi i imponimit për një
ndërmvartësi dramatike
kufizuese në një pjesë të rajonit jashtë BE-së që do të
kërkojë të imponojë
drejt zhvillimeve politike drejt një Jugosllavije të re me
cfardo emërtimi.
Historia e këtyre ''zonave të lira''ekonomiko-politike që
coj në finale
shkatrrimtare u analizua gjatë në këtë shkrim. Trualli
shqiptar u nda që në
fillimin e shekulli të kaluar dhe pikërisht për hir të ati
copëzimi, kombi
shqiptar ndjehet ende i paorganizuar dhe jo në fuqinë që
mund të zhvillonte
dhe kjo dobësi do të bënte që hapësirat e shqiptare të
copëzuara në
''tunelin e tregëtisë së lirë''të uzurpohen me të gjitha
mënyrat kryesisht
nga serbët. Ja c'ndodh me Kosovë, arbitrarisht dhe në
mënyrë skandaloze
tejkalohen normat e trajtimeve të minoriteteve dhe bëhet
presion që duke
pasur vetëm 5% serbë, të trajtohet si një shoqëri
multietnike. Me qindra
hektarë tokë të shqiptarëve tentojnë të lihen si rezervate
që do ti
nënshtroheshin kushteve të vecanta të manastireve serbe.
Serbët të
shpërndarë anë e kënd Kosovës përpiqen të veprojnë si një
barrierë
paralizuese kundër funksjonimit te shtetit të ardhëshëm të
Kosovës duke
favorizuar ekspansionin e ri të Beogradit. Mund të fillojë
dhe me
Mitrovicën, një pikpyetje që zgjon fort ministrin e jashtëm
shqiptar dhe me
të drejtë me një  ''Nëse.'' ai shfaq shqetësimin e tij
serioz dhe mirë bëri
kur tha që që cdo cënim i tërësisë së Kosovës na bën që të
mos garantojmë më
kufijtë në Ballkan. pra  kjo do të conte drejt rrugëve për
zgjidhje të tjera
përfundimtare..!. As që na shkon në mendje se kemi të bëjmë
me një
pregatitje opinioni.për lëshime por e konsiderojmë si një
lëvizje të saktë
dhe të shëndetëshme.Të njëjtën gjë përsëriti dhe kryetari i
Kuvendit të
Kosovës, Kol Berisha. E njëjta gjë e shqetëson dhe ish
kryeministrin e
Kosovës, Bajram Rexhepi. Kjo ndjehet dhe te reagimi i prerë
i kryeministrit
të sotëm Agim Ceku për kufirin me Maqedoninë.
Nëse shkon puna deri aty, atëherë dardha e ka bishtin
mbrapa. Askush nuk të
garanton se cfar mund të ndodhë, politika ndërkombëtare
është një lloj
ankandi ku shitet e blihet për cmimin më të lartë.
Rrethanat rikrijohen cdo
ditë dhe a mos mendon kush se nesër do të kishim
''dajën''Europë garante,
sic kemi sot OSBE-në e për cdo grindje ? A nuk qe garante
ne Bosnje Europa
kur ne dy ditë serbët masakruan tetëmijë burra?
Para alternativave ''bashkuese'' me të tjerët dhe për më
tepër
mbarëballkanike, shqiptarët janë gjetur dhe më parë.
Ministri i jashtëm
shqiptar në vitet 1935, M.Konica, në një mbledhje
ndërballkanike në
Stamboll, shtroj vetëm një variant dhe vetëm një kusht,
Bashkimin e gjithë
shqiptarëve më përpara në një shtet të vetëm, ku do të
zhvilloheshin
natyrshëm të gjithëa energjitë tona, dhe më vonë të flitej
për te tjetër
gjë. Njëpjesë e politkanët te sotëm nuk e kanë demostruar
''stofin'' e
parardhësve dhe as nuk guxojnë të kenë idetë e tyre apo aq
më pak të shfaqin
   kundërshtimin  e tyre.
Ka forca dhe individe te politikes ne Europe qe kërkojnë
një zgjidhje
kompromisi në Ballkan në mënyrë që me sa më pak energji të
harxhuara të
ruajnë interesat dhe prioritetet e politikave të tyre. Edhe
tek disa shtete
që kanë kontribute serioze në rajon ka rryma qe nuk
shprehin shqetësim për
interesat ndërshqiptare pas situatës së luftërave që sapo
kaluam, por në
këndvështrimin rajonal u japin prioritet vetëm strategjive
sllave, prandaj
dalin projekte te tilla. Kështu dhe Hollbruk një
personalitet që ka qenë
tejet aktiv në vendimarrjen për rajonin, na jep një
sentence lapidare për
pavarësinë e Kosovës në debatin e Forumit Transatlantik në
Bruksel ku thotë:
''Me gjithë respektin që kam për miqtë e mij në Serbi,
tragjedia Kosovare do
të përfundojë me pavarësinë e Kosovës.. '',.. '', por pas
kesaj zgjidhje ai
sheh nje vazhdim te panatyrshem dhe sipas një formulimi të
mëparshëm,
''buldozeri''lëviz vetëm një kahje :''Një shtet i pavarur i
Kosovës duhet të
jetë në shoqërim të afërt ekonomik me Beogradin; me
Serbinë, Malin e Zi,
Maqedoninë e Bosnjen, por një shtet i pavarur me
identitetin e tij
nderkombëtar..''dhe nuk besoj se miqtë e tij serbë mund të
jenë krejt të
pakënaqur nga vizionet e tia. Në atë drejtim që sheh
Hollbruku dhe që e
parcializon kombin shqiptar në provinca ekonomike, ate që
po fiton sot
Kosova me luftën e vet dhe me ndihmën ndërkombëtare, nesër
do ta merrnin
serbët me dorën tjetër. Thjeshtë do të ishte si një këthim
i plotë në
situata analoge të mëparëshme nën Serbinë. As që bëhët
fjalë të gjykohet për
interesat e shqiptarëve në tërësi, jo vetëm kaq por
shmangen apo
nënvleftësohen shpërfillen plotësisht lidhjet në mes
shqiptarëve. Shqipëria
dhe shqiptarët në tërësi tek Hollbruku duket sikur s'kanë
të bëjnë fare me
këtë punë. Te duket sikur Shqipëria ne vizionet e tij lihet
heshtur nën
influencën, ekspansionin ekonomik dhe lidhjet me Greqinë,
si një zonë tjetër
ekonomiko politike në raport me zonën sllave që tenton të
rikrijohet? Dikur
shqiptarët ishin ndarë mes Romës dhe Bizantit, mes
perëndimit dhe lindjes,
drejt lindjes komuniste, ndërsa sot Hollbruku sikur kërkon
që të ndahen në
zona influence dhe dominimi mes sllavëve dhe grekëve, të dy
palët me
mentalitet përsëri lindor.
Duke vëzhguar dy vizionet shohim se cojnë ose në përpjekjet
për në një
neutralizim serb të të gjthë shqiptarëve ose për rivendosje
te një muri të
madh ndarës në mes nesh.
Por nuk ndjehet i njejti vizion ''sllavngjites'' ne
deklarimet e senatorit
republican Mc Cain ne fjalimin e mbajtur me rastin e 60
vjetorit te Planit
Marshall per Europen kur thote: ''Perfundimisht Pavaresia e
Kosoves eshte e
pashmangeshme'' dhe flet që Kosova duhet te udheheqe me
pergjegjesi nje
politike te jashtme.!

Pasojat e projekt- ideve ''bashkngjitese'', përvecse mbi
shqiptarët,
përplasen dhe mbi popujt e tjerë të Ballkanit dhe nga
përcapjet për
realizimin e tyre duket sikur dramat e tmerrëshme
ballkanike të fund
shekullit, mjerisht shkuan kot, sepse aftësia e politikës
''elastike'',
tenton ti reduktoj ato vetëm në lojra të mjera
euroballkanike.



    6
Por suksesi i tentativave të tilla nuk mvaret vetëm tek
ideuesit e tyre.
Stipe Mesic që nuk dihet sesi kishte pasi kishte rënë disi
nën kurthën e
formulës se ''Ballkanit Perëndimor'' tashmë është zgjuar
nga gjumi dhe
kujton gjakderdhjet jugosllave.kujton amerikën dhe moralin
e saj politik që
nuk e pranon një gjë të tillë. Edhe të tjerët duhet të
zgjohen dhe do të
zgjohen shumë shpejt. Dhe ja që Xhefri Kuhner në Ëashington
Times shkruan:
''Prap bashkim ballkanik?''. Ideja e bashkimit ballkanik
është tejet e
papranueshme nga njerëzit e thjeshtë në atë rajon për një
arësye të
thjeshtë: Politikisht është e papranueshme, shtetet
multietnike pa dashjen e
tyre nuk kanë jetë të gjatë''. Njerëzit nuk duan më asgjë
të ngjajshme dhe
ja për një arësye a për një tjetër, këto ditë parlamenti
boshnjak i thotë jo
reformës kushtetuese të propozuar nga amerikanët që kishte
për qëllim të
forcojë qeverinë qendrore, presidenca të ndrohet nga ajo
kolektive me tre
presidentë, të kalojë me një president me qëllim që kjo të
ndihmojë për
antarësimin në NATO dhe BE. Por as përfitimi i mundshëm
joshës si ai i
futjes në NATO dhe BE, nuk i shtyn parlamentarët boshnjakë
të votojnë për
forcim-shtërngimin e qeverisë qëndrore. Tmerret nuk
harrohen, asnjë nuk
pranon më shtërngime ballkanike.
Duke parë për analogji me eksperiencat e paradështuara
jugosllave, dhe
ideatorët nuk kanë si të mos e kenë të qartë se janë para
një projekti të
destinuar ose më keq të parashikuar që të dështojë, para
një projekti që do
të sillte një shpërthim tjetër të ardhëshëm, por tashmë më
të egër, në mes
serbëve dhe shqiptarëve, një kasaphane të re të
paevitueshme me pasoja të
paparashikueshme dhe për Europën, nga kjo dhe hezitojnë dhe
prandaj
strategjia e BE për Ballkanin sic thotë Lordi Ashdoën është
në kolaps.
Pa dashur aspak që të tregohemi dyshues vetvetiu të
krijohet përshtypja
sikur në strategjinë globale europjane, kur zgjidhjet nuk
përputhen
plotësisht me interesat europjane ka rrethe politike që
pranojnë ta lenë një
pjësë të Ballkanit tashmë në përplasje të vazhdueshme si
një valvul
rregullatore shpërthimesh të herëpasëherëshme të politkës
europjane dhe më
gjërë.
Vetëm kështu dhe vetëm kështu mund të kuptosh se përse R.
Ëest thotë me
cinizëm që ''Ballkani kështu duhet të jetë përherë.!'' dhe
përse ka ende
qarqe europjane që e përkrahin një politikë të tillë sic
thotë Lordi
Ashdoën''

-Po cili është roli dhe misioni i politikës shqiptare në
këto situata që
lexohen haptas?
-Po politikanët shqiptar dhe gjithë shqiptarët pse duhet
atëherë të
shoqërojnë  politikën europjane ngado që i vjen për cdo gjë
dhe të
përfshihen në transin dhe kolapsin e saj ndaj nesh dhe të
pranojnë projekte
që do të sillnin dramën tonë dhe do të vidhisnin interesat
kombëtare?
- Sa thellë janë zhytur politikanët nëpërmes hapave te
vegjël që i kanë
detyruar të hedhin njëri pas tjetrit dhe si mund të dalin
prej tyre?
Dikur ishte Jalta, ku Europa pat pjesën e saj të vendosjes
që u zgjidhi
duart serbëve dhe sllavëve në përgjithësi dhe u lidhi duart
shqiptarëve me
anën e komunizmit ndërshqiptar që i shërbeu mirë vendimeve
të Jaltës. Tash
janë disa nga europjanët që po kërkojnë tua rizgjidhin
duart e përgjakura
serbëve dhe tua lidhin shqiptarëve dhe të tjerëve.



     7
F.Tuxhman pohon atë që dihet, që janë komunistët kroat ata
që e shkatërruan
shtetin kroat dhe e bashkuan me Serbinë. Të njëjtën gjë
deshën të bënin dhe
komunistët shqiptar ta bashkonin që atëherë Shqipërinë me
Jugosllavinë po
fati e deshti që Shqipëria të shpëtojë nga kurthi serb të
paktën. Kroatët,
sllovenët dhe maqedonët sapo i kanë ikur kurthit serb,
Bosnja në gjysëm
rrugën e saj ndërsa Kosova tashmë po i shkëputet mënxyrës
serbe. Ndërkohë që
të gjithë po shpëtojnë nga mënxyra e egër shovinisto
koloniale serbe
menjëherë shfaqet një skenar i ri i pabesueshëm:
rimbërthimi i asaj cfar
mund të mbërthehet nga një darë e re serbe.  Kjo gjë nuk
mund të mimetizohet
dhe fshihet nën përcaktimin gjeografiko-politik
absurd''Ballkani
Perëndimor'', apo ''zonë e tregëtisë së lirë'' që në hartën
e stërmadhe blu
te Bashkimit Europjan që do plotësohet së shpejti këto dy
vite, do të mbetej
sic thotë njëri me të drejtë si një geto e vogël, e lënë
jashtë me qëllim
dhe e përbuzur.
Është abuzuar sa herë nga përkrahësit e svetnuar të
politikës greke në
Shqipëri dhe abuzohet përsëri se integrimi i Shqipërisë në
BE kalon nga
Athina, ndërsa tash na thuhet se më përpara duhet të
integroheni së bashku
me Serbinë në të ashtuquajturin Ballkan Perëndimor sepse
duhen bërë
transformime që të arrihen përputhje me standartet
europjane dhe pastaj si
top i ngjeshur ekonomikisht dhe politikisht ndoshta. nesër
mund të
pranoheni.ndoshta. në BE.
Pra tashti shqiptarëve u vihen të tjera vështirësi dhe
rruga për në BE kalon
përvecse nga Athina edhe nga Beogradi, dhe shqiptarëve u
takon paradoksi të
shqyhen dyshë...për të tentuar në një drejtim.  !? Kjo na
vjen si strategji
e BE-së për tu vënë në jetë me metoda ''muskulare ''ashtu
sic thotë ish
ushtaraku i karrierës Lordi P.Ashdoën.
Është demonstruar dhe është e qartë se në ''Ballkan vlon
një racizëm i
tërbuar antishqiptar'' i ngjeshur me gjithfarë shpifjeve po
që në fakt
mundohen të fshehin idetë e përherëshme agresive për të
pushtuar territoret
shqiptare dhe për të shuar gradualisht identitetin shqiptar
më të vjetrin në
Ballkan e më gjërë. Përse kjo frymë raciste antishqiptare
tenton të
mbështetet nga nje pjese e vendeve te Europes? Si munden
atëherë shqiptarët
të futen me këmbët e veta nën një kurth të tillë?

Po për ta realizuar idenë e tij, duhet të përdoren muskujt
europjanë. thotë
Lordi Ashdoën. po ndaj kujt?
Pas vitit1995 dhe vecanërisht 1999-ës ''megjithëse me shumë
vonesë''u
përdorën muskujt e NATO-s kundër genocidit të përbindshëm
serb në Ballkan.
Po tashti kundër kujt do të përdoren muskujt europjanë dhe
të cfar natyre do
të jenë ata muskuj për të sajuar corbën e re të padëshëruar
nga shqiptarët?
Sigurisht kundër shqiptarëve në të gjitha trojet tona, në
Kosovë, në
Shqipëri, në Maqedoni dhe kudo, vec tyre dhe kundër
boshnjakëve, maqedonasve dhe malazezve që edhe ata nuk mund
ta pranojnë kurrë rifutjen nën hyqmin
serbomadh.

Shpresojmë që politikanët shqiptar të gjitha trevave,
intelektualët dhe të
gjithë shqiptarët nuk do të lejojnë në asnjë mënyrë që
interesat dhe e
ardhmja e shqiptarëve të përlahen nga kolapsi i politikës
europjane në
Ballkan, ne e dimë shumë mirë se cfar duam. E nesërmja
politike nuk i ngjet
kurrë përfytyrimeve të sotme iluzive lulka, lulka dhe duhet
përballuar
cfardo presioni që të na bëhet.
Rrekja pa rezerva e politikës pas idese së vazhdimësisë së
planifikuar dhe
sakrifikimi i interesave për të, qoftë dhe për një Europë
të Bashkuar, jo më
për projektin thellësisht antishqiptar që po flasim, shpreh
mjerimin dhe
injorancë te plotë te politikës dhe historisë ose
nënshtrimin që mbart
pasoja shumë të rënda të pareparueshme. Duhet ditur mirë,
ashtu si e tregon
dhe historia se askush nuk mund të bëhet garant për
interesat tona kur ne
vetë nuk behemi garant të tyre.


Me datën 27 prill, tetë presidentë nga vendet e tërë
Ballkanit, përvec
Greqisë dhe Kosovës u mblodhën në Durrës për të folur për
bashkëpunimin
ekonomik në Ballkan me ftesën e presidentëve Alfred Moisiu
dhe Stipe
Mesic.Pjesmarrja e Rumanisë dhe Bullgarisë sikur e shqeu
pak perden e rëndë
që duan të vendosin dhe do të donim ta shihnim atë nismë që
të ishte dhe si
një reflektim dhe reagim i i të dy presidentëve kundër
idesë së Ballkanit
Perëndimor. Lëvizja për një tregëti të lirë në Europën
Juglindore
pavarësisht se shmang dhe i bën një konkurrencë të
qëllimshme dhe pengon
lidhjen direkte të shteteve që nuk hyjnë në BE me ata që
janë në të, duket
si një lëvizje pak më e plotë ekonomike për gjithë hapsirën
ballkanike
ndryshe nga Ballkani Perëndimor një zonë tepër e sajuar dhe
rrudhur
artificialisht. Megjithatë ne menjehere mbi ne vershon
propaganda dhe s'na
len kohë të gjykojmë dhe kështu ka ekonomistë që duan ta
shohin këtë nismë
mbarë ballkanike si një zanafillë përparimi dhe relaksimi
politik në
Ballkan, gjë që është jasht fuqisë së argumentimit. Ashtu
nguten kur e
shohin si dicka jo të mirë që sasia e eksportit brenda
vendeve të Europës
Juglindore është vetëm 12%, ndërsa pjesa tjetër prej 41%
zhvillohet me
vendet si Italia, Greqia, Gjermania, Austria etj. Duke
krahasuar nivelet e
përfitimit nga cmimet nuk do ta quaja aq shumë ''si
negative''një
disproporcion të tillë. Megjithatë nisma për Europën
Juglindore vendosi me 6
prill në Samitin e Bukureshtit që . marrëveshja të hyj në
fuqi në vitin
2007. Si do të vazhdojë kjo marrëveshje pas hyrjes së
Rumanisë dhe
Bullgarisë në BE kur ato do ti kenë krahët më të lirë dhe
të privilegjuar,
kjo është një temë për tu diskutuar dhe urojmë që të mos
cojë në një
shmangëje tangente taktike të këtyre dy shteteve më pas
bashkë me Greqinë
dhe braktisjen e vendeve tjera në Ballkanin Perëndimor!
Megjithatë zgjidhjet
e problemeve si ajo energjitike mund të përfshijnë të gjthë
rajonin në
rjetet mbarëeuropjane këtu nuk ka arsye për tu kufizuar,
asnjëherë shtetet
nuk kanë privuar vehten nga bashkëpunimi.
Por dhe kjo është një gjysëm zgjidhje me rezultante të
pakënaqëshme
përderisa është në mes pabarazia e gjatësisë së shtrirjes
së këmbëve nga
palët në kontinent dhe vec tjerash nuk është aspak premisë
për të zgjidhur
problemet e mbetura në Ballkan dhe aq me teper nuk siguron
futjen ne BE.
Marrëveshja reale për të qetësuar situatën Ballkanike nuk
duhet të kalonte
nëpërmes gjysëm zgjidhjeve, manovrimeve lloj lloj, por të
realizohej futja
në BE e shteteve që apirojnë. Për hir të theksit të vecantë
sjellim dhe
njëherë një bisedë me datë 24 prill, të Kryetares së
Kuvendit të Shqipërisë
me të derguarin e Vatikanit, ku Monsinjor Xhovani Lojola
thotë ''Shqipëria
është pjesë e Europës dhe nuk mund të jetë vecse pjesë e
BE-së''.



Po përse është kaq e koklavitur situata, përse europjanët
përpëliten në
zgjedhjet e tyre absurde dhe i shtyjnë shqiptarët dhe të
tjerët drejt
moszgjidhjes, humbjes dhe shkatërrimit?.
Hose Manuel Barroso, kryetari i Komisionit Europjan na e
jep indirekt
përgjigjen kur flet për Kosovën dhe shprehet se Kosova
është ndoshta ceshtja
më e rëndësishme në botë sot për sot. Po si mund të arrijë
situata deri në
këtë pikë kritike? Sigurisht vetëm nëse aty mpleksen
konkurrencat më të
fuqishme në botë, ndryshe nuk do të kishte këtë ngarkesë.
Përvec bashkpunimit dhe mirëkuptimit euroamerikan që ka
dhënë frutet e sajë
në të mirë të shqiptarëve të Kosovës dhe në trevat tjera,
dhe prandaj
mirënjohja e shqiptarëve, nuk mund të shlyhet kurrë nga
koha, është e
sigurtë që dhe përplasja e vizioneve dhe e interesave
amerikane me ata
europjane, krijon një situatë që parashtron zgjidhje të
ndryshme. Vërtetë që
jemi në Europë por mefshtësia dhe njëanësia flagrante
europjane që la të
shkaktohen aq shumë drama në gjirin e kontinentit, kanë
bërë që roli i
SH.B.A në Ballkan të bëhet determinant dhe deri i
konsideruar nga popujt e
sulmuar si një shpëtim nga qielli për tëshpëtuar prej
gjenocidit të egër që
serbët po zhvillonin për shtatë palë qejfe nën sehirin
skandaloz pasiv
europjan. Por e keqja është se pazotësia e Europës dhe
dobësia e saj e
veprimit nuk vinin nga dobësia reale e saj  por rridhnin
nga paragjykimi i
thellë që Europa kishte për Ballkanin sepse ashtu sic thotë
Lordi Ashdoën,
ka qarqe që dhe sot mendojnë që ta lënë pësrëri Ballkanin
në grindjet e
veta. Sigurisht tek kjo politikë që nuk mund të ishte aspak
rastësore por
vetëm e paravendosur, e kishte bazën dhe lejimi i politikes
agresive
genocidale serbe. Faktori amerikan ka kontribut shumë të
madh pozitiv por si
rrjedhojë dhe interesat e tia ne Ballkan. Megjithëse flitet
për shmangëje
graduale të amerikanëve nga Ballkani, pesha e SH.B.A është
tepër e madhe dhe
xhelozia konkurrenciale e padëshirës dhe pazotsisë dhe
pavendosmërisë
europjane në Ballkan përvijon ide përjashtuese ndaj
faktorit amerikan.
Formula që dëgjohet sot po që vjen që nga koha e
perandorisë osmane,
Ballkani i ballkanasve, tashti reduktohet në Ballkani
Perëndimor i
ballkanasve perëndimor dhe tenton të shmangë, dobësojë,
largojë sa më shumë
pikërisht ''uzurpuesin'' e ri të kësaj zone influence
SH.B.A-në. Faktori
shqiptar, për një kohë të gjatë i keqpërdorur nga Europa, u
ndje i përkrahur
në luftën e Kosovës fortas nga aleanca atlantike, ku ka
kontributin e vet të
padiskutueshëm dhe Europa por që veproj vetëm pasi u shty
fort nga një shtet
i Europës, pikërisht nga Mbretëria e Bashkuar, pra Anglija
sic themi ne,
përvec SHBA dhe shqiptarët i janë tejet mirënjohës. Por
menjëherë duket se
një pjesë e shteteve europiane të orientuar nga interesat e
tyre strategjike
te burimeve lindore të energjisë dhe balancimeve
strategjike në botë iu
këthye politikës tradicionale rajonale dhe shqiptarët nuk
kanë si të mos
jenë të shqetësuar. Cili duhet të jetë qëndrimi i politikës
shqiptare në të
gjitha trojet tona?


    8
Situatat ndryshojnë vazhdimisht. Tashme disa nga sllavët
megjithëse të
përvëluar shpëtuan nga përqafimi i zjarrtë serb, kurse
serbët mendojnë se
nuk kanë krime për të shlyer .Në Hagë vetëm dy, tre vetë.
Por Edmund Shtojber thotë se ''diskutimet mbi antarësimin e
Maqedonisë,
Serbisë dhe Malit të Zi në BE, shkaktojnë frikë te
njerëzit''..shqiptarët
janë jasht këti anatemimi., po kjo tregon se sa shumë janë
tronditur
europjanët nga krimi serb, saqë duan ta largojnë nga vehtja
fantaznmën e
krimeve serbe dhe të shmangin ankthin e futjes në BE të
këtyre shteteve .,
Por ama disa, me gjakftohtësi nuk ngurrojnë tu ofrojnë apo
imponojnë të
tjerëve që të bashkjetojnë me fantazmen genocidale që
shetit prap e lirë dhe
e etur, ende në dorë ka kamën te përgjakur mbi shpinën e po
atyre popujve që
u propozohet bashkimi me të..
Europa shmang nga vehtja fantazmën por nga ana tjetër qarqe
të saj shfaqin
një nevojë atavike qe serbët të shpërblehen për zanatin e
nevojshëm të
xhelatit politik të ''përqafimeve'' që përdoret si një
rregullator i
pamshirshëm në politikë dhe kërkohet që lëvizja e filluar
në vitet 90 nga
serbët të lihet të vazhdojë, iku kush iku por të tjerë
duhet ti nënshtrohen
përqafimit serb.!
Ende pa dalë mirë Kosova dhe të tjerët nga kthetrat serbe,
kërkohet që
përqafimi i zjarrtë serb të vazhdojë aty ku i duhet atyre
tashmë dhe të
përhapet dhe mbi shqiptarët në të gjitha trevat.

Disa nga rrethet e politikës europjane, për fat të mirë jo
të gjithë na e
largojnë Europën për të vënë në jetë idetë dhe qëllimet e
tyre. Cdo ditë
ndryshojnë situatat, kështu Edmund Shtojber na bën të
kuptojmë dicka dhe në
lidhje me standartet kur thotë që shteteve që mund të
aspirojnë drejt BE
duhet tu ngrihet pragu i vështirësive bile edhe nëse ata
kanë realizuar
kushtet për antarësim. BE tash e mbrapa do të shohë
''aftësinë thithëse''
gjë që për të cilën flitet tashmë dhe që do të thotë BE do
të shohë me
subjektivizm cdo antar potencial dhe në këtë mënyrë mund të
blokojë kur të
dojë cdo pranim. Për një grup prej dhjetë shtetesh prej
shumë dhjetra
miljonësh BE nuk pat pragje të tilla.
Për BE-në me një popullsi prej afër 500 miljonësh, i
ashtuquajturi Ballkan
Perëndimor që përfshin një popullsi mjaft të vogël thuejse
sa të një shteti
si Rumania qe ne 2007-ten futet ne te, na përbëka një
problem shumë të madh
për BE-në aq sa që  të pengojë sejcilin nga shtetet e
mbetura të futen
direkt në BE? Tashmë asnjë cilimi politik, i verbër apo
hipokrit nuk mund të
thotë se BE-ja parashtron vetëm problem arritje standartesh
në ceshtjen e
zgjërimit, por duhet të pohojë se dilema europjane nuk
është aspak
ekonomike.
Cfar thamë e rrëzon argumentin që kërkon që më përpara
vendet e ''Ballkanit
Perëndimor'' duhet të sheshojnë ngatrresat mes tyre dhe
pastaj. ndoshta si
të jetë humori politik europjan..aftësia absorbuese.. të
nesërmen edhe mund
të futen në BE.  Në një eksperiment ''vëllazërimi''
ndërvëllazëror sllav për
qetësi dhe për mirëqënie që zgjati 90 vjet, u arrit e
kundërta, shkatërrimi,
dhe as në shekuj nuk mund të arrihet gje në këtë rrugë që
kërkon ti hapë
shtigje dominimit ekonomik, politik potencial serb në rajon
mbi kurrizin e
të tjerëve. Kjo lidhje nuk eci, sic thotë Gjukanovici. Nuk
mund të shuhen
kështu shkaqet e ngatrresave që të mos i transmetojnë
pastaj potencialet e
tyre destruktive në BE. Variantin e dyshimtë e ofron dhe
ministri i
brëndshëm francez Sarkozy: ''Lërini ato shtete ti zgjidhin
njëherë
ngatrresat mes tyre..pastaj.. shohim'', megjithëse ai e din
mirë se ky
eksperiment i përsëritur është i destinuar që të dështojë
dhe atëherë na
shfaqet shqetësuese dhe pyetja që bën indirekt Lordi
Ashdoën : A don Europa
ta paqtojë Ballkanin? Është konstatimi i tij që krejt
strategjia europjane
për Ballkanin është në një konfuzion të plotë për arsye që
nuk kanë të bëjnë
aspak me progresin në rajon, dhe përsërisim dhe njëherë atë
që thotë më parë
se vizioni i Europës për të ardhmen në Ballkan asht në prag
të kolapsit.''
Cgënjimi është dhe më afer kur shohim kancelaren gjermane
Anxhela Merkel që
shkon më tej dhe shton apo sqaron konfuzionin, kur me 16
mars deklaron që
vendeve që aspirojnë për në BE, tu afrohet partneritet i
privilegjuar por jo
antarësim.
Dhe nismat për Europën Juglindore dhe të ashtuquajturin
Ballkan Perëndimor
vecse cojnë ujë në këtë mulli.
Popuj të lëkundur dhe deziluzionuar, të cilët për më tepër
përpiqen ti
shtyjnë për tu futur edhe më ngusht në shtegun e egër të
bashkimit rajonal
të Ballkanit Perëndimor, drejt rijugosllavizimit.!!! Po
sikur të tentohet
tashti sërisht drejt një eksperimenti tjetër për bashkimin
e të kundërtave
të pa përputhëshme, të serbëve me shqiptarët dhe të tjerve
pas asaj
eksperience të sapokaluar, kjo do të shkaktonte katrahurën
më të madhë që ka
parë Ballkani, por zjarri që u kufizua njëherë në Ballkan
sic thotë përseri
Ashdoën, tashmë nuk dihet se ku mund të ndalej, prandaj
Europës do ti duhej
të mendonte në mënyrë më racionale dhe të shmangëte frymën
e politikës së
dhelprës-falkua në Ballkan..Serbia e mori sinonimin e vet
në histori, i
rikrijoj kalorësit e së keqes, kasapët e kohëve tona dhe
vec kësaj humbi dhe
fitoj cfar mundi. Përvec përcapjeve të fundit për të vjelë
maksimumin e
mundshëm nga prodhimet e bisedimeve politike e situatat,
Serbia a thua do të
ishte gati dhe njëherë të gëlltitej ''trimërisht '' në
lojën e të tjerëve në
një rroposje dhe vetvrasje përfundimtare, nën peshën e
shteteve që i ofrohen
nën sqetull por që nuk mund ti mbajë kurrë as dhe një ditë
? Pavarësisht se
situta që i ofrohet duket përfituese post koloniale as që
ma ha mëndja që
mund të pranojë të fusë zjarrin sërisht brenda vehtes,
pavarësisht se
marrëzitë e megallomanisë janë të pakufi ashtu si dhe më
pas pasojat e
marrëzive.
Lordi P.Ashdoën, që nuk është i vetëm në idetë e tij,
pavarësisht se
transmeton nje ndjenjë dhimbje njerëzore dhe ndjehet
vërtetë i sinqertë, ai
i përcjell ne fakt në idetë e tij një pjesë të frymës
europjane të të
kuptuarit të politikës dhe të interesave te saj dhe
arsyeton të mundëshmen
sipas vizioneve penguese të saj. Ai denoncon përjashtimin e
këtyre vendeve
nga projekti i madh europjan dhe braktisjen e vendeve për
të cilët po flasim
ai e sheh me pasoja tragjike. Po ky këndvështrimi qoftë dhe
i nisur nga
qëllime positive, cuditërisht anashkalon dhe mendimin e
veprimin politik
zyrtar solid të Britanisë së Madhe që ka një kontribut të
jashtëzakonshëm
nismëtar dhe tejet aktiv vendimarrës në rajon që pas
ardhjes së laburistëve
në pushtet nën drejtimin e Kryeministrit Toni Bler, si dje
në luftën për
Kosovën dhe sot me mbështetjen e fuqishme të Pvarësisë së
Kosovës dhe nuk ka
shtruar asnjëherë ide të tilla, potencialisht destruktive.
Po ideja e Lordit
Ashdoën vjen dhe si një inerci e pandalëshme e eksperiencës
personale nga
drama e trerealitetit faktik etnik boshnjak të sforcuar në
vazhdimësi nga
faktori qeverisës ndërkombëtar. Ai nuk sheh dhe nuk kërkon
aspak zgjidhjen
në të drejtën e shpallur të vetvendosjes së kombeve që do
të do krijonte atë
forcë stabilizuese të domosdoshme dhe të vazhdueshme në
Ballkan që i jep
fund strategjikisht njëherë e mirë tendencave të
shovinizmit megalloman
serbomadh dhe cfardo forcash tjera destruktive dhe krijon
bazat për dinjitet
dhe prosperitet të natyrshëm në të gjithë rajonin.
Vecanërisht duket qartë
se ai nuk njeh Cështjen Shqiptare dhe zgjidhjen e saj të
natyrëshme, dhe jam
i bindur se nëse do ta njihte do të shihte se dhe nga
zgjidhja e saj do të
vinte dhe një zgjidhje shumë më e lehtë dhe për Bosnjen që
ai e njeh më
mirë. Afrimi ekonomik, politik dhe kulturor i shqiptarëve
do të ishte
kontributi më pozitiv në Ballkan, një kahe po ashtu drejt
bashkimit të
mundshëm paqësor të shqiptarëve nesër. Pra zgjidhja duhet
të jetë në natyrën
reale të situatës se kombeve e shteteve dhe krejt e
ndryshme nga ajo që
projektohet në propozime të ngjajshme. Por nëse do të
tentohet drejt
''Ballkanit prëndimor''do të thotë se indirekt krijohen
premisat që të
shkohet drejt zgjidhjeve të plota por në një rrugë me
dhimbje. Seicili nga
vendet për të cilat bëhet fjalë duke përfshirë dhe Kosovën
e Pavarur, duhet
të ecin në procesin që ka avancuar shumë, dhe në një
periudhë të ndërmjetme
meditimi dhe veprimi politik të shohim se cfar mund të
sjellë politika e
integrimit ndërshqiptar . Më pastaj vjen normalisht futja
direkt në BE.
Vetëm ekuilibri i brendshëm i BE, që nuk ka si qendër një
qytet si Beogradin
që politikisht është bërë sinonim i barbarisë dhe mbart në
gjirin e tij
turmat e fantazmave te gjalla vepruese te krimit për popujt
rreth serbëve,
po ka si qendërlidhje Brukselin barazekuilibrues, që do të
sillte një
relaksim të jashtëzakonshëm indirekt në rajon dhe në
Europë.
Rosmari di Carlo, ndihmës sekretarjashtetërore amerikane
për Ceshtjet
europjane dhe euroaziatike, në takimin ministror të vendeve
të Kartës së
Adriatikut, me dt, 26 prill tha që Europa nuk do të jetë
kurrë e qetë e
tërësishme dhe në paqë pa stabilitetin dhe integrimin e
tërësishëm në BE.
Duke i dhënë fund dhe frymës dyshuese ksenofobe,
përjashtuese të qarqeve të
politikës konfuze në Europë, të gjithë duke përfshirë dhe
Europën do të
shpëtonin nga cengeli serb si dhe nga kurthat tjera. Po
ashtu, Mesazhi i
SHBA ''Jo më Jugosllavi, jo më gjakderdhje'' vetëm se
reflekton mesazhin e
palëkundur të shqiptarëve dhe jemi të bindur dhe të popujve
tjerë të kësaj
hapësire dhe që është: ''Kurrë më Jugosllavi''. Kjo është
rruga e vetme që
mbart zgjidhjen, asnjë tjetër.

Genc RIZAI
26 prill 2006

SPROVA QË NUK I QËNDRON DOT PROVAVE

Disa tema me rëndësi teorike e praktike si “tema e
identitetit”  mbeten fushë debatesh të papërfunduar. Këtë
po e tregon debati i kohëve të fundit ku janë përfshirë
Ismail Kadareja dhe Rexhep Qosja. Për mendimin tim Rexhepi
e ka vënë keq poshtë Ismailin dhe po e dërrmon. Siç e ka
thënë Rexhepi, Ismaili ka rrëshqitur. Kjo duhet kuptuar se
ka rrëshqitur nga koka, jo nga këmbët, përderisa Kadareja
me “sprovën “e tij “Identiteti europian i shqiptave” dha
shkas që të hapet midis shqiptarësh një debat që ende nuk
kanë nisur ta bëjnë ata kombe europianë që kanë ngritur
flamurin e bashkimit të Europës para më shumë se një gjysmë
shekulli. Askush në Europë nuk ka nisur të bëjë debatin e
zëvendësimit të identitetit kombëtar me një mbidentitet të
stisur kontinental europian. Europa e Bashkuar përkundrazi
shihet si tërësi e identitetesh më të spikatur e më të
afirmuar kombëtarë.
“Sprova” e Kadaresë për zvenitjen e identitetit kombëtar në
dobi të një identiteti kontinental europian nuk na ka
gjetur fare gafil, sepse idetë që parashtron e mbron
Kadareja janë paraqitur në shumë raste të tjera në forma të
ndryshme, jo vetëm nga Ismaili. Një shkrues nga Kosova, që
ka prirje katolikocentriste të afërta me të Kadaresë, disa
herë në gazetën “Koha Jonë” na kishte ngacmuar me
pikëpamjen e tij të tjerrë trashë se shqiptarët qenkan ende
në dilemën e madhe për të përcaktuar identitetin e tyre,
bënte para Kadaresë “sfidën kadareane” se shqiptarët duhet
të përcaktohen për ”identitet perëndimor”, apo për
”identitet oriental”, duke dhënë dhe verdiktin e tij se
“identiteti perëndimor nuk mund të ngrihet mbi baza të
identitetit oriental. Një intelektual tjetër, shqiptar
Kosovë në Paris, nëpërmjet gazetës “Metropol” na ka ofruar
mësimet e tij për rrezikun që përbëjnë ”identitetet e
ngurtësuara”. Të tjerë kanë shkruar për aspekte më të
ngushta të kësaj teme. Kështu që ishim të përgatitur për ta
vëzhguar, jo për ta gëlltitur symbyllur “sprovën” (më saktë
provën sfiduese) të Kadaresë, e cila do të jepte patjetër
efekte të menjëhershme anësore.
Identitetet mund të jenë të gjithëfarëshme dhe nuk është
punë me leverdi të numërosh llojet e tyre. Me rëndësi është
që asnjëherë të mos lihet jashtë vëmendjes se identiteti
duhet kuptuar në mënyrë më të thjeshtë të mundëshme për të
mos pasur telashe me të. Identiteti është ajo cilësi që
qenien, ose sendin dhe dukurinë e dallon nga të tjerat. Pra
identiteti është dallim dhe asgjë tjetër. Në mësimet e
filozofisë, madje edhe në mësimet e lëndës së
kriminalistikës, studentëve u shpjegohet qysh në fillim se
çdo gjë është identike vetëm me veten e saj. Kjo vlen edhe
për njerëzit, për grupet njerëzove, për dukuritë , për
kombet e shtetet.
Profesori britanik Xhorxh Shëflin në veprën e tij studimore
“Kombet, identiteti, pushteti. Politikat e reja në Europë”,
botuar në vitin 2000 në Angli, u ka kushtuar shumë vëmendje
ndërthurjeve midis identiteteve kombëtare dhe etnike me
qytetarinë e  shtetësinë e njerëzve, me shtetin e
demokracinë. Ai ka përcaktuar si tre përbërës të ndërvarur
të jetës kombëtare: shoqërinë civile, shtetin dhe etninë
dhe përmend se në Europë pas vitit 1990 po merr ndikim një
përmasë e katërt ndërkombëtare, shtetësia europiane. Pra si
përmasë të katërt ka trajtuar shtetësinë europiane, jo
ndonjë “identitet europian”, ndonëse nuk themi që nuk
ekziston farë identiteti europian, sepse ekzistojnë
dallimet kontinentale në rruzullin tokësor.
Profesori Shëflin e ka thënë me sigurinë e shkencëtarit, jo
të letrarit trillues si Kadareja, se:  “Në shtetet civile
të Europës Perëndimore etnizmi nuk zhduket… Shoqëria civile
gjen shprehjen e vet nëpërmjet rregullave mbi shtetësinë”
dhe “në fakt në njëfarë mënyre çdo shtet europian është një
shtet shumëetnik”.  Pra, ka bërë fjalë për disa identitete
njëherësh.Tingëlloi shumë paradoksale, inatçore dhe jashtë
një gjykimi të tillë shkencor deklarata që kryeministri
italian, Silvio Berluskoni, bëri gjatë fushatës elektorale
në mars të vitit 2006 se pranon imigrantë në Itali, por me
kusht që Italia të mos bëhet “shtet shumëetnik”. Kurse
shqiptarëve në Kosovë Europa në vend të shtetit të tyre
kombëtar kërkon t’u imponojë ”shoqërinë multietnike”. Kjo
është jo shkencë, por lojë me identitetet. Edhe Greqia bën
trysni të pandërprerë dhe harbute të detyrojë qeverinë e
parlamentin e Shqipërisë të miratojnë një ligj për ta bërë
artificialisht Shqipërinë vend shumëetnik, ndonëse kjo ka
shkallën më të lartë të homogjenitetit kombëtar në Europë.
Kjo është diçka më e keqe se lojë me identitetet.
Por ao që na intereson më shumë për këtë shkrim nga
përfundimet e profesorit Shëflin është  se: “Shteti modern
ka interes të çojë përpara një shkallë të caktuar të
homogjenitetit etnik, duke përdorur për këtë qëllim
sistemin arsimor shtetëror”. Kurse grekët në Shqipëri bëjnë
përpjekje të mëdha të minojnë pikërisht këtë sistem, siç
dëshmon këmbëngulja e tyre për të hapur shkolla në gjuhën
greke jo vetëm në zonën e minoritetit, por edhe në Himarë e
në katër anët e Shqipërisë. Shëflin ka thënë se:
“Demokracia duhet të mbajë parasysh etnizmin dhe etnizmi
duhet të jetë në ujdi me demokracinë”.
Kurse Greqia përpiqet t’i imponojë Shqipërisë një
shpërbërje etnike në emër të demokracisë, edhe si kusht për
demokratizimin, në një kohë që në Greqi etnizmi qëndron mbi
demokracinë dhe demokracia nuk frenon shovinizmin.
Kryeministrin Sali Berisha filluan ta kërcënojnë sapo u
rikthye në pushtet se po të mos e plotësojë sa më parë
kërkesën greke që shqiptarët të ndryshojnë kombësinë, pra
të prishin identitetin e tyre, mund të përballet me një
mësymje tjetër si e vitit 1997 nga Greqia për ta rrëzuar
nga fuqia. Përsa kohë që Berisha nuk do të arrijë të
çlirohet nga “sindromi grek” i vitit 1997 kot u bën
shqiptarëve premtime, kot lëshon gjithë ato bubullima se do
të bëj këtë e atë.
Kurse Ismail Kadareja dhe bashkëmendimtarë të tij na ftojnë
që energjitë tona mendore t’i shpenzojmë duke u marrë me
identitetin europian të shqiptarëve, me një identitet ende
imagjinar dhe ende pa model teorik. Për fat të keq gjërat e
imagjinuara dhe të paprovuara bëhen shumë tërheqëse për
disa kategori shqiptarësh , sidomos intelektualë me
përgatitje të çalë, ose qytetarë që ëndërrojnë me sy hapur,
sepse u duket se kështu përparojnë shpejt dhe arrijnë të
kapin edhe kohën e humbur për shkak rrethanash historike.
Profesori Shëflin ka theksuar gjithashtu se: “Atje ku
shteti, shtetësia dhe etnizmi janë të gjithë të dobët, si
në Bjellarus, ekzistenca e jetës së pavarur kombëtare vihet
shumë në dyshim nga banorët e vendit”. Këto fjalë duhen
marrë si një paralajmërim serioz edhe për ne shqiptarët në
rrethanat kërcënuese që po na krijojnë fqinjët dhe të huajt
e tjerë që duan të na zhysin thellë e më thellë në një
gjendje zhgënjimi, pezmatimi, të pashpresë; që të na bëjnë
të mërzitemi deri nga qenia jonë kombëtare, të na rëndohet
shpirti ynë shqiptar e të na neveritet lëkura jonë
shqiptare, e cila, ç’është e vërteta, mban ende shtresa e
aromë djersësh të vuajtjeve dhe dregëza të plagëve të
tragjedive.
Duan pra, të na hedhin në një mjerim shpirtëror që të mos
na bëjë më përshtypje se na ndërrojnë emrin, fenë,
kombësinë, vetëm të na sigurohet një punë hyzmeqari në
Greqi, Itali, në Kanada e firifistun, një copë bukë si
lëmoshë, një vizë për të thyer qafën dikund larg. A mund të
mbyllim sytë dhe ta pranojmë këtë si një “identitet të ri
europian” që do ta na nxjerrë në selamet?! Dhe këtë mjerin
na e sjellin në derë bash njerëzit që duhet ta
kundërshtojnë më shumë. Kryetari i shtetit shkon në Londër
dhe paraqet këtë fizionomi mjerane të kombit shqiptar, si
komb me shumicë hipokrite, kriptomyslimane e
kriptokristiane. “Gjeniu i letrave” e ”Nderi i kombit”,
Ismail Kadareja vjen nga Parisi për të na lënë në derë
mllefet e humbjes së identitetit të tij, të dyzimit e
dyfytyrësimit të tij si “sprova” e tij “Identiteti europian
i shqiptarëve “, madje na paralajmëron se për të krijuar
këtë identitet të ri ai paska ndërmend ta nis punën nga
“meremetimi i ndërtesës së harmonisë fetare” në Shqipëri, e
vetmja ndërtesë e jona që ne e dimë se kemi më të bukurën,
më të fortën, më të pastërtën në krahasim me të tjerët.
Por Kadaresë së lajthitur pas identitetit europian, që
fetarisht ai e koncepton vetëm si të krishterë, madje
katolik, ndërtesa e “harmonisë fetare shqiptare” nuk ia
mbushka më syrin, dhe ia paska ënda ta rrënojë që të ngrejë
në vend të saj një ndërtesë të re “harmonie fetare të
perëndimorizuar” (lexo krishterizuar) se kështu duket i
kanë sugjeruar edhe ata drejtuesit e Universitetit “Jezuit”
në Amerikë që e kanë përkëdhelur gjatë vizitës së kohëve të
fundit të Kadaresë në Nju Jork (shih gazetën “55”, 2 maj
2006).
Meqenëse Kadareja e paska vendosur ta “meremetojë godinën e
harmonisë fetare” në Shqipëri duhet t’u paraqesë më parë
shqiptarëve preventivat sa do të kushtojë ky meremetim, t’u
tregojë se me cilët ndërmarrje meremetuese ka ndërmend të
lidhë kontrata, si dhe t’u japë paraprakisht skicat se si
do të jetë kjo godinë pas këtyre meremetimve. Përndryshe
shqiptarët kanë të drejtë t’i thonë Kadaresë “ ndalu beg se
ka dhe një hendek” për t’u kapërcyer, para se ti ta
“meremtosh” sipas qejfit tënd godinën e harmonisë fetare në
Shqipëri, ashtu siç nisën të meremetonin Ministria e
kulturës e zotëri Leskajt, Instituti i monumenteve të
kulturës me paratë e ambasadës amerikane xhaminë në Kalanë
e Shkodrës për ta kthyer në identitetin e saj të krishterë.
Deshën t’ia shtonin edhe një episod të shekullit XXI
Legjendës së famshme të Rozafës që përmban e simbolizon
filozofinë  trishtuese “bëj e prish”. Tani përçunduesi
letrar i legjendave, Ismail Kadareja, paska ndërmend që
edhe harmoninë fetare të shqiptarëve ta kthejë në “Legjendë
të Rozafës”, bëj e prish.
Në këtë rast e vlen t’i kujtojmë Kadaresë se nga mania për
“meremetimin e godinës së e harmonisë fetare” në Shqipëri
mund t’i sjellë edhe atij një qortim të ngjashëm me atë që
një mbret katolik i Spanjës u bëri rikonkuistadorëve të
zellshëm katolikë pasi pa se ata kishin rrënuar një nga
xhamitë më të bukura për ta bërë kishë të rëndomtë. Mbreti
u tha: ”nuk e shihni se me këtë që keni bërë ju keni
prishur një gjë që nuk bëhet dot më dhe keni bërë një gjë
që e gjen kudo”. Prandaj Kadareja do të bënte më mirë të
hiqte dorë nga projektet e tij për “meremetimin e godinës
së harmonisë fetare” në Shqipëri dhe të bashkohej me ata
shqiptarë që këtë godinë harmonie duan ta ruajnë si e kanë
gjetur nga paraardhësit e tyre. Të prishësh një harmoni
fetare në Shqipëri është mëkat e dëm më i rëndë se të
prishësh një xhami të bukur si ajo për të cilën i erdhi keq
edhe mbretit katolik në Spanjë para disa shekujsh. Kështu
nuk bëhen identitetet e reja por ringjallen sherret e
vjetra.
Nëse Kadaresë i rëndon të jetë shqiptar si shumica e
popullsisë së Shqipërisë, në Francë është, le të
tjetërsohet si t’ia ketë qejfi në fe, në kombësi, gjak, të
bëjë po deshi operacion plastik për të ndërruar lëkurën.
Por ata shqiptarë që nuk janë të sektit të tij kanë të
drejtën t’ia përsërisin sa herë t’i bezdisë se mjaft ka
dërdëllisur për të shtyrë shqiptarët të tjetërsohen
fetarisht.
Në mjerimin e rrezikshëm që përshkruan Shëflin për
Bjellarusin përpiqen të na zhysin edhe ata që me pathos
katolikocentrist vatikanas duan të na heqin me shiringat e
“mirëbërësisë së krishterë” shpirtin shqiptar shekullor për
të na futur në trupin njerëzor e kombëtar “shpirtin e Nënë
Terezës së Kalkutës”, për të zëvendësuar shqiptarizmin e
njohur me nënëterezizmin e kultivuar në Indi nga Vatikani,
që është “klithmë për durim nën mjerim”. Ne shqiptarëve nuk
do të na shërbejë për asgjë në qoftë se biem në kthetrat e
një nënëterezizmi të tillë. Na bën më mirë po të qëndrojmë
larg frymës nënëtereziste të të jetuarit për mëshirë, të të
kënaqurit me mëshirën e të tjerëve ndaj nesh dhe me durimin
tonë të pakufishën ndaj skllavërimit mendor e shpirtëror.
Fryma e nënëterezimit vetën do të na bëjë pre më të lehtë
për fqinjët dhe kavie eksperimentale për Europën.
Arkitekti i “identitetit europian të shqiptarëve” dhe
njëherësh projektuesi i “meremetimit të godinës së
harmonisë fetare” në Shqipëri, Ismail Kadareja, tani mund
të jetë shumë i zënë me telashet që i ka nxjerrë replika e
Rexhep Qosjes. Por është në të mirë të tij që t’i kushtojë
vëmendje edhe një interviste të kolegut të tij në majën e
letrave shqipe , Ditëro Agollit, që pa përmendur Kadarenë
bën fjalë për megallomanitë në kadareadën politike . Me
shumë lezet e finesë Agolli i ka parashtruar arsyet përse
shqiptarët nuk duhet të dalldisin tej mase pas tëhuajsimit
kadarean e nënëterezist. Agolli bën paralelizmat
kuptimplotë: “Dy shpikjet më të mëdha të njerëzimit janë
rrota dhe libri (shkronja). Buzuku ynë i dashur kur rrotat
vërtiteshin në vendin tonë në kohën që ende nuk quhej
Shqipëri, bëri librin në shqip, rrotën më të madhe. Ky
burrë i madh i një fshati të humbur diku nga malet e veriut
që me qiri qërronte sytë për të gjetur fjalën shqipe sot në
shekullin XXI mposhtet nga snobët politikë dhe letrarë: e
çështë Buzuku? Nuk hyn në radhën e emblemave të kombit,
pasi në kohën e tij nuk ishte shfaqur ende çmimi Nobel dhe
nuk ishte e mundur për të qenë kandidat”. E kupton vallë
Kadareja se për cilin bie kjo muzikë? Duhet ta kuptojë, po
etja për lavdi nuk e lë të pajtohet me të, se pastaj nuk
duhet ta kërkojë lavdinë në salllonet e Parisit, nuk duhet
të gërryejë famë në veprimtari politiko-diplomatike
italo-shqiptare për Danten që të sigurojë dhe mbështetje
italiane për mësymjen e radhës  drejt nobelizmit, nuk duhet
t’i fryjë aq shumë zjarrit të katolikëzimit të myslimanëve
shqiptarë për të siguruar bekim vatikanas e përkrahje
jezuite për ambicjet e tij nobeliste, nuk duhet të merret
me skicime meremetimesh të ndërtesës së harmonisë fetare në
Shqipëri që të duket se po kthehet si Skënderbeg i ri pas
një jeniçerizmi në Perëndim, nuk duhet të hiqet si grosist
për importimin e identitetit të ri europian për shqiptarët.
Agolli ka theksuar gjithashtu: “Me politikën atdhetare janë
marrë Gjon Buzuku, që i pari më 1555 botoi në shqip librin
që quhet “Meshari”. Ky ishte një prift katolik në
Shqipërinë e veriut, që nuk shkoi në Mongoli, në Japoni apo
në Indi për të përhapur katolicizmin dhe për t’u bërë
shenjt i kësaj feje, por qëndroi në një fshat të veriut të
Shqipërisë dhe u bë shenjtor i gjuhës shqipe. Ai nuk e ka
emrin në ndonjë aeroport a në ndonjë shesh, pasi nuk kishin
dalë në atë kohë çmimi Nobël, as librat shqip. Tani është
vrapi drejt nobelistëve”.
Vetëm ai që nuk do të kuptojë bën sikur nuk e merr vesh se
çfarë do të thotë Dritëroi me këto fjalë dhe për kë i thotë
këto fjalë. I thotë në radhë të parë për “rastin Kadare”
dhe “rastin Nënë Terezë”, si dhe për ata që spekulojnë me
të dy këto rastet, duke përfshirë në radhë të parë vetë
Kadarenë, sepse Nënë Tereza atje në varrin e saj në Indi
nuk mund t

Yahoo! Groups Tips

Did you know...

Messages

Eshref Ymeri

Tiranë, 15 tetor 2006

Yahoo! My Yahoo! Mail
	Sign In New User? Sign Up
		Groups Home - Help

Yahoo! Groups Tips

Did you know...

Best of Y! Groups

Messages

Eshref Ymeri

Tiranë, 15 tetor 2006