L.S.,
Er is toch een grondig verschil tussen het "experiment" Kanada en de immigratie in Europa. Kanada is uit de aard der zaak een typisch immigratieland. Het is gigantisch groot en was ooit nagenoeg leeg. Europa bestaat al sinds vele eeuwen uit landen met meestal een homogene cultuur, een eigen taal, een eigen geschiedenis, een eigen levensstijl, een eigen culinair gebeuren. Europese landen zijn meestal relatief klein en bijzonder gesteld op hun onafhankelijkheid. Dat heeft weinig met rationeel materialisme te maken.
In grote delen van Europa heerst een overweldigende overbevolking. Zoek maar eens een klein lapje bouwgrond in België of Nederland. Hoeveel landbouwbedrijven zijn groter dan 20 hectaren? De meeste zijn kleiner dan 5 hectaren. Let maar eens op de onvoorstelbaar grote verkeersopstroppingen elke dag opnieuw, op elk uur van de dag, doorheen het hele land. Let maar eens op de grote zorg die men besteedt aan een onooglijk klein natuurgebied om dat nog in stand te houden. Moet in die streken nóg meer verkeershinder, nóg meer pollutie, nóg minder bouwgrond, nóg minder recreatieruimte, nóg meer stadscriminaliteit het leven verder komen verzuren?
Een duidelijk herkenbaar begeleidend fenomeen van de Europese immigratie is de georganiseerde criminaliteit. Uit Oost-Europa komt een ware maffia West-Europa binnengezeild. Hun actieterrein: drugs, diamant- en mensensmokkel, prostitutie. De strijd daartegen aanbinden is bij voorbaat een haast verloren zaak.
Een ander nefast aspect van de reusachtige immigratie is de emigratie in het land van herkomst. Wie willen wij nog binnenlaten? Om het even wie? Of alleen en bijvoorkeur de hooggeschoolden om onze economie op dreef te houden? Maar dat betekent een brain drain, die het land van oorsprong missen kan als kiespijn. Die zal de toestand van de achtergeblevenen alleen nog maar verergeren. Als je in Groot-Brittannië een ziekenhuis binnenstapt, is de kans groot dat je geholpen wordt door een arts van Indiase afkomst. Als een Hindou in India ziek wordt, heeft hij veel geluk als hij behoorlijke medische hulp krijgt.
Wat betreft de mono-cultuur van de Europese landen: als die als verstikkend ervaren wordt, dan heeft de persoon in kwestie nooit doorheen Europa gereisd, heeft hij nooit het verschil kunnen ervaren tussen Noorwegen en Portugal, tussen Griekenland en Ierland, tussen Italië en Schotland. Er is geen continent waar zoveel culturele verscheidenheid bestaat als in Europa. Alleen: je moet wel oog en oor voor die verscheidenheid hebben en de nodige openheid betonen. En die begint met het hanteren van de vele cultuurtalen die Europa rijk is. Met Engels alleen kom je niet veel verder dan de balie van de Hilton of de academicus met wie je toevallig contact hebt. Als ik in de Europese evolutie iets betreur dan is het wel de "globalisering" ervan. In elke Europese stad, zelfs in Moskou en in Parijs, vind je MacDonnald hamburgertenten, vind je grote winkelcentra met merkkleding die je op het hele continent en daarbuiten kunt kopen, alleen de prijs kan wat verschillen, spoedig hanteren we hier overal de Euro als geglobaliseerde munt, wordt dezelfde computerprogrammatuur gebruikt, ik kan zo nog een tijdje doorgaan.
Wellicht is dat het onomkeerbare lot dat ons in Europa te wachten staat, maar ik huiver voor dat grote, grauwe, fantasieloze amalgama waarin cultuur gedegradeerd wordt tot folklore. Het zal wel materialistisch gezien doeltreffend zijn, ik verkies evenwel de Europese verscheidenheid. En dat de administratie van de Europese Unie 12 of meer talen moet hanteren, is de laatste van mijn zorgen. Wel integendeel: ik juich het toe, omdat dit geïnstitutionaliseerde taalgebruik nog een beetje garantie biedt tegen de eenheidsworst.
Besluit: het Kanadese model is zonder twijfel knap in Kanada, maar het is niet toepasbaar op de rest van de wereld. Zo simpel is het allemaal niet. En Zuid-Afrika kan er ook al niets mee beginnen.
.
Met vriendelijke groet,
Roger BRYSSINCK
Send Email