---

From: Mehmet Emre Ayhan <me_ayhan@...>
Reply-To: genc_kocav@yahoogroups.com
To: genc kocav <genc_kocav@yahoogroups.com>
Subject: [genc_kocav] kırkambar: Nesillerin Yalnızları-II
Date: Thu, 1 Jun 2006 02:13:07 -0700 (PDT)

Nesillerin Yalnızları

-2-

Yalnızlık

 

Yalnızlar, zulmeti aydınlatmak için bir mefkûrenin alevi ile tutuşmuş çerağlardır ve yalnızlık bu ışığın fânusudur. Bu fânusta zaman ve mekân şahsîleşir ve yalnızlar ışıklarını parlatarak saçarlar.

Yalnızlık onları her türlü düşman fırtınadan korur ve nesillerine karşı granitten, taştan bir kale gibi onları çevreler. Ve yalnızlar, bu fildişi kulede zamanlarının üstüne çıkarlar. Artık bağımsızdırlar ve korkusuzca gelecek nesillere yönelirler. Hayallerinde, omuz omuza yaslanmış dağlar gibi nesiller tarihi aşarak büyük mefkûrelere koşarlar.

Onlar, zamanın sunuşlarını yalnızlıklarında süzerler; fildişi kule bal veren petekleri olur. Balın özü, zamana diz çöken nesillerinin mağlûbiyetlerinden kurtarabildikleridir. Mefkûrelerinin sıcaklığı ile düşüncelerini yoğurur ve başkalaşırlar.

Yalnızlığa sahip oluş kolay değil; nice belâlardan ve yiğitçe kavgalardan sonra yalnızlaşabilir insan. Bir çelik çember kırılır ve horlamalar, kötülemeler, soğuk bakışlar ortasında yabancı bir dünya gibi yalnızlık tahtı kurulur. Yalnızlığın şuuruna varıldıkça da heyecanlar büyür ve düşünce bilenerek billurlaşır.

……

Yalnızlığın bir de arka penceresi var. Oradan yalnızların uzlaşmaz, umut kırıcı yanlarını görürüz. Fildişi kulelerindeki gergeflerinde işlediklerinin tek noktasını feda etmez, tartışılmasından alınırlar. Yalnızlık içinde bütünlenen şahsiyetleri hassastır ve fikirleri bu bütünün artık ayrılmaz bir parçası olmuştur. Bir bakıma, yalnız varlığını sürdürebilmenin, önüne geçilmez gereğidir bu; karşı çıktıkları nesilleri önünde, yalçın kayalar kadar sert olmak zorundadırlar.

Yalnızlıklarına kapanıştan doğan bu sertlik, yıpranmadan kalışlarını sağlayan savunma gücü olur ve onları uzlaşmaz kılar. Düşünce, kendi yalnızlığında ve kendinden gayrılarına yabancılaşarak saflaştıkça içtimaî gerçeğin kontrolünden uzaklaşır ve yalnızlarda zaman zaman hayâlle mefkûrenin karıştığı görülür. Bu onların aksiyon gücünü yıkar.

Onların büyük hasreti düşüncelerinin aksiyonunadır ama, tavırlarını, özledikleri aksiyonun usulü olarak ileri sürdüklerinden, başarı uzaklarda dolaşır.

Ve sonra, bu arka pencerenin gölgesi geleceğe düşer. Yalnızın alevi ile yanar nice gençler, ama tek başına ve kendilerine yeni yalnızlıklar arayarak. Oysa çoban ateşi, tutuşmak için en az üç dalın baş başa vermesini ister. İçtimaî aksiyonun özü budur ve açıktır ki, yalnızlığın mahiyetine aykırıdır.

Yalnızlar, kendi yalnızlıklarını hitabettikleri nesillerde yenebilmeli, onları kendi kalelerine hapsetmemelidirler. Yalnızlığın getirdiği bu yan tavırlar gelecek nesillerden uzak tutulabilmelidir. Sonrakilere akseden bu tavır sun’idir ve şuurludur; bunun için de özentileşir, yalnızlığın mahiyetinden doğan sertlik yobazlaşır. Yalnızlarla alay etmektir bu, böylesi nesiller bağışlanamaz.

Yalnızlığın büyüklüğü yanında arka pencerenin umut kırıcılığı budur, ama, yenilecektir.

 

Nevzat Kösoğlu, Söğüt Dergisi, Nisan 1969

Nevzat Kösoğlu, Kitap Şuuru, s.57-59.