Çağa İtiraz: Kahramanlar ve Adamlar Aranıyor!

 

Cumhur Bulut www.millethaber.com

 

Bir kuşatmanın içindeyiz. Bu cendereden nasıl çıkacağız? Gözümüz dayatmalardan başka hiçbir şey görmüyor. Günümüz ve yarınımız işgal altında. Savrulup gidiyoruz zıtların arasında. Eti Burçak’la Ülker Başak arasında; Doğan Grubuyla Ciner Gurubu arasında; doğu ile batı arasında! Dur durak yok. Zihinler pin pon topu gibi… iradeler med cezir!

İhata(1) altında her şeyin bir bedeli değil, ederi var! Yani fiyatı! Sistem kendi işleyişini kurmuş. Çağımızda insan sürü olmaya zorlanıyor. Bu bir sürü liberalizmi. Aslında üst düzey bir komünizm! Her şey içinde yaşadığımız sistemin malı. Ferdin tek özgürlüğü var, tüketmek! Neyi tüketirse tüketsin yeter ki “ederini” ödesin.

Tüketen insan özgürdür! İnsan artık terfi etti: düşünen hayvandan, tüketen hayvana!  Evrimciler haklı galiba. Hayvani hırslar ve ihtiraslar dünyaya hakim. Yalnız bazı farklar var: doymak yok, kış uykusu yok! 

Şirazeden çıktık, şarampole yuvarlanıyoruz! Sarhoşluğa methiyeler düzen bir çağda yaşıyoruz. Beyinler uyuşmuş;  anlayıp kavramaktan mahrum. Ayakta duramayan insan tüketime vermiş kendini. Ne kadar tüketirse o kadar hediye kontur kazanıyor! Bu kısır döngü gözümüzü doyurmuyor, sadece açlığımızı yatıştırıyor!

Ne kelime! Bakkal dükkanları yetmiyor artık bu açlığa. Büyük alışveriş merkezlerinde kurulmuş devasa raflar paklıyor ancak tüketme hırsımızı. Raflar arasında  seyr-ü sefer halindeyiz. Her şey reklam, her yerde reklam. O kötü televizyon dizilerini dahi reklâm arası izliyoruz. Reklâm sayesinde uyuşturuluyor, sarhoş ediliyoruz.

Bin yıl sonraki arkeologlara şimdiden gönderme yapıyorum: Sarhoşluk ve tüketim bu çağın alamet-i farikası.

Sadece fertler değil, insanların bugüne kadar biriktirdiği tüm bakiye tüketiliyor. Gelenekler firari, ahlak inzivaya çekilmiş. Lut, Semut ve Ad kavmi  yeniden dirildi.(2) 

Sokaklarda caniler, katiller ve hırsızlar cirit atıyor. Her şey müstehcen. İnsanımıza bir gayri şuur hakim. Sosyal ve psişik bütün hastalıklara kucak açmış durumdayız.

Öznemizden dem vuralım: Biz böyle miydik. Batılıların gıpta ile baktığı bir toplumsal hayat şimdilerde yok olmak üzere. İçtimai bünyemiz çözüldü. Bu ayrışım bize yeni bir sosyal küme kazandırdı: Birey ya da fert! Ancak bu sistem içinde geçerli bu kavramlar: birey tüketir, birey yapar, bireyin hakkı vardır. Eskiden “Adam” olmak için uğraşılırdı, kahramanlar adam gibi adamların içinden çıkardı. Bir git gel de burada yaşıyoruz! Adam mı olacağız, yoksa birey mi? Mazur kaldığımız kuşatmanın içinde asıl aradığımız bu: Adam olmak!   
        
Bekliyorum
Öyle bir havada gel ki
Vazgeçmek mümkün olmasın!(3)

“…O hepimizin kahramanı, içimizden büyütmemiz gereken, çekip gitme, terk etme ve hatta intihar etme hakkını elinde bulundurması, bizim adımıza, hepimizin adına savaşması gereken, savaşmasını istediğimiz, dışarıdan gözlediğimiz o adamdır yine kahramanımız. O savaşırken bizim  tatmin bulduğumuz ve kendi yapamadıklarımızdan dolayı içimizi kemiren o garip mahcubiyetten sıyrıldığımız, sıyrılmak, kurtulmak istediğimiz, ümit ettiğimiz…”(4)

İktibas ettiğimiz yukarıdaki satırlar, aslında kime ihtiyaç duyduğumuzu açıklıyor: Aramızdan birilerine. Bizim gibi kaldırımları adımlayan, otobüs kuyruklarında bekleyen, pazardan alış veriş eden, çocuğuna güzel şeyler öğreten kahramanlara!

İradelerimizi başkalarının tahakkümünden kurtarmak, kalabalıklara gür ve bizden olan bir sesle haykırmak gerek: “Durun kalabalıklar, bu cadde çıkmaz sokak! … Durun, durun, bir dünya iniyor tepemizden / Çatırtılar geliyor karanlık kubbemizden! ”(5)

Onların yokluğundan olsa gerek çektiğimiz bunca dert. Sahi onlar bizi nasıl terk edip gitti, ve neden? Biz mi çok gördük, aramızda olmalarını biz mi istemedik! Halbuki şimdi onlara ne kadar çok ihtiyacımız var. Ah bir bilsek, ah bir bilseler! 

Her şey ortada. Perşembenin gelişi çarşambadan belli! Yaşadıklarımız ve dahi yaşayacaklarımız… Meseleleri fark eden, bizim kavlimizle, bizim hayallerimizle, bizi bu cendereden çıkaracak o adama, adamlara  ihtiyacımız var: kahramana ve kahramanlara! 

Sorumluluk hissedenindir! Zûl geliyor yaşananlar. İnsanımız kadeh kadeh tüketiliyor. Bütün değerlerimiz iğdiş ediliyor. Haraç mezat satılıyor değerlerimiz. “Birey” olma adına “adam olacaklarımız” yok ediliyor! Biz diyelim sosyal ve ahlaki bakiyemiz siz deyin topraklarımız, iktisadi kurumlarımız… ama her halde insanlarımız zayi ediliyor!

“Tarih düş görenlerin mülküdür.”(6) Düş görmek idealistlere ve kahramanlara mahsus. İdealist: yalnız adam. Fakat bütün sıkıntıları benliğinde yaşayan. Ve bunlarla bizim adımıza savaşan. Bu yolda her türlü cefaya katlanan…
Beklediğimiz işte onlar! İdealistler, kahramanlar vel’hasılı adam gibi adam olanlar. Evet ümit ettiğimiz ve ümit beklediğimiz onlar! Bizi çağın hastalıklarından; sarhoşluktan, müstehcenlikten ve tüketme azgınlığından kurtaracak olan onlar.

Bizim Çocuklar! Hepimiz sizi bekliyoruz…

Dipnotlar

1 İhta: Kuşatma
2 Kur’an’ da geçen Allah’ın emir ve yasaklarına uymayan daha sonra da helak olan kavimler!
3 Orhan Veli. Davet Şiiri
4 M. R. Vural; “İronik Memleket Yazıları” Ülkü Ocağı Dergisi, Sayı:18, Haziran 1995.