Sevgili İsmini Ananlar...

 

 

He who has no love has no knowledge of God, because God is Love.
Trinity Church, Boston.

 

Şiir kendini şöyle tamamlıyordu:
“Çıldıracağım ben çıldıracağım
Nerede yoksun sen söyle Allah’ım”

Islamın neşv ü nemasıyla insanoğlu kendini doğru okuyabilmiş; akılla kalbi en sağlam temeller çerçevesinde buluşturmuş; kainatta var olan herşeyin icmalen kendisinde de mündemiç bulunduğunu zevkle temaşa etmiştir...Ve bu sayede çoklarının gözünden kaçan nice engin derinliklere gark olabilmiştir…

O canlı-cansız her nesnenin Yüce Yaratıcıya ima ve işarette bulunduğunu görür gibi olur(1)...Kendisinden geçer…Ruh planında ebedileşmenin sırrına kavusarak adeta hergününü farklı cennet köşelerinde geçirir…

Evet bir din aliminin ifadeleri ile şu perişan dünyada, avare nev-i beşer içinde, semeresiz bir hayatta, sahipsiz, hamisiz bir surette, aciz, miskin bir insan, bütün dünyanın sultanı da olsa kaç para eder? Onu bulan ne kaybetmiştir ki ve Onu kaybeden ne bulmuştur ki…

Sevgiliyi anmak…Sevgili isminin zihne tahakküm kurması…

“Andım yine Sen'i her şey yâdımdan silindi,
Hayalin gönlümün tepelerinde gezindi;
Bu bir serap olsa da hafakanlarım dindi..
Andım yine Sen'i her şey yâdımdan silindi.”

 

Kimbilir ne güzel di şairin dolastığı yerler…

Dönüyor yelkovan, akrebin hızına inat...Gece saatin üçü olmuş…Bir şair düşüyor aklıma gecenin zifiri karanlığında...

Anadolu coğrafyasından bir şair...Bursalı Süleyman Çelebi...Yazmış olduğu Mevlid adeta Müslüman Türkün simgesi olmuştur...Türkün Müslümanlıgı; yaradana ve bütün yaratılmışların sebebi, en şereflisi ve en azizi olan Peygambere karsı beslenen sevgi ve saygı temellidir...Türk, bu anlayış icerisinde Mevlid-i Şerif ile adeta Dinin usaresini emer...Camilerimizde, evlerimizde doğum, evlilik, vefat gibi ceşitli hal ve zamanlarda okunagelen Mevlid-i Şerif bir şiirdir aslında...Kurana duyulan saygı kadar saygı duyulur Mevlide...Şiir ibadet kutsiyeti kazanmıştır artık...Niçin...Çünkü bu şiirin her mısrası; yaradana ve peygambere duyulan derin mehabet ile dile gelir...600 yıldan buyana bu topraklarda; gönüller, şu sözlerle yıkanmaktadır:

“Allah adın zikredelim evvela
Vacib oldur cümle işte her kula
Bir kez Allah dese aşk ile lisan
Dökülür cümle günah misli hazan
İsm-i pâkin pâk olur zikreyleyen
Her murada erişir Allah diyen
Aşk ile gel imdi Allah diyelim
Derd ile göz yaş ile ah edelim”

Yaradanın ve peygamberin ismini cihana yaymaya çalışan birileri vardı bir zamanlar Anadoluda...Anadolu melül ve mahzun bakıyor artık çevresindekilere...Mümbit olan bu topraklar çoraklaşmış mı ne...Çevresini yıllardır aydınlatan canlı renkleri küsufa uğramış gibi...Anadolu sevgililerini anıyor her nal sesi duyuşunda...Kaç yıl geçti hala yollarını gözlüyor belki gelir diye...Anadolunun acısına ortak olmus öte taraftaki Tuna....Gözyaşları dinmek bilmiyor, akıyor...Sarı Saltuklar, Babasultanlar dönmedikçe; meşum hayaletler peşimizi bırakmayacak gibi...

Dönüyor yelkovan, akrebin hızına inat...Gece saatin dördü olmuş....Bir şiir aklıma düşüyor uçurum gibi...
“Bir yiğit vardı gömdüler şu karşı bayıra...
Arkadan kefenini, gömleğini soydular.
"Aman kalkar!" deyip üstüne taşlar koydular,
Bir yiğit vardı; gömdüler şu karşı bayıra.

Yiğidim, hele anlatıver olup biteni!
Sen dertli, vatan dertli, oturup ağlayalım...
Ağlayıp da sinelerimizi dağlayalım,
Yiğidim, hele anlatıver olup biteni.”

Gecenin kopkoyu karanlıgında sessizlik savkı vuruyor herbir yana...Suspus olmuş gecenin zikr-i hafisi devam ediyor biryandan...Istanbul düşüyor yalnızlıgımın voltasına bütün kalabalığıyla...Istanbulumu cok özledim...Ramazanda ezana, Istanbula acıktım...Iftar vakti yaklaştıgında niçin kimse koşuşturmuyor etrafta...Ramazanı iftara yakın telaşesiz geçirmek, telaşem oldu...Dünya üstten, yanlardan daralıyor sanki...Kaçamıyorum...Gece saatin dördü olmuş...Ruhum üzerindeki satveti; Kuşkonmaz Camiinde eşzamanlılıktan uzak sanki anlaşmışlarcasına birbirlerine karışmayan saba makamında Istanbul Sabah Ezanlarının hülyasına kapılarak dindirmeye çalışıyorum...

“es salatu hayr’ul min el nevm” ...

(1) Avni mahlasıyla gonulleri titreten Fatih Sultan Mehmed’in ‘sen’ siirini anmadan geçmek ne mümkün…

Çiçek de sensin
Arı da sensin
Bal da sen

 

Goz de sen bahar da sen
Olduran da yapragı
Solduran da sen

Ben de sensin
O da sensin
Sen de sen.