Merhabalar...

18 Mayıs 1944 tarihinde yaşanan bu insanlık dışı olayın ardından verilen zorlu bir mücadelenin neticesinde artık Kırım Tatarları yeniden anavatanları Kırım’da... Yeniden bu cennet toprakları vatan yapmanın mücadelesi içindeler...

Bu özel ve anlamlı Kırım Gezimizde öncelikli olarak Kurban Bayramını da içine alan özel bir gezi programı uygulanacaktır;

-Akmescit’te Kebir Camii’inde bayram namazımızı kılacak ve Kırım Tatar Hemşehrilerimizle birlikte Kurbanlarımızı kesip, programımız çerçevesinde Kırım Tatar yerleşim yerleri ziyaret edilecektir...

 –Ayrıca her zaman olduğu gibi Kırım’ın tarihi ve turistik yerlerine (Bahçesaray-Hansaray, Sevastopol, Yalta, Gözleve) de program dahilinde geziler yapılacaktır.

M. Akif Albayrak / Ankara

Cep Tel:0 542 - 236 68 61

KIZIL GÖZ YAŞLARI 27

“KIRIM TATAR TÜRKLERİ KIRIM'A

HALKA HALKA

ALAY ALAY

SAF SAF

BÖLÜK BÖLÜK

İNDİLER!... İNDİLER!... İNDİLER!...”

Tatar Şair Tizemiz ceviz ağacına şiir okumaya hazırlanırken, yanımıza Tatar mı değil mi tam kestiremediğim bir bayan geldi;bizleri dinliyormuş biraz ilerdeki bankta. Kendisini daha tanıtmadan hemen konuşmaya başladı:

“Eski destanlarımıza bakın ağaç kutsaldır. Oğuz'un evleneceği eşi ağacın gövde oyuğundan belirir. Ağaç soy demektir, köklülük demektir.”¹ Dedi. Herhalde gelen yabancı bayan Tatar Şairimizin okuyacağı şiire katkı olsun diye ağaç konusunu açmıştı.

“Doğru söylüyorsunuz Bayan. Bakınız bize Kırım Tatar Türkleri derler. Bizim kökümüz Kıpçak Türklerine, Oğuz’a dayanır.” dedim,” Genel olarak Türk boylarının menşeleri hakkında efsanelerde ağacın da önemli bir yeri vardır. Örneğin Uygur efsanelerinde Uygur Hakanlarının ağaçtan türedikleri söylenir. Dede Korkut kitabında adı geçen bir kahraman (Basat): “Atam adını sorarsan kaba ağaç, anam adını sorarsan kağan arslan” diyor. Kıpçak boyunun menşei hakkındaki rivayette de ağaçtan türeme efsanesinin izi mevcuttur.”² Türk mitolojisinde Kıpçaklar, Oğuz-Hanın bir evlatlığı idiler. Oğuz Destanı’na göre, Oğuz Kağan’ın “İt Barak “ ülkesini fethi esnasında beylerinden birinin karısı hamile kalmış, kocası da savaşta öldürülmüştü. Bu savaş yerinde kadının doğumu yaklaştıkça yakınlarındaki içi oyulmuş olan bir ağacın içinde çocuğunu doğurdu.Durum Oğuz Han’a intikal ettirilince, Kağan ona Türk dilinde içi çürümüş ve oyulmuş ağaç anlamına gelen Kıpçak adını koymuş.’³” dedim. Capalak betli Halil İbrahim Akay da tepemizde bizi bekliyormuş. Hemen söze karıştı:

“Bazen bir birimize latife olsun diye “ağaç kovuğundan mı çıktın” deriz. Acaba bu söz Oğuz Destanındaki bu mitolojiden mi geliyor?” dedi. Boynumu sola çevirip, yukarı bakarak:

“İbrahim Akay oraları buraları karıştırma . Biz burada bir konuyu aydınlatmaya çalışıyoruz. Sen de işi başka mecralara sürükleme. Bak bu vesile ile Kırım Tatar Türklerinin dedeleri olan Kıpçak Türklerinin menşeinden bahsediyoruz.” dedim.

“Kızma Şükrü Akay. Bizim de bu konuda bir tuzumuz olsun dedik” dedi, Ben de arkasından,

“Mitoloji, her ne kadar bir tarih belgesi olarak kabul edilmese de milletlerin, komşuları hakkında fikir ve düşünceleri aydınlatma bakımından bir tarihçi için önem taşır.” Dedim. Şair Tiziy bizim konuşmalarımızı dikkatlice dinlemiş olmalı ki: “Ballar anlattığınız tarihi bilgileri bende duymuştum birilerinden” dedi. Yanımıza gelen misafir eliyle bahçedeki ağaçları göstererek:

“Bizim ailemiz, büyüklerimiz ağacı hep sevdi. Bizim çocuklarımız da ağacı seviyor. Bu bir öğrenme işidir. Nesini mi seviyoruz? “⁴ dedi, gözlerini sıradan hepimiz üzerinde gezdirdi, bizden ses çıkmayınca, cevabını da kendi verdi:

“Seyretmesini seviyoruz, ağacın altında soluk almasını seviyoruz, evimizin yanında, önünde, kaldırımlarımızda ağaç görmek bizi gururlandırıyor; çünkü ağaç medeniyetin ölçüsüdür.”⁵ dedi.Ben hemen araya girdim:

“Evet bu sözünüzde haklısınız. Şu cennet vatan toprağına ayak bastığımız andan itibaren çevremize göz gezdiriyoruz;dağ ve taş ağaçlarla donatılmış. Yem yeşil meyve ağaçların arasından evler görünmüyor.Tabi ki şu gölgesinde oturduğumuz ceviz ağacının dediği gibi bu cennet vatandaki asırlık ağaçları bizlerin kartbabayları dikti. Bizlerin Kartbabayları ağacı o kadar çok sevmişler ki sürgün yerlerinde de çeşit çeşit ağaçlar dikmişler, meyve bahçeleri, üzüm bağları ile kurak toprakları nakış nakış süslemişler;bizim köyümüzün güney ve doğu cephesi de meşe ağaçları, dere yatakları ise meyve bahçeleri ile dolu. Ankara’nın köylerinden bir Tatar köyü olan Lezgi köyünde de meşeleri ve meyve bahçelerini görmüştüm. ” dedim, yanımıza gelen yabancı misafirimiz sözümü kesti:

“Vaktiyle Kırım'dan Sovyetlerin şurasına burasına sürülmüş ve daha sonra geri dönmüş Kırımlıların ev yaparken ağaçlarını da diktiklerini görmüştüm. Biri 'Ağaçsız Türk olmaz.' demişti.'Bir Türk “üy”ünden önce tereğini (ağaç) diker”⁶ dedi, sonra da ana yola inen merdivenlerden yavaş yavaş inerek sessizce aramızdan uzaklaştı.

“Şair Tiziy “ dedim, “Bu apakaynı tanıy mısın? Ağaç konusunda aruv konuştu değil mi?Yoksa bu apakay da senin gibi şair mi? Yazar mı? Çünkü avzu aruv lap yasay.”

“Hayır tanımayman ama aruv bir yazar bolduğunu tüşünemen.Madem Kırım Tatar Türkleri ağacı bu kadar çok seviyorlar. Bizde şu gölgesinde dinlendiğimiz ceviz ağacını kırmayalım. Ona güzel bir şiir okuyalım. ” dedi, dikkatlice gözlerini yukarı kaldırıp, ceviz ağacına bakarak şu mısraları okudu Şair Tizemiz:

“Üyim aldında cevez teregi dalların kökke uzatgan

Altınday küneş ziyaların cerge şaşratkan.

Üyle sıcagı, kızdıra küneş, ortalık cana.

Anyaktan mınyaktan, nensin karap cılay bır bala.

Tımtırış her yer, kalmagan ses-soluk, bayılgan herkes

Solgan yapraklar, renkli şeşekler ve gömelekler

Sıcaktan korkmadan otura teregim, cevez tereğim

Sarışa dalları biribirine, toplaşa yapraklar katlı-katına

Timtik teregim, mannayı calpak, balta kesmiycek

Kuvvetli tamırı, agaşı kalın, canı sönmiycek.

Celbiriy yapraklar, cıltıray küneşke, kölge bereler

Tereknin astında, salkın havada otıra kişiler.

-Boylı teregim, zengin teregim, cumart teregim.

Kaydan alasın o kadar kuvvet, o kadar cennet?

-Menim kuvvetim tamırda arkadaş, dallarda, yaprakta,

Tamırım kurusa ketiriniz bır balta menden yok fayda!

Kurutma tamırın, Tatar balası, unutma tilin.

Balta man kesseler, canınnı alsalar, vazgeçme dinin!

..........

Ama oyın denışken

Dostı onı acımay

Tamırından baltalay

Kökte bır boş yer kala

Cerde kölge yok bola.

İlkbahar kele, dünya yeşere

Cıgılgan terek fidan östire.

Yeşergen terek kökke turmaşa.

Gene de kölge bermege ograşa.

Onı körgen eski arkadaş

Em cılay, em küle.

Geşken balalık akılına kele.

Ursalar, cıksalar, kurumaz terek.

Fidan östirer.

Gene tiriler.”⁷

“Avzuna savluk Tiziy. Ben bu ceviz ağaçlarını Kartbabaylarga benzetemen. Gerçi sende şiirinde de “ Dostı onı acımay.Tamırından baltalay.Kökte bır boş yer kala. Cerde kölge yok bola.İlkbahar kele, dünya yeşere....Ursalar, cıksalar, kurumaz terek. Fidan östirer.Gene tiriler.” Diysin. Bak benim kartbabaylarımı da urmuşlar, cıkmışlar, bu topraklardan atmışlar, ama benim gibi bir fidan östirmişler, gene tirildik. Yok edebildiler mi bizleri? Dün vardık, bugün varız yarında da bu cennet vatan topraklarında varolacağız. Bunu hiçbir kimse engelleyemez. Ceviz tereklerinin fidanları östi, tirildi. Gittikçe de bu fidanların sayısı çoğalıyor. Durun bakalım birde ben sizlere bir şiir okuyayım. Dinler misiniz ?”dedim.

Şair Tatar Tiziy, Tatar kızı ve Tatar Ceviz Tereği hep birlikte “oku.. oku.. “dediler. Arkadan da bir takım sesler geldi. Onlarda “oku oku” diyorlardı.Boynumu geri çevirdim. Bir de ne göreyim!... Gezimize katılan bütün arkadaşlar halka halka bölük bölük saf saf dizilmişler bize bakıyorlar. Yanlarında bazı yabancılar vardı. İbrahim Akay'a “Şu yanınızdaki yabancılar kim?” dedim. İbarahim Akay: “Şükrü bu kalabalık topluluk Dünyanın çeşitli yerlerinden gelen Türk kökenli şair ve yazarlar “ dedi. Duygulandım ve şu mısraları dudaklarımdan dökülüverdi:

KIRIM TATAR TÜRKLERİ , KIRIM'A

“...............halka halka

alay alay

bölük bölük..saf saf

dizildiler

rabdan emir geldi,

indiler

indiler

indiler” dedim.

Tok sesli , Kırım kalpağı giymiş bir KARTBABAY önümüzdeki çimler önünde durdu “tokta balam, bundan sonrasını biz okuyayık “ dedi, dizlerini kırdı, çimin üzerine diz üstü çöktü, iki avucunu semaya kaldırdı:

KIRIM TATAR TÜRKLERİ , KIRIM'A

“geldiler

gecenin üstüne...

karanlığın, zulmün, zulmetin üstüne..

aydınlığın, ışığın, rahmetin üstüne

her şehre, her bucağa, her eve

coşkuyla, sevinçle, seve seve”

indiler

indiler

indiler “ dedi.

Arkasından yine tok sesli bir KARTANAY geldi;O da çimler üzerine dizlerini kırdı,bağdaş kurup oturdu; pamuk gibi yumuşak bembeyaz ellerini gök yüzüne kaldırarak:

KIRIM TATAR TÜRKLERİ , KIRIM'DA

şafak çöksün istemediler

tan ağarsın istemediler

seher olsun istemediler

arınsın yürekler, yücelsin gönüller

diye didindiler

alay alay...saf saf

birdiler, yüzdüler, yüz bindiler

indiler

indiler

indiler “ dedi.

Eli yüzü nurlu, başında maraması örtülü bir Kartanay da ”Bismillâhirrahmânirrahim ” deyip, diğer Kartanayın yanına geldi oturdu. Şefkat ve merhamet kokan güzel ellerini semaya kaldırarak şu dizleri okudu:

KIRIM TATAR TÜRKLERİ , KIRIM'DA

“geceyi onlar mı çevirdi nura

onlardan makbul olanlar mı

gündüzden güzel bir geceydi

zikirler tek heceydi

hak hak hak

dedi milyonlarca yürek

ağlayarak:

aşk aşk aşk

dedi hak...

hak dedi:kulum kalbine bak”

En son olarak ta insana huzur veren; tok sesli, yaşlı asker elbiseli bir başka KARTBABAY geldi, elindeki silahı yavaşça çimenler üzerine koydu, dizleri önüne çöktü, nasırlaşmış ellerini gök yüzüne kaldırdı:

KIRIM TATAR TÜRKLERİ , KIRIM'A

“........ halka halka

alay alay bölük bölük saf saf

dizildiler

tan ışıdı semaya süzüldüler

hepimizden bir parça alarak

kanatlarına yüreklerimizi bağlayarak

yükseldiler

yükseldiler

yükseldiler”⁸ dedi.

Bu kartbabay ve kartanaylar “kim di?”diye yüzlerine baktığımda;biri anayımın kartbabayı Mustafa Kartbabayım, apakayı Tevide Kartanayım, diğerileri de babayımın babayı Çanakkale Gazisi Yusuf Kartbabayım, apakayı Fatma Kartanayımdı.

Oturduğum yerden bir ok gibi fırladım. Kucağımı açtım;kartbabaylarımı, kartanaylarımı bağrıma basıp kucaklamak için, doya doya o nurlu yüzlerinden öpmek için

koştum...

koştum....

koştum...

Ayağım bir taşa takıldı, önce rükû ya gider gibi belim büküldü, sonra da secde yapar gibi yüzü koylu çimenlerin üzerine kapaklandım.Gözlerimi açtığımda kendimi çimenler üzerinde bir selvi ağaç gibi boylu boyunca uzanır halde buldum. Kartbabaylarım, kartanaylarım yoktu kucağımda; ama onların şehit kanları ile suladığı burcu burcu cennet kokan vatan toprağı vardı;bu toprak bir ana kucağı gibi yumuşak, merhametli, sımsıcaktı;bir baba kucağı gibi şevkatli, güven vericiydi;burnumun dibindeki çimler arasındaki toprağı;

öptüm ...

öptüm..

öptüm..

kokladım...

kokladım...

kokladım;topraktan kartbabaylarımın alın ter kokuları geliyordu......

Gerçekten de Cennet Vatan Toprağı bir ana kucağı gibi yumuşak, bir ana kucağı gibi merhametli, bir ana kucağı gibi sım sıcaktı;bir baba kucağı gibi şefkatli , bir baba kucağı gibi güven vericiydi.

Yem yeşil çimenler üzerinde ne kadar yattım bilemiyorum....

Bu cennet vatan toprağında taze filizlerin, taze fidanların ve renk renk burcu burcu kokan taze güllerin yeniden yetişmesi için, Kartbabaylarım nasıl ki şehit kanları ile suladı iseler Cennet Vatan Kırım Toprağını, bende gözlerimden şırıl şırıl akan damla damla “Kızıl Göz Yaşları”mla

suladım.....

suladım......

suladım.......

ALLAH ONLARDAN (kartbabay-kartanaylardan) RAZI OLSUN.........

RUHLARI KIRIM TOPRAKLARINDA ŞÂD OLSUN.

CENNET VATAN KIRIM TOPRAKLARINA DA KIRIM TATAR TÜRKLERİ;

ALAY ALAY SAF SAF HALKA HALKA BÖLÜK BÖLÜK DOLSUN.

KIRIM’DAN SÜRÜLEN, SÜRGÜN YOLLARINDA, SÜRGÜN DİYARLARDA RUHUNU HAKKA TESLİM EDEN KIRIM ŞEHİTLERİMİZİN AZİZ RUHUNA, HEP BİRLİKTE AVUÇLARIMIZI TARAK DAMGALI GÖK BAYRAK RENGİNDEKİ SEMAYA KALDIRARAK BİRER FATİHA OKUYALIM:

EL FATİHA.......

“Eûzübillâhimineşşeytanirracim. Bismillâhirrahmânirrahim (Şeytanın şerrinden Yüce Rabbim Sana sığınırım. Rahman ve Rahim Olan Allah’ın adıyla)“

“ Elhamdü lillâhi rabbil'âlemîn. Errahmânirra-hîm. Mâliki yevmiddin. İyyâke na'budü ve iyyâke neste'in. İhdinessırâtal müstakîm.Sırâtellezine en'âmte aleyhim ğayrilmağdûbi aleyhim ve leddâllin. ( Hamd, âlemlerin Rabbi, merhametli olan, merhamet eden ve Din Günü'nün sahibi olan Allah'a mahsustur.(Allahım!) Ancak sana kulluk eder ve yalnız senden yardım dileriz. Bizi doğru yola; nimete erdirdiğin kimselerin, gazaba uğramayanların, sapmayanların yoluna eriştir) “ amin ...

1. PİTTİ

Savlukman kalın.

Şükrü Bilgili.....

............................

şiirin orijinalı:

“KADİR GECESİ

melekler halka halka

alay alay

bölük bölük..saf saf

dizildiler

rabdan emir geldi

indiler

indiler

indiler

geldiler

gecenin üstüne...

karanlığın, zulmün, zulmetin üstüne..

aydınlığın, ışığın, rahmetin üstüne

her şehire, her bucağa, her eve

coşkuyla, sevinçle, seve seve

indiler

indiler

indiler

şafak çöksün istemediler

tan ağarsın istemediler

seher olsun istemediler

arınsın yürekler, yücelsin gönüller

diye didindiler

alay alay...saf saf

birdiler, yüzdüler, yüzbindiler

indiler

indiler

indiler

geceyi onlar mı çevirdi nura

onlardan makbul olanlar mı

gündüzden güzel bir geceydi

zikirler tek heceydi

hak hak hak

dedi milyonlarca yürek

ağlayarak:

aşk aşk aşk

dedi hak...

hak dedi:kulum kalbine bak

melekler halka halka

alay alay bölük bölük saf saf

dizildiler

tan ışıdı semaya süzüldüler

hepimizden bir parça alarak

kanatlarına yüreklerimizi bağlayarak

yükseldiler

yükseldiler

yükseldiler”⁹

Bugün “10 Aralık İnsan Hakları Günü” .

İNSAN HAKLARI HAVARİSİ KESİLEN ZEVATLARIN ACABA KIRIM'DA

KIRIM TATAR TÜRKLERİNE 1783 DEN, BUGÜNE KADAR (ÖZELLİKLE 1944 YILINDA) YAPILAN

İNSAN HAKLARI İHLALLERİNDEN HABERLERİ VAR MI?

BU ZEVATLARIN LÜTFEN AŞAĞIDAKİ YAZIMI OKUMASINI TAVSİYE EDERİM.

KIZIL GÖZ YAŞLARI 26

“KAYDAN KELESİN? KAYDA KETESİN? “

Gerçekten Savaşın-Korkunun-Sürgünün Çocuğu’nun anlattıkları doğrumu idi ?!...değil miydi bunu her ikimizde düşünürken birde baktık ki Aydavcı Rüstem yavaşladı ve sağa otobüsünü kırdı. Hafif bir rampadan tırmanmaya başladı. Çok fazla gitmeden sonra tekrar sağa döndü. Bir han kapısını andıran bir kapıdan geçtik. Dar bir sokaktan sonra sağda ve solda iki büyük binanın ortasında çeşit çeşit güllerle süslü, yeşil çimenlerle kaplı ve ağaçlarla güzelleştirilmiş bir bahçenin kenarında durdurdu otobüsü Aydavcı Rüstem. Her halde kalacağımız otel burası idi. Otelden çok binanın eskiliği eski bir hükümet konağını veya eski bir okulu andırıyordu; girişimizin hemen sağında bulunan bina; solumuzdaki bina ise diğerine göre biraz daha güzel görünüyordu dış cepheden.

İbrahim Akay’la ben Kırım’ın dünü ve Akmescit ile ilgili konuları konuşurken, tartışırken; Akmescit’in caddelerinden, sokaklarından, meydanlarından geçmiştik;ama konuşmamız çok heyacanlı olduğundan her ikimizde Akmescit’in caddelerine, sokaklarına, binalarına ve insanlarına dikkatlice bakamamıştık; Akmescit'in hangi caddesinden girmiştik, hangi meydanlarından geçmiştik hiç farkında değildik. “Neyse daha çok gelip gideceğiz; Akmescit’in içinden; o zaman daha dikkatlice bakar; doya doya seyrederiz Kalkayların Şehrini “ dedik.

Akif Arkadaş, oturduğu ön koltuktan ayağa kalkarak:

“Arkadaşlar şu anda kalacağımız otele gelmiş bulunuyoruz. Otelimizin adı Tavrida. Ben herkesin kalacağı odaları tespit edip, hepinize ayrı ayrı bildireceğim. Sizler valizlerinizi alıp beni takip edin.” dedi.

Otelin adını duyar duymaz irkildim. Bu isim Türkçe bir ad değildi;Rusca idi.Bu ismi “Kırım Tatarlarında Milli Kimlik ve Milli Hareketler (1905-1916), Türk Tarih Kurumu” kitabında da okumuştum. Bu kitapta “...., tamamen Ruslara ait olan askeri idarenin yanında sivil idareyi yürütmek üzere “Kırım Mahalli Hükümeti” adı verilen bir birim kuruldu.¹ Daha sonra “Kırım Mahalli Hükümeti”ne son verilerek Rus İdari sisteminin tatbikine geçildi.13 Şubat 1784’de Kırım, Taman ve yarımada haricindeki geniş arazileri içine alan “Tavrida Oblastı” kuruldu.²” diyordu.

Kendi kendime dedim ki :”Adamları görüyor musun? İşgal ettikleri topraklarda kurdukları idari sisteme verdikleri isimleri bu otele vermişler.” Belki de kalacağımız bu otel o yıllarda kurdukları “Tavrida Oblastı” adındaki idari sistemin yönetildiği, idare edildiği bina idi. Bunu bilmiyorum. Aslında bilmekte istemiyorum. Bu isim niçin konulmuş onu da araştırmayacağım...

Ama bildiğim bir gerçek var; Güneşin önüne perde çekilmeye çalışılsa da; bu ve buna benzer bir çok binaların odalarında, koridorlarında; yıllar önce Kırım Tatar Türkleri’nin kaderini etkileyen, nice acı kararlar alındı; nice Kırım Tatar Türküm haksız yere sorgusuz sualsiz mahkum edildi; çil yavrusu gibi dünyanın dört bir yanına sürgün edildi; nice Kırım Tatar Türküm insanlık suçu sayılan işkenceye tabi tutuldu; niceleri, Yüce Yaradanımın insanlara karşılıksız verdiği çok değerli uzuvları olan kollarını, bacaklarını, burunlarını, gözlerini, kulaklarını, dişlerini, tırnaklarını, fidan gibi bedenlerini, hatta yüreklerini, beyinlerini, ciğerlerini, dalaklarını kaybetti; niceleri de yapılan işkencelere dayanamayıp şuurunu kaybetti;veliler evi olan Zincirli Medrese’ye kapatıldı.

Savaşın-Korkunun-Sürgünün Çocuğu bir anda yine yanımda belirdi. Gözlerime baktı.”Senin içinden geçenleri okuyorum.Daha senin bilmediğin bir çok insanlık suçları var. ” dedi .

“Neler!?..” dedim, “Anlatta dinleyelim.”

Savaşın-Korkunun-Sürgünün Çocuğu uzaklara baktı, çoook uzaklara baktı, belkide yaşadığı acı hayatını gözleri önüne getirmeye çalışıyordu ve başladı konuşmaya:

“Kırımlı’ların tragediyası modern dünyada tanığı olduğumuz büyük tragediyalardan biridir. Belki de en önemlisidir. Günümüzde Sovyetler Birliği’nin Kırımlı’ların bir ulus olarak kendi varlıklarını koruma ve vatanları Kırım’a dönme yolunda verdikleri mücadele ile bu tragediya , yalnızca Kırımlı’ların özel durumlarından değil, Sovyet Rusya’nın kendi sınırları içindeki diğer ulusal toplumlara karşı takındığı tavır ve politikasında da çok önemli bir nitelik taşımaktadır.Önce ana yurtları olan Kırım’dan sürülmeleri ve geride bıraktıkları bütün kültür ve tarih eserlerinin, ibadet yerlerinin, mezarlıklarının barbarca yıkılıp yerle bir edilişi, sonra da uzun yıllar boyunca milli benliklerinin sistematik bir şekilde imha edilişi Sovyet Rusyası’nda namuslu insanları uzun yıllar tedirgin edecektir. İşlenen cinayetleri örtmek için harcadıkları bütün çabalarına rağmen, sorumlular bu gerçeği özgür dünyadan-en önemlisi Sovyet Rusyası’nın sınırları içinde yaşayabilen diğer ulusal toplumlardan-gizleyemediler.”³

“Burada dur” dedim, Savaşın-Korkunun-Sürgünün Çocuğu’na, “Bu kadar büyük bir zulme uğramış ve vatanlarından sürülmüş Kırım Tatar Türkleri’nin kalplerinde Kırım’a karşı sevgi ve bağlılıklarında bir eksilme oldu mu?”

Savaşın-Korkunun-Sürgünün Çocuğu sözünü kestiğimden dolayı biraz bozulur gibi olmuştu, konuşmasına devam etmeyecek diye korktum, ama anlatmaya kararlıydı yüzüne baktığımda.

“Ah!...Ah!...Ah!...” dedi, “Maruz bırakıldıkları feci ve çok tehlikeli durumlara rağmen, Kırım’a sevgi ve bağlılıkları Kırımlı’ların yüreklerinde hiçbir zaman sönmedi. Kıyas yerindeyse eğer, yanıp kül olduktan sonra canlanıp kendi külleri içinden havalanmış bir Phoenix kuşu örneği bugün Kırımlı’lar. Bu gün, Kominist Partisi üyeleri de dahil, sürgün edildikleri yerlerinde Kırım’ın hasretini çekmeyen, Kırım topraklarına dönecekleri günü beklemeyen bir tek Kırımlı yoktur. Geçmişinden kopmuş bir toplum kendi geleceğini kuramaz. Aradan bunca yıl sonra benliklerini koruma, milli kültür ve sanatlarını sürdürme yolunda şaşılacak canlılık ve başarılar kaydediyorlar Kırımlı’lar.” ⁴

“Evet . Evet çok haklısın Savaşın-Korkunun-Sürgünün Çocuğu “ dedim, biraz ilerimizde Akif ile bir şeyler konuşan ve bizi otobüsten iner inmez otelin bahçesinde karşılayan saçlarının ağarmasına rağmen yüzünde genç olduğu intibaı veren devlet sanatçısı “Server Kakura’yı gösterdim.”İşte şu karşımızda gördüğün sanatçı sürgün yeri Özbekistan’dan vatanı Kırım’a gelmiş ve gerek bu cennet vatan topraklarında gerekse de Diaspora da ( Kırım dışında) Kırımlı’ların yırlarını büyük bir ustalıkla icra eden bir sanatçı.Adı da Server Kakura. Bu sanatçıyı tanıyor musun?” dedim.

“Ben bu sanatçıyı tanıyorum Şükrü” dedi İbrahim Akay.” Sahi Şükrü sen kiminle konuşup duruyorsun deminden beri. Yanında da kimse yoktu. Biliyorsun kendi kendisi ile konuşana deli derler. Sakın ola aklın maklın kaytmasın. Valizini aldım.Otele geldik.Uyan artık. Hala uykuda mısın?”

“İbrahim Akay, bak vatan toprağına ayak bastık. Şimdi burada seninle kavga etmeyelim. Ne demek :’Sakın ola aklın maklın kaytmasın.’ Kaytarsa da üzülme. Zaten Ruslar işkenceden aklı kaytan Kırımlı’ları Bahçesaray’da ki veliler evi Zincirli Medrese’ye kapatıyorlarmış. Sende beni oraya götürür kapatırsın.” Deyip, elindeki valizimi aldım ve İbrahim Akay’a teşekkür ettim.

Server Kakura bizi havaalanında karşılamış ve Aydavcı Rüstem’in otobüsüne bizleri bindirdikten sonra kendi arabası ile bizden önce otelin bahçesine gelmişti. Nede olsa Akif Arkadaşım Haziran ayı içinde Türkiye’mizin bir çok vilayetlerinde Server Kakura’nın “Kırım Ansamblesi”ni il il gezdirmiş; Kırım Folklor Kültürünü Türkiye’mizdeki insanlara tanıtmıştı. Akif arkadaşım Türkiye’miz de Server Kakura’yı çok memnun etmiş ki o da Akif arkadaşımıza yardımcı oluyordu; bizim yanımızdan ayrılmıyor; bize rehberlik yapıyordu. Akif’le Server Kakura solda bulunan binaya doğru yürümeye başladılar. Bizlerde onların peşine takıldık.

Ben arkada kalmıştım. Sağ tarafıma baktığımda büyük bir ceviz ağacını gördüm. Ceviz ağacının altındaki bankta da bir bayan oturuyordu. Otobüsten indiğimizden beri bizi izliyordu bu bayan. Kendisine baktığımı gördü, yerinden doğruldu, bana doğru yürümeye başladı;herhalde bayan benimle konuşmak istiyordu. Bende gruptan ayrılarak bayana doğru yürüdüm.

“Buyur Teyzeciğim. Bir şey mi söylemek istiyorsun?” dediğimde, siyah bir etek ceket;ceketin altında da dantelli işlemeli bir gömlek giymiş , kısa ve sarışın saçlı, orta yaşlarda, kalem kaşlı, çekik gözlü, elmacık kemikleri belirgin, güleç yüzlü bayan elini uzatarak:

“Koş keldin balam. “ dedi, ve devam etti:

“Kaydan kelesin?

Kayda ketesin?

Bır közın artta,

Bır közın alda.

Artta ölmişler

Alda kalmışlar.

Uzaktan kelesin

Köp şeyler körgesin.

Kaydan kelesin?

Kayda ketesin?”⁵

“Tiziy “ dedim, “Ak(hak) topraklardan kelemen;Türkiye’den kelemen.Cennet Vatan Kırım’nı kezmege keldim.Kartbabaylarımın topraklarına yüz sürmege keldim. Sen kümsün?” dediğimde, o sırada yanıma havaalanında bizi karşılayan ve otobüste beraber geldiğimiz Tatar kızlarından biri geldi.

“Akif beyler soldaki otelin idare binasına gittiler. Seni almaya geldim” dedi Tatar kızı. Teyze hemen sordu:

“Bu aruv apakayda apakayın mı bola?” dedi. Ben hemen cevap verdim:

“Hayır bu güzel kızımız apakayım(eşim) bolmay. Bu güzel kızımız buralı;Kırımlı. Senin anlayacağın bir Tatar kızı”

“Çok güzel. Çok güzel. Menim kum bolduğumu sorgan edin biraz önce, cevap bermemiştim. Men bır Tatar şairmen.”

“Oooo buna çok sevindim. Ben şairleri çok seviyorum;özellikle Tatar bolursa daha çok seviyorum. Madem ki bir Tatar şairsin;mına Tatar kızına bir şiir oku da dinleyelim” dedim.

Şair Tiziy Tatar güzelinin bir elinden tuttu öbür eliyle de benim elimden tuttu. Ceviz ağacının altındaki oturağa doğru her ikimizi götürdü, birimizi sağ yanına birimizi sol yanına oturtturdu. Her iki kolunu açtı; bir kolunu benim omzuma, bir kolunu da Tatar güzelinin omzuna attı;Tatar güzelinin uzun saçlarını parmakları ile tarak gibi taradı; benimde arka tarafta kalmış birkaç tane tüylerimi okşadı:

”Sizler benim evlatlarımsınız. Size şiir okumayacağımda kime okuyacağım” dedi, başladı Tatar kızına şiir okumaya:

“Selbi boylı, uzun şaşlı.

Tatar kızı.

Deren közli, kara kaşlı

Tatar kızı

Başında oyalı şember.

Şaşleri betine ceter

Közleri sürmelidir.

Betleri şeşektiydir.

Tobıgından entarisi.

Belinde kawkaz kuşagı

Kolunda bilezikleri.

Parmakta yüzükleri

Tokır kara kilimin.

İşler cünden karpetin

Tiger ipek nagışın.

Maramasın, şevresin.

Aytar tatlı maneler.

Şalar eski dürküler.

Örer ine oyasın

Bekli tutar yaresin.

Tatar kızı, tatar kızı

Kalmadı onın azı-tuzı

Atlaz entar, kiygen kızlar

Sahnege şıgıp oynarlar.

Şimdigi tatar kızları

Hatırlatır o künlerni.

Marama salıp, fes kiyip

Canlandırar adetlerimizni”⁶

Şiir biter bitmez ben ve Tatar kızı, aynı anda ellerimizle kuvvetlice şairimizi alkışladık. Ben yerimden kalktım. Şair Tizemin elinden öptüm:

”Avzuna sağlık. Ne güzel ayttın Tatar Kızını. Bak yanında oturan Tatar Kızı’nın da şiirinde ayttığın bütün özellikler bar. “dedim, tam doğrulduğumda kel başıma tak diye bir şey değdi, değer değmezde yere düştü. Eğildim yere, başıma düşen nesneyi elime aldım. Bu henüz olgunlaşmamış yeşil ve beyaz benekli bir cevizdi. Başımı yukarı kaldırdım ki gölgesinde oturduğumuz asırlık ceviz ağacında binlerce cevizler yapraklar arasında saklanmışlar bana göz ediyorlardı.Yerime tam oturacağımda ceviz ağacından bir ses geldi.

“Beni de sizlerin kartbabayları sürgün edilmeden önce bu bahçeye dikmişti.Yıllardır bende sizleri bekliyordum. Koş keldiniz. Men Şair Hanımga gücendim.” Dedi,”

“Niye?” dedim.

“Tatar kızına şiir yazmış. Benim gibi asırlık bir ceviz ağacına bir şiir yok mu? Gerçekten Tatar şairi mi togul mu? Ceviz ağacı ile ilgili bir şiir okusun da dinleyelim bakalım” dedi Ceviz ağacı.

“Ceviz ağacı Akmescit hava alanı yolunda daha önceden sana ben uzun bir şiir okumuştum. Bu şiiri arkadaşların sana söylemedi mi?” dedim.

“Söylediler, söylediler. Ama o şiiri bir Tatar şair yazmamıştı;Kosavalı Osman Baymak yazmıştı. Ben bir Tatar şairin tilinden bana yazılan bir şiiri dinlemek istiyorum” diye ısrar etti Ceviz ağacı , Şair Tizemize dönüp.

“Şair Tiziy ceviz ağacı ile ilgi bir şiirin bar mı ? Barsa şu ceviz ağacını da sevindireyik” dedim,

......

Devamı haftaya,

Savlukman kalınız.

Şükrü Bilgili

Rusya'nın Tuzla Oyunu

Ahmet ÖZAY

Amerika'nın Irak'a işgaline karşı dünya kamuoyunun etkisiz kalmasının ardından Rusya da batıya doğru genişleme provası yapıyor. Kafkasya'da sınırlı da olsa egemenliğini sağlayan Rusya şimdi de eski defterleri açıyor.

Aslen Ukraynalı olan Sovyet lideri Nikita Kruçov döneminde, 1954 yılında Rusya Sovyeti'nden alınarak Ukrayna Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'ne bağlanan Kırım Özerk Cumhuriyeti'ni yeniden topraklarına katmak arzusunda olan Ruslar, bir güç denemesi içindeler.

Kırım yarımadasının Kerç Boğazı ile Rusya Federasyonu’na sınır olduğu Azak Denizi’nde baraj inşaa etmek bahanesi ile Ruslar sivil ve askeri faaliyetlerini arttırınca, yeni bir kriz patlak verdi. 1990'lı yıllarda Türkiye ile Yunanistan arasında yaşanan Kardak Adası’nda yaşanan krizi andıran Tuzla sorunu kolay çözüleceğe benzemiyor. Rusya'nın Kırım açıklarında Azak Denizi’nde bulunan, Ukrayna'ya ait Tuzla Adası’nı da inşaat kapsamına almasıyla iki ülke arasındaki ilişkiler yeni bir boyut kazandı.

Tuzla Adası’nın Ukrayna'ya ait olmasına rağmen kendi sınırları içine alma çabası gösteren Rusya'nın bir güç denemesi yaptığına inanılıyor. Ukrayna'nın tepkisini ve krizi aşma yöntemlerini anlamaya yönelik Rus taktiği, NATO'nun Ukrayna'ya ne kadar sahip çıktığını da görmeye yönelik bir girişim. Eğer Ukrayna kendi toprağını savunmada zaafiyet gösterir, NATO'nun üyeliğine pek de sıcak bakmadığı Ukrayna'ya sahip çıkmaz ise, Rusların o zaman adım adım Kırım'ı ilhak planını uygulamasından korkuluyor.

Tuzla'nın Azak denizinin Rusya'ya ait doğu sahilinde bulunan "Taman Boğazı’nın" uzantısı olduğunu savunan Moskova'ya karşı askeri tedbirlerle anında cevap veren Kiev, Kırım'daki kuvvetlerini alarma geçirdi. Tuzla adasına da özel harekat birlikleri ve deniz komandoları çıkarttı. Bugüne kadar ismi duyulmamış, 40 dolayında nüfusa sahip Tuzla adası ve Ukrayna - Rusya krizini Kırım Tatar Milli Meclisi Hukuk Komisyonu Başkanı Nadir Bekir değerlendirdi.

Strasbourg'a Avrupa Konseyi tarafından davet edilen ve aynı zamanda Birleşmiş Milletler uzmanı olarak Kırım'da görev yapan Nadir Bekir Tuzla krizinin Rusya'nın Kırım konusunda yeni bir politika sürecinin habercisi olduğu görüşünde. 

Nadir Bekir'e göre "Olanlar sadece Rus devletinin bir kışkırtması. Çünkü bu Rusya'nın ne ilk ne de son yarattığı kriz olacak. Son yıllarda Sovyetler Birliği’nin Karadeniz filosunun dağılması sürecinde de benzeri sorunlar yaşandı. Yakın dönemde Rus lider Putin, Beyaz Rusya Devlet Başkanı Lukeşenko ile Ukrayna Devlet Başkanı Kuçma arasında iktisadi etki alanları arasında birbirlerine girdiler. En son Rusya tarafından dünya kamuoyuna Tuzla krizi olarak yansıyan, bizim Tatarca "Tuzlu" adası dediğimiz ada ile ilgili sorunu çıktı. Tuzlu'da Tatar nüfus yok. Ama çoğunluğunu Ukraynalı balıkçıların oluşturduğu 30 - 40 kişilik bir ada halkı var" diyen Nadir Bekir ile Strasbourg'da görüştük.

Rusya ne istiyor Tuzlu da ?

N. Bekir - Rusya Kuban tarafından bir baraj kuruyor. Bu baraj inşaası ilerledikçe Tuzlu'yu inşaat sahası haline getirecek. Su tesisleri filan bu bölgede kurulacak. Böylece Rusya ile Ukrayna arasındaki deniz sınırı ihlal edilmiş olacak. Daha da ilginci barajın ek tesislerinin denize kurulması ile birlikte, Rusya'nın Kırım'a olan deniz sınırı kara sınırına dönüşmüş olacak hukuken. Rusya tarafından hem deniz hem de kara sınırı konusunda yeni talepler ortaya çıkacak. Daha şimdiden Rus kamuoyu Tuzlu Adası’nın bulunduğu bölgenin Rusya toprağı olduğunu ilan etti.

Baraj ne zaman bitecek ?
N.Bekir - Yaşanan kriz ve oluşan tepkiler üzerine baraj inşaası şimdilik durdu. Çalışmalar sadece iki veya üç gün sürdü. Bu süre içersindeki hızla devam ederse bir hafta da ciddi bir yol alınır.

Bu sorun nereye gider ?
N.Bekir - Bize göre bu bir güç denemesi. Ukrayna bütün tepkisini gösterecek mi? Rusya buna bakıyor. Eğer Ukrayna sert bir tepki veya silahlı müdahale de bulunursa. Belki o zaman Rusya bu çalışmaları durduracak. Eğer tepkisiz kalırsa devam ettirecek.

Ukrayna'nın tepkisi nasıl oldu peki ?
N. Bekir - Ukrayna Kırım'a ve adaya özel harekat kuvvetleri gönderdi. Azak denizinde Karadeniz'de ve Kerç Boğazı’nda donanma gücü arttırıldı. Ancak, Ukrayna'da kimse Rusya ile harp istemez. Ruslar bunu biliyorlar. Onun için Ruslar sonuna kadar yüzsüzlük ve mütecaviz davranacaklar. Ruslar Kırım'ı bombalarız filan diye tehditte bulundular ama gerçekte böyle bir hava yok. Gerilimi geri çekerek barışçı bir ortam yaratır gibi görünüyorlar. Sonra Tuzlu toprağına bir yolunu bulup girecekler. O zaman Ukrayna ya onları durduracak yada engel olamayacak, ama bir şekilde tepki koyacak. O zaman Ruslar çıkıp diyecekler ki "Biz barış istiyorduk ama bakın Ukrayna aynı niyette değil. Neden askeri tepki gösterdiler diyerek Ukrayna'yı saldırgan gösterecek. Kırım toprağında Akyar’da halen büyük bir Rus gücü var. Rusya da için bölgede askeri harekat yapmak veya güç göstermek zor bir iş değil zaten."

* * *

Rusya'nın Tuzla Oyunu [ Ahmet Özay, Bahçesaray , Eylül-Ekim 2003, Sayı 23 ]

Kırım Türkleri Kültür ve Yardımlaşma Derneği
İstanbul Şubesi

www.kirimturkleri.com

KIZIL GÖZ YAŞLARI 25

“ŞİMDİ MÂTEM TUTAR KIRIM'DA DAĞLAR”

“BEN MUHAKEMESİZ ÖLÜME İDAM EDİLMİŞ BİR MİLLETİN ÇOCUĞU OLDUM!...”

“Şimdi mâtem tutar Kırım'da dağlar

Siyaha bürünmüş, yemyeşil bağlar

Camiler yıkılmış, minare ağlar,

Ezânlarla süslü, çağlar yokolmuş...

..........

Akmescid mescidden mahrum edilmiş

Çanların sesine mahkum edilmiş

Güneşin önüne perde çekilmiş

Yıldızlar dökülmüş, aylar yokolmuş...”¹

Ben şiiri bitirir bitirmez tepemizde birisi:

“Durun, daha bitmedi. Benimde size anlatacaklarım var.” Dedi. Yukarıdan ve derinden gelen bu sese ikimiz birden döndük ve:

“Sen kimsin? “dedik.

“’Ben aç bir çocuk olmadığımda savaş çocuğu oldum; savaş çocuğu olduğumdan başka, muhakemesiz ölüme idam edilmiş bir milletin çocuğu oldum.’²Ben aslında Savaşın-Korkunun-Sürgünün Çocuğuyum.” Dedi .

“Evet ben seni tanıdım” dedim, “Sen ceviz ağaçları arasındaki çocuk değil misin?”

“Evet, beni iyi hatırladın “dedi, ‘hatta afferim sana. Seni benim gözüm tuttu. Sen ilerde büyük bir yazar olacaksın. Bu milletin acılarını, sevinçlerini, ızdıraplarını ve bu mazlum milletin romanını yazacaksın. Bundan eminim’ demiştin”

“Doğru söylüyorsun. Bu sözleri ben sana söylemiştim.” dedim.

1. “O zaman seni iyice yakından tanıyalım. Bu gidişle gezimiz boyunca sen hiç ayrılmayacağa benziyorsun bizden. Sen aslen nerelisin?” dedi İbrahim Akay.

“Bazı kimselerce tanıtıldığım gibi Kırım’ın Kızıltaş köyünde doğmadım; Kızıltaş’ın üç kilometre kadar güneyindeki Gurzuf kasabasında doğdum.”³ Dedi.

“Dur, daha bitmedi. Benimde size anlatacaklarım var , demiştin biraz önce.Anlatacakların Akmescit’le ilgili ise dinleyelim. Kışın da Akmescit böyle güzel olur mu?” Dedi, İbrahim Akay.

Savaşın-Korkunun-Sürgünün Çocuğu her ikimizin arasına geldi oturdu. Derin bir “offff...” çekti başladı anlatmaya:

“Karsız geçen Aralıklar olurdu Kızıltaş’ta, ama Akmescit’te karsız geçmezdi Aralık. Ayın ortalarında yağardı ilk kar kente. (Bizim Kızıltaş’a yağan kar örneğin) öyle yumuşak, hafif, pullu olmazdı Akmescit’in kar’ı; mavimsi mor havada kuru kuru, küçücük cam kırıntıları, ya da kuru arpa taneleri biçiminde yağardı kar. Sonra ayaz bastırırdı geceleyin, ve Akmescit evlerinin saçaklarına buz salkımları asılıp kalırdı haftalarca; bazı kışlar kış boyu. Eşsiz iklimi ve uysal insanlarıyla Kızıltaş benim duygusal yanımı uyandırıp zenginleştirdiyse, Akmescit hayatın sert, acımasız yanını tanıttı bana, ve –ilerde beni bekleyen zorluklara karşı koyabilmem için belki- karakterimi bileyip kavileştirdi.”⁴ Dedi, bir an sustu, bizim kendisini dinleyip dinlemediğimizi gözleriyle bir kontrol etti;bir bana baktı, bir de İbrahim Akay’a. Ben sessizliği bozmak için:

“Kızıltaş’ta doğmadım diyorsun ama Kızıltaş’tan da bahsetmeden duramıyorsun. Sende Kızıltaş’tan sürüldün. Kızıltaşlılar sürüldüklerinde nereye gittiklerinin farkında mı idiler?” dedim.

Savaşın-Korkunun-Sürgünün Çocuğu o tatlı Türkçe’si ile hemen cevap verdi:

“Kızıltaş’tan sürülen öteki Kızıltaşlılar da niçin ve nereye tahliye edildiklerinin farkında değillerdi. Sonraları babamın, kendi bağı içinde dizleri üstüne çökerek ( ve ağlayarak) toprağı ve bağın asmalarını öptü diye suçlandığını annemden öğrenmiştim. Bu suçunun ne kadar sahih, ne kadar uydurma olduğunu bilmiyorduk tabiî; bildiğimiz bir şey varsa, çok duygulu ve ince ruhlu bir insan olan babamın birkaç ay sonra, değişmiş bir kişi olarak Akmescit hapishanesinden çıkması-hapishanede edindiği yeni kişiliğiyle- bir daha da Kızıltaş’a uğramayı göze alamayışı oldu.”⁵

“Demek babanız kendi bağındaki toprağı ve asmaları öptü diye mi sürüldü?Bir insan bunun için nasıl sürülür!?...Başka kimler sürüldü böyle sudan sebeplerle? Biraz daha bu sürgün olayını anlatır mısın?” dedim, Savaşın-Korkunun-Sürgünün Çocuğu’na..

“Bugün benim yaşımda olan Kırımlılar bilir ya, burada bir kere daha hatırlatmakta mahzur görmüyorum:1931-1933 yılları nasıl Kırım köyünün yıkım yılları olduysa, 1933-1939 arası yılları da aydın sınıfının katliamı oldu;doktorlar, öğretmenler, artistler, yazar ve şairler anayurtlarından ve aile ocaklarından koparılıp gulag kamplarına -birçok hallerde ölüme-sürüldüler, ve Kırım’a karanlık çöktü.”⁶ Dedi, Savaşın-Korkunun-Sürgünün Çocuğu ve gözlerinden kızıl göz yaşları pul pul dökülmeye başladı. Cebimden bir kağıt mendil çıkarıp göz yaşlarını silmesi için uzattım. Eliyle mendili aldı, her iki gözünün yaşını sildi, göz göze geldik. Gözlerinde yıkılmışlığın ezilmişliğin;savaşın, korkunun, sürgünün hiçbir izi yoktu. Yüzünde ise kendine güvenen; gelecekten umutlu, yıkılmadım-ayaktayım, ben hâlâ yaşıyorum dercesine bir gurur ve bir sevinç vardı. Konuşmasına kaldığı yerden şöyle devam etti:

“Gene de herşey bitmiş, umutlar büsbütün ve uyanmayasıca sönmüş değildi. Tanığı olduğumuz bu tragediyanın başka bir önemli yanı da bize ( hiç değilse bana) adına Kırımlı denen yaratığın öyle kolay ölmeyeceğini; ölüme giderken bile inatla, sabırla, bilinç ve dirençle hayat ekinini saçtığını duyurması oldu. Sonraları, o dönemin Akmescit’ini düşünürken, Thomas Hardy’nin romanlarındaki baba ve oğullar gelip takılıyordu aklıma; oğullar babayı öldürürler, ama cesedini nereye saklayacaklarını bilmezler. Paniğe kapılan oğullar babalarının cesedini nehire atarlar. Baba batmaz bir türlü.Oğulları cesedi suyun dibine bastırırlar, üstüne, bir yerlerden bulup, getirdikleri, ve ucunu iyice sivriledikleri, kazığı çakarlar. Babanın artık geride iz bırakmayasıca yeryüzünden silinip gittiğine inanırlar oğullar. Ama bu inançları da boşa çıkar. Bir süre sonra suyun dibinde ki gövdeye çakılı kazık tomurcuklanır, ve çok geçmeden kazıktan yeşil dallar fışkırır.Yeniden yeşereceği, gövdesinden taze filizlerin fışkıracağı sona erdi sanılan bir ağaç değil mi Kırımlılar?” dedi. Ben ve İbrahim Akay; her ikimizde başımıza salladık,”Evet doğru söylüyorsun” deyip, tastik ettik bu duyguları. Sonra ben söze başladım:

“Evet senin dediğin gibi sona erdi denen ağacın gövdesinden yeniden taze filizler fışkıracak, yeniden yeşerecek” dedim, ayağa kalkarak, otobüsün arkasındaki gençleri ellerimle bir bir göstererek “ işte şu gördüğün Dokuz Eylül Üniversitesi Öğretim Üyesi Deniz Ünsalan Bey, Şu Polatlılı Mustafa Özengen Bey, Şu Almanya'dan katılan Sayın Orhan Fidan Bey, Şu İstanbul'dan katılan İpek ve Ümit Özbay kardeşler, Şu Ankara'dan katılan M.Mehti Atlı Bey, Şunlar da A.B.D' den katılan Orkan , Numan Saylık kardeşler ile yiğenleri Murat Saylık, Şunlar Gazi Üniversitesi öğretim üyesi Canan, Eşi Sinan ve gezimizin maskotu altı yaşlarındaki küçük kızları Aybüke Hanım, Şu gezimiz tertip eden Sayın Akif Albayrak bey, şu yanımızda oturan capalak betli Kamanlı Halil İbrahim Karakaya Bey ve beni de soracak olursan Kalecikkaya Köyünden Şükrü Bilgili” deyip, otobüste bulunanların hepsini bir bir tanıttım.Tekrar yerime oturup, “Gördüğün bu gençlerin her biri bir taze fidan, taze bir filiz, haksız mıyım savaşın-korkunun sürgün çocuğu? İşte bu taze filizler Güzel Kırımımızı yeniden yeşertecekler yeniden vatan edecekler” dedim. Benim sözlerimle iyice coşmuştu Savaşın-Korkunun-Sürgünün Çocuğu:

“Ulusça bağımsızlıklarını yitirdikleri günden başlayarak, ağacın dalı budağı kesilmediği bir devre geçmedi. Gene taze filizler fışkırdı gövdesinden. Filizler kalınlaşıp dal budak olmasına zaman kalmadan, tekrar kesildiler. Gövde yeniden filizlendi. Sonunda kökünden kesilip uzak, ıssız ve kısır bir toprağa atıldı. Orda da yeni filizler fışkırdı gövdeden; filizler dal oldu; dallar uzadı uzadı, ağacın bin yıl önce dikildiği toprağa ulaştılar.....

Kırımlılar’ın Kırım’a, yalnızca Kırım’a, dayanan özelliklerinin önemi zaman geçtikçe daha da büyüyecek, diyor içimde ben, ve devam ediyor: onlara karşı işlenilen haksızlıklar düzeltilmedikçe, ve onlar, bütünüyle, tarihi yurtlarına kavuşturulmadıkça, Sovyetler Birliği’ni oluşturan ulusal toplumlar hakka ve adalete dayanan bir gelecekten söz edemezler ”⁷

Dedi ve gözden kayboldu Savaşın-Korkunun-Sürgünün Çocuğu.

İbrahim Akay’la ben şaşırmıştık. Ne o bir kelime konuşa bildi ne de ben.

Gerçekten bu savaşın-korkunun-sürgünün çocuğunun anlattıkları doğrumu idi…..

Savlukman kalınız

Şükrü Bilgili

Devamı haftaya...

NOT:Bu yazımın her iki başlığından da vazgeçemedim. Kusuruma bakmayın;herikisini de başlık olarak koydum.Siz hangisini kabul ederseniz, onu notlarınıza yazınız.