Regulus Arcturus Zwarts
Regulus is de jongere broer van Sirius. Zij beide woonden in het pand Grimboudplein 12, het Huis van het Nobele en Aloude Geslacht Zwarts. Ik heb reeds vermeld dat dit de gevallen microkosmos met zijn 12 magnetische lichten symboliseert. Het is zwart omdat het onvoorstelbaar lang geleden uit het Goddelijke Plan is gevallen, maar het is fundamenteel nobel omdat het door God, de Zevenvoudige Universele Geest, is gecreëerd. En het is oud omdat het reeds vóór de
Val heeft bestaan.
Sirius is het licht van het Nirwana dat de microkosmos binnengaat wanneer de nieuwe ziel, die door Harry wordt gesymboliseerd, geboren is. Het is als een klein maar helder gaatje in de donkere, bedompte gevangenismuur van het Huis van Zwarts, waardoor het schitterende licht van het glorieuze Koninkrijk van de God van Liefde naar binnen glanst.
Regulus is Latijn voor ‘kleine koning’. Wie is de kleine Zwarte Koning in onze microkosmos? Nee, niet Sneep. Hij is de zwarte koning in onze persoonlijkheid. Wij spreken hier over de microkosmos, die zich verscheidene meters rond de persoonlijkheidsmens uitbreidt.
Er is een ster die Regulus genoemd wordt. Het is de helderste ster in het sterrenbeeld Leo en één van de helderste sterren aan de hemel. Sirius is uiteraard de helderste ster aan de hele nachtelijke hemel.
Regulus symboliseert één van de 12 lichten in de ring, of de sferische grens, van de gevallen microkosmos. Deze lichten maken deel uit van het microkosmische krachtveld, en zodoende zijn het aanzichten van Voldemort. Daarom was Regulus een Dooddoener. Voldemort symboliseert het bewustzijn van dit krachtveld, dat onsterfelijk is en tussen incarnaties door blijft bestaan. 12 van de Dooddoeners symboliseren de 12 groepen magnetische punten in onze microkosmische ring, de buitengrens van ons krachtveld. Iedereen heeft één sterk magnetisch punt dat in de esoterische leringen Neptunus wordt genoemd. Deze magnetische kracht geeft ons de illusie dat wij koningen zijn. Neptunus was in de Romeinse mythologie de Koning van de Zee, die de astrale wereld symboliseert. Wij allen
denken, al dan niet bewust, dat wij de koning van onze microkosmos zijn, en vaak breiden wij die gedachte nog veel verder uit. Regulus en Sirius zijn broers in de betekenis dat zij allebei in de microkosmos leven, en beide zijn sterren die van binnenuit aan de ring van de microkosmos worden gezien. Sirius nochtans is de dodelijke vijand van Voldemort, terwijl Regulus een vazal van Voldemort is; hij is in feite een deel van hem.
Dit verklaart ook waarom heel wat Dooddoeners, en leden van het Huis Zwarts, namen van sterren dragen. Wij allen bezitten deze 12 sterren die in ons microkosmisch firmament op ons neer glanzen.
Het is goed mogelijk dat Sneep en Regulus jeugdvrienden waren. Beide zijn zij zwarte koningen, de één binnen de persoonlijkheid en de ander daarbuiten. Ik verdenk Regulus en Lucius ervan dat ze ook jeugdvrienden waren, aangezien Lucius met zijn arrogante ideeën van koningschap symbolisch voor de hersenen staat. De hersenen hebben 12 magnetische brandpunten die tot bewustzijn leiden en die het lichaam door middel van de 12 paren hersenzenuwen regeren. Deze 12 magnetische punten zijn uit de ring of de omtrek van de microkosmos afkomstig, en één daarvan is Neptunus, of Regulus. Vandaar
dat Regulus en Lucius nauw verwant zijn. Regulus en Narcissa Malfidus‑Zwarts zijn neef en nicht in de eerste lijn.
Wij weten dat Harry 15 was toen hij op de familie-stamboom zag dat Regulus 15 jaar tevoren was gestorven. Dit is één van die belangrijke feiten die J.K. Rowling in een schijnbaar toevallig tussengevoegde regel ‑ het staat tussen haakjes - verbergt! Dus rond de tijd dat Harry geboren werd moet Regulus vermoord zijn.
Wij vernemen in Deel 6 dat Regulus Zwarts iets over het Gruzielement van Voldemort dat in de grot is verborgen, te weten is gekomen. Regulus stal het Gruzielement en verving het medaillon door een namaak. De grot symboliseert het hartheiligdom, terwijl het medaillon, dat als tegenhanger voor het hart wordt gedragen, het gevoels-ik symboliseert. Dit medaillon wordt vermeld in hoofdstuk 6 van Deel 5. Het Huis van Zwarts behoort nu aan Harry, precies zoals de microkosmos tot de Nieuwe Ziel behoort zodra die de leidende factor is geworden.
De Lelie is het eeuwige brandpunt van Goddelijke Goedheid, die in het hart is gesitueerd. Zij is de onverwoestbare vonk van de Universele, eeuwige Geest die het Universum heeft geschapen. De meeste godsdiensten zijn het erover eens dat zulk een vonk inderdaad in het hart bestaat; en zo is de ervaring van vele mensen. Wanneer het sluimert is het de stem van het geweten. Wanneer het begint te smeulen begint het naar zuurstof te verlangen opdat het tot een vlam zal kunnen uitbarsten. Dit sterke verlangen naar verse, leven‑gevende zuurstof wordt gesymboliseerd door het mannetjeshert. Voordat de Nieuwe Ziel uit de Lelie in het hart geboren kan worden, moet de persoonlijkheid tot zoeker geworden zijn. De vonk in het hart dorst naar zuurstof, maar wat die vonk werkelijk nodig heeft is de eeuwige zuurstof van Tao. Het kan niet branden op de zuurstof die in dit universum verkrijgbaar is. Maar de pas geboren
zoeker weet dat niet. Hij of zij zoekt en zoekt. Dat kan vele incarnaties duren. Hij zoekt hier, in dit gevallen universum, naar het Levende Water van de Godsrivier; maar hier kan het niet in worden gevonden. De 12 sterrenbeelden in zijn microkosmos fonkelen hoopvol, maar toch kunnen zij de dorst van de Lelie niet lessen. Maar ééns doet de zoeker de wereldschokkende ontdekking dat de zuurstof die zijn goddelijke Vonk nodig heeft niet in dit universum gevonden kàn worden; dat het Levende Water uit een andere dimensie afkomstig is; dat de 12 sterren van zijn privé hemel het hemelse geestelijk voedsel waar zijn hart met smart naar uitziet niet kunnen verstrekken.
In het Nieuwe Testament wordt dit gesymboliseerd door de geboorte van Johannes en de geboorte van Jezus. Johannes is geboren uit Elizabeth en Zachariah. Elizabeth is onvruchtbaar, wat de vruchteloosheid symboliseert van het zoeken naar de betekenis van het leven in deze wereld. Johannes symboliseert de aardse persoonlijkheid die in de woestijn leeft. Dit is een prachtig symbool voor hoe de zoeker die naar God dorst de wereld ervaart: een levenloze, onvruchtbare woestijn. Een paar maanden later wordt Jezus geboren. Sommige versies plaatsen zijn geboorte in een grot: het hart.
Zowel Johannes als Jezus zijn aanzichten van de zoeker. Johannes symboliseert de aardse persoonlijkheid die bereid is om zich voor de Zoon van God te offeren. Dit wordt heel mooi gesymboliseerd door het offer van Ron voor Harry in het schaakspel in deel 1. Jezus symboliseert de Nieuwe Ziel die in het hart geboren is.
Wanneer Jezus geboren is, glanst de Ster van Bethlehem in het oosten. Wanneer in het oude Egypte Horus geboren is, kondigt Sirius zijn geboorte aan. Wanneer Harry geboren is, wordt Sirius zijn Peetvader en sterft Regulus. Wat een prachtig symbolisme! De zoeker realiseert zich voor het eerst dat hij zijn blik naar omhoog moet richten, uit dit universum,
naar Tao. Het licht van Tao breekt in zijn microkosmisch firmament door en een dertiende ster verschijnt, helderder dan alle anderen, en biedt eeuwige Hoop en Vervulling aan. De zoeker realiseert zich dat hij zijn illusie van koningschap moet offeren en zich in toewijding en zelf‑overgave voor het pas geboren kind zal moeten buigen. Hij weet en begrijpt dat de Innerlijke Christus de Koning in zijn leven is. Dit heeft als resultaat dat de oude Neptuniaanse ster de dienst aan Voldemort opzegt. Deze kan de gedachten en de wensen van de zoeker om de heerser over zijn eigen lot te zijn niet meer voeden, aangezien hij de Nieuwe Ziel, Harry, die door Sirius wordt begeleid, tot zijn leider en zijn doel in het leven heeft gemaakt. In het Oude Testament wordt aan deze innerlijke staat van verslagen koningschap gerefereerd als het bezit van een „gebroken hart“.
Psalm 34: “De Here is nabij de gebrokenen van hart.”
Psalm 51: “De offeranden Gods zijn een verbroken geest; een verbroken en verbrijzeld hart veracht Gij niet, O God.”
Psalm 147: “Hij geneest de ontroostbaren, en verbindt hun wonden. Hij bepaalt het getal der sterren, hij roept ze alle bij name.”
Deze gebrokenheid van hart beschrijft een diepe betekenis van ware nederigheid, ware realisatie van de impotentie van het aardse ego; het is de troonsafstand van Koning Ik. Dat is de paradigma verschuiving die in het leven van de zoeker de Poort kan openen voor Tao, Nirwana, de Hemel; en die hem 12 nieuwe sterren met nieuwe namen kan geven.
Deze staat is er één van echt en in het hart doorleefd berouw. Het is de Verloren Zoon die zegt: “Vader, ik heb tegen hemel en vóór u gezondigd; ik ben niet langer meer waardig uw zoon genoemd te worden; behandel me als één van uw ingehuurde dienaren.”
Alvorens Regulus sterft gaat hij de grot van het hart in en steelt het medaillon dat een stuk van de ziel van Voldemort
bevat. Het hart van de zoeker is symbolisch gebroken: het wordt ledig gemaakt van de dorst naar het leven in dit gevallen universum, net zoals de kom door het drinken van 12 teugen vloeistof wordt ledig gemaakt. Voldemort wordt verzwakt.
En ongeveer zeventien jaar later gaan Perkamentus en Harry de grot in en nemen een medaillon mee. Harry ontdekt dat Regulus lang geleden het medaillon heeft genomen, met de bedoeling het te vernietigen. Het hart van de zoeker was reeds zuiver, zoals Harry vaak heeft bewezen.
Voor verdere oriëntatie kan men lezen De Gnostieke Geheimen van de Pistis Sophia door Jan van Rijckenborgh, hoofdstuk 23 en 25.
Vertaling: Yankee
Hartelijke groet van Hans
Sent from Yahoo! - a smarter inbox.
Offline 
Send Email