Wanneer Harry, de nieuwe onsterfelijke ziel, is geboren in het hart van de zoeker naar de onuitsprekelijke ondefinieerbare oer-oorzaak, dan betreedt een nieuwe levenskracht de bloedstroom. Deze levenskracht komt niet uit dit heelal voort, maar is uit de vonk van de originele scheppende geest afkomstig. Deze vonk wordt in Harry Potter gesymboliseerd door Lily, de Lelie. De lelie in ons hart werd verwekt door het Denken van de Architect van het Oorspronkelijke Heelal in al zijn glorie, onpeilbare diepte, en verrukkelijke, onvernietigbare schoonheid. De architect plaatste zichzelf in die geestelijke vonk en daarom is die precies als Hijzelf: volmaakt op elke mogelijke manier. Vandaar dat de gloed die uit die vonk naar voren komt wanneer deze opnieuw is ontstoken, al die kwaliteiten ook bezit. Het menselijke wezen in wiens bloedstroom die gloed
ingaat is echter niet perfect en twee onverzoenlijke krachten ‑ de levenskracht van het perfecte heelal (in een verzwakte trilling) en de levenskracht van het sterfelijke menselijke wezen met al zijn fouten, zijn goedheid en zijn onwetendheid - komen samen. Wanneer zij elkaar ontmoeten, veroorzaakt dit een storm in het menselijke wezen. Een persoon in wie Harry geboren is zal zich afvragen wat met hem of haar gebeurt. Alles is plotseling anders. Het is bijna alsof het bloed vergist. Enorme emotionele stormen woeden in de persoon. Hij kan proberen te ontsnappen, maar waarheen hij zich ook wendt, de kracht is daar. Hij kan zelfs proberen om naar een hutje op een eilandje langs de kust te ontsnappen, maar het is nutteloos. Dan ontvangt hij plotseling, midden in de storm, een uitnodiging.
Dit is een stadium in het leven van de zoeker dat zeer levendig in zowel Harry Potter als het “Alchemisch Huwelijk van Christian Rozenkruis” wordt beschreven. Ieder van u zal met de gebeurtenissen rond de elfde verjaardag van Harry vertrouwd zijn. Hier volgt dezelfde gebeurtenis in het “Alchemisch Huwelijk”:
“Er stak plotseling zo’n ontzettende wind op, dat ik niet anders dacht, of de
berg, waarin mijn huisje ingegraven lag, zou door het grote geweld uit elkaar springen. Aangezien echter iets dergelijks mij niet door de duivel werd aangedaan (die mij menigmaal leed had berokkend), vatte ik moed en volhardde in mijn overpeinzing, totdat (hetgeen ik niet gewend was) iemand mij op de rug tikte, waarvan ik zo schrok, dat ik nauwelijks durfde omkijken; maar ik bewaarde mijn opgewektheid, voor zover menselijke zwakheid dat in dergelijke omstandigheden doen kan. Maar toen er herhaaldelijk aan mijn jas werd getrokken, keek ik om. Daar stond een heerlijke vrouwelijke gestalte, wier geheel blauw kleed, gelijk de hemel, prachtig met gouden sterren overdekt was. In haar rechterhand droeg zij een bazuin van zuiver goud, waarin een naam gegraveerd was, die ik wel kon lezen, maar die mij verboden werd bekend te maken. In haar linkerhand had zij een grote bundel brieven, in allerlei talen, die zij, zoals ik later vernam, naar alle landen moest brengen. Zij had echter
ook grote mooie vleugels, geheel en al met ogen overdekt, waarop zij zich kon verheffen en sneller dan een adelaar kon vliegen.
Ik had misschien nog meer aan haar kunnen opmerken. Maar daar zij zo kort bij mij bleef en ik nog geheel door schrik en verbazing bevangen was, moest ik daarvan afzien. Want zodra ik mij had omgekeerd, zocht zij tussen haar brieven en trok er eindelijk een klein briefje uit, dat zij met grote eerbied op de tafel legde, waarna zij zonder een woord te zeggen verdween. Maar terwijl zij opsteeg, gaf zij zo’n krachtige stoot op haar bazuin,
dat het geluid door de hele berg weergalmde en ik bijna een kwartier lang mijn eigen woorden nog nauwelijks kon verstaan.
In zulk een onverhoeds avontuur wist ik, arme drommel, werkelijk niet wat ik doen moest. Daarom viel ik op mijn knieën en bad mijn Schepper, dat Hij mij niets zou zenden wat mijn eeuwig heil zou kunnen bedreigen; waarna ik mij met angst en beven naar het briefje begaf. Dat was nu zo zwaar dat, als het uit zuiver goud had bestaan, het nauwelijks zwaarder had kunnen zijn. Toen ik het nu vol ijver bekeek, vond ik een klein zegel, waarmede het
toegesloten was. Daarin stond een fijn kruis gegrift, met het inschrift: ‘In hoc signo vinces’ (In dit teken zult gij overwinnen). Zodra ik dit teken gevonden had, was ik meer dan wie dan ook gerustgesteld, omdat ik mij wel bewust was, dat een dergelijk zegel aan de duivel niet aangenaam zou zijn, laat staan dat hij er gebruik van zou kunnen maken. Daarom maakte ik het briefje voorzichtig open en vond, op een blauw veld, met gouden letters, de volgende versregels geschreven:
Dit is de dag, dit is de
dag,
voor wie ter Koningsbruiloft komen mag.
Zijt gij daartoe geboren,
door God tot vreugd verkoren,
moogt ge de berg opgaan,
alwaar drie tempels staan,
en daar het Wonder gadeslaan.
Wees waakzaam,
onderzoek uzelf.
Wanneer ge u niet in reinheid baadt,
is ‘t zeker dat u de Bruiloft schaadt.
Wie zich niet wast van zonden,
hij wordt te licht bevonden.
Daaronder stond: Sponsus et Sponsa (Bruid en Bruidegom).”
Laat me op dit punt slechts herhalen wat overduidelijk is: noch Christiaan Rozenkruis noch
Harry Potter zijn of waren echte mensen en ook niet bedoeld om echte mensen af te beelden. Zij zijn verpersoonlijkingen. Harry verpersoonlijkt de nieuwe ziel in een zoeker van wie het hart open is. Christiaan Rozenkruis verpersoonlijkt de zoeker zelf. Vandaar dat de uitnodiging geen fysieke uitnodiging is. Het is een uitnodiging die in het hart wordt geschreven. In een eerder bericht sprak ik over de “tafelen van vlees in de harten”. Wanneer het hart van een zoeker wordt geopend, daarmee bedoel ik: wanneer de vonk van het eeuwige leven opnieuw begint te gloeien, drukt deze als het ware een brief op het hart af. Paulus zegt: “daar gij toont een brief van Christus te zijn, door onze dienst opgesteld, niet met inkt geschreven, maar met de Geest van de levende God, niet op tafelen van steen, maar op tafelen van vlees in de harten.” (II Cor 3:3). Met andere woorden: de macht die van de zuivere geest‑vonk afkomstig is schrijft een brief, een uitnodigingsbrief, in het hart.
Als wij het symbolisme kunnen begrijpen, dan kunnen wij zien dat een zoeker van wie het hart open is een “getekend mens” is. Deze persoon heeft een goddelijke vonk die helder ontstoken is en dus glanst; hij verlangt naar bevrijding en hij heeft van het levend water gedronken. Dit heeft een storm in zijn astraal lichaam veroorzaakt, wegens het enorme verschil in trillingsgetal tussen de astrale kracht van dit heelal en die van het originele Tehuis. Tegelijkertijd heeft de kracht die van de Lelie in het hart afkomstig is een brief in zijn hart geëtst. Deze brief nodigt hem uit om naar het Huis van de Vader terug te keren, maar geeft ook informatie. Met andere woorden en door het symbolisme heen ziend: de zoeker weet wat hem te doen staat. Hij weet waarheen hij moet gaan, wat hij op de weg nodig heeft, en wat het doel is. Zowel Harry als Christiaan Rozenkruis moeten door een poort reizen om bij een groot kasteel aan te komen. Allebei moeten ze, zoals wij weten, een groot
aantal beproevingen ondergaan. Maar ik durf te wedden dat ze allebei slagen!
"Rowling said she couldn't answer the questions about the book's religious content until the conclusion of book seven." CST 99
"If I talk too freely about whether I believe in
God I think the intelligent reader, whether 10 or 60, will be able to guess what's coming in the books." JKR
All new Yahoo! Mail "The new Interface is stunning in its simplicity and ease of use." - PC Magazine
Offline 
Send Email