Beste vrienden,
Sorry dat ik jullie lastig val, maar ik wil een nieuwe versie van het bericht van vorge week in het archief van deze email groep zetten, maar dat kan niet zonder het eerst naar jullie te sturen. Daarna zorgt Yahoo dat het automatisch opgeslagen wordt.
Er zitten wat heel kleine verbeteringetjes in deze nieuwe versie.
Morgen krijg jullie het eerste bericht in de serie over Harry zelf.
Wees niet bang om je eigen waardevolle gedachten over dit onderwerp naar de groep te sturen.
Voldemort
Stelt u zich de menselijke microkosmos voor: in het midden ligt de goddelijke gedachte‑vonk die miljoenen jaren geleden in een ander heelal werd geschapen, een universum waarin de tijd niet bestaat. Het is een vier‑dimensionaal heelal dat uit lengte, breedte, hoogte en oneindigheid bestaat. Er bestaat daar niet zoiets als goed en kwaad. Er is slechts het Plan van de Ene Architect en iedereen in dat heelal werkt overeenkomstig dat Plan en verhoogt daardoor zijn eigen glorie en eeuwige vreugde. Maar waar de Geest is bestaat vrijheid, en eonen geleden besloten enkele groepen entiteiten een plan te ontwikkelen dat van het goddelijk Plan afweek. Zij daalden af in een driedimensioneel heelal en “raakten verliefd op hun eigen spiegelbeeld”. Geest en stof kunnen zich niet vermengen en zodoende gingen zij een proces van kristallisatie binnen. De geest trok zich terug en de ziel werd zonder gids aan zichzelf overgelaten. Aldus werd de dood het loon van de
zonde, en het lijden een vertrouwde ervaring.
De microkosmos bestaat uit een hoger zelf en een lager zelf. In de goddelijke microkosmos vormen deze twee één enkele goddelijke Zoon van de Pottenbakker van het Heelal. Zulk een perfecte microkosmos is waarlijk een Tempel waarin de Geest leeft. De vervulling van het Plan bestaat eruit dat het Goddelijk-Menselijke Wezen in staat is zich in de totale Goddelijke Zevenvuldigheid te manifesteren. Net als de Schepping zelf, kent de microkosmos zeven vlakken van existentie waarop het menselijke wezen volledig bewust
zou moeten worden. Wegens de Val werden zowel het hogere als het lagere zelf “ontstoken in toorn” zoals Jacob Boehme het uitdrukt. Het lager en hoger zelf zijn spiegelbeelden van elkaar en als het lager zelf de goddelijke wetten overtreedt deelt het hoger zelf in de gevolgen.
Toen microkosmos in trillingsgetal “viel” en zodoende dit heelal van tijd en ruimte binnenging, begon het hoger zelf iedere keer zijn tegenhanger, het lager zelf, door de dood te verliezen. Door het proces van menselijke reproductie werd het hoger zelf de kans geboden om het lager zelf steeds weer te herscheppen. Nadat een kind is verwekt, giet het hoger zelf
van een microkosmos zijn leven in de ruggengraat-kolom van de foetus, zodat het nieuwe lager zelf de reis kan voortzetten waar de vorige door de dood werd afgebroken. Alle vroegere ervaringen, talenten, vrees, wensen en fouten worden in de foetus terug gegoten. De nieuwe baby die geboren wordt is een getrouwe replica van het hoger zelf, welke op zijn beurt een getrouwe replica is van de vorige persoon die in de microkosmos woonde. En zo draait de cyclus van reïncarnatie eindeloos door, waarbij het lager zelf door het leven het hoger zelf verandert, vervolgens sterft, en het hoger zelf zich in een nieuwe foetus projecteert en zo een nieuw lager zelf creëert.
Ondertussen slaapt de Lelie in het hart van het lager zelf. Zij is als de Sfinx onder het woestijnzand. Als Peer Gynt wandelt het lager zelf door de eindeloze woestijnvlakten, tot de dag dat hij zich de totale futiliteit van dat alles realiseert, en hij de begraven Sfinx vindt. Hij brengt de Sfinx aan het licht en de Lelie waakt op.
Zoals ik al eerder zei, is een microkosmos als een kosmos. Net zoals de aarde een zodiak van twaalf tekens heeft die haar omringen, geldt dat ook voor het lager zelf. De microkosmos heeft een bolvormige “schil” rondom zich met twaalf energetische concentraties en
talrijke kleinere “sterren”. Deze “sterren” zijn elektromagnetische velden die alle eigenschappen, ambities, fobieën en wensen van de persoon bevatten. Natuurlijk verschillen zij voor iedere persoon.
De microkosmos heeft zeven schillen, en elk daarvan correspondeert met één van de zeven kosmische gebieden die tezamen het universele Huis van God vormen. Aangezien de menselijke wezens die wij zijn in het Zevende Kosmische Gebied leven, is de zevende schil van de microkosmos actief en branden de twaalf constellaties van de microkosmische zodiak fel, en controleren ze ons leven zoals de marionettenmeester zijn marionetten
bestuurt.
Vóór de Val regeerden de twaalf constellaties van eeuwige schoonheid en harmonie in de zesde schil van de microkosmos. Zoals in “Doornroosje” de twaalf wijze feeën hun goddelijke gaven aan de jonge prinses verleenden, zo glansden in de originele microkosmos de twaalf sterren met ongelooflijke glorie op het lager zelf neer, waarmee dit voorzien werd van twaalf hulpmiddelen om het Goddelijk Plan tot zijn spectaculaire vervulling te voeren. Dit was terwijl de morgensterren tezamen juichten, en alle zonen Gods jubelden (Job 38:7).
De Val resulteerde echter in het doven van de twaalf Sterren van het Eeuwige Leven, en twaalf nieuwe lichten werden ontstoken. Lucifer, de blinkende morgenster, viel van de hemel en de gehele microkosmos werd in een onheilig vuur ontstoken. De mens had van de boom van de kennis van goed en kwaad gegeten.
Dat is Lucifer: Voldemort ‑ een mengsel van goed en kwaad. Vandaar dat Krinkel zegt, als hij de filosofie van Voldemort uitdrukt: Er is geen goed of kwaad, alleen macht, en mensen die te zwak zijn om die te grijpen…” En het lager zelf,
als schepping van Lucifer, is eveneens een mengsel van goed en kwaad. Nochtans leven we, hoe goed we ook zijn, nog steeds buiten het Goddelijk Plan. Totdat de twaalf sterren in de zesde schil van microkosmos weer gaan glanzen, bestaan wij als schepselen van Voldemort en zullen wij aan dood en lijden onderworpen blijven. Voldemort is niet onze vijand. Hij is onze persoonlijke god, onze schepper, de leverancier van onze levensenergie, ook al betreft het een tijdelijk leven. Totdat Harry geboren is.
James kust Lelie, de slapende prinses van eeuwige schoonheid, en zij ontwaakt. Hun vereniging resulteert in de geboorte van een jongetje
wiens komst al eonen geleden werd voorspeld: Want een Kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven, en de heerschappij rust op zijn schouder, en men noemt hem Wonderbare Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst. (Jesaja 9:5)
Een nieuwe ziel is geboren in het lager zelf, en deze is bestemd om Lucifer van zijn troon te stoten. Bij de geboorte van de Jongen begint de oude, reeds zo lang gedoofde morgenster van de zesde microkosmische schil, te glinsteren. Sirius, de heldere nieuwe morgenster, is opnieuw zichtbaar, voor het eerst sedert ontelbare millennia.
Voldemort weet dat een macht, groter dan hijzelf, in zijn koninkrijk geboren is; en hij tracht deze te doden voordat deze zover uit kan groeien dat hij de controle verliest. Evenals Herodes probeert hij om de macht ‘niet van deze wereld’ te doden, maar net als Herodes faalt hij. Hij is Satan geworden, de “tegenstander”, en zal Harry tot aan zijn laatste ademteug blijven bestrijden.
Dit zelfde verhaal verschijnt in De Alchemische Bruiloft van Christiaan Rozenkruis. Op de vierde dag wordt een toneelspel opgevoerd dat aldus begint:
Eerst verscheen een oude Koning met enige dienaren, voor wiens troon een kistje werd gebracht, met de vermelding dat men het op het water had gevonden. Toen men het opende, was er een mooi kind in, alsmede enige kleinodiën en een verzegeld perkamenten briefje, dat aan de Koning was gericht. De Koning opende het terstond en weende toen hij van de inoud kennis had genomen. Hij deelde hierop zijn dienaren mede, hoe
jammerlijk de Koning der Moren het land zijner tante had ingenomen en het gehele koninklijk nageslacht, behalve dit kind, had uitgemoord, hoewel hij steeds van plan geweest was zijn zoon met haar dochter te laten trouwen.
De Koning der Moren is hier Voldemort. In die dagen waren er geen zorgen over rassenonderscheid, en met excuses aan alle donkere mensen die dit lezen: zwart werd gebruikt als symbool van de macht van de duisternis.
Nu ik Voldemort heb geïntroduceerd denk ik dat wij de volgende keer Harry kunnen introduceren. Voldemort zal vanzelf opnieuw ter sprake komen, aangezien Harry hem iedere keer verslaat.
Hans
Vertaler: Yankee
"Rowling said she couldn't answer the questions about the book's religious content until the conclusion of book seven." CST 99
"If I talk too freely about whether I believe in God I think the intelligent reader, whether 10 or 60, will be able to guess what's coming in
the books." JKR
Yahoo! Messenger NEW - crystal clear PC to PC calling worldwide with voicemail
Offline 
Send Email