Harry Potter en de Vuurbeker nemen ons mee naar de mentale sfeer. Opnieuw geeft de eerste les van Verweer tegen de Zwarte Kunsten ons een aanwijzing. Professor Dolleman begint met het vertellen over de Imperiusvloek. Dit is een vloek om iemand iets precies te laten doen wat je hem oplegt. Het betekent volledige gedachtecontrole over de ander. Bij een latere les brengt Dolleman de vloek over op de studenten. We zien dat alleen Harry de vloek kan weerstaan. Dolleman had Harry vier keer achter elkaar zijn kunstje laten vertonen, tot hij de vloek volledig van zich af kon zetten.
Deze lessen zijn voor Harry van vitaal belang want ofschoon Dolleman Harry’s aartsvijand is, wordt zijn wilskracht er door versterkt wat hem later helpt om Voldemort te verslaan.
Aan het eind van het jaar vindt er een duel plaats tussen Harry en Voldemort. Dit is wat er gebeurt::
Terwijl Harry Expelliarmus schreeuwde, riep Voldemort: ‘Avada Kedavra!
Op hetzelfde moment dat een straal groen licht uit de stok van Voldemort schoot, spoot een rode lichtstraal uit Harry’s staf. Ze botsten midden in de lucht op elkaar - en plotseling trilde Harry’s toverstok alsof er een stroomstoot doorheen ging en zijn hand klemde zich krampachtig om de stok. Zelfs als hij dit gewild had, had hij deze niet
meer los kunnen laten – en de twee stokken werden opeens verbonden door een smalle lichtbundel die rood noch groen was, maar donker, glanzend goud. Harry volgde de lichtstraal met zijn verbijsterde blik en zag dat Voldemort’s lange witte vingers ook een staf vasthielden die trilde en schudde […]
De gouden draad die Harry en Voldemort verbond knapte: de lichtstraal tussen hun toverstokken bleef bestaan, maar duizenden afgesplitste stralen vormden een boog boven Harry en Voldemort en kruisten zich kriskras om hen heen tot ze omgeven werden door een gouden, koepelvormig web, een kooi van licht. Buiten die kooi cirkelden de Dooddoeners als jakhalzen rond, hoewel hun kreten merkwaardig gedempt
klonken...[…]
Plotseling schalde een prachtig onaards geluid door de lucht, een geluid dat opklonk uit elke draad van het gouden web dat trilde rond Harry en Voldemort. Harry herkende dat geluid, hoewel hij het slecht één keer had gehoord… het lied van de feniks…
Voor Harry was dit een geluid van hoop…, het mooiste, meest welkome geluid dat hij ooit in zijn leven gehoord had. Hij had het gevol alsof het lied binnen in hem klonk en niet alleen om hem heen… het verbond hem met
Perkamentus en het was bijna alsof een vriend in zijn oor fluisterde: ‘Verbreek de verbinding niet…
Dat weet ik, zei Harry tegen de muziek. Ik weet dat ik de verbinding niet moet verbreken….maar nauwelijks had hij dat gedacht of het werd opeens veel moeilijker om de verbinding in stand te houden. Zijn toverstok begon krachtiger dan ooit te trillen en de lichtstraal tussen hem en Voldemort veranderde… het was alsof grote druppels licht op en neer gleden langs de draad die hun stokken verbond. Harry voelde zijn toverstaf schokken toen de druppels langzaam maar gestaag zijn kant uitgleden… de richting van de lichtstraal was nu naar hem toe, weg van Voldemort en hij voelde zijn stok heftig
schudden…
De eerste lichtdruppel kwam steeds dichter bij de punt van Harry’s toverstok en het hout werd zo heet dat hij bang was dat het in brand zou vliegen. Hoe dichter de lichtdruppel naderde, hoe erger Harry’s toverstok trilde; hij wist zeker dat zijn stok het contact met de druppels niet zou overleven; het was alsof hij elk moment uiteen kon spatten in zijn hand.
Hij concentreerde zich met elke vezel van zijn wezen op het terugdringen van die lichtdruppels, terug naar
Voldemort. Het gezang van de feniks klonk in zijn oren, zijn ogen staarden woedend en gefixeerd naar de druppels…en heel, heel langzaam kwamen die tot stilstand en begonnen toen even langzaam de andere kant op te glijden…en nu was het Voldemort’s toverstok die schokte…Voldemort die verbijsterd en haast angstig keek…
Een van de lichtdruppels trilde en beefde op een paar centimeter afstand van de punt van Voldemort’s toverstaf. Harry begreep niet waarom hij het deed, wist niet wat hij ermee hoopte te bereiken, maar concentreerde zich op het terugdringen van die lichtdruppel tot in Voldemort’s toverstok zoals hij zich nog nooit ergens op geconcentreerd had… en langzaam…heel langzaam…gleed de druppel verder langs de gouden
draad…bleef even trillen…en maakte contact…
Onmiddellijk slaakte Voldemort’s toverstok snerpende pijnkreten…
Wij zien nu hier dat Harry’s wilskracht groter is dan die van Voldemort. Harry’s besluit wordt versterkt door het lied van de feniks, het symbool van de wederopstanding. Het hoger zelf wenst de nieuwe ziel te doden omdat deze niet onder de controle van
het hoger zelf staat, maar de nieuwe ziel is in staat om het hoger zelf te weerstaan. De laatste kan de nieuwe ziel noch overheersen noch doden. De ziel heeft de overwinning behaald op de mentale sfeer, versterkt door de kracht van de wederopstanding. Het heeft de vierde keten aan het universum van tijd en ruimte gebroken.
Vertaling: Punctalingua
Het is interessant om na het bovenstaande citaat uit De Vuurbeker, de gebeurtenissen op de vierde verdieping van de Toren van Olympus in De Alchemische Bruiloft te lezen. Daar speelt ook een vogel een heel grote rol.
Er zijn nog veel meer overeenkomsten tussen het vierde boek en de vierde verdieping! Maar die mag je zelf ontdekken. Lees het hele boek en de gehele Alchemische Bruiloft nog maar eens goed door! J. van Rijckenborgh schrijft over de vierde verdieping in Deel 2, blz
357-61.
Ik zie Harry’s extreem sterke wilskracht als een voorafschaduwing van de Mars Inwijding. Daarover kun je lezen in Dei Gloria Intacta Hoofdstuk VI.
Als je iets vindt wat de waarde van deze discussie zou kunnen vermeerderen, twijfel dan niet om even een berichtje naar de groep te sturen:
harrypottervoorzoekers@yahoogroups.com.
Hartelijke groeten,
Hans
Visit the new group: http://uk.groups.yahoo.com/group/summa-scientia
Inbox full of unwanted email? Get leading protection and 1GB storage with All New Yahoo! Mail.
Offline 
Send Email