Estas senfine kaj eble senfrukte demandipri kio estus la vera kialo nin troviÄi Äi tie,
sub la Äielo kun espero por nur nova tago
vivi sentime kiel gefiloj de Äiopova Dio.
Venas denove kion oni jam lernis forgesi,
reaperas al ni kion oni nomas terursonÄo,
revenas ja kion oni malhelpas kun preÄoj.
Ho ve! Denove ni estas Äi tie kun larmoj.
HodiaÅ ni devas repeti rifuÄejon kaj helpon
al la mondo kalkulanta paÄojn da problemoj.
Estas jam multekostege perdi preskaÅ Äion,
do helpu nin konservi la lastan: Esperon.
Noemuti-Timoro, 07/X/2009