Qerbelà në Gazà

Olsi Jazexhi

NĂ« muajin e Muharemit tĂ« vitit 61 pas hixhrĂ«s apo nĂ« vitin 680, nĂ« qytetin e QerbelasĂ« tĂ« Irakut tĂ« sotĂ«m ndodhi njĂ« nga betejat mĂ« epike tĂ« Islamit, beteja e QerbelasĂ«. Lufta e QerbelasĂ« e cila pĂ«rkujtohet me hidhĂ«rim nga tĂ« gjithĂ« shiitĂ«t, alevitĂ«t dhe bektashijtĂ« e botĂ«s, u krye ndĂ«rmjet nipit tĂ« profetit Muhamed, Hyseinit dhe Jezitit djalit tĂ« kalifit umajad, MuavisĂ«. Lufta ndĂ«rmjet Hyseinit dhe Jezitit u bĂ« pĂ«r njĂ« arsye tĂ« thjeshtĂ«. Kalifi umajad kĂ«rkonte qĂ« imam Hyseini tĂ« njihte pushtetin e kalifit dhe ti nĂ«nshtrohej pushtetit tĂ« tij. Por imam Hyseini refuzoi tĂ« njohĂ« pushtetin e kalifit dhe pĂ«r kĂ«tĂ« arsye trupat e Jezitit tĂ« cilat mendohet tĂ« kenĂ« qĂ«nĂ« rreth 3000 masakruan rreth 72 familjarĂ« dhe besnikĂ« tĂ« imam Hyseinit. Vrasja e imam Hyseinit ishte njĂ« krim i madh politik por edhe fetar pĂ«r komunitetin e hershĂ«m tĂ« Islamit. Imam Hyseini ishte nip i profetit Muhamed dhe njihej pĂ«r devotshmĂ«rinĂ« e tij fetare. Kur imam Hyseini u rrethua nĂ« Qerbela, shumĂ« muslimanĂ« nuk reaguan dhe nuk i shkuan nĂ« ndihmĂ« imamit shehid. Por pas vrasjes sĂ« tij nĂ« grupin e muslimanĂ«ve u zhvillua njĂ« rrymĂ« politike dhe fetare e njihur si shiitĂ« apo mbĂ«shtetĂ«sit e Aliut, tĂ« cilĂ«t vajtojnĂ« deri nĂ« ditĂ«t e sotme tragjedinĂ« e QerbelasĂ«. NĂ« historinĂ« moderne tĂ« shqiptarĂ«ve, njĂ« seri personalitetesh, qĂ« nga Naim FrashĂ«ri e deri te Sali Butka i kanĂ« kĂ«nduar tragjedisĂ« sĂ« QerbelasĂ«. NĂ«pĂ«r shumĂ« tarikate sufiste nĂ« KosovĂ« dhe ShqipĂ«ri, nĂ« ceremonitĂ« e ziqrit, Qerbelaja pĂ«rkujtohet pĂ«rherĂ« me kĂ«ngĂ« dhe me vaj’, ku imam Hyseini simbolizon tĂ« mirĂ«n absolute ndĂ«rsa Jeziti tĂ« keqen dhe mizorinĂ«.

Masakra izraelite ndaj palestinezĂ«ve nĂ« Gaza nĂ« kĂ«to ditĂ«t e fundit i ngjan shumĂ« rrĂ«fimit tĂ« QerbelasĂ«. Bombardimet e pareshtura tĂ« ushtrisĂ« izraelite ndaj civilĂ«ve palestinezĂ« nĂ« kĂ«to 72 orĂ«t e fundit i ngjajnĂ« betejĂ«s epike sĂ« QerbelasĂ«. Pse nĂ« njĂ«rĂ«n anĂ« qĂ«ndron njĂ« ushtri e armatosur deri nĂ« dhĂ«mbĂ« dhe superiore nĂ« numĂ«r, e cila kĂ«rkon t’i imponojĂ« me dhunĂ« palestinezĂ«ve nĂ«nshtrimin ndaj shtetit izraelit, ndĂ«rsa nĂ« anĂ«n tjetĂ«r luftĂ«tarĂ«t e lirisĂ« palestineze refuzojnĂ« t’i nĂ«nshtrohen Izraelit dhe tĂ« njohin si legjitim pushtimin e vendit tĂ« tyre tĂ« kryer 60 vite mĂ« parĂ«. PalestinezĂ«t rezistojnĂ« me heroizĂ«m si imam Hyseini nĂ« Qerbela kundĂ«r njĂ« agresori ilegal. NĂ« kĂ«to 72 orĂ«t e fundit ushtria izraelite ka vrarĂ« mĂ« shumĂ« se 400 palestinezĂ« dhe plagosur mbi 2000 tĂ« tjerĂ«. TĂ« vrarĂ«t janĂ« fĂ«mijĂ«, pleq, gra, dhe qytetarĂ« palestinezĂ« tĂ« cilĂ«t po pĂ«rballen me atĂ« qĂ« shefi i stafit tĂ« ushtrisĂ« izraelite gjeneral Gabi Ashkenazi quajti "vetĂ«m fillimi." NdĂ«rsa nĂ« Gaza po vriten me qindra civilĂ« palestinezĂ«, bota e njeriut tĂ« bardhĂ« nĂ« perĂ«ndimin judeo-kristjan, qĂ« e quan veten tĂ« qytetĂ«ruar dhe i lekturon botĂ«s tĂ« drejtat e njeriut, tĂ« kafshĂ«ve dhe ambjentit; qĂ« ju predikon muslimanĂ«ve vlerat e demokracisĂ« dhe mĂ«nyrat e martesĂ«s; planifikimin familjar dhe tolerancĂ«n ndaj tĂ« tjerĂ«ve, rri dhe bĂ«n sehir duke parĂ« nĂ« kamera vrasjet e muslimanĂ«ve palestinezĂ«.

Justifikimi që shteti izraelit po përdor për të legjitimuar masakrën kundër civilëve në Gaza është sulmi me raketa që milicia e Hamasit ka bërë kundër territorit të Izraelit në këto ditët e fundit, pas mbarimit të luftë-pushimit gjashtë mujor ndërmjet palëve ndërluftuese. Ministrja e jashtme izraelite Zipi Livni, në një intervistë që pati me kanalin satelitor al-Jazeraa në 29 dhjetor 2008 masakrën e Gazës e justifikoi si vetëmbrojtje dhe të drejtë të Izraelit për të ekzistuar. Koncepti i vetëmbrojtjes izraelite është njësoj me filozofinë e Hitlerit dhe presidentit Bush të cilët në emër të vetëmbrojtjes, deklaruan luftëra botërore duke vrarë miliona njerëz.

MegjithatĂ« tĂ« gjithĂ« analistĂ«t botĂ«rorĂ«, me pĂ«rjashtim tĂ« lakejve tĂ« administratĂ«s kriminale tĂ« presidentit Bush dhe qarqeve cioniste, e dinĂ« shumĂ« mirĂ« se ajo qĂ« po ndodh nĂ« Gaza nĂ« kĂ«to momente nuk Ă«shtĂ« vetĂ«-mbrojtje dhe e drejtĂ« pĂ«r tĂ« ekzistuar e shtetit tĂ« Izraelit, por Ă«shtĂ« njĂ« vrasje masive. ËshtĂ« njĂ« masada, njĂ« holokaust dhe njĂ« qerbela moderne ndaj popullit palestinez. Kjo masakĂ«r orkestrohet nga qeveria cioniste e Izraelit dhe administrata fondamentaliste kristjane e presidentit Bush e cila qĂ« prej 8 vitesh, kur Bushi erdhi nĂ« pushtet nĂ« AmerikĂ« ka vrarĂ«, burgosur, pĂ«rdhunuar dhe persekutuar aq shumĂ« muslimanĂ« nĂ« tĂ« gjithĂ« botĂ«n, sa do ta kishte zili edhe vetĂ« Ivani i TmerrshĂ«m dhe Hitleri. Bota jonĂ« pas ardhjes sĂ« Bushit nĂ« pushtet lĂ«ngon vetĂ«m gjak. QĂ« nga Filipinet, nĂ« Afganistan, Irak, nĂ« PerĂ«ndim dhe nĂ« tĂ« gjithĂ« Lindjen e Mesme projekti cionisto-evangjelist amerikan pĂ«r tĂ« krijuar “Lindjen e Mesme tĂ« re” dhe pĂ«rhapur vlerat amerikane kanĂ« prodhuar vetĂ«m vrasje dhe gjak. Bushi dhe kuislingĂ«t e tij nĂ« tĂ« gjithĂ« botĂ«n, pĂ«r ne, studiuesit e historisĂ« do tĂ« njihen pa asnjĂ« drojĂ« si muslimanĂ«vrasĂ«sit mĂ« tĂ« mĂ«dhenjĂ« tĂ« historisĂ«.

Arsyeja pse nĂ« ditĂ«t e sotme qarqet cioniste dhe administrata amerikane janĂ« lĂ«shuar me masakra kundĂ«r PalestinĂ«s dhe qeverisĂ« sĂ« Hamasit, lidhen me historikun e vetĂ« çështjes palestineze. Çështja palestineze e cila nisi pas rĂ«nies sĂ« PerandorisĂ« Osmane, e ka zanafillĂ«n nĂ« vitin 1917 kur ministri i jashtĂ«m britanik, Arthur Balfouri i premtoi kreut tĂ« komunitetit çifut tĂ« LondrĂ«s, Lordit Rothçild, mbĂ«shtetjen e qeverisĂ« britanike pĂ«r krijimin e njĂ« atdheu pĂ«r çifutĂ«t nĂ« PalestinĂ«. PĂ«rgjatĂ« kolonizimit 30 vjeçar britanik nĂ« PalestinĂ«, Palestina nisi tĂ« popullohet me kolonĂ« çifutĂ«. Lufta e DytĂ« BotĂ«rore dhe persekutimi i çifutĂ«ve nga tĂ« krishterĂ«t nĂ« EvropĂ« i bindi kĂ«ta tĂ« fundit qĂ« mĂ«nyra e vetme sesi çifutĂ«t mund t’i shpĂ«tonin histerisĂ« sĂ« krishterĂ« e cila i akuzon ata pĂ«r vrasĂ«s tĂ« Krishtit, ishte qĂ« ata tĂ« vĂ«rshojnĂ« nĂ« masĂ« drejt PalestinĂ«s, pĂ«r tĂ« krijuar edhe ata shtetin e tyre kombĂ«tar. Por Palestina ku vĂ«rshuan çifutĂ«t e EvropĂ«s nuk ishte vend pa banorĂ«. Aty jetonin qĂ« nga koha e Isait a.s. popullata arabe, muslimane dhe tĂ« krishtera. Por pas LuftĂ«s sĂ« DytĂ« BotĂ«rore, çifutĂ«t tĂ« cilĂ«t kishin edhe mbĂ«shtetjen e Fuqive tĂ« MĂ«dha tĂ« cilat donin qĂ« ashtu si Hitleri ‘tĂ« zgjidhnin problemin çifut’, shpallĂ«n nĂ« maj tĂ« vitit 1948 krijimin e shtetit tĂ« Izraelit dhe i apeluan çifutĂ«ve tĂ« tĂ« gjithĂ« botĂ«s qĂ« tĂ« vĂ«rshojnĂ« drejt Izraelit. Por maji i vitit 1948 pĂ«r palestinezĂ«t shĂ«noi atĂ« qĂ« historiografia muslimane njeh si dita e Al-Nakba-sĂ« apo e KatastrofĂ«s sĂ« Madhe, pasi qĂ« nga kjo ditĂ« e mĂ« pas banorĂ«t indigjenĂ« tĂ« PalestinĂ«s u bĂ«nĂ« pre e dĂ«bimeve, shtypjes, vrasjes dhe persekutimit nga kolonizatorĂ«t çifutĂ«. Vendet e reja arabe qĂ« sapo kishin dalĂ« nga kolonizimi dhjetra vjeçar i tĂ« krishterĂ«ve francezĂ« dhe britanikĂ«, kryen tre luftĂ«ra me shtetin e ri tĂ« Izraelit. MegjithatĂ«, duke patur mbĂ«shtetjen ekonomike dhe ushtarake tĂ« perĂ«ndimit, Izraeli arriti tĂ« triumfojĂ« mbi arabĂ«t dhe tĂ« shtrijĂ« pushtimet e tij nĂ« tĂ« gjithĂ« tokat qĂ« posedon sot, me pĂ«rjashtim tĂ« gadishullit tĂ« Sinait tĂ« cilin u detyrua t’ia dorĂ«zojĂ« Egjiptit pĂ«rsĂ«ri.

DĂ«shtimet e vendeve arabe pĂ«r tĂ« ju ardhur nĂ« ndihmĂ« palestinezĂ«ve, çuan kĂ«ta tĂ« fundit, tĂ« cilĂ«t nĂ« vitin 1948 dhe 1967 ishin dĂ«buar nga atdheu i tyre, qĂ« tĂ« themelojnĂ« njĂ« seri organizatash çlirimtare dhe tĂ« kĂ«rkojnĂ« qĂ« tĂ« kthehen nĂ« vatanin nga i cili ishin dĂ«buar mĂ« parĂ«. NĂ« vitin 1957 Jaser Arafati themeloi Al Fatahun, organizatĂ« e cila nĂ« vitin 1959 u bashkua me OrganizatĂ«n Çlirimtare tĂ« PalestinĂ«s (OÇP) ku bĂ«nin pjesĂ« njĂ« seri organizatash palestineze qĂ« luftonin pĂ«r çlirimin e vendit tĂ« tyre. Nga vitet 60 deri nĂ« 80-at lufta e popullit palestinez u udhĂ«hoq nga OÇP-ja dhe Jaser Arafati u kthye nĂ« njĂ«farĂ« Che Gevara arab. Pas figurĂ«s sĂ« Arafatit dhe luftĂ«s sĂ« OÇP-sĂ« do tĂ« identifikohej e gjithĂ« çështja palestineze. Ne nĂ« ShqipĂ«rinĂ« e kohĂ«s sĂ« Enver HoxhĂ«s mĂ«sonim me simpati mbi luftĂ«n e popullit palestinez nĂ«pĂ«r gazeta dhe televizione, pasi regjimi i kohĂ«s mbĂ«shteste luftĂ«n e drejtĂ« tĂ« palestinezĂ«ve kundĂ«r regjimit cionist. Çështja palestineze, nĂ« ShqipĂ«ri dhe nĂ« KosovĂ«, shpesh barazohej me çështjen e popullit tĂ« KosovĂ«s, pasi qĂ« tĂ« dy palĂ«t vuanin nga kolonizimi judeo-kristian, dhe qĂ« nĂ« tĂ« dy rastet, si serbĂ«t ashtu edhe çifutĂ«t deklaronin se Kosova apo Palestina ishin toka tĂ« shenjta biblike tĂ« cilat duheshin pushtuar nga kolonizatorĂ«t serbĂ« apo çifutĂ«. NĂ« ShqipĂ«rinĂ« e kohĂ«s sĂ« komunizmit erdhĂ«n edhe shumĂ« komunistĂ« palestinezĂ« tĂ« cilĂ«t, Partia e PunĂ«s sĂ« ShqipĂ«risĂ« i mbĂ«shteste moralisht dhe fizikisht.

Por pas rĂ«nies sĂ« Bashkimit Sovjetik, bota njĂ«polare qĂ« u formua me kolapsin e bllokut tĂ« Lindjes, planetin tonĂ« e ktheu nĂ« njĂ« planet qĂ« i’u nĂ«nshtrua arrogancĂ«s amerikane. Siç ish-kryeministri malajzian, Mahatir Muhamed ka thĂ«nĂ«; ‘me rĂ«nien e komunizmit, popujve tĂ« vegjĂ«l tĂ« botĂ«s sĂ« tretĂ« i’u hoq mundĂ«sia qĂ« tĂ« bĂ«hen dezertorĂ« nga njĂ«ri kamp nĂ« tjetrin.’ ArabĂ«t dhe palestinezĂ«t tĂ« cilĂ«t deri nĂ« kĂ«tĂ« kohĂ« gĂ«zonin simpatinĂ« e vendeve komuniste, Bashkimit Sovjetik dhe botĂ«s sĂ« tretĂ«, papritmas u gjetĂ«n pa asnjĂ« mbĂ«shtetje ndĂ«rkombĂ«tare. Kapitalizmi qĂ« po vĂ«rshonte nĂ« vendet e lindjes, sĂ«bashku me etikĂ«n e tij babĂ«zitore tĂ« ekonomisĂ« tregut dhe degjenerimin moral, shkatĂ«rroi edhe ndjenjat anti-kolonialiste qĂ« leninizmi pĂ«rhapi nĂ« tĂ« gjithĂ« botĂ«n e tretĂ«. TĂ« lĂ«nĂ« pa mbĂ«shtetje dhe pa pĂ«rkrahĂ«s, palestinezĂ«t u ‘bindĂ«n’ pas viteve 90’tĂ« qĂ« tĂ« arrijnĂ« njĂ« kompromis me pushtuesit e tyre izraelitĂ« dhe patronĂ«t e tyre amerikanĂ«. NĂ« vitin 1993 administrata Klinton i ofroi palestinezĂ«ve nĂ« Oslo marrĂ«veshjen e Oslos, e cila parashikonte krijimin e shtetit palestinez nĂ« vetĂ«m 22% tĂ« tokĂ«s qĂ« mĂ« parĂ« ishte PalestinĂ«. Duke patur parasysh qĂ« Palestina historike apo Izraeli janĂ« tĂ« mĂ«dhenjĂ« sa ShqipĂ«ria sot (28.000 km2), palestinezĂ«ve do ti jepej njĂ« tokĂ« e pĂ«rafĂ«rt sa rrethi i Korçës dhe VlorĂ«s, qĂ« do tĂ« formonin Bregun PerĂ«ndimor dhe Rripin e GazĂ«s ku do tĂ« jetojnĂ« 4 milion banorĂ«. NdĂ«rsa pjesa tjetĂ«r e vendit prej 20.000 km2 do tĂ« formonte Izraelin e banuar nga 7.28 milion banorĂ«.

QĂ« tĂ« merrnin kĂ«tĂ« ‘kockë’, palestinezĂ«ve i’u kĂ«rkua qĂ« tĂ« njohin edhe shtetin e Izraelit, kĂ«tĂ« produkt tĂ« imperializmit amerikan dhe fondamentalizmit judeo-kristian, i cili u ndĂ«rtua mbi tokĂ«n e shenjtĂ« tĂ« arabĂ«ve muslimanĂ«. Jaser Arafati dhe rezistenca palestineze, tĂ« lodhur dhe tĂ« mundur nga betejat e pafund kundĂ«r Izraelit, ulĂ«n kokĂ«n dhe i thanĂ« ‘po’ marrĂ«veshjes sĂ« Oslos. Presidenti Klinton, kryeministri izraelit Jitzhak Rabin dhe kryetari i OÇP-sĂ«, Jaser Arafat nĂ«nshkruan marrĂ«veshjen e cila parashihte krijimin e njĂ« shteti palestinez pĂ«rkrah atij izraelit. Por nĂ« Tel Aviv qarqet ekstremiste izraelite me nĂ« krye Benjamin Netanjahun qĂ« ishte aleat i ngushtĂ« i republikanĂ«ve nĂ« AmerikĂ« refuzuan MarrĂ«veshjen e Oslos. FondamentalistĂ«t e krishterĂ« dhe çifutĂ« besojnĂ« qĂ« Izraeli biblik dhe ardhja e pritur e Jezu Krishtit apo MesisĂ« nĂ« tokĂ« do tĂ« mundĂ«sohet vetĂ«m kur çifutĂ«t dhe mbĂ«shtetĂ«sit e tyre protestantĂ« tĂ« zhvillojnĂ« betejĂ«n e Armagedonit nĂ« malet e Libanit, ku ata duhet tĂ« bĂ«jnĂ« njĂ« mal me koka njerĂ«zish. I inspiruar nga kĂ«to mĂ«sime tĂ« çmendura, nĂ« vitin 1995 ekstremisti çifut Jigal Amir vrau kryemistrin izraelit. Me vrasjen e Rabinit paqja çifuto-palestineze mori fund.

Qeveritë izraelite që pasuan Rabinin, u dominuan nga ekstremistë çifutë të cilët nuk deshën të pranojnë asnjë paqe me palestinezët. Pas ardhjes në pushtet në Amerikë të qarqeve fondamentaliste kristjane të administratës Bush, qeveria izraelite e kohës me në krye kryeministrin-kriminel Ariel Sharon thyen çdo marrëveshje të Oslos dhe nisën vrasjet, pushtimin dhe prishjen e çdo mirëkuptimi me palestinezët. Qytetet e Bregut Perëndimor dhe Gazës u pushtuan ushtarakisht nga armata izraelite. Qytetet, fshatrat e Palestinës u ndanë me mure betoni, Bregu Perëndimor u pushtua në të gjitha pikat e tija strategjike nga koloni izraelite dhe Palestina e Oslos u kthye në një burg të madh e izoluar me mure ndarëse që ndajnë qytetet, fshatrat dhe rrugët nga postëblloqet izraelite. Për të shkatërruar njëherë e mirë paqen në Palestinë, në vitin 2001, Sharoni marshoi në Xhaminë Aksa sëbashku me një turmë fondamentalisësh çifutë duke përdhosur shenjtërinë e Xhamisë së Shenjtë të Jeruzalemit. Me marshimin në Xhaminë Aksa, Marrëveshja e Oslos vdiq. Palestinezët të cilët panë që izraelitët nuk respektuan marrëveshjen e Oslos dhe tani kërcënonin edhe shenjtërinë e Xhamisë Aksa, shpallën intifadën Al-Aksa nën udhëzimet e Jaser Arafatit. Por Sharoni i cili mbështetej nga administrata fondamentaliste Bush, e cila pas 11 shtatorit ka vrarë aq arabë sa nuk ka vrarë asnjë regjim i historisë moderne, rinisi një gjenocid të egër në Gaza dhe në Bregun Perëndimor. Sharoni futi trupat izraelite në Rripin e Gazës dhe Bregun Perëndimor duke shkatërruar shtëpi, bombarduar nga ajri, burgosur pa gjyq, torturuar dhe vrarë palestinezë sipas dëshirës. Babëzia e Sharonit për të vrarë muslimanë shkoi aq larg sa që ai kundërshtoi administratën amerikane për mbështetjen e saj ndaj muslimanëve kosovarë dhe luftën kundër Serbisë. Duke iu gëzuar faktit se SHBA-të sundoheshin tashmë nga një klikë fanatikësh të krishterë, Sharoni iu kthye Arafatit, i cili i kishte shpëtuar vite më parë në Liban kur kreu masakrën famëkeqe të Sabrës dhe Shatilës. Në 2 prill 2002 Sharoni rrethoi Arafatin në Mukata të Ramallahut, dhe kërkoi që ta vrasë, pasi lideri palestinez nuk pranonte pushtimet e reja të Izraelit dhe shkatërrimin e marrëveshjes së Oslos. Ndërsa në 3 prill armata izraelite hyri në kampin palestinez të Xheninit të cilin do ta kthente brenda pak kohe në gërmadhë. Përfaqësuesi i OKB-së në Palestinë, Terxhe Road Larsen që vizitoi kampin pas masakrës deklaroi se kishte parë një tërmet. Në Xhenin u vranë disa qindra arabë, burra, gra dhe fëmijë. Shumë nëna u vranë ndërsa ushqenin bebet e tyre, ndërsa fëmijët e vegjël shihnin sesi bombat iu vrisnin prindërit dhe komshijtë. Por i përballur me protesta ndërkombëtare, dhe me furtunën që vrasja e Arafatit do të shkaktonte në botë, Sharoni, u tërhoq nga vrasja e tij, duke izoluar këtë të fundit me muaj të tërë në ndërtesën e tij. Lobi i fuqishëm çifut në Amerikë duke përdorur CNN-in dhe mediat që ai posedon, manipulonte opinionin publik perëndimor duke treguar Arafatin si kriminel dhe thyes të marrëveshjes së paqes dhe jo Sharonin. Vrasjet izraelite, bombardimet, pushtimet, kolonizimet interpretoheshin si mjete vetëmbrojtëse për Izraelin dhe mënyra për të ruajtur ekzistencën e tij. Në anën tjetër, në bashkëpunim me administratën Bush, CIA dhe Mosadi izraelit helmuan presidentin Arafat i cili vdiq si martir i Palestinës në 11 nëntor 2004.

Me vrasjen e Arafatit, kreu i autoritetit palestinez u bĂ« Mahmud Abasi, i cili qĂ« pas ardhjes nĂ« pushtet ka punuar pĂ«rkundĂ«r tĂ« gjithĂ« aspiratave tĂ« popullit palestinez dhe ka diskredituar tĂ« gjithĂ« luftĂ«n historike tĂ« OÇP-sĂ« dhe Fatahut. ShumĂ« analistĂ« arabĂ« kanĂ« aluduar se klika qĂ« mori pushtetin e OÇP-sĂ« pas vrasjes sĂ« Arafatit ishin vetĂ« njerĂ«zit qĂ« edhe e helmuan atĂ« sa ishte gjallĂ«. Sido qĂ« tĂ« jenĂ« faktet, pas vrasjes sĂ« Arafatit dhe shndĂ«rrimit tĂ« Autoritetit KombĂ«tar Palestinez nĂ« njĂ« organizatĂ« qĂ« vepron sipas urdhĂ«rave tĂ« CIA-s dhe tĂ« regjimeve kliente arabe tĂ« AmerikĂ«s, rezistenca palestineze Ă«shtĂ« vijuar nga njĂ« seri organizatash tĂ« tjera palestineze; si Fronti pĂ«r Çlirimin e PalestinĂ«s, Brigadat e MartirĂ«ve tĂ« AksasĂ«, Xhihadi Islamik dhe Hamasi. Hamasi i cili Ă«shtĂ« krijuar nĂ« vitin 1987 nga Sheh Ahmed Jasini, Abdel Aziz al-Rantisi dhe Muhamed Taha Ă«shtĂ« kthyer nĂ« organizatĂ«n mĂ« tĂ« fuqishme palestineze qĂ« ka vazhduar rezistencĂ«n pĂ«r tĂ« krijuar njĂ« PalestinĂ« tĂ« lirĂ«. Edhe pse Hamasi Ă«shtĂ« cilĂ«suar si organizatĂ« terroriste nĂ« Kanada, Bashkimin Evropjan, Izrael, Japoni dhe SHBA, dhe cilĂ«sohet si i kĂ«tillĂ« edhe nga ish-kĂ«shilltari i Alfred Moisiut, katoliku Afrim Krasniqi, fitorja e zgjedhjeve nga ana e tij nĂ« Janar 2006 shkaktoi tronditje tĂ« mĂ«dha nĂ« politikĂ«n e PerĂ«ndimin dhe Izraelit ndaj palestinezĂ«ve. Rusia, Turqia, Irani dhe njĂ« sĂ«rĂ« vendesh tĂ« botĂ«s sĂ« tretĂ« njohĂ«n triumfin politik tĂ« Hamasit dhe forcĂ«s sĂ« tij legjitime pĂ«r tĂ« drejtuar pĂ«rpjekjen e popullit palestinez.

Problemi që Izraeli dhe shtetet e krishtera të perëndimit kanë me Hamasin është se Hamasi në ndryshim me Fatahun, refuzon të njohë ekzistencën e shtetit të Izraelit dhe deklaron se qëllimi i tij është krijimi i një shteti të pavarur në Palestinë me Jeruzalemin (Aksanë) si kryeqytet. Hamasi kërkon largimin e izraelitëve nga tokat që ata kanë pushtuar në luftën e vitit 1967, kthimin e refugjatëve dhe lënien e palestinezëve që të jetojnë të lirë. Hamasi nuk pranon themelimin e një entiteti palestinez, dhe gjendjen e pushtimin siç ai ekziston sot. Për të arritur çlirimin e Palestinës, Hamasi përdor luftën e armatosur dhe politike. Në prill të vitit 2008, Hamasi në marrëveshje me ish-presidentin amerikan Xhimi Karter pranoi krijimin e një shtetit palestinez në Bregun Perëndimor dhe në Gaza mbi tokat e pushtuara nga Izraeli në 1967.

Por për qarqet izraelite dhe evangjelistët amerikanë, krijimi i shtetit të Palestinës me Jeruzalemin si kryeqytet është i papranueshëm, pasi ata besojnë që Krishti apo Mesia nuk do të vijë në tokë përveç se kur të zhduken muslimanët nga Palestina, dhe Izraeli të jetë shtet vetëm për izraelitët me Jeruzalemin si kryeqytet. Administrata e presidentit Bush njeh Jeruzalemin si kryeqytet të çifutëve, ndërsa muslimanët dhe të krishterët që kanë vendet e tyre të shenjta aty, i kanë përjashtuar. Fondamentalistët e krishterë dhe çifutë nuk duan të krijojnë një shtet palestinez, por duan të mbajnë të burgosur palestinezët, tamam siç mbaheshin të burgosur çifutët nga faraoni në historinë kuranike. Për këtë arsye ata kanë mbështetur në vazhdimësi Mahmud Abasin dhe elementët që pranojnë status quo-në në Palestinë dhe janë të gatshëm ti japin fund rezistencës së popullit palestinez dhe dëshirës për të krijuar një Palestinë të lirë. Për këtë arsye administrata Bush dhe qeveria izraelite kanë mbështetur grupin e Abasit që të marrë pushtetin me dhunë nga qeveria demokratike e Hamasit në Gaza dhe në Bregun Perëndimor, të nxisin luftë civile në mesin e palestinezëve dhe ta kthejë Fatahun nga një organizatë çlirimtare në një xhandar të patronëve çifutë dhe amerikanë.

Por pĂ«rkundĂ«r dĂ«shirĂ«s sĂ« amerikanĂ«ve, nĂ« zgjedhjet e vitit 2006 nĂ« PalestinĂ« fitoi Hamasi i cili themeloi edhe qeverinĂ« demokratike tĂ« PalestinĂ«s. Ekzistenca e qeverisĂ« sĂ« Hamasit nuk u pranua nga udhĂ«heqja e Fatahut e cili nĂ« bashkĂ«punim me amerikanĂ«t u mundua tĂ« rrĂ«zojnĂ« Hamasin nga pushteti nĂ« njĂ« seri rastesh. Kulmi i konfrontimeve tĂ« Hamasit me Fatahun erdhi nĂ« vitin 2007, kur presidenti Mahmud Abas kreu grusht shteti dhe rrĂ«zoi nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« dhunshme Hamasin nga pushteti nĂ« Bregun PerĂ«ndimor. Hamasi ju pĂ«rgjigjĂ« dhunĂ«s sĂ« Fatahut duke marrĂ« nĂ«n kontroll GazĂ«n nĂ« qershor 2007. Sipas njĂ« artikulli tĂ« botuar nĂ« revistĂ«n Vanity Fair nĂ« Qershor 2007, SHBA-tĂ« me mbĂ«shtetjen e Izraelit, armatosĂ«n dhe paguan muhabaratĂ« nĂ«n kontrollin e Muhamed Dahlanit, njĂ« besniku tĂ« Mahmud Abasit qĂ« tĂ« rrĂ«zojnĂ« me dhunĂ« qeverinĂ« e Hamasit. Ky plan kishte mbĂ«shtetjen e sekretares sĂ« shtetit Kondoleza Rice dhe Bushit vetĂ«. Por Hamasi i cili buron nga populli i PalestinĂ«s nuk arriti tĂ« rrĂ«zohet nga pushteti. TĂ« tĂ«rbuar me pafuqinĂ« e Fatahut pĂ«r tĂ« rrĂ«zuar Hamasin me dhunĂ«, SHBA-tĂ« dhe Izraeli vendosĂ«n qĂ« tĂ« izolojnĂ« nĂ« mĂ«nyrĂ« totale GazĂ«n duke lĂ«nĂ« njĂ« popullatĂ« prej njĂ« milion e gjysĂ«m banorĂ«sh pa ushqime, energji, ilaçe, ujĂ« dhe nevoja tĂ« tjera. VarfĂ«ria, papunĂ«sia, sĂ«mundjet kanĂ« reduktuar GazĂ«n nĂ« njĂ« Aushvic, burg me qiell tĂ« hapur, pasi Izraeli dhe Egjipti, mbajnĂ« tĂ« mbyllur tĂ« gjitha pikat e kalimit tokĂ«sor dhe ujor tĂ« Rripit tĂ« GazĂ«s me botĂ«n. PĂ«r t’u ushqyer palestinezĂ«t e uritur nĂ« njĂ« seri rastesh kanĂ« thyer pikat kufitare me Egjiptin pĂ«r tĂ« kaluar kufirin dhe furnizuar me ushqime, kanĂ« hapur njĂ« seri tunelesh nĂ«ntokĂ«sorĂ« drejt Egjiptit, vetĂ«m e vetĂ«m qĂ« tĂ« furnizohen me ushqime dhe ilaçe.

Arsyeja pse qeveria izraelite, mbĂ«shtetĂ«sit e tyre amerikanĂ« dhe regjimet filoamerikane arabe, kanĂ« dĂ«nuar banorĂ«t e GazĂ«s nĂ« njĂ« mizori tĂ« kĂ«tillĂ« e cila mund tĂ« klasifikohet si njĂ« vrasje e avashtĂ« e njĂ« populli, Ă«shtĂ« rrĂ«zimi i Hamasit nga pushteti. AmerikanĂ«t dhe izraelitĂ«t duan tĂ« detyrojnĂ« militantĂ«t palestinezĂ« qĂ« tĂ« heqin dorĂ« nga kĂ«rkesa e tyre pĂ«r tĂ« themeluar njĂ« PalestinĂ« tĂ« lirĂ«. Ata duan ti detyrojnĂ« palestinezĂ«t qĂ« tĂ« pranojnĂ« tĂ« jetojnĂ« si minjĂ« nĂ« Gaza dhe nĂ« Bregun PerĂ«ndimor; pa njĂ« shtet tĂ« tyre si e gjithĂ« bota, pa tĂ« drejtĂ« qĂ« tĂ« kenĂ« liri ekonomike, politike dhe ushtarake siç kanĂ« tĂ« gjithĂ« popujt e tjerĂ«, dhe pĂ«r mĂ« tepĂ«r tĂ« lĂ«nĂ« qeverinĂ« izraelite qĂ« tĂ« pushtojĂ« pĂ«rditĂ« tokat palestineze me kolonĂ« çifutĂ«, tĂ« shkatĂ«rrojĂ« XhaminĂ« Aksa dhe tĂ« ndĂ«rtojĂ« nĂ« vend tĂ« saj Tempullin e Solomonit dhe mbi tĂ« gjitha tĂ« njohin shtetin e Izraelit si legjitim nĂ« ekzistencĂ«n e tij. TĂ« vetmet vende qĂ« kanĂ« mbĂ«shtetur Hamasin nga vendet islame, janĂ« Irani, Siria dhe nĂ« Liban opozita e Hizbullahut tĂ« cilat administrata Bush i ka etiketuar si aksi i tĂ« keqes. NdĂ«rsa vendet kliente tĂ« SHBA-sĂ« si Arabia Saudite, Egjipti dhe Jordania kanĂ« refuzuar tĂ« njohin partinĂ« demokratikisht tĂ« zgjedhur tĂ« PalestinĂ«s, Hamasin, tĂ« cilĂ«n e quajnĂ« ekstremiste, ndĂ«rsa mbĂ«shtesin ‘tĂ« moderuarit’ e Abasit.

Shqetësimi më i madh që amerikanët dhe izraelitët kanë me Hamasin, është se Hamasi, pas shkatërrimit të Fatahut dhe vrasjes së Arafatit, është kthyer në organizatën kryesore palestineze e cila vazhdon luftën e armatosur kundër Izraelit. Krahu ushtarak i Hamasit, i njohur si brigadat Izedin Al Kasam, themeluar në 1992, vazhdon një luftë 16 vjeçare kundër pushtuesëve izraelitë. Hamasi, ashtu si sulltan Abdylhamiti II, Palestinën e konsideron vakëf, dhe për këtë arsye nuk pranojnë që ta ndajë me popuj të tjerë.

Në luftën për të çliruar Palestinën, Hamasi ka përdorur të gjitha llojet e taktikave. Që nga ato konvencionale ushtarake e deri te sulmet vetëvrasëse. Që nga viti 2001 Hamasi ka zhvilluar një seri raketash të quajtura Kassam të cilat janë pak a shumë disa predha primitive artilerie që fluturojnë në një distancë nga 3 deri në 10 kilometra. Deri në maj 2008, Hamasi dhe organizatat e tjera palestineze kanë lëshuar rreth 3000 predha të këtilla kundër Izraelit. Edhe pse këto raketa nuk kanë patur ndonjë efikasitet dhe deri në maj 2008 kanë vrarë vetëm 15 vetë, efekti i tyre kundër Izraelit është më shumë psikologjik sesa fizik. Filozofia e rezistencës palestineze është që për sa kohë që Gaza dhe Bregu Perëndimor do të jenë nën pushtimin dhe terrorin izraelit, edhe palestinezët duhet të prodhojnë kundërterrorin e tyre, edhe pse ky është me përmasa shumë minimale në krahasim me terrorin shtetëror izraelit.

Edhe pse rezistenca e Hamasit dhe e grupeve të tjera palestineze është inferiore në krahasim me armatën izraelite e cila është armata e 5-të në botë me armatime nga më modernet, dhe që nga viti 2001 ka vrarë disa mijëra palestinezë, shqetësimi i qarqeve izraelite me Hamasin dhe banorët e Gazës nuk është rëndësia ushtarake e Hamasit, por vetë rezistenca e popullit palestinez. Ndërsa që pas rënies së Bashkimit Sovjetik, amerikanët dhe izraelitët arritën të nënshtrojnë pothuajse të gjitha vendet arabe, sa me hir aq edhe me pahir siç është edhe shembulli i Irakut, ekzistenca e Sirisë dhe Iranit, apo e milicive si ato të Hizbullahit, Hamasit, Martirëve të Aksasë dhe Xhihadit Islamik përbëjnë një shqetësim gjeostrategjik për cionistët izraelitë dhe lakejtë e tyre amerikanë. David Ben Gurioni, kryeministri i parë i Izraelit në vitin 1948 i porosiste miqtë e tij cionistë që: "ne duhet të bëjmë çdo gjë që të jetë e mundur që ata (palestinezët) nuk do të kthehen më kurrë." Ndërsa kur është pyetur sesi do të munden izraelitët të ndalojnë kthimin e palestinezëve në tokat e tyre ai thoshte që ne duhet të presim që: "të vjetrit të vdesin ndërsa të rinjtë do të harrojnë."

Por lufta kundĂ«r banorĂ«ve tĂ« GazĂ«s Ă«shtĂ« pjesĂ« edhe e axhendĂ«s sĂ« Uashingtonit pĂ«r tĂ« krijuar atĂ« qĂ« zezakja Kondoleza Rice ka quajtur rendi i ri i Lindjes sĂ« Mesme, e cila parashikon krijimin e njĂ« bote arabe e cila Ă«shtĂ« kliente ndaj interesave imperialiste tĂ« Uashingtonit. NjĂ« Lindje e Mesme tip Arabi Saudite, apo Kuvait apo Egjipt, ku arabĂ«t do tĂ« sundohen nga klika tĂ« korruptuara sheikĂ«sh injorantĂ«, vendet do tĂ« vuajnĂ« nĂ«n diktaturĂ« dhe njerĂ«zit do tĂ« vdesin nĂ« varfĂ«ri. ShkatĂ«rrimi i pushtetit tĂ« GazĂ«s shihet nga amerikanĂ«t si hapi i parĂ« drejt rrĂ«zimit tĂ« regjimeve anti-amerikane nĂ« Siri dhe Iran. AmerikanĂ«t njĂ« hap tĂ« kĂ«tillĂ« ndĂ«rmorrĂ«n edhe kundĂ«r Irakut, vend nĂ« tĂ« cilin shkaktuan mbi njĂ« milionĂ« tĂ« vrarĂ« qĂ« kur kanĂ« hyrĂ«, dhe qĂ« e kanĂ« kthyer nĂ« epokĂ«n e gurit dhe i kanĂ« shkatĂ«rruar tĂ« gjithĂ« strukturĂ«n sociale dhe ekonomike. QĂ«llimi i amerikanĂ«ve Ă«shtĂ« qĂ« ti kthejnĂ« arabĂ«t dhe muslimanĂ«t nĂ« EpokĂ«n e Gurit, t’i çarmatosin nga armĂ«t e shkatĂ«rrimit nĂ« masĂ« – siç bĂ«nĂ« me Sadamin – nĂ« mĂ«nyrĂ« qĂ« tĂ« rrĂ«zojnĂ« regjimet e tyre njĂ« e nga njĂ« dhe tĂ« shkatĂ«rrojnĂ« çdo lloj mundĂ«sie tĂ« njĂ« rilindje arabe dhe islamike nĂ« Lindjen e Mesme. Taktika e amerikanĂ«ve ndaj arabĂ«ve i ngjan pak a shumĂ« taktikave qĂ« jankitĂ« e bardhĂ« ndoqĂ«n nĂ« AmerikĂ« kundĂ«r indianĂ«ve tĂ« cilĂ«t i zhdukĂ«n sa mĂ« luftĂ«ra aq edhe me uri dhe sĂ«mundje, apo edhe politikave qĂ« ndoqĂ«n nazistĂ«t nĂ« EvropĂ« me zhdukjen e çifutĂ«ve.

MegjithatĂ« vazhdimi i rezistencĂ«s sĂ« popujve arabĂ« nĂ« Liban me Hizbullahin dhe nĂ« PalestinĂ« me Hamasin, pĂ«rbĂ«n njĂ« dĂ«shtim gjeostrategjik pĂ«r fondamentalistĂ«t amerikanĂ« dhe buçen e tyre, Izraelin i cili ende sot, 50 vite pas krijimit tĂ« tij, vazhdon qĂ« tĂ« mos pranohet nga popujt arabĂ« dhe tĂ« shihet si njĂ« agresor i cili mund tĂ« hapĂ« luftĂ« kur tĂ« dojĂ«, kujt t’i dojĂ« dhe tĂ« vrasĂ« arabĂ« sa tĂ« dojĂ«. Siç kryeministri Ariel Sharon raportohet sipas radios Kol Yisrael ti ketĂ« thĂ«nĂ« Shimon Peresit nĂ« 3 tetor 2001 qĂ« “mos u mĂ«rzit pĂ«r AmerikĂ«n pse ne çifutĂ«t kontrollojmĂ« AmerikĂ«n dhe amerikanĂ«t e dinĂ« mirĂ« kĂ«tĂ«â€, izraelitĂ«t janĂ« tĂ« bindur tashmĂ« qĂ« ata mund tĂ« bĂ«jnĂ« çfarĂ« krimi tĂ« duan nĂ« botĂ«n arabe, pasi ata kanĂ« mbĂ«shtetjen e AmerikĂ«s e cila Ă«shtĂ« e gatshme tĂ« ndĂ«rmarrĂ« çfarĂ«do lloj krimi vetĂ«m e vetĂ«m qĂ« tĂ« sigurojĂ« ‘tĂ« drejtĂ«n e Izraelit pĂ«r tĂ« ekzistuar’ – fjali e cila nĂ«nkupton, nĂ«nshtrimin dhe zhdukjen e arabĂ«ve dhe muslimanĂ«ve dhe krijimin e njĂ« Lindje tĂ« Mesme biblike. PĂ«r fat tĂ« keq arabĂ«t sot nuk kanĂ« njĂ« Salahudin as edhe njĂ« Putin i cili mund tĂ« gjakosĂ« kryqtarĂ«t judeo-kristianĂ« siç bĂ«ri Putini nĂ« Gjeorgji pĂ«rpara disa muajsh. TĂ« vetmit qĂ« mbĂ«shtesin çështjen palestineze sot nĂ« botĂ« janĂ« rruga arabe dhe ajatollahĂ«t e armatosur me armĂ« inferiore tĂ« Teheranit.

Megjithatë agresorët izraelitë dhe lakejtë e tyre amerikanë janë duke gabuar rëndë me masakrat e tyre në Gaza dhe në Palestinë. Këto masakra do të kenë efekte afatgjata në mendjet e banorëve të Lindjes së Mesme, popujve muslimanë dhe të gjithë popujve liridashës të botës. Edhe pse sot shumë sundimtarë arabë i kanë harruar palestinezët tamam siç shumë muslimanë harruan imam Hyseinin në Qerbela, njerëzit që po shohin nëpër ekranet televizive civilët palestinezë që vdesin në kamera do të ndërtojnë mbresa afatgjata në memorien e tyre me krimet e Izraelit dhe shehidët e Palestinës. Izraelitët sot janë jezitët e rinjë të globit, ndërsa Palestina është riinkarnimi i Qerbelasë. Izraelitët ashtu si Jeziti janë të fuqishëm dhe kanë armë me të cilat mund të vrasin këdo dhe kudo në Palestinë dhe në botë. Megjithatë kujtimi i heronjëve të Gazës do ti shoqërojë muslimanët dhe njerëzit e drejtë të planetit tonë për të gjithë jetën. Shehidët e Gazës do të kthehen si shehidët e Qerbelasë. Ata do të inspirojnë gjeneratat që vinë që të mos harrojnë krimet që Izraeli po kryen kundër civilëve të paarmatosur në Gaza. Ndërsa Izraeli tashmë, për çdo njeri liridashës të botës sonë, e ka dënuar veten e tij duke u njësuar me simbolin e urryer të Jezitit.