اشتباه فرشتگان
>
> درويشي به اشتباه فرشتگان به جهنم فرستاده ميشود
>
> پس از اندك زماني داد شيطان در مي آيد و رو به فرشتگان مي كند و مي گويد
> : جاسوس مي فرستيد به جهنم!؟
>
> از روزي كه اين ادم به جهنم آمده مداوم در جهنم در گفتگو و بحث است و
> جهنميان را هدايت مي كند و...
>
> حال سخن درويشي كه به جهنم رفته بود اين چنين است: با چنان عشقي زندگي كن
> كه حتي بنا به تصادف اگر به جهنم افتادي خود شيطان تو را به بهشت باز
> گرداند
>
>
> ---------------------------------------------------------------------------
>
>
>
> مرد کور
>
>
> روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار
> پایش قرار داده بود روی تابلو خوانده میشد: من کور هستم لطفا کمک کنید .
> روزنامه نگارخلاقی از کنار او میگذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه د ر
> داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور
> اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت ان را برگرداند و اعلان دیگری روی ان
> نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و انجا را ترک کرد. عصر انروز روز
> نامه نگار به ان محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و
> اسکناس شده است مرد کور از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت و خواست اگر
> او همان کسی است که ان تابلو را نوشته بگوید ،که بر روی ان چه نوشته
> است؟روزنامه نگار جواب داد:چیز خاص و مهمی نبود،من فقط نوشته شما را به
> شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچوقت
> ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده میشد
>
> امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم
>
> وقتی کارتان را نمیتوانید پیش ببرید استراتژی خود را تغییر بدهید خواهید
> دید بهترینها ممکن خواهد شد باور داشته باشید هر تغییر بهترین چیز برای
> زندگی است
> حتی برای کوچکترین اعمالتان از دل،فکر،هوش و روحتان مایه بگذارید این رمز
> موفقیت است .... لبخند بزنید
>
>
>
> ---------------------------------------------------------------------------
>
>
>
> یکی از بستگان خدا
>
> شب کریسمس بود و هوا، سرد و برفی
>
> پسرک، در حالی‌که پاهای برهنه‌اش را روی برف جابه‌جا می‌کرد تا شاید
> سرمای برف‌های کف پیاده‌رو کم‌تر آزارش بدهد، صورتش را چسبانده بود به
> شیشه سرد فروشگاه و به داخل نگاه می‌کرد
>
> در نگاهش چیزی موج می‌زد، انگاری که با نگاهش ، نداشته‌هاش رو از خدا طلب
> می‌کرد، انگاری با چشم‌هاش آرزو می‌کرد
>
> خانمی که قصد ورود به فروشگاه را داشت، کمی مکث کرد و نگاهی به پسرک که
> محو تماشا بود انداخت و بعد رفت داخل فروشگاه. چند دقیقه بعد، در حالی‌که
> یک جفت کفش در دستانش بود بیرون آمد
> - آهای، آقا پسر
> پسرک برگشت و به سمت خانم رفت. چشمانش برق می‌زد وقتی آن خانم، کفش‌ها را
> به ‌او داد.پسرک با چشم‌های خوشحالش و با صدای لرزان پرسید
> - شما خدا هستید؟
> - نه پسرم، من تنها یکی از بندگان خدا هستم
> - آها، می‌دانستم که با خدا نسبتی دارید
>
>
> ---------------------------------------------------------------------------
>
>
> نخستين درس مهم - زن نظافتچى
>
> من دانشجوى سال دوم بودم.. يک روز سر جلسه امتحان وقتى چشمم به سوال آخر
> افتاد، خنده‌ام گرفت. فکر کردم استاد حتماً قصد شوخى کردن داشته است.
> سوال اين بود: «نام کوچک زنى که محوطه دانشکده را نظافت می‌کند چيست؟
> من آن زن نظافتچى را بارها ديده بودم. زنى بلند قد، با موهاى جو گندمى و
> حدوداً شصت ساله بود. امّا نام کوچکش را از کجا بايد می‌دانستم؟
> من برگه امتحانى را تحويل دادم و سوال آخر را بی‌جواب گذاشتم. درست قبل
> از آن که از کلاس خارج شوم دانشجويى از استاد سوال کرد آيا سوال آخر هم
> در بارم‌بندى نمرات محسوب می‌شود؟
> استاد گفت: حتماً و ادامه داد: شما در حرفه خود با آدم‌هاى بسيارى ملاقات
> خواهيد کرد. همه آن‌ها مهم هستند و شايسته توجه و ملاحظه شما می‌باشند،
> حتى اگر تنها کارى که می‌کنيد لبخند زدن و سلام کردن به آنها باشد
> من اين درس را هيچگاه فراموش نکرده‌ام
>
> -----------------------------------------------------------------------------------------
>
> دومين درس مهم- کمک در زير باران
>
> يک شب، حدود ساعت ٥/١١ بعدازظهر، يک زن مسن سياه پوست آمريکايى در کنار
> يک بزرگراه و در زير باران شديدى که می‌باريد ايستاده بود. ماشينش خراب
> شده بود و نيازمند استفاده از وسيله نقليه ديگرى بود. او که کاملاً خيس
> شده بود دستش را جلوى ماشينى که از روبرو می‌آمد بلند کرد. راننده آن
> ماشين که يک جوان سفيدپوست بود براى کمک به او توقف کرد. البته بايد توجه
> داشت که اين ماجرا در دهه ١٩٦٠ و اوج تنش‌هاى ميان سفيدپوستان و
> سياه‌پوستان در آمريکا بود. مرد جوان آن زن سياه‌پوست را به داخل ماشينش
> برد تا از زير باران نجات يابد و بعد مسيرش را عوض کرد و به
> ايستگاه قطار رفت و از آن جا يک تاکسى براى زن گرفت و او را کمک کرد تا
> سوار تاکسى شود
>
>
> زن که ظاهراً خيلى عجله داشت از مرد جوان تشکر کرد و آدرس منزلش را
> پرسيد. چند روز بعد، مرد جوان در خانه بود که صداى زنگ در برخاست. با
> کمال تعجب ديد که يک تلويزيون رنگى بزرگ برايش آورده‌اند. يادداشتى هم
> همراهش بود با اين مضمون
> از شما به خاطر کمکى که آن شب به من در بزرگراه کرديد بسيار متشکرم.
> باران نه تنها لباس‌هايم که روح و جانم را هم خيس کرده بود. تا آن که شما
> مثل فرشته نجات سر رسيديد. به دليل محبت شما، من توانستم در آخرين
> لحظه‌هاى زندگى همسرم و درست قبل از اين که چشم از اين جهان فرو بندد در
> کنارش باشم. به درگاه خداوند براى شما به خاطر کمک بی‌شائبه به ديگران
> دعا می‌کنم
>
> ارادتمند
> خانم نات کينگ ‌کول
>
>
>
> -----------------------------------------------------------------------------------------
>
>
>
> سومين درس- هميشه کسانى که خدمت می‌کنند را به ياد داشته باشيد
>
> در روزگارى که بستنى با شکلات به گرانى امروز نبود، پسر ١٠ ساله‌اى وارد
> قهوه فروشى هتلى شد و پشت ميزى نشست. خدمتکار براى سفارش گرفتن سراغش رفت
>
>
> - پسر پرسيد: بستنى با شکلات چند است؟
>
>
> - خدمتکار گفت: ٥٠ سنت
> پسر کوچک دستش را در جيبش کرد، تمام پول خردهايش را در آورد و شمرد. بعد پرسيد
> - بستنى خالى چند است؟
> خدمتکار با توجه به اين که تمام ميزها پر شده بود و عده‌اى بيرون قهوه
> فروشى منتظر خالى شدن ميز ايستاده بودند، با بی‌حوصلگى گفت
> - ٣٥ سنت
> - پسر دوباره سکه‌هايش را شمرد و گفت
> - براى من يک بستنى بياوريد
> خدمتکار يک بستنى آورد و صورت‌حساب را نيز روى ميز گذاشت و رفت. پسر
> بستنى را تمام کرد، صورت‌حساب را برداشت و پولش را به صندوق‌دار پرداخت
> کرد و رفت. هنگامى که خدمتکار براى تميز کردن ميز رفت، گريه‌اش گرفت. پسر
> بچه روى ميز در کنار بشقاب خالى، ١٥ سنت براى او انعام گذاشته بود
> يعنى او با پول‌هايش می‌توانست بستنى با شکلات بخورد امّا چون پولى براى
> انعام دادن برايش باقى نمی‌ماند، اين کار را نکرده بود و بستنى خالى
> خورده بود
>
>
> -------------------------------------------------------------------------------------------
> چهارمين درس مهم- مانعى در مسير
>
> در روزگار قديم، پادشاهى سنگ بزرگى را که در يک جاده اصلى قرار داد. سپس
> در گوشه‌اى قايم شد تا ببيند چه کسى آن را از جلوى مسير بر می‌دارد. برخى
> از بازرگانان ثروتمند با کالسکه‌هاى خود به کنار سنگ رسيدند، آن را دور
> زدند و به راه خود ادامه دادند. بسيارى از آن‌ها نيز به شاه بد و بيراه
> گفتند که چرا دستور نداده جاده را باز کنند. امّا هيچيک از آنان کارى به
> سنگ نداشتند.
>
>
> سپس يک مرد روستايى با بار سبزيجات به نزديک سنگ رسيد. بارش را زمين
> گذاشت و شانه‌اش را زير سنگ قرار داد و سعى کرد که سنگ را به کنار جاده
> هل دهد. او بعد از زور زدن‌ها و عرق ريختن‌هاى زياد بالاخره موفق شد.
> هنگامى که سراغ بار سبزيجاتش رفت تا آن‌ها را بر دوش بگيرد و به راهش
> ادامه دهد متوجه شد کيسه‌اى زير آن سنگ در زمين فرو رفته است. کيسه را
> باز کرد پر از سکه‌هاى طلا بود و يادداشتى از جانب شاه که اين سکه‌ها مال
> کسى است که سنگ را از جاده کنار بزند. آن مرد روستايى چيزى را می‌دانست
> که بسيارى از ما نمی‌دانيم
> هر مانعى، فرصتى
>
>
>
>